ဒီေန႔ အေမ့ေမြးေန႔.. ။
မနက္ခင္း ႏိုးႏုိးခ်င္း ေက်ာင္းသြားခါနီးေတာ့ ..။ လင္းက ဖုန္းဆက္သည္..။ အေမ့ေမြးေန႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ပါဦး ဆိုသည့္ စကားကို ၾကားရသည္.။ မိမိကလည္း မသိသည္မဟုတ္..။ ယေန႔ တစ္ေနကုန္ေက်ာင္းရွိသည္.။ မနက္ ၉ နာရီမွ ညေန ငါးနာရီ ေက်ာ္အထိ.။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြက အခုခ်ိန္ဆိုရင္ စာသင္ခ်ိန္ေတြ မရွိေတာ့ၿပီ.။ တစ္ႏွစ္က အစ္ကိုႀကီးေတြဆိုလွ်င္ ခုခ်ိန္ ဟိုဟိုသည္သည္ လည္ပတ္သြားလာေနၾကၿပီ..။ ၁ လမွ တစ္ခါမွ် supervisor ထံ စာတမ္းသြားသြား ျပရလွ်င္ လံုေလာက္ၿပီ..။ ခုေတာ့ ငုတ္တုတ္ေမ့ေနသည္..။ ျပန္ခါနီးမွာ Russian Language class ကို တစ္ရက္ ၃ ရက္ဆက္တက္ေနရသည္..။ အျခားမည္သည့္ေက်ာင္းမွ Language မသင္ေတာ့ပါ..။ တစ္ျခားေက်ာင္းက လူေတြကိုေျပာျပေတာ့ ရယ္ ၾကသည္.။
“ ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တကယ္ဆို မလိုေတာ့ဘူး…။ အခုအခ်ိန္က ျပန္ဖို႔ အရမ္းနီးေနပါၿပီ..”
“ မင္းက ဒါၿပီးရင္ ႐ုရွားကို ဘယ္ေတာ့မွ ေျခမခ်ေတာ့ဘူးလား…။ ဒါမင္းတို႔ အတြက္ ဘြဲ႕ယူစာတမ္း အတြက္ က်မ္းခုခံဖို႔ အတြက္ အေထာက္အကူေတြ သင္ေပးေနတာ..”
သူသင္ေနတာေတြက သိပၸံအတြက္ မဟုတ္ပဲ . အျပင္သံုးေတြျဖစ္ေနတာကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္..။
“ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေျခမခ်ေတာ့ဘူး..။ ဘြဲ႕ယူစာတမ္းၿပီးရင္ အကုန္ၿပီးၿပီ..။ ဘယ္ေသာအခါမွလည္း ႐ုရွားလို မေျပာေတာ့ဘူး.။ ”
“ အိုေက…။ ဒါဆိုလည္း မင္းကိုမသင္ေတာ့ဘူး.. မင္းစာလည္း မေရးနဲ႔..။ အိမ္စာလည္း မလုပ္နဲ႔.. က်န္တဲ့သူေတြကို ငါ သင္မယ္..”
“ ဒီအတြက္ ဘုရားသခင္ကိုေတာင္ ေက်းဇူးတင္ေသးတယ္..” ဟု အဓိပၸာယ္ရသည့္စကား ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တိုးတိုး ရြတ္လိုက္သည္.။ ဆရာမက မ်က္လံုးလွန္ၾကည့္သည္..။
“ ဟိန္း. မင္းကိုငါက လိုအပ္လို႔သင္ေနတာ..”
“ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါတယ္…”
ဆရာမ မ်က္ႏွာပ်က္သြားမွန္းသိေတာ့ အခန္းထဲက တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ဝင္ေျပာၾကသည္.။
“ သူ ျပန္လာခ်င္လာရဦးမွာပါဆရာမ….”
အားလံုးဝုိင္းေျပာမွ .. ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္ ဟု ေျပာလိုက္ရသည္.။ စိတ္ကေတာ့ သိပ္လက္မခံခ်င္ ေသး.။ စိတ္ကလည္း ခက္ေတာ့ခက္သည္.။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ မဟုတ္ဟု ထင္လွ်င္ ဘယ္သူလာေျပာေျပာ လက္မခံႏုိင္ျဖစ္တတ္သည္..။
ဒီႏွစ္က်မွ IR ကလည္း ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္ မသိ.။ ျပန္ခါနီးမွ စာေတြခ်ည္း ဖိသင္ခိုင္းေနသည္.။ အခု အေမ့ ေမြးေန႔ပင္ မိုးခ်ဳပ္မွ ဖုန္းဆက္ရမည့္ပံု ေပါက္ေနသည္..။
“ ေမာင္ ေစာေစာဆက္လိုက္ဦးေနာ္.။ အေမ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမယ္.။ လင္းဆီ ဆက္ရင္ေတာ့ အတန္း တစ္ေနကုန္ရွိတယ္လို႔ ေျပာလိုက္မယ္..”
“ ေအးပါကြယ္..”
သူေျပာမွ ေက်ာင္းမသြားခင္ ဆက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္.။ ျမန္မာႏုိင္ငံကိုေခၚသည့္ ဖုန္းကဒ္ကို ၾကည့္ေတာ့ ပိုက္ဆံက သိပ္မက်န္ေတာ့..။ (ဖုန္းက ၂ လံုးထားရသည္.။ အင္တာနက္သံုးသည့္ ဖုန္းက တစ္လံုး၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္စက ဝယ္ထားသည့္ Sony ericsson W595 ေလးကို ႏုိင္ငံတကာသံုးေသာ ဖုန္းကဒ္ ထည့္ထားသည္.) ေက်ာင္းသြားရင္းႏွင့္ ပိုက္ဆံထည့္..။ စာသင္ခန္းေရာက္မွ အေမ့ကို ေခၚျဖစ္သည္.။
“ အေမ .. သားပါ..”
“ ေၾသာ္ .. သားေလး ကိုေဟးလား.. ”
“ ဟုတ္တယ္ ေမႀကီး. Happy Birthday ပါ အေမ…။ ေမႀကီး ေနေကာင္းလား..”
“ ေအးေကာင္းတယ္သားေရ..။ အေဖေတာ့ မရွိဘူး.။ ဒီေန႔ အိမ္အသစ္ ပႏၷတ္႐ိုက္တယ္ေလ..။ အဲဒါ သြားေလရဲ႕…”
“ ဟုတ္ကဲ့ အေမ..။ လင္း အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ေသးတယ္ဆို..”
“ အင္း… သားဒီေန႔ တစ္ေနကုန္ အတန္းရွိတယ္ဆို..၊ အေမက သတိရရင္ပဲ ေက်နပ္ပါၿပီသားရယ္…”
အေမ အဲဒီလို ေျပာေတာ့ ရင္ထဲ မေကာင္းမိ..။ အစက အေမ့ေမြးေန႔ တစ္ခုခု လုပ္ေပးရန္ ႀကံရြယ္ထားမိသည္.။ သို႔ေသာ္လည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ လုပ္မေပးျဖစ္.။
ဖုန္းေျပာေနရင္းပင္ ေကာ္ရစ္ဒါကလာေနေသာ သခ်ၤာဆရာႀကီးကို ျမင္လိုက္သည္.။
“ အေမေရ .. ဆရာႀကီး လာေနၿပီဗ်…။ သား ေနာက္မွ ျပန္ဆက္မယ္ေနာ္.။ အေမ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ပါဗ်..”
အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီး သခ်ၤာခ်ိန္.။
သခ်ၤာခ်ိန္ၿပီးေတာ့ အေဆာင္ခဏျပန္ၿပီး ထမင္းစားသည္..။ အခ်ိန္ရေသးသည္ႏွင့္ ကုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ၿပီး ငယ္ဘဝ အေၾကာင္းေတြ ျပန္စဥ္းစားမိသည္..။
ေၾသာ္ အေမ..အေမ.။
မန္းတကၠသိုလ္တြင္ ရူပေဗဒ အထူးျပဳႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့ေသာ အေမသည္ မိတၳီလာပညာေရး ေကာလိပ္မွ တစ္ဆင့္ အလယ္တန္းျပဆရာမ တစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့သည္.။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူက ဘဲြ႔မရခင္ ေက်ာင္းတစ္ပိုင္းႏွင့္ လား႐ႈိး ခလရ (၄၁) မွာ သာမာန္ရဲေဘာ္ေလး.။ အေမတို႔ေခတ္က ထံုးစံအတိုင္း အတန္းတူခ်င္း သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း. ကိုေဇာ္ဝင္း၊ မနီစမ္း ဟု ေခၚေဝၚၾကသည္.။ (အေမက ထိုထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ကိုေဟးနီ ဟု အိမ္မွာေခၚသည္.။) အေဖက အေမ့ထက္ အသက္ ၂ ႏွစ္ ေက်ာ္မွ် ႀကီးသည္.။ ထိုစဥ္က အေမေနသည့္အေဆာင္က မႏၲေလး လမ္း(၈၀) ေပၚမွာရွိသည္.။
“ မင္းအေမအေဆာင္ေရွ႕မွာ မင္းအေဖ ဂစ္တာတီးၿပီး သြားသြားဆိုတဲ့ သီခ်င္းရွိတယ္ကြ…။ ေဇာ္ဝင္းႀကီး ဘယ္သီခ်င္းလဲ.. လုပ္ပါဦး..”
အေဖ့သူငယ္ခ်င္း ေတာအုပ္ တစ္ေယာက္လာစဥ္က အိမ္မွ အစျပန္ေဖာ္သည္..။
“ အာ.. ခင္ဗ်ားကလည္း ကေလးေတြေရွ႕..”
အေဖက ရွက္ရြံ႕စြာဆိုသည္..။
တစ္ခ်ိန္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားဘဝ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္.။
ဦးသိန္းတန္(ျမန္မာျပည္)၏ “ မန္းေျမမွာ ေလးႏွစ္ၾကာ၊ ပညာဆည္းပူးခဲ့ရာ၊ ၿပံဳးလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ၊ အေပါင္းအသင္းမ်ားနဲ႔သာ..၊ ဘုရားႀကီးနဲ႔ အိမ္ေတာ္ရာ…၊ တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း၊ဆီမီး ကပ္လွဴကာ.” ဆိုသည့္ သီခ်င္းမ်ိဳး ၾကားမိတုိင္း အေဖ့မ်က္ႏွာက အတိတ္ကို ေျခဆန္႔သြားသည့္ပံုစံ ေဆြးရိပ္သမ္းသြားသည္ကို မၾကာခဏ ျမင္ရသည္.။
အေဖ ႏွင့္အေမ အေၾကာင္းပါေတာ့ . ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ေနၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသက္ႀကီးမွ ေမြးသည္ဟု ဆို၍ ရသည္.။ ေမြးစက ကၽြန္ေတာ္က ေပါင္မျပည့္၊ ၄ ေပါင္ ၆ ေအာင္စ သာရွိသည္.။ ေပါင္မျပည့္ပဲ ေမြးသည့္ ကေလးမ်ား ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က လမ္းေလွ်ာက္ေနာက္က်သည္.။ ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း အသားဝါ ဝင္လိုက္ေသးသည္.။ အေမ တက္ထရာဆိုက္ကလင္း ေဆးမ်ား ေသာက္ခဲ့ရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုး၊ အ႐ိုး၊ သြား၊ လက္သည္းမ်ားမွာ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးမျဖစ္၊ အနည္းငယ္ အဝါဖက္သန္းသည္.။ လမ္းေလွ်ာက္ ေနာက္က်ေသာေၾကာင့္ ကေလးမ်ားလမ္းေလွ်ာက္သည့္ ဘီးတပ္ထိုင္ခံုသံုးသည္..။ အဆင္မေျပ..။ ကၽြန္ေတာ္က အားမထည့္.။ ဇိမ္ခံကာ လမ္းမေလွ်ာက္ပဲ ၿငိမ္ေနခဲ့သည္လားမသိ..။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ အထိ တက္ခဲ့သည့္အေဖက ကိုယ္တိုင္ပံုစံထုတ္ကာ သစ္သားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္လွည္း တစ္ခု လုပ္ေပးသည္.။ ထိုမွသာ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ တတ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္..။ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ အိမ္မကပ္ပဲ သြားသြား ႏုိင္လြန္းသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို “ မင္းကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေနာက္က်ခဲ့လို႔မ်ား ႀကီးေတာ့ အတိုးခ် သြားေနသလား မွတ္ရတယ္” ဟု ေထာမနာျပဳဖူးသည္.။
ကၽြန္ေတာ္ ေလး၊ ငါးႏွစ္ ေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ ကစားေဖာ္မရွိ.၊ စာအုပ္ေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေဖာ္.။ ကၽြန္ေတာ္စာစဖတ္တတ္ေတာ့ ၃ ႏွစ္ခြဲ၊ ေလးႏွစ္နီးပါး..။ “ ကိုေဟးက စာမေရးတတ္ခင္ကတည္းက၊ စာဖတ္တတ္ ေနၿပီ.” ဟု အေမက ျပန္ေျပာသည္.။ ေမၿမိဳ႕က လြတ္လပ္ေရးပြဲ၊ ညံေတာပြဲေတြမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ကစားစရာေတြ ဝယ္ေပးတတ္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သူမ်ားေတြကစားသည့္ ကားအ႐ုပ္ေတြ၊ ေလယာဥ္အ႐ုပ္ေတြထက္ ေသနတ္ေတြကို ပိုစိတ္ဝင္စားခဲ့သည္.။ အေမကေတာ့ ဝယ္ေပးတာ ရွားသည္.။ မ်က္စိ ကန္းလိမ့္မယ္ ဟု ဆုိသည္.။ မိခင္က တပ္ထဲက ကေလးေတြနဲ႔ ကစားခြင့္မျပဳ၊ ကၽြန္ေတာ္က အေဖာ္မရွိ၊ တစ္ရက္က အေမေရာ အေဖ့ပါ အိမ္မွာမရွိ၊ အေမက ေက်ာင္းသြားသည္.။ အေဖ့က ႐ံုးမွာ ။ ကၽြန္ေတာ့္ မွာ ဖန္ေဂၚလီ အနည္းငယ္ရွိသည္.။ လမ္းထိပ္မွာ အုတ္လိုင္း(၄၀) ဟုေခၚေသာ ရဲေဘာ္တန္းလ်ားမ်ားက ကေလးေတြ ေဂၚလီပစ္ေနတာကို အသံေတြၾကားရသည္..။ အိမ္ကထြက္ၿပီး သြားကစားသည္..။ ေဆာ့ေလ့ ေဆာ့ထ မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္ရံႈးသည္..။ အိမ္က ဘီ႐ိုထဲ ေလွ်ာက္ရွာရင္း အေမတို႔ မဂၤလာဦး လက္ဖြဲ႔ ပုလဲ ေတြထည့္သည့္ ဘူးကို ေတြ႕သည္..။ အဆိုပါပုလဲေတြကို ေဂၚလီအျဖစ္ ကစားရင္း ရႈံးသြားျပန္သည္..။ အေမျပန္လာေတာ့ တစ္ခါမွ် မ႐ိုက္စဖူး႐ိုက္သည္.။ ပုလဲေတြ ျပန္ရွာေတာ့ အိမ္ေအာက္မွာ ၃ ၄ လံုးေလာက္ ျပန္ရၿပီး က်န္ပုလဲေတြကိုေတာ့ အစအနပင္ရွာမရေတာ့..။
ေနာက္ေတာ့လည္း သြားမေဆာ့ျဖစ္ေတာ့..။ ေဘးအိမ္က ကိုၿဖိဳးတို႔၊ မမေသာ္တို႔နဲ႔ေတာ့ ကစား ျဖစ္သည္.။ ထိုစဥ္က ကိုၿဖိဳးက ေျခာက္တန္း၊ မိမိက သူငယ္တန္း၊ အသက္ပင္ကြာေသာ္ျငား. ကစားေဖာ္ မရွိသည့္ မိမိအတြက္ ကစားေဖာ္ေတြ။
အေမက သူငယ္တန္းဆရာမ ကၽြန္ေတာ္က ေလးႏွစ္သာသာ မို႔ ေက်ာင္းမေနေသး၊ သို႔ေသာ္သူငယ္တန္း စာအုပ္တစ္အုပ္လံုး ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေနေခ်ၿပီ၊ ေရႊေသြး၊ ဗုဒၶစာပန္းခ်ီ၊ ေတဇ၊ မိုးေသာက္ပန္းေတြ ဆိုတာ ပ်င္းလြန္းလို႔ေတာင္ မဖတ္ေတာ့သည့္အမ်ိဳး.။ ေက်ာင္းမွာ တစ္ဦးဦးက စာထြက္ခ် ေပးပါဆိုၿပီး ဆရာမျဖစ္သူ အေမက တုတ္တစ္ေခ်ာင္း လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည့္ အခါမ်ိဳးမွာ သူငယ္တန္းက အစ္ကိုႀကီး၊ အစ္မႀကီးေတြ မထြက္ခင္ ကၽြန္ေတာ္က တုတ္ေျပးလုကာ စာထြက္ ခ် ေပးတတ္သည္.။
ထိုစဥ္က ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္းေတြေပၚခါစ၊ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးစသင္ေတာ့ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္ႏွင့္ မသင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ မူလတန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္လက္ေရးေတြက ပုတ္ေလာက္ႀကီး ေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္.။ လက္ေရးကိုေတာ့ အသက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးမွ ျပန္ျပင္ယူရသည္.။ အေမ့လက္ေရးေလးေတြက ပံုႏွိပ္စာလံုး ထက္ပင္ လွေသးသည္.။ ဝုိင္းဝိုင္းစက္စက္ သြယ္သြယ္လ်လ်ေလးေတြ ျဖစ္သည္..။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္တန္း ေရာက္ေတာ့ အေမက ေျခာက္တန္းျမန္မာစာ ျဖစ္သြားၿပီ.။ “ ဆႏၵန္ဆင္မင္း” ဆိုသည့္စကားလံုးကို ေျခာက္တန္း ကေလးေတြ မဖတ္တတ္လို႔ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသား ကၽြန္ေတာ္က ေလွာင္ေျပာင္ ခဲ့တာ အမွတ္ရသည္.။
အေမက စိတ္ႏုသည္..။ အင္မတန္ စိတ္ေပ်ာ့သည့္အမ်ိဳး၊ ေရာဂါ တစ္ခုခု ျဖစ္လွ်င္ ေရာဂါထက္ စိတ္ေထာင္းၿပီး ဘုန္းဘုန္းလဲတာမ်ားသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တိ႔ုက ႏွစ္သိမ့္ရသည္.။ လူလည္း အင္မတန္ေၾကာက္ တတ္သည္.။ သားသမီးႏွင့္ ပတ္သတ္လွ်င္လည္း Over sensitive ျဖစ္သည္.။ အလြန္အမင္းစိတ္ပူတတ္သည္..။ အေမအျပင္သြားလွ်င္ အိမ္ေရွ႕ၿခံဝင္း အေကြ႕ေလးနားမွာ ရပ္ၿပီး “ ကိုေဟးနီ..၊ ဓားမေဆာ့နဲ႔၊ မီးမေဆာ့နဲ႔၊ ေရမေဆာ့နဲ႔ ” ဟု လွည့္ေအာ္တတ္သည္.။ ၾကာလာေတာ့ အေမေစ်းသြားၿပီ ဆိုတုိင္း အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အိမ္ေရွ႕ကိုလာၿပီး “ ကိုေဟးနီ..၊ ဓားမေဆာ့နဲ႔၊ မီးမေဆာ့နဲ႔၊ ေရမေဆာ့နဲ႔” ဟု သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကသည္..။
တစ္ခုခုျဖစ္လွ်င္ ကိစၥက မလာေသး မ်က္ရည္က က်ေနၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝက အေနာ္ရထာ တပ္ရင္းက ဗိုလ္ေလာင္းတစ္ဦး.စည္းကမ္းေဖာက္လို႔ အေရးယူခံရၿပီ ဟုၾကားလွ်င္ပင္ “ အဲဒါသူပဲ ေနမွာ၊ ကိုေဟးနီက ေနရာတကာ စပ္စပ္စပ္စပ္နဲ႔ သူမ်ားလုပ္တာကို သူလိုက္သြားလို႔ ေနမွာ” စသျဖင့္ အိမ္မွာ မ်က္ရည္က်ေနၿပီ..။ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္က အေနာ္ရထာတပ္ရင္းမွာ လူ ၁၅၀၀ ခန္႔ရွိပါသည္) ။
အေမက အဲဒီလို ျဖစ္သည္.။ အိမ္မွာ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေျပာလွ်င္မႀကိဳက္၊ ရည္းစား သနာကိစၥဆိုလွ်င္ ပိုဆိုး၊ အေမက ထိုသို႔ sensitive ျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ခိုးလုပ္တတ္သည့္ အက်င့္က ပါလာသည္.။ ကၽြန္ေတာ့္ရည္းစားစာ အိမ္မွာအေမႏွင့္ မိေတာ့ ကိုးတန္းႏွစ္၊(တကယ္ေတာ့ ၈ တန္းႏွစ္ကတည္း က ျဖစ္သည္.။ ကိုးတန္းႏွစ္မွ အိမ္က မိသြားျခင္းျဖစ္သည္)။ အေမက တစ္ျဗစ္ေတာက္ေတာက္၊ အေဖကေတာ့ ခပ္ေအးေအး ဘာမွ သိပ္မေျပာ၊ ေနာက္ပိုင္း အေဖ လံုးဝ မ႐ိုက္ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အိမ္မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ေနရာရလာသည့္ သေဘာ..။ ဗိုလ္ေလာင္းတက္ၿပီး ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ပိုပြင့္လင္းသြားသည္။ မိမိ အေျခအေနကို အေမ့ႏွင့္ အေဖကို အရင္ေျပာျပတာမ်ားလာသည္..။ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ လုပ္သင့္လား စဥ္းစားသည္.။ လုပ္သင့္သည္ထင္လွ်င္ အေဖႏွင့္ အရင္တိုင္ပင္သည္.။ ကိစၥေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို အေမက သေဘာတူသည္.။ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အတူတူမုန္႔စားမည့္ကိစၥမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ သြားလည္မည္ဆိုလွ်င္ပင္ ေကာင္မေလးေတြပါလား. ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးမွာ အေမ့ မ်က္ႏွာက မၾကည္မသာျဖစ္တတ္သည္.။ ေနာက္ေတာ့ အေမအေျခအေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အသက္အရြယ္ကို လက္မခံ၍ မရေတာ့ ေၾကာင္းသိလာသည္.။ အေမ တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သားတစ္ေယာက္ကို ႏွေမ်ာတသခြင့္ ရွိေနပါေသးသည္.။
ဒီေရာက္ေတာ့ အေမ့တန္ဖိုး ပိုသိလာသည္.။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ တစ္ရက္ကို ဟင္းတစ္ခြက္ ခ်က္ရမွာ ပင္ပန္းေနၿပီး..အိမ္မွာ အေမ တစ္ရက္ကို ဟင္း ၃ ခြက္ ၄ ခြက္ အနည္းဆံုးခ်က္တာ သတိရမိသည္..။ သူေဌးသမီး၊ ေက်ာင္းဆရာမ အေမက၊ အျခားအဆင့္ရဲေဘာ္ ျဖစ္သူ အေဖႏွင့္ယူၿပီး ခေမာက္ေဆာင္း ျမက္ေပါက္ခဲ့တာ နည္းနည္း ေနာေနာ စြန္႔လႊတ္မႈမဟုတ္..။
ေဗဒင္ကေတာ့ ေဟာပါသည္.။ “ ဗိုလ္ႀကီးအေမက ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဗိုလ္ႀကီးကို အေထာက္အပံ့ ေပးေနလိမ့္မယ္ ” တဲ့.။ ကၽြန္ေတာ္ ေဗဒင္ကို မယံုၾကည္ပါ.။ သို႔ေသာ္ အေမ့ကို ယံုၾကည္ပါသည္.။ ေဗဒင္ဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိသည့္ ေယ်ဘုယ် သေဘာတရားေတြကိုေဟာသည္ မဟုတ္ပါလား..။ ကမာၻမွာ မည္သည့္ အေမက ငါ့အသက္ ဘယ္ေလာက္ထိပဲ သားသမီးကို ဂ႐ုစိုက္မယ္ ဟု ဆံုးျဖတ္ထားသူရွိမည္နည္း..။
ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာေရးတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္တစ္ရက္ကိုပင္ ကူးေနပါၿပီ..။ ေမြးေန႔ ေမြးရက္ ပညတ္ခ်က္ေတြ ထက္ အေမ့ဂုဏ္ရည္ေတြက ရင္ထဲမွာ ရွိေနဖို႔ အဓိကမဟုတ္လား..။
အေမ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ဖို႔၊ ေျမးျမစ္ေတြရသည္အထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနႏုိင္ဖို႔သာ ဆုမြန္ေခၽြမိ ေတာ့သည္.။
အေမကုိယ္က်န္းမာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ အေမ…။
~မိုးသက္ဦးလြင္~
