Wednesday, October 14, 2026

Ingrown Emotions - မြုပ်နေတဲ့ခံစားချက်တွေ


     မုတ်ဆိတ်မွေး၊ နှုတ်ခမ်းမွေး ရိတ်တဲ့အခါ အမွှေးပေါက်ရာ ဦးတည်ရာဖက်ကို မရိတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ပြီး လှန်မရိတ်ရပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလို လှန်ရိတ်ခြင်းအားဖြင့် အမွေးအမျှင်တွေဟာ အရေပြားမျက်နှာပြင်ထက်နိမ့်တဲ့ အောက်ထဲထိ ပြတ်တောက်သွားပြီး နောက်ထပ် ရှည်လျားလာတဲ့ အမွေးများဟာ အရေပြားအောက်ထဲကို တိုးဝင်ပြီး Ingrown Hair ခေါ်တဲ့ အရေပြားအောက်မှာ ကြီးထွားလာတဲ့ အမွေးတွေဖြစ်လာတတ်သတဲ့။ 

  • Decision မချရဲတော့တာ၊ လောကဓံနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ခံနိုင်ရည်နည်းလွန်းတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုနည်းသွားတာတွေဖြစ်တတ်ပါတယ်။ 
  • No လို့ပြောဖို့ သတ္တိနည်းပါတယ်။ People pleaser တွေဖြစ်လာပါတယ်။ သူများသဘောကျအောင်နေပေးပြီး အနစ်နာခံရတာကို စိတ်ကောင်းရှိတာလို့ ထင်လာတတ်ပါတယ်။ 
  • မတရားမှု၊ ခေါင်းပုံဖြတ်ခံရမှုတွေကို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ မဝံ့ရဲတဲ့ သရဲဘောနည်းသူတွေဖြစ်လာကြပါတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း အချိန်ကာလတစ်ခုရောက်မှ လမ်းမှားရောက်ပြီး အလွန်အမင်းပုန်ကန်တတ်တဲ့ (Late boomer rebelllion) ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ 
  • ငယ်ငယ်က အခြေအနေကြောင့် Perfectionist တွေဖြစ်လာတာများပြီး အမှားသေးသေးလေးလုပ်မိမှာကိုတောင် အလွန်ကြောက်ကြပါတယ်။ ရေရှည်မှာ Anxiety Disorder (စိုးရိမ်စိတ်လွန်စိတ်ရောဂါ) ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ 
  • ခံစားချက်ကို မျိုသိပ်လွန်းတတ်ပြီး ပေါက်ကွဲတာမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ 
  • ကိုယ်ပိုင် Identity မရှိဖြစ်တတ်ပါတယ်။ 

    အဲ့ဒီလိုပဲ လက်သည်း၊ ခြေသည်းအစွန်းတွေကိုလည်း လိုအပ်တာထက်တိုအောင်၊ ထောင့်တုံးအောင် မလှီးဖြတ်ရဘူးလို့ဆိုပါတယ်။ ထောင့်တုံးအောင် လှီးဖြတ်ခြင်းအားဖြင့် ကြီးထွားလာတဲ့ ထောင့်စွန်းတွေက အသားနုထဲတိုးဝင်ပြီး ခြေစွယ်ငုပ်ခြင်း(Ingrown toenail) ဖြစ်တတ်ပါသတဲ့။ 

    အမွေးအမျှင်တွေကို ဦးတည်ရာကို ဆန့်ကျင်ပြီး လှန်ရိတ်တဲ့အခါ သာမန်ထက်ပိုပြီး ပြောင်ရှင်းနေတတ်ပါတယ်။ လက်နဲ့ ကိုင်ကြည့်ရင် ချောမွတ်မွတ်ဖြစ်နေတတ်ပြီး သပ်ရပ်နေသယောင်ထင်ရပါတယ်။ ခြေသည်းလက်သည်းတွေကိုလည်း ထောင့်စွန်းတွေကို လှီးထားရင် ဝန်းဝန်းဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပုံစံ၊ ညီညီညာညာပုံစံမျိုး မြင်ရတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အတွင်းထဲမှာ အချိန်မရွေးဒုက္ခပြန်ပေးလာမယ့် ထိုးဆွလာမယ့် ဝေဒနာအသစ်တွေက ဖုံးကွယ်နေတတ်တာမျိုးပါ။ 

ထားပါတော့ ကျနော်ပြောချင်တာက အမွေးအမျှင်နဲ့ ခြေသည်းလက်သည်းတွေမဟုတ်ပါဘူး။ 

ကလေးဘဝမှာ မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ ဘဝအခြေအနေကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ မသိနားမလည်ဘဲ ဆောင်ရွက်ခဲ့မိတဲ့ Parenting ကြောင့်သော်လည်းကောင်း သာမန်ထက် အပိုးကျိုးအောင်၊ လိုအပ်သည်ထက် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားအောင် လုပ်တာမျိုးခံခဲ့ရတဲ့ ကလေးတွေ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ဖြစ်တတ်တဲ့ စိတ်ပြဿနာတွေအများကြီးရှိပါတယ်။ 

    ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း "ဘယ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်သူမှားမှား မင်းကိုပဲ ရိုက်မှာ" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကင်းမဲ့ဆုံး Emotionally Suppressed Childhood က ကြီးလာတဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လောကဓံနဲ့ ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ မလွယ်ပါဘူး။ စာအများကြီး ဖတ်ခဲ့လို့သာ ကိုယ်တိုင်တောင်မသိဘဲ အတော်အသင့် Recover ပြန်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ထင်ပါတယ်။ ခုချိန်ထိ Decision တစ်ခုချမယ်ဆိုရင် အတော်လေး တွေဝေမိနေတုန်းပါပဲ။

မိုးသက်ဦးလွင်

၁၄/၁၀/၂၀၂၆ (ဗုဒ္ဓဟူး - 15:10)



Friday, September 4, 2026

Life Sucks

မနက် နိုးတဲ့အချိန်ထတယ်။ ကြုံတာတစ်ခုခုသွားစားတယ်။ ရုံးမှာ အမြဲတမ်းအစောဆုံးပဲ။ တံခါးဖွင့်၊ မီးဖွင့်၊ ဆာဗာတွေဖွင့်၊ ရေနွေးအိုးဖွင့်။ 

နေ့လည်ပြန်တယ်။ ကြုံတဲ့နေရာမှာစားတယ်။ နေ့လည်ရုံးပြန်။ 

ညနေ လူအကုန်ပြန်တဲ့အထိ ရုံးကနေ မပြန်ချင်ဘူး။ ကိုယ့်ကို စောင့်နေတဲ့လူလည်းမရှိဘူး။ ကိုယ်က စောင့်ရမယ့်လူလည်းမရှိဘူး။ ထိုင်နေတဲ့နေရာကနေ မထချင်တော့ဘူး။ ဒီတိုင်းပဲ ထိုင်နေတာ။ 

ညနေဖက်။ အဆောင်ပြန်ရောက်ရင် ကြုံတာတစ်ခုခုစား၊ အလုပ်လေးနည်းနည်းပါးပါးလုပ်။ အိပ်ချင်တဲ့အချိန်၊ အိပ်ပျော်တဲ့အချိန်အိပ်တယ်။ Slow living လား၊ Small living လား ဘာလဲတော့မသိဘူး။ ဖတ်တဲ့ စာအုပ်တွေ အဆုံးထိ မရောက်တာကြာပြီ။ ကြည့်ဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရှင်တွေလည်း မိနစ် ၂၀ လောက်ထက် ပိုမသွားတော့ဘူး။ 

ဆုံးသွားတဲ့ သူငယ်ချင်းနေမကောင်းဖြစ်တော့ ၄ နှစ်လောက် နာတာရှည်ဘဝနဲ့ ခွဲစိတ်မှု အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ရ၊ ဆေးပြင်းတွေ သောက်ရ၊ အရပ် ငါးပေရှစ်က ပေါင် ၈၀ လောက်နဲ့ပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာနေသွားရတာ။ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာက သူ့အမျိုးသမီး။ ပထမဆုံးခွဲစိတ်မှုကနေ နောက်ဆုံးအရိုးပြာ ဂူသွင်းချိန်အထိပဲ။ တကယ့် Soulmate ပေါ့။ 

ငါသာအဲ့လိုဖြစ်ခဲ့ရင်ဆိုတဲ့အတွေးက ဆက်လည်းမတွေးနိုင်၊ ရပ်လည်းမရပ်နိုင်ပဲ။ Dying alone ရဲ့ ကောင်းတဲ့အချက်တွေကို ကြံဖန်တွေးရတာလည်း ဆက်မတွေးနိုင်၊ ရပ်လည်း မရပ်နိုင်။ 

မိုးသက်ဦးလွင်






Saturday, August 1, 2026

Some random stories (Episode Unknown - 6)


 

လူတစ်ယောက်အတွက် ရင်ထဲက ချစ်မိနေတဲ့လူတစ်ယောက်ကို သူ့ကိုမချစ်ဘဲ နေလိုက်ဖို့ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်တားဆီး လို့မရသလို၊ ကျနော်တို့ရင်ထဲမှာ မချစ်ပါဘူးဆိုတဲ့လူတစ်ယောက်ကိုလည်း ဘယ်လိုမှ ချစ်ပစ်လိုက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်ခါပြောခဲ့ဖူးသလို အချစ်ဟာ ဘာကြောင့် ချစ်ရတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် မလိုသလို... မချစ်ရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက်တွေ မလိုခဲ့ပါဘူး။ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို ချစ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ့်ကို မချစ်တော့ဘူးဖြစ်စေ စကားလုံးတွေနဲ့ ထုတ်ဖော်ဝန်ခံစရာမလိုဘဲ စိတ်ထဲက အလိုလို ခံစားမိတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါဟာ ချစ်ခြင်းဖော်မြူလာရဲ့ ထုတ်ဖော်ရဂုဏ်သတ္တိ ဖြစ်သလို မချစ်ခြင်းသင်ခန်းစာရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။


အဲ့ဒီနေ့က ညနေစောင်းကြီး ၆ နာရီ လျော့လျော့လောက်ဖြစ်မယ်။ သီရိနဲ့ ကျနော်က ညောင်နီအိမ် ကနေ ပြန်လာကြတာ။ ထုံးစံအတိုင်း ဆရာမက ကျနော့်ဆိုင်ကယ်နောက်ကနေ ကျနော့် အင်္ကျီအိတ်ထဲ လက်ထည့်ထားရင်း ကျနော့်ခါးကို လာလာဆိတ်ရင်း စနေတယ်။ ရှေ့မှာ ကျနော်က တစ်ခါ ကန်တော်ကြီးထဲက ဝါးတောနားမှာ ကျနော် လွယ်ထားဖူးတဲ့ သူ့အိတ်ကို လွယ်ထားရတယ်။

"ကိုကို သီရိမရှိတဲ့ ၂ နှစ်မှာ ကိုကို ရည်းစားထပ်မထားရဘူးနော်"

တချို့ မေးခွန်းတွေက ဖြေစရာမလိုဘူး။ တချို့ မေးခွန်းတွေကျတော့ မေးစရာကို မလိုဘူး။ ဒါပေမယ့် မိန်းမတွေရဲ့ သဘောသဘာဝအရ သိပြီးသားအဖြေကိုလည်း ထပ်ထပ် သိချင်တတ်တဲ့ အနေအထားမို့ "ဘာကိစ္စကြောင့် ရည်းစားက ထားရမှာလဲကွာ။ ဒီတစ်ယောက်နဲ့တောင် ခါးကို လိုက်လိုက်ဆိတ်နေတာ " လို့ ကျနော်က ရယ်သလို မောသလို လုပ်ပြီး ပြဿနာကို ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ကျနော့် အကြံအစည် အောင်မြင်ပုံပါပဲ။ ဒေါ်သီရိက ခပ်တိုးတိုးရယ်တယ်။ ပြီးတော့ ဆက် မဆိတ်တော့ဘဲ ခါးကိုပဲ ဖက်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ဆက်ပြောတယ်။ "ကိုကို ဘုရားတရားလည်းလုပ်ဦးနော်" တဲ့။

နောက်နေ့ညနေ သူ မလေးရှားရုံးကိုပြန်ဖို့ ရန်ကုန်ဆင်းသွားတော့ ကားကြီးဝင်းကို ကျနော် လိုက်ပို့တယ်။ ကားမထွက်ခင် စောင့်ရတဲ့ ခုံတန်းမှာ ကျနော့် ပခုံးကို မှီထားတယ်။ အဲ့ညနေက မိုးတွေ အတော်လေး ရွာနေတယ်။ ကျနော့် ကျောပိုးအိတ်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်မှာတင်ပြီး လက်နဲ့ဖိထားတယ်။

"သီရိ ငိုနေတာလား"

သူ ပြန်မဖြေဘူး။ လက်ထဲမှာဗျာ ဟို မယားငယ်တာလီခေါ်တဲ့ ပုတီးစိတ်တဲ့ Digital Tally counter လေးကို တစ်ချောက်ချောက်နှိပ်လျက်သား။ ပါးစပ်ကလည်း တွတ်တွတ်ရွတ်နေတယ်။ ကျနော့် ပခုံးပေါ်မှာ ငိုလည်း ငိုနေတယ်။ မိန်းမတွေ အဲ့လောက် Multitasking ကောင်းလား ကျနော် နားမလည်ဘူး။ ကားထွက်တော့ သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးပြီး ကျန်းမာရေး ဘာညာ ဂရုစိုက်ဖို့မှာတယ်။ နောက် သူ့ကားထွက်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း ကားဝင်းက ပြန်တယ်။

လမ်းမှာ သူဖုန်းဆက်တယ်။ "အစ်ကို့ အိတ်ထဲမှာ အိမ်သော့ ထားခဲ့တယ်။ သေချာစောင့်နေနော်။ ၂ နှစ်တည်း" တဲ့။ စိတ်တွေ မကောင်းတဲ့ကြားက သူ့အိမ်သော့ကို ပေးထားခဲ့တာ အတော်လေး နားမလည်။ ရန်ကုန်က သူ့အမေဆီ ပို့လိုက်ရင်ကောင်းမလား တွေးပေမယ့် လောလောလတ်လတ် ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ ချက်ချင်းမတွေးနိုင်တော့ဘူး။ သူ့ကို သတိရတဲ့အခါ သွားခွေနေဖြစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ပတ်တစ်ကြိမ်လောက် သွားအိပ်ရမလား ဘာမှ စဉ်းစားမရသေးဘူး။

ရေရေရာရာ မမှတ်မိတော့ပေမယ့် သူ မလေးရှားကိုရောက်ပြီး တစ်ပတ်အတွင်းမှာ ကျနော်တို့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတာ မှတ်မိတယ်။ ကျနော့်ကို ချစ်လွန်းလို့ ဘယ်အမျိုးသမီးနဲ့မှ ရည်းစားမထားဖို့ မှာခဲ့တဲ့ သူက တစ်ပတ်အတွင်း မချစ်တော့ဘူးလို့ ဝန်ခံလာတာက ကျနော့်အတွက် ကံကောင်းခြင်းလား၊ ကံဆိုးခြင်းလားဆိုတာတောင် တွေးမရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ချစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက်ကြီး မချစ်တော့ဘူးလို့ ပြောဖို့ (ဝါ) တကယ်ကြီး ချစ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ဖို့ အဲ့ဒီလောက် လွယ်ပါ့မလား??? အဲ့ဒီလို ကိစ္စတွေဟာ ကျား/မ၊ အသက်အရွယ်၊ လူမျိုးတွေနဲ့ ဆိုင်လား??? သေချာတာတစ်ခုကတော့ ချစ်ခြင်းကို ဖြစ်စေ၊ မချစ်ခြင်းကို ဖြစ်စေ သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေနဲ့တော့ တမုဟုတ်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေပါပဲ။ ချစ်ခြင်းကိုဖြစ်စေ မချစ်ခြင်းကိုဖြစ်စေ အဲ့ဒီလို ယူဆတဲ့အတွက် ဘယ်လိုမှ ထပ်မံ အဖြေမရှာဖြစ်တော့မယ့် မေးခွန်းတွေကို နဂိုကတည်းက လွဲနေခဲ့တဲ့ မေးခွန်းအမှားတွေလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားလိုက်မိတော့တာပါပဲ။

- မိုးသက်ဦးလွင်
(၂-၈-၂၀၂၆)



Saturday, March 28, 2026

မန္တလေးငလျင်ကြီး တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပါပြီ...

မန္တလေးဆိုတဲ့ အမည်ကို ကြားရင် မန္တလေးသားမဟုတ်တဲ့လူတွေတောင် ရင်ထဲမှာ နွေးသွားကြသတဲ့။ မန္တလေးဟာ အဲ့ဒီလိုရင်းနှီးချင်စရာကောင်းတဲ့မြို့။ မန္တလေးဟာ ဖော်ရွေတယ်၊ နှစ်လိုဖွယ်ရှိတယ်၊ အစားအသောက်ကောင်းကောင်းတွေရှိတယ်။ မန္တလေးရဲ့ ရင်ခွင်မှာအထက်တန်းအောင်ခဲ့ရတဲ့ ကျနော့်အတွက်တော့ မန္တလေးဟာ အမေလိုချစ်ရတဲ့ အဒေါ်လိုမြို့။ မန္တလေးလို့တွေးလိုက်ရင်လည်း ပျော်ရွှင်စရာ၊ ရင်ခုန်ညွတ်နူးစရာ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ အခိုက်အတန့်တွေပဲကျနော့်မှာ ရှိခဲ့တာ။ 

အဲ့ဒီနေ့က ဒီလိုနေ့ပဲပေါ့။ မတ်လ ၂၈ ရက်နေ့ သောကြာနေ့ကြီးပါ။ ကျနော်တို့ ဌာနတစ်ဖွဲ့လုံး ကလောကိုရောက်နေကြတာ။ ကျနော်နဲ့ တခြားအကြီး ၁ ယောက်၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ ကျန်ခဲ့တဲ့ အငယ်တစ်ယောက်ပဲ ဌာနမှာ ရှိနေကြတယ်။ ကျနော်က အရေးကြီးတဲ့ System တစ်ခု နိုင်ငံခြားနဲ့ချိတ်ဆက်ပြီး Update လုပ်နေလို့ လိုက်မသွားတာ။ မနက်ခင်း ပုံမှန်အတိုင်း ရုံးတက်ကြတယ်။ စာပေဌာနမှာ Academic ပိတ်ခါနီး တက်ကြွနေတဲ့ ဗိုလ်လောင်းလေးတွေနဲ့ နွေရာသီ ကွန်ပျူတာသင်တန်း၊ ယဉ်ကျေးလိမ္မာသင်တန်းဖွင့်ထားလို့ လာတက်ကြတဲ့ ကလေးတွေ အသံပဲ ကြားနေရတဲ့ သာမန် နွေရာသီနေ့လေးတစ်နေ့ပါ။ 

နေ့လည် ထမင်းစားပြီး ရုံးပြန်ရောက်တယ်။ ၁၂ နာရီ ခွဲလောက်ထိ Remote ဝင်လာမယ့် နိုင်ငံခြားက အဖွဲ့ကို စောင့်နေတုန်း နိုင်ငံခြားအဖွဲ့က သူတို့ Technical Error လေးရှိတဲ့အတွက် နောက်ရက်မှ ချိတ်ဆက်နိုင်မယ်ဆိုတာ ပြောလို့ တစ်ရုံးလုံးက စက်တွေ လိုက်မပိတ်ခင် Coffee လေးဖျော်ဦးမယ်လို့ တွေးနေတုန်း ၁၂ နာရီ ၄၆ မိနစ်မှာ ဖျောက်ကနဲ မီးက ပြတ်သွားတယ်။ စက်တွေက UPS တွေအကုန် ညှောင် ကနဲ အော်တော့ "ဟာကွာ မီးကလည်း လုပ်ပြီ" ဆိုပြီး ထလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဝုန်းဝုန်းဝုန်းဝုန်း ဆိုတဲ့ အသံတွေကြားတယ်။ ပုံမှန်ဆို အပေါ်ထပ်မှာ ဗိုလ်လောင်းတွေ စာသင်ခန်းချိန်းတဲ့အခါ ပြေးလွှားသွားကြတဲ့ အသံအတိုင်းပဲထင်လို့ ကော်ဖီဖျော်ဖို့ ရေနွေးအိုးဆီ ထသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ဘဝမှာ မကြုံစဖူးကြမ်းတမ်းလွန်းတဲ့ လှုပ်ခတ်မှုကြီး ရောက်လာပါတော့တယ်။ 

အင်မတန်ခိုင်မာပါတယ်ဆိုတဲ့ စာပေဌာန ကွန်ပျူတာဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးက လေးထောင့်ပုံစံ စာပေဌာန ၄ ထပ်ဆောင်ကြီးဟာ ဘေးဘယ်ညာတင်မက အပေါ်အောက်ပါ လူးလွန့်နေပြီး ခုံတွေပေါ်မှာရှိတဲ့ Dual Monitor အတွဲကြီးတွေဟာ ပြုတ်ကျတော့မည့်အလား ဝေါကနဲ ဝေါကနဲ ယိမ်းထိုးနေပါတော့တယ်။ 

ကျနော်တို့ ဌာနက ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသူ ဗိုလ်မှူးဟာ ညီလေးတို့ မပြေးနဲ့ဆိုပြီး ဘုရားစာ အကျယ်ကြီး ရွတ်နေပေမယ့် လှုပ်ခတ်မှုကြီးဟာ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် မရပ်မနားလှုပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဖိနပ်တောင် မစီးနိုင်ဘဲ အပေါ်ထပ်ကနေ အောက်ထပ်ကို ဖိနပ်တောင် မစီးနိုင်ဘဲ ဆင်းပြေးကြပါတော့တယ်။ 

အောက်ကွင်းထဲကိုရောက်တော့ သင်တန်းလာတက်တဲ့ ကလေးတွေ ငိုနေကြပြီး အမျိုးသမီးစစ်မှုထမ်းတချို့လည်း ငိုနေကြပါတယ်။ ကျနော်တို့နဲ့ကပ်လျက် ဘူမိဗေဒဌာနက လက်ထောက်ကထိက ဗိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ကတော့ ငလျင်အကြောင်း တခြားလူတွေထက် ပိုသိသူပီပီ After Shock တွေထပ်လာနိုင်ကြောင်း သိတဲ့အတွက် လှေကားပေါ်က မြန်မြန်ဆင်းမလာတဲ့ ဗိုလ်လောင်းတွေကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေပါပြီ။ 

ကျနော်တို့ကမ္ဘာကြီးမှာ သက်တမ်းအကြီးရင့်ဆုံးနဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးဟာ ပထဝီမြေကြီးပါပဲ။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်တဲ့ မြေကြီးဟာ အမြဲယုံကြည်စိတ်ချရတယ်။ လေယာဉ်နဲ့ ပျံနေရင်တောင် မြေပြင်ပေါ် ပြန်ဆင်းလာရင် Safe ဖြစ်တယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။ ရေထဲမှာ ကူးနေရင်သော်လည်းကောင်း၊ ရေယာဉ်တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ မောင်းနှင်နေရင်သော်လည်းကောင်း ကမ်းပေါ်ပြန်တက်(မြေပြင်ပေါ်ပြန်ရောက်) မှ လုံခြုံစိတ်ချရပြီလို့ ယုံကြည်ခံစားရတယ်။ နေထိုင်စရာ အဆောက်အဦတွေ မြေပြင်မှာ အုတ်မြစ်ချတယ်။ သစ်ပင်ကြီးတွေဟာ မြေပြင်မှာ ပေါက်ရောက်တယ်။ ပြောင်းလဲမှုအနည်းဆုံးနဲ့ အတည်ငြိမ်ဆုံးဟာ ပထဝီမြေကြီးပါပဲ။ 

ငလျင်လှုပ်တဲ့နေ့က စိတ်ထဲမှာ အလုံခြုံဆုံးလို့ ခံစားရတဲ့ မြေပြင်နဲ့ အနီးဆုံးနေရာမှာနေနေပါလျက်နဲ့ သွင်သွင်လူးနေတဲ့ မြေပြင်ကြီးဟာ ကျနော်တို့ရဲ့  အားကိုးစရာပျောက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ ဘာသာရေးတွေ၊ ဖန်ဆင်းရှင်တွေကို ခဏမေ့ထားလိုက်ရင် အလုံခြုံအတည်ငြိမ်ဆုံး ကမ္ဘာမြေကြီးဟာ လှိုင်းလို လူးနေတာကြီးက ရူးချင်စရာကောင်းသလို ဒီအန္တရာယ်ကြီးကို ဘယ်လို ခုခံအားနဲ့၊ ဘယ်လိုခိုင်မာမှုနဲ့မှ ကာကွယ်လို့မရဘူးလို့ ခံစားရတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကြီးက အတော်ကို ဆိုးပါတယ်။ 

နောက် ငလျင်ငြိမ်သွားတဲ့အထိ ထိုင်နေကြပြီး ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မှ မန္တလေးမှာ အိမ်တွေ အလုံးလိုက်ပြိုပြီး လူတွေပိကြတယ်ဆိုတာ တက်လာနေပါပြီ။ သတင်းကို မြင်မြင်ချင်း မန္တလေးမှာ တိုက်တွေတောင်  ပြိုတယ် တဲ့ ဆိုတာလေးလောက်ဖတ်ပြီး အိမ်လေးငါးလုံးလောက် ပြိုသွားတယ်လောက်ပဲ ထင်ခဲ့တာပါ။ 

ဖုန်းအားမကုန်ခင် သတင်းတွေထပ်တက်လာတော့ ကျနော်တို့ ထင်ထားတာထက် အခြေအနေပိုဆိုးရုံမက ဘဝတစ်သက်တာမှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလေသော ကြောက်စရာကပ်ဘေးကြီးကြောင့် မန္တလေးဟာ မြို့ပျက်ကြီးလို ဖြစ်သွားရကြောင်း သိရတော့တာပါပဲ။



Friday, March 27, 2026

မပိတ်ရသေးတဲ့တံခါး

မသင့်တော်ပေမယ့်

Painkiller တွေခဏခဏ သောက်ဖြစ်တယ်...

ထမင်းမစားဘဲ စီးကရက်တွေ ဝယ်ဖြစ်တယ်...

ဟိုးအဝေးကြီးကို အကြောင်းပြချက်မရှိပဲ ငေးတယ်။

အနာဂတ်က ကိုယ့်ကို ချစ်တတ်လာအောင်

အတိတ်က ကိုယ့်ကို မဖြစ်မနေမုန်းနေရတယ်...

အိပ်မက်တွေထဲမှာ

အိပ်ဖို့ကြိုးစားရင်းနဲ့

အိပ်မပျော်ဖြစ်နေတဲ့ အိပ်မက်မျိုးပဲ

အခါတစ်ရာမက ပြန်ပြန်မက်ခဲ့။


အရိပ်မှ မခိုခဲ့သူအတွက်

အခက်ချိုးခဲ့မှုကို အပြစ်မတင်လို

အမြစ်မခိုင်တဲ့ ကိုယ့်သစ်ပင်အတွက်

ရှင်သန်ရတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းဟာ

နာကျင်အချိန်ပို...။

- မိုးသက်ဦးလွင်

(Wed, June 21, 2023)





 

My Blog List