မနက္ေစာေစာ...

    

            ခပ္ေ၀းေ၀းဆီက ေရာင္နီလည္းပ်ိဳ႕လာေလၿပီ..။ မိုးလင္းသည္ထိ ေနေလ့ရွိေသာ သူ႔အက်င့္အတိုင္း  ေကာ္ဖီ ခါးခါးတစ္ခြက္ကို ေသာက္ေနက် ပံုစံအတိုင္းပင္ ေဖ်ာ္လိုက္သည္.။ ေကာ္ဖီခြက္ကိုတစ္ဖက္ ကုလားထိုင္ကို တစ္ဖက္ ကိုင္က လသာေဆာင္သို႔ထြက္သည္.။ ေနမင္း၏ ေရွ႕ေတာ္ေျပး သံေတာ္ဆင့္ မ်ားျဖစ္ေသာ နီေစြးေစြးေရာင္နီတို႔ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္သည္.။ လက္ထဲက ေကာ္ဖီကိုတစ္က်ိဳက္ငံုလိုက္သည္.။ သူ႔ပံုစံက တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဟန္ရွိသည္.။ ဟုတ္သည္.။ ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးဆိုလွ်င္ ..သူ႔ရဲ႕ “သူမ” ကို သူေမွ်ာ္ေလ့ရွိသည္.။ အေရာင္အ၀ါမ်ား ႏွင့္ ေန႔တစ္ေန႔၏ ရွင္သန္ထေျမာက္ျခင္းဆံုးခ်ိန္အထိ ေလာကႀကီး၏ အိပ္ယာထခ်ိန္ (သို႔) သူ၏ အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္မ်ားတြင္ သူ “ သူမ ” ကိုေမွ်ာ္ေလ့ရွိသည္.။ သူေမွ်ာ္သည့္ေန႔တိုင္း သူမ ေပၚမလာတတ္ပါေခ်.။ ကံအေကာင္းဆံုးဟု သူထင္မိေသာ ရွားပါးေန႔ရက္မ်ားတြင္မူ သူ၏ “ သူမ” က ေလ၏ လ်င္ျမန္ျခင္း မ်ိဳးျဖစ္ေရာက္လာတတ္ၿပီး ရုတ္ခ်ည္းပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြား တတ္ေလသည္.။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ သူ႔အတြက္ ရွိေနတတ္သည္.။ သူေျပာလိုေသာ ရင္ထဲမွ စကားတို႔ကို ခြန္းတံု႔မဆိုသာ..။ ၀တ္ေက်တမ္းေက် အဆင့္ထက္ အနည္းငယ္မွ်သာ ပိုလြန္ေသာ တစ္စံုတစ္ရာကို သူ႔အတြက္ ခ်န္သြားစၿမဲျဖစ္၏.။

            ယခုလည္း သူေစာင့္ေနသည္.။ သူ၏ “ သူမ” ကေတာ့ ေပၚမလာေသး. ။ မေ၀းလွေသာ အတိတ္ရဲ႕အရိပ္ေတြက သူ႔ေဘးမွာ ၀ိုင္းရံလ်က္.သူ႔ကို ေနာက္ေျပာင္က်ီစားသကဲ့သို႔ ရွိေလသည္.။ သူမကို စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့သည့္ေန႔ရက္မ်ားကို သူျပန္လည္ေရတြက္ၾကည့္ေနသည္.။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက သူ႔စိတ္ေတြက ေရေသအိုင္ရဲ႕ အနားသတ္ေတြလို လႈပ္သည္မ က်၊ ၿငိမ္သည္ မကသည့္ရာသီဥတုမ်ိဳး.။ သူသက္ျပင္းကိုျဖည္းညွင္းစြာခ်လိုက္သည္.။ မပြင္တစ္ပြင့္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွာ သူမနာမည္ကို ဖြဖြရြတ္သည္.။ ေကာ္ဖီကိုေနာက္ထပ္တစ္က်ိဳက္ငံုမိခ်ိန္တြင္..ေခါင္းထဲက အတိတ္ပံုရိပ္ေတြက အစီအရီ ထြက္ေပၚလာျပန္သည္.။

            သူမကိုစတင္ေတြ႕ရွိစဥ္က သူမဆီမွ ေႏြးေထြးမႈတစ္စံုတစ္ရာကို ရရွိဖူးသည္.။ သူ႔ဘ၀မွာ မႀကံဳစဖူး ထူးျခားလွ ေသာေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး.။ လူ႔ဘံုခန္း၀ါမွာ ေနာက္ထပ္ရွိဦးမည္ဟု သူမယံုၾကည္ေသာေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး။ ထိုေႏြးေထြးမႈကိုသူ ငတ္ မြတ္ခဲ့သည္.။ တပ္မက္ခဲ့သည္.။ ျမတ္ႏုိးခဲ့သည္.။ ထာ၀စဥ္ ပိုင္ဆိုင္လိုခဲ့သည္.။ ဒါေပမယ့္ သူမကမလိုက္ေလ်ာခဲ့..။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာကို သူသိသည္.။ သုိ႔ရာတြင္... သူ႔ႏွလံုးသားႏွင့္ သူ႔အသိစိတ္ေတြက စြမ္းအားျခင္းမညီမွ်ခဲ့.။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူအရူးတစ္ေယာက္ပမာျဖစ္ခဲ့သည္.။ သို႔ရာတြင္ သူ႔ကိုယ္သူလိမ္ညာရင္းပင္ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနခဲ့ သည္.။ ထို႔ေနာက္ပိုင္းသူ႔မွာ အက်င့္တစ္ခုရလာသည္.။ ထုိအက်င့္က ယခုကဲ့သို႔ မနက္ခင္းတိုင္း သူမကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ရျခင္း ပင္ျဖစ္သည္.။

            သူေတြးေနရင္းပင္ သူမကအလင္း၏လွ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ေပၚလာသည္.။ သံုးေနက်အသံုးအႏႈန္းျဖင့္ပင္ ခရီးဦးႀကိဳ ျခင္းကိုျပဳသည္.။ အသက္မပါေသာ အလင္းတစ္စံုျဖင့္ သူမက ၿပံဳးသည္.။ ရုတ္ခ်ည္းပဲ သူမက ထြက္ခြာဟန္ျပဳသည္.။ သူမ ကိုသူ တားဆီးရန္ႀကိဳးစားသည္.။ သူမက ႏႈတ္ဆက္စကားကိုဆို၍ စကားတံု႔ျပန္ပင္မေစာင့္ပဲ. လားရာအရပ္သုိ႔ႏွင္သည္.။ ေပြ႕ဖက္ ဖမ္းယူေသာ သူ႔လက္မ်ားမွာ ဗလာခ်ည္းႏွီးသာ က်န္ခဲ့ျပန္သည္.။

            သူရုတ္တရတ္ ယိုင္လဲမတတ္ျဖစ္သြားသည္.။ သူေစာင့္ခဲ့ရသည့္ရက္ေပါင္းမ်ားအတြက္ အေျဖတစ္ခုက ရလဒ္ မပီျပင္ခဲ့.။ သူမ၏ အမည္နာမကို ရြတ္ဆိုတိုင္တန္း၍ အရူးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ျမည္တမ္းမိေလသည္.။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားက ေ၀၀ါးလာသည္.။ ခံစားခ်က္တို႔ ျမစ္ဖ်ားခံရာအရပ္မွ စကားလံုးမ်ားက ႏႈတ္ဖ်ားတြင္ပင္ ေသဆံုးသြားၾကသည္.။ ခ်မ္းစိမ့္ေသာ ၾကမ္းျပင္တြင္ ဒူးေထာက္က်သည္.။ သူမကေတာ့ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ မျမင္ရေအာင္ေ၀းသြားၿပီ.။

            ေနာက္ရက္ မနက္ေစာေစာတြင္. သူ႔အေလာင္းကို လသာေဆာင္တြင္ မိတ္ေဆြမ်ားက ေတြ႕ၾကရသည္.။ သူ႔အ ေလာင္းေဘးတြင္ သူမနာမည္ကို ထပ္တစ္လဲလဲေရးထားေသာ စာရြက္အပိုင္းအစမ်ားပ်ံ႕ႀကဲလ်က္ရွိေလသည္.။ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း သြားေသာ သူ႔ဇီ၀ိန္၀ိဥာဥ္ထဲတြင္ သူ၏ “ သူမ ” မသိခဲ့ေသာ သူမအတြက္ ရြတ္ဆိုဦးညြတ္ရာ သံစဥ္မ်ားပါတစ္ပါတည္း ပါသြားေၾကာင္း..သူမေတာ့ သိဟန္မတူပါေခ်..။

            

                                                                                                                             မိုးသက္ဦးလြင္

            

ခုတစ္ေလာ (၂)

          ပူေဟ့ ပူၾက.. ေရဆူမွတ္အထိပူၾက.. ။

          အခန္းထဲမွာ စြပ္က်ယ္ေတာင္ မကပ္ႏုိင္တာတစ္ပတ္ခန္႔ရွိေခ်ၿပီ.။ အပူခ်ိန္က +၁၄ဒီဂရီ ဆဲလ္ဆီးယပ္စ္ ပဲရွိသည္.။ သုိ႔ေသာ္ ေဆာင္းတုန္းက ေကြးေကာက္ေအာင္ခ်မ္းထားေသာ အရွိန္ျဖင့္ ယခု အခ်ိန္ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ပူလွၿပီ။ ျပည္ေတာ္ျပန္ရင္ မည္သုိ႔ေနမည္မသိ.. ။

          ခုတစ္ေလာ ငမိုးစာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ပင္ၾကလွၿပီ.။ မည္သို႔ေရးျဖစ္ပါမည္နည္း .။ သၾကၤန္ကာလ အၿပီးကနားလိုက္သည္မွာ အနားလြန္သြားသည္.။ ၾကားထဲမွာ စာတမ္းေတြ၊ စာေမးပြဲ ေတြႏွင့္က အလုပ္ရႈ႔ပ္ေန ေသးသည္.။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကြန္ပ်ဴတာ ဖက္အားသန္၍  ပရိုဂရမ္းမင္း လုပ္ရမည္ထင္ေသာ နာႏုိအီလက္ထရြန္းနစ္ကို ယူလိုက္ကာမွ တစ္ေလာကလံုးတြင္ စာသင္ အသန္ဆံုးေသာ ဆရာ၊ ေစတနာေကာင္းလြန္း တတ္ေစခ်င္လြန္း၊ စာေမးပြဲေျဖလြန္းေသာ ဆရာႏွင့္တည့္တည့္တိုးသည္.။ စိတ္ညစ္၍ မဟုတ္ပါ.။ နဂိုကမွ ဘန္ကီမြန္းႏွင့္ နင္လားငါလား အလုပ္ရႈပ္လွသူသည္ ဆရာ့အေပၚတြင္ တာ၀န္မေက်မည္ စိုးလွ၍ သာျဖစ္သည္.။ အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ား ေလးႏွစ္လံုးတြင္ တစ္ႀကိမ္သာဖတ္ရေသာ စာတမ္းကို ငမိုးတို႔က တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႀကိမ္ဖတ္ရသည္ကပင္ ၀မ္းသာရမလိုလို၊ ၀မ္းနည္းရမလိုလို.။

          အမွန္က ယေန႔ အေမမ်ားေန႔အတြက္ ကဗ်ာေရးရန္ႀကံျခင္းျဖစ္သည္.။ မေန႔က စာေရးရန္ႀကံေတာ့ ဧည့္သည္ေတြေရာက္ေန၍ အခန္းက ဆူဆူညံညံျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ .။ အာရံုက တည္မရ.။ သို႔ႏွင့္ BHG မွ ကို Bug Lab ညႊန္းသည့္ ပထမဆံုးျမန္မာဟက္ကာဇာတ္ကား ဆုိသည့္ ရင္ဘတ္ဖြင့္သည့္ေသာ့ ကိုၾကည့္မိသည္။ ပထမဆံုးအခန္း မီးခံေသတၱာကို ေအာင္ရဲလင္းက ဖြင့္သည့္အခန္း၊ ဒုတိယ အခန္းမွာ ျမန္မာကားမ်ားထံုးစံ အတိုင္း ဘယ္မင္းသားလာလာ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းလုပ္ရသည့္ ဟာသ သရုပ္ေဆာင္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဘယ္မင္းသမီးလာလာ ေဘးတီးေပးသည့္ အရံမင္းသမီးမ်ားႏွင့္ အတူတူ ဆိုင္မွာေဟးဟားလုပ္ၾကသည္.။ ေနာက္တစ္ခန္းခ်ိန္းေတာ့ ေဖြးေဖြး၊ ႏွင့္ ေအာင္ရဲလင္း ဆိုင္မွာ၊ တတိယတစ္ခန္းက မင္းသားေမြးေန႔ဆိုင္မွာ.။ ဇာတ္ကားက စပင္မစရေသး.။ ေလးခန္းရွိေသးသည္ .။ သံုးခန္းက ဆိုင္မွာ.။ သို႔ႏွင့္ဆက္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ ။ မ်က္စိေမွးလာသလိုလုိ ရွိသည္ႏွင့္ ေစာေစာအိပ္ျဖစ္သြားသည္.။

          ဟိုးေန႔က ကိုမင္းဧရာ(ေႏြေတးရွင္) ႏွင့္စကားေျပာျဖစ္ေသးသည္.။ ျမန္မာကဗ်ာေရးသူေတြ နည္းပါး လာေၾကာင္းႏွင့္ ျမန္မာကဗ်ာေရး၍ပင္ ေလွာင္ခံရေၾကာင္းၾကားရေတာ့ ငမိုးလည္း စိတ္မေကာင္းမိ.။ အမွန္က ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ကိုယ့္ကို ဒီလိုဆက္ဆံသူေတြရွိခဲ့ဖူးသည္.။ သုိ႔ေပတည့္ ငမိုးအက်င့္က ကိုယ့္ကို နစ္နာေအာင္လုပ္သြား၊ ေျပာသြားရင္ သိခ်င္မွ သိသည္.။ သိလွ်င္လည္း နာခ်င္မွ နာသည္.။ သို႔ အတြက္ ငမိုးကို ေဂ်ာက္ခ် သူမ်ား နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ညစ္ရေလ့ရွိသည္.။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္.။ ငမိုးခ်စ္ေသာ၊ ခင္ေသာ မိတ္ေဆြ အသိအကၽြမ္းမ်ား ခံလာရလွ်င္ေတာ့ မထိန္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္မိေလ့ရွိသည္.။ ငမုိးကို ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ လာဆဲလွ်င္ ခံေကာင္းခံႏုိင္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အသိုင္းအ၀ိုင္း ႏွင့္ခ်ီ၍ ေျပာလွ်င္ကား ေဒါသျဖစ္ေလ့ရွိသည္.။ ဆုိက္ကိုသင္ေသာ အရာရွိက အျပင္စြဲေတြမ်ားသည္ ဟုေျပာဖူးသည္.။ သူမ်ားဖက္ က သိပ္ေတြးလြန္းသည္ဟုလည္းဆိုသည္.။ ဘာလဲေတာ့ သိပ္နားမလည္ပါ.။ ဒါေပမယ့္ မိမိႏွင့္ပတ္သတ္သူကို ထိလွ်င္ေတာ့ ငမိုးက သူမ်ားထက္ပိုနာတတ္သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္.။

          ရုရွားလူမ်ိဳးေတြ အားကစားလိုက္စားတာ ယခင္က ေျပာၿပီးျဖစ္သည္.။ မႏွစ္က မႀကံဳခဲ့ရသည့္ ၿပိဳင္ပြဲ  တစ္ခု ဒီမွာလာႀကံဳရသည္.။ အဲဒါက ဂိုး(၁၀၀) ေဘာပြဲျဖစ္သည္.။ ဌာန ေတြေပါင္းၿပီး အသင္း ရွစ္သင္းခြဲသည္.။ ထုိအသင္းရွစ္သင္းကို Random ေခါက္ၿပီး အျပာေလးသင္း အနီေလးသင္းခြဲေပးလိုက္သည္.။  ထိုေလးသင္းက ဆယ္မိနစ္တစ္သင္းက် လဲၿပီး ကန္ရသည္.။ ႏုိင္သည့္အသင္းက လဲလိုသည့္အခ်ိန္ လဲရသည္.။ ဂုိးမသြင္းႏုိင္ သည့္အသင္းက ဆယ္မိနစ္တစ္ႀကိမ္လဲရသည္.။ ဂိုး(၁၀၀) မျပည့္မခ်င္း ညလံုးေပါက္ ေနာက္ရက္အထိ ကန္ၾကသည္.။ သူတို႔ လူမ်ိဳးမ်ား အားကစားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ေတာ္ေတာ္ေလး ရူးသြပ္ၾကသည္ကို သတိထား မိသည္.။ ခုေနာက္ပိုင္းေလ့လာၾကည့္မိေတာ့  သူတို႔ လူမ်ိဳးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကြန္မ်ဴနစ္ဆန္ဆန္ စိတ္ဓါတ္ ေတြရွိ ၾကသည္.။ ရုပ္၀တၳဳပိုင္း ကို သိပ္အသားေပးသည္.။ ကံဆိုသည္ကိုမယံု.၊ ဘာသာမဲ့ေတြလည္းမ်ားသည္.။ ဘာသာရွိသူမ်ားကလည္း ဘာသာေရးထက္ ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ရမည္ ဆိုသည္ကိုသာ ေခါင္းထဲမွာရွိသည္.။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကလြဲရင္ မည္သည့္လူမ်ိဳးမွ လူမထင္.။ ငမိုးတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလို ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကို အေရးေပး၊ အထင္ႀကီးသည့္ စိတ္ ၊ တစ္ျပားသားမွ မရွိ.။ ငါတို႔ လူမ်ိဳးသာအေကာင္းဆံုး၊ အေတာ္ဆံုး၊ ဆိုသည့္ စိတ္ေတြက ရွိသည္.။ တစ္ခုေတာ့ ရွိသည္.။ သူတို႔က ေသြးနားထင္ေရာက္ေနတာ မဟုတ္ပဲ.. အၿမဲတမ္း တိုးတက္ေအာင္ က်င့္ႀကံေနၾကတာေတြက ထိုစိတ္ဓါတ္ေတြကို ပိုတိုးေအာင္ လုပ္ေနသည့္အလားပင္ျဖစ္သည္.။ ေက်ာင္းသား တိုင္းအားကစားလုပ္သည္.။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေဘာလံုးကြင္းကို ပတ္ေျပးေနသူမ်ားျဖစ္သည္.။ သူတို႔ လူမ်ိဳးမ်ားတြင္လည္း ပ်င္းသူ မရွိ၍ေတာ့မဟုတ္.။ ပ်င္း၍ အားကစားမလုပ္လွ်င္ စာေမးပြဲ ရလဒ္စာအုပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးမေပး၊ ထိုအခါ ႀကံ့ခိုင္ေရးမွတ္ မရလွ်င္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းသားစခန္းတြင္ ျပန္ေျဖေပေရာ့ ပဲ.။ ေရရွည္ဆြဲၿပီး. ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးျဖစ္မယ့္ဟာမ်ိဳးေတြကို စိတ္၀င္စားသည္.။ ဥပမာ သက္လံုရေစမည့္ ၊ ရြရြေျပးတာမ်ိဳး၊ ကိုယ္စီသန္မာမႈ(ဒိုက္ထိုး၊ ဘားခို၊ အိပ္ထမတင္) လုပ္တာမ်ိဳးေတြကို အၿမဲလုပ္ၾကသည္.။

          ယေန႔ အေမမ်ားေန႔ျဖစ္သည္. ။ ဘုရားခန္းမ၀င္ခင္ အေမ့အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ေရးဦးမည္ စိတ္ကူးထားသည္.။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ စာေလးတစ္ေစာင္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့.။ စိတ္ကေတာ့ နည္းနည္း ျပန္ၾကည္ေနပါၿပီ.။ ဟိုတစ္ေလာက ျဖစ္ခဲ့သည္ ့ ျပႆနာအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ စာေပေလာကႀကီးကုိ ေရေႏြးေဖ်ာ ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္မိတာကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကမည္ထင္သည္.။ ခုေတာ့လည္း ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြက လူလိမၼာေတြခ်ည္းမို႔ ကြကို ျဖည့္ေတြးၿပီးေက်နပ္ေနတာကပင္ ေက်နပ္စရာတစ္ခု ျဖစ္ေနေလသည္.။

         

မ်က္ေျပပါေတာ့ ခ်စ္သက္လ်ာ

ကၽြမ္းစ သက္လ်ာ.

အသာအထိတ္ ၊ ၀ဠာသိပ္တည့္

တိုးတိတ္ခ်စ္ၾကင္၊ ျပစ္မျမင္ပဲ.

သန္႔စင္ခ်စ္ျခင္း ၊ အျပစ္ကင္းသည့္

သက္ႏွင္းသက္ပံု၊ သက္ကုန္ကုန္ျဖင့္

သက္စံုအပ္သည့္ ခ်စ္သက္လ်ာ...

ေျပေတာ့ သက္လ်ာ...

မဟာေျမႀကီး၊ 

အထီးဆန္ဆန္၊ 

အရံမပါ၊ ဤေျမလႊာ၌

သက္လ်ာမ်က္ရွ၊ ထိုခဏသည္

ေသာကမီးလွ်ံ ၊ ရင္၀ဆန္၍

တစ္ဖန္ ေအာက္ဆင္း၊ ဒုကၡတြင္း၌

လက္ငင္းႀကီးစြ၊ မ်က္ရည္ခသည္.

ထိုမွ်စြမ္းေသာ ခ်စ္သက္လ်ာ...

ရင္မွသက္လ်ာ ခ်စ္သက္လ်ာသည္..

သဒၵါၾကည္ျဖဴ၊ ရည္တူစိတ္သန္း

ပင္ပန္းလည္းေျဖ၊ ေတြေ၀လည္းေပ်ာက္

စိတ္ေနာက္လည္းၾကည္၊ ပထ၀ီ၌

အရယ္အၿပံဳး၊ စိတ္ႏွလံုးကို

ခ်ယ္မႈန္းသမႈ၊ စင္ေအာင္ျပဳ၍

ယခုဆက္ႏွင္း၊ ေပလႊာသြင္းကို..

ရင္တြင္းအျပည့္၊ ခ်စ္မ်က္စိျဖင့္..

ရႈၾကည့္ေစခ်င္၊ သံေတာ္တင္သည္.။

ဖတ္ျမင္ခဏ ၊ တဒဂၤ၌

ဒုကၡမကင္း၊ ဤရင္တြင္းကို.

ခ်စ္ျခင္းသည္းထန္၊ မိုး၀ႆန္ျဖင့္

ျမန္စြာသြန္းျဖိဳး၊ ေအးရိပ္ကိုးေစ

ခ်စ္မိုးသက္လ်ာ ခ်စ္သက္လ်ာ...

                                         မိုးသက္ဦးလြင္

                                     ၂၄.၃.၂၀၁၃ ညေန ရွစ္နာရီ ငါးမိနစ္

ကိုမင္းဧရာ တို႔ ကိုကိုေမာင္(ပန္းရနံ႔)တို႔နဲ႔ေတာ့ မယွဥ္ေၾကး.. :D ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ျမင္ဆရာေတြပါ..။

ဆရာစား

          ကိုေဌး လက္က သူရဲ႕ HP Laptop ကြန္ပ်ဴတာေလးရဲ႕ Touch pad ေလးေပၚမွာ တစ္ေရြ႕ေရြ႕သြားေန သည္.။ ဟိုနားတို႔ လိုက္ ၊ သည္နားတို႔ လိုက္ျဖင့္ . ။ မိုးသက္ ကေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ် Touch Pad ကို သံုးေလ့မ ရွိ.။ ေမာက္စ္ျဖင့္ ရႊီးေတာက္ ရႊီးေတာက္ လုပ္ရသည္ကိုသာ သေဘာေခြ႕လွသည္.။ တစ္ခ်က္တို႔လိုက္ ပြတ္ဆြဲ လိုက္လုပ္ရသည္ကို သိပ္ၿပီး စိတ္မရွည္လွ.။

          “ ညီေလးက Programming ပိုင္းကိုပဲ ဆက္လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ေျပာသေလာက္နဲ႔မရဘူးေနာ္.။ ၿပီးေတာ့ ညီေလး လိုင္းတစ္ခုခုကိုေရြးရမယ္.။ Web Design လား၊ Web Application လား၊ Security လား.၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ Software Developer လား.။ ကိုယ့္ဖာသာ စာေတာ့ အမ်ားႀကီးဖတ္ဖို႔ လိုလိမ့္မယ္.။ ၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္စာ လည္းေက်မွ ရမယ္ ၊ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြမ်ားမ်ားဖတ္ညီေလး.၊ အစပို္င္းေတာ့ အခက္အခဲေတြ႕မွာ ပဲ ကိုယ္လည္း မင္းကို စာအုပ္ေတြေပးထားတာေတြရွိတယ္.။ အဲဒီထဲမွာ အကုန္လံုး Methodology ေတြအကုန္ ပါတယ္.။ သူတို႔က ဆရာစား မခ်န္ဘူးကြ.။ အကုန္ေျပာျပ ထားတာ. ”

          “ ကိုေဌး .. ဆရာစားဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲ ဟင္. ”

          မိုးသက္ နားေ၀တိမ္ေတာင္ျဖင့္ေမးေတာ့ ကိုေဌးက ၿပံဳးသည္.။

          “ ဆရာစားဆိုတာ ေျပာရရင္ ဆရာကပညာ အကုန္မသင္ေပးပဲ သူ႔အတြက္ အကြက္ခ်န္ထားတာေပါ့. ။ ေျပာရရင္ သူ႔ကိုမီမွာ စိုးလို႔ ခ်န္ထားတဲ့သေဘာေပါ့.။ အဲဒါ ဆရာမပီသ တာပဲညီရ.။ ကိုယ္မင္းကို သင္မေပး ခဲ့တာေတြရွိေကာင္း ရွိလိမ့္မယ္.။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက ညီ့ကိုသင္ေပးတာထက္စာရင္ ကိုယ္တုိင္ေလ့လာ ဖို႔ လမ္း ေၾကာင္းေပးတာက ပိုသင့္ေတာ္မယ္ထင္လို႔ ကိုယ္က မသင္ေပးတာ. နားလည္လား. ”

          “ ဟုတ္ကဲ့ ကိုေဌး ”

          ဟုတ္ကဲ့ သာေျပာလိုက္ရသည္။ တကယ္ေတာ့မိုးသက္ ကိုေဌး ေျပာသည့္ ဆရာစားကို ေကာင္း ေကာင္း အဓိပၸာယ္မေပါက္ခဲ့ပါ.။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

          မိုးသက္ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ မာစတာ အမွတ္မီသျဖင့္ မာစတာ ဆက္တက္ျဖစ္သည္.။ ကြန္ပ်ဴတာ မာစတာ သမားျဖစ္ေတာ့ စာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ရသည္။ မ်က္ေမွာက္ျဖစ္ေနသည့္ နည္းပညာရပ္၀န္းက အေၾကာင္း ေတြ မိမိတို႔ မသိေသးေသာ အခ်က္အလက္ေတြကို မ်က္ေျခမပ်က္ေအာင္ ၾကည့္ေနရသည္. ။

          ေက်ာင္းတက္ေနရင္းပင္ အျပင္မွာ အခန္းေလးတစ္ခု ငွားၿပီး စတူဒီယိုေလးတစ္ခု ကို ၀ါသနာတူသူငယ္ ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့သည္.။ မိုးသက္ က ငယ္ငယ္ကတည္းက ဂစ္တာတီးတာ၀ါသနာပါသည္.။ ေက်ာင္း မွာက တည္းက ပြဲေတြဘာေတြရွိရင္ မိုးသက္တုိ႔ အၿမဲတမ္း တီးခဲ့ဆိုခဲ့ၾကသည္.။ ယခုလည္းမိုးသက္တို႔ စတူဒီယို ေလးက ကိုယ့္ ဖာသာ တီးခတ္အသံသြင္းဖို႔ လုပ္ထားျခင္းသာျဖစ္သည္.။

          ယခုလည္း ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္း စုထားတာျဖစ္သည္.။ Mixing ကိုလည္း မိုးသက္ ပဲလုပ္ သည္.။ မိုးသက္က ကြန္ပ်ဴတာ အသံဖမ္းျခင္း ၊ တီးခတ္ျခင္း မ်ားကိုလည္း ၀ါသနာပါပါ ေလ့လာဖူး သည္ကိုး.။

          တစ္ရက္က်ေတာ့ မိုးသက္တို႔ မာစတာက်မွ သိေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကစတူဒီယိုကို ေရာက္ လာသည္ ။ ေက်ာ္မင္းဆိုေသာ ထိုသူငယ္ခ်င္းက မိုးသက္တို႔ အဖြဲ႕ႏွင့္ သိပ္မေပါင္းလွ .။ ေနပံုထိုင္ပံု သိပ္ မႀကိဳက္ လွ၍ မိုးသက္လည္း မေရာျဖစ္.။ မ်က္မွန္းတမ္းမိ႐ံုေလာက္သာရွိသည္.။ မိုးသက္သိပ္လိုလိုလားလား မရွိေသာ္လည္း အျခား  သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်က္ႏွာႏွင့္ သူ႔ကို စတူဒီယိုအဖြဲ႕ထဲ ထည့္လိုက္ရသည္.။

          ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူနဲ႔ မိုးသက္နည္းနည္းေတာ့ရင္းႏွီးလာသည္.။ ေပါင္းၾကည့္ေတာ့လည္း နားလည္ေပးႏုိင္ ေသာ ကိစၥမ်ားသာျဖစ္၍ မိုးသက္သိပ္ၿပီး မစိမ္းေတာ့ပဲ. ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါင္းျဖစ္သည္.။ ေနာက္ပိုင္းသူက Mixing ၀ါသနာပါသည္. ဆိုေသာေၾကာင့္ မိုးသက္သူ႔ကို သင္ေပးရသည္.။

          “ အသံက ကူးၿပီးရင္ Filter ကို အဆံုးထိ မထားနဲ႔ Noise Gate ကို နည္းနည္းပဲထား.။ ေတာ္ၾကာပင္ကို သံအရမ္းတိုးသြားရင္ လုပ္ရခက္တယ္သူငယ္ခ်င္း.၊ ၿပီးေတာ့ Drum သံေတြဆိုရင္လည္း ဘယ္ညာ Pan ေပးဖို႔ မေမ့နဲ႔. ”

          “ အင္း..မိုးႀကီး မင္းက ေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းတာပဲကြ..၊ ၿပီးရင္ ငါ့ကို Piano Key စီတာေလးေျပာျပဦးေနာ္ ”

          မိုးသက္သူ႔ကို သင္ေပးရတာ မခက္လွပါ.။ သူကလည္း ခပ္ထံုထံုထဲကမဟုတ္လို႔လဲ ပါပါလိမ့္မည္.။ ေနာက္ ပိုင္းသူ႔ကုိ မိုးသက္ လုပ္စရာမလိုပဲ မ်က္ႏွာလႊဲလို႔ရသည္အထိ ကၽြမ္းက်င္လာသည္.။ ေက်ာင္းမွ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ Sample အေခြေတြလုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေခြၾကမ္းသြင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိုးသက္ မအား ခ်ိန္တြင္ သူကိုယ္တိုင္လုပ္ႏုိင္ လာသည္.။

          ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ မိုးသက္သူငယ္ခ်င္း ထက္ေအာင္ ႏွင့္ အျပင္မွာဆံုျဖစ္ၾကသည္.။

         “ မိုးႀကီး. မင္းတို႔ စတူဒီယိုက ေက်ာ္မင္းဆိုတဲ့ေကာင္က ေၾကာ္ျငာေတြလိုက္ကပ္ေနတယ္.ေက်ာင္းမွာ သိလား.၊ အဲဒါမင္းတို႔ စတူဒီယိုလား . ”

          “ ေဟ.. မဟုတ္ဘူးဟ..၊ ဒီေကာင္နဲ႔မေတြ႕တာ ၂ ပတ္ေလာက္ရွိေနၿပီ.. စတူဒီယုိကိုလည္း မလာဘူး.”

          “ ေအး.. အခု သူ႔ဖာသာသပ္သပ္ ဖြင့္ေနတာေနမွာ. ”

          “ ေၾသာ္..ဟုတ္မယ္သူငယ္ခ်င္းရာ.. ငါလည္း သူနဲ႔ေတြ႕မွပဲ ေမးလိုက္ေတာ့မယ္. ”

 ေျပာသာေျပာလိုက္ရသည္. မိုးသက္ စိတ္ထဲမွာ သိပ္ေတာ့မေကာင္းလွ..။ အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င့္ အက်ိဳး အေၾကာင္းေလးေတာ့ ေျပာသင့္သည္ထင္သည္.။ ေနာက္ရက္ေတာ့ သူကပ္သည့္ ေၾကာ္ျငာမွ လိပ္စာ အတိုင္း သူ႔ စတူဒီယို သို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားသည္.။

“ ေက်ာ္မင္း.. မင္းဘာေတြလုပ္ေနလဲ သူငယ္ခ်င္း.. ”

“ ငါလား. အခု ဒီမွာေလ.. အပ္ထားတဲ့အေခြေတြလုပ္ေနတာ.။ ေက်ာင္းကေကာင္ေတြကလည္းကြာ ဆုိလိုက္ၾကတာ.။ ငါ့မွာ လက္ကိုမလည္ဘူး. ”

စာရင္းစာအုပ္ႏွင့္ စီဒီခ်ပ္မ်ားကို လက္ျဖင့္ပုတ္ျပရင္း ေက်ာ္မင္းက ဆုိသည္. ။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္လွည့္ၿပီး မိုးသက္ကို မထီေသာ အၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ ၿပီး ဆက္ေျပာသည္.။

“  အားက်ေနတာလား. ၊ ႀကိဳးစားေပါ့ကြာ ” တဲ့.။

          မိုးသက္အံ့ၾသသြားမိသည္.။ သူ႔ကိုလည္း ဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့..။ အံ့ၾသျခင္းေတြ တစ္ေပြ႕တစ္ ပိုက္ႏွင့္ အိမ္ကို ျပန္လာမိသည္.။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဒီလိုလူေတြရွိေသးသလားဆိုတာ ဆက္ေတြးမိသည္.။ အိမ္ကိုေရာက္သည့္အခါ အိမ္ကေခြးက ထြက္ႀကိဳသလားမႀကိဳသလားဆိုတာလည္း မသိမိ ၊ မျမင္မိေတာ့.၊ ဘယ္အခ်ိန္ရွိၿပီးလဲ ဟု စိတ္မရွည္သလိုလုိေမးတတ္သည့္ အေမ့အသံကိုလည္း မၾကားမိေတာ့.။ ဒီလိုလူမ်ိဳးကို မိမိတတ္သမွ် အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ သင္ေပးခဲ့တာ မွန္သလား၊မွားသလား လည္း ေ၀ခြဲမရေတာ့.။ “ ဆရာစားဆိုတာ ေျပာရရင္ ဆရာကပညာ အကုန္မသင္ေပးပဲ သူ႔အတြက္ အကြက္ခ်န္ထားတာေပါ့. ။ ေျပာရရင္ သူ႔ကိုမီမွာ စိုးလို႔ ခ်န္ထားတဲ့သေဘာေပါ့.။ အဲဒါ ဆရာမပီသ တာပဲညီရ ” ဆိုသည့္ ကိုေဌးစကားက လည္းနားထဲက မထြက္.။

ဒီည...

ည...

သက္ျပင္းနဲ႔သက္မ

တစ္လွည့္စီ ခ် ရတဲ့ ည...။

တစ္ရာ့တစ္ႀကိမ္ေျမာက္ စီးေမ်ာလို႔..

စိတ္ထဲမေရာမိဖို႔..

မေနာမွာ စြဲေနတဲ့ Album တစ္ခု

ထပ္တစ္လဲလဲ ရႈမိ ေနတဲ့ည..။

လြမ္းရခ်ည့္ ကၽြမ္းရခ်ည့္..

မသိ..မသိျခင္းေတြနဲ႔...

မရွိ. မရွိ တဲ့သူကို တမ္းတ ေနမိတဲ့ည..။

ေၾကြရခ်ည့္ ေသရခ်ည့္..

အေျဖကမရွိတဲ့ ပုစာၦသက္သက္နဲ႔...

တစ္ရြာ၊ တစ္ကမာၻရယ္နဲ႔..

အခါခါညည္းမိတဲ့ည...။

သူ ဆြဲသား ခဲ့တဲ့စည္းတစ္ေၾကာင္းတဲ့..

ျမင္လုိ႔ေတာင္ မေကာင္း...

ရင္ဘတ္အေဟာင္းထဲက..

ေျပာင္းလဲ မႈက အသစ္...

အစစ္မွ အစစ္လို႔..

ျဖစ္တည္မႈေတြ ကိုယ္တုိင္သိေနတဲ့ည...။

နိမိတ္ပံု ဆုိညည္း..

ေလထဲက ဂစ္တာကိုတီးလို႔...

စိတ္ထဲကပဲသီခ်င္းဆို..

ရူးသလိုလုိ ျဖစ္မိတဲ့ည...။

ေသြးလန္႔လို႔ေယာင္ယမ္း..

ေမွ်ာ္မွန္းကာ တမ္းတ..

ရင္မွာ တစ္သသ နဲ႔..

အလြမ္းေတြဖုန္ထ..

ကိုယ့္ရင္ကိုယ္ သပ္ခ် ေနရတဲ့ည...။

အလြမ္းကိုေက်ာခင္း..

ေလညွင္းကၿခံဳလႊာ..

ေဆာင္းညကမၺလာနဲ႔        

ႏွင္းေတြၾကားမွာထိုင္ၿပီး

ေတာင္းပန္ကာတိုးလွ်ိဳး

တစ္ခုေသာ မိုးကို တမ္းတ ခဲ့တဲ့ည...။

အေမ...

          ေပါ့ပါးေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို စည္းခ်က္က်က် ပင္ေျပးလႊားေနပါ၏ .။ အေမွာင္ထဲ၌ပင္ ျမင္ရေလာက္ ေအာင္ သဘာ၀တရားက သူမ ကို ဖန္တီးေပးထားရကား ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ မီးေရာင္ပ်ပ်သည္ သူမ လႈပ္ရွားရန္ အတြက္ အထူးပင္ လံုေလာက္ေနေပသည္.။ ၀မ္းမီးက တစ္ရိပ္ရိပ္ေတာက္ေနသေလာက္..မီးဖြားၿပီးစ ႏွင့္မမွ်တ ေသာလႈပ္ရွားမႈ အတြက္ မသင့္ေတာ္မွန္းသိလ်က္ႏွင့္ သူမ အထူးပင္တက္ၾကြ ေနေလသည္.။

          သူမ တို႔အမ်ိဳး၏ ထံုးစံအတိုင္းပင္ လင္ေယာက္်ားျဖစ္သူက သားသမီးေမြးသည္ႏွင့္ သူမကို လံုး၀ လွည့္ မၾကည့္ေတာ့ေခ်.။ ရင္ေသြးအတြက္ ဆိုသည့္ အသိက သူမ ၏ အင္အားမ်ားကို တိုးပြားေစ႐ံုသာမက ေနာက္ သို႔ မလွည့္လိုေသာ စိတ္ဓါတ္ကိုပါ တစ္ပါတည္း ေပးေလသည္.။

          သူမကား ဤ အရပ္ေဒသ က မဟုတ္ေခ်. ။ ဟိုးေတာင္ေျခ ရြာထဲမွာသူမ ေမြးခဲ့သည္.။ ထုိရြာထဲမွာပဲ  ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ္လည္း သူမ၏လင္ေယာက္်ားႏွင့္ အေၾကာင္းပါၿပီးေနာက္ပိုင္း ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ႕ လာရင္း လယ္တဲပ်က္တစ္ခုမွာ သူမ မီးဖြားခဲ့ရသည္.။ မီးဖြားၿပီးစ ေသြးႏု သားႏုဘ၀ျဖင့္ စားေရးေသာက္ေရး အခက္ အခဲ ရွိလာေသာအခါ သူမ စြန္႔စားရန္ ႀကံစည္မိျခင္းျဖစ္သည္.။

          ေတာင္ေပၚက အိမ္ႀကီးႏွင့္ပတ္သတ္၍ သူမ တစ္ခါမွမစြန္႔စားခဲ့ဖူးေခ်.။ ထိုအိမ္ႀကီး အတြင္းတြင္ သူမ၏ ဦးေလးတစ္ဦး ကြယ္လြန္ခဲ့ဖူးသည္ဟု မိခင္က ေျပာခဲ့ဖူးသည္.။ ထိုအိမ္ႀကီး၏ ၀င္းနံရံကလည္း လြန္စြာခိုင္ခံ့လွ သည္.။ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ သူမ ထိုအိမ္ႀကီး အနားသီဖို႔ပင္ စိတ္မကူး.။ အႏၲရာယ္ကို အားလံုးက ရင္ဆိုင္ရင္၀န္ေလးၾက သည့္နည္းတူ သူမသည္လည္း အႏၲရာယ္ အေငြ႕အသက္ကို ခ်ဥ္းကပ္ရန္ စိတ္မကူးမိ.။ သို႔ရာတြင္ ယခု မူကား အရာရာကို ေဘးခ်ိတ္၍ သူမ အစာအတြက္ စြန္႔စားရေတာ့မည္.။ အေရးႀကီးသည္က သူမ အစာစားရမွ ႏုိ႔မ ျပတ္ေသးေသာ သားငယ္တုိ႔အတြက္ ႏို႔ခ်ိဳတိုက္ေကၽြးႏုိင္မည္.။ အဓိကက အစာရဖို႔.။

          အိမ္ႀကီးရခိုင္၏ ေနာက္ေဖးတြင္ မလြယ္ေပါက္တစ္ခုရွိသည္ကို သူမ မေန႔က သိထားခဲ့သည္.။ ထို႔အ တြက္ ညေနက သူမ ထိုမလြယ္ေပါက္မွ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္.။ အျပန္အတြက္မူ မႈစရာ မလိုေပ.။ ၿခံစည္းရိုးလြတ္ေနေသာ ၀က္ၿခံေပါက္သည္.အစာ၀ေနခ်ိန္တြင္ သူမအတြက္ ခုန္ေက်ာ္ထြက္ဖို႔ ခဲယဥ္းသည့္ အရာ မဟုတ္ေၾကာင္း သူမ သိထားသည္.။

          ထံုးစံအတိုင္းပင္ ခါတိုင္းရက္မ်ားကဲ့သုိ႔ အိမ္ႀကီးအတြင္း၌ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသည္.။ အစားအစာရ နံ႔မ်ားရရွိရာ အေဆာင္ဖက္သို႔ သူမေျခလွမ္းမ်ားက ဦးတည္သည္.။ တစ္ခါမွ မလြဲဖူးသည့္ သမိုင္းအစဥ္အလာ နည္းတူ စားေသာက္ေဆာင္သို႔သာ တန္းတန္းမတ္မတ္ေရာက္သည္.။ သဘာ၀က ေပးသည့္ အတတ္ပညာအ ခ်ိဳ႕က ဒီေနရာမွ လြန္စြာအသံုးက်ေလ့ရွိသည္. ။ ၾကာၾကာပင္ မရွာလိုက္ရ. ။ ေတြ႕ၿပီ..။

          စားပြဲေပၚသို႔ခုန္တက္လိုက္သည္.။ သို႔ရာတြင္ ရနံ႔မ်ားထြက္ေပၚေနရာ ဟင္းမ်ားကို အုပ္ေဆာင္းျဖင့္ အုပ္ ထားသည္.။ မည္မွ်ပင္ လိမၼာပါးနပ္ပါေစ.။ အုပ္ေဆာင္းမ်ားကို ဖယ္ရွားရာတြင္ ဒုကၡေတြ႕တတ္တာကို သူမ သတိရ မိသည္.။  ႀကိဳးစား၍ တြန္းသည္.။ ေနရာ အနည္းငယ္ေရြ႕သည္.။ အုပ္ေဆာင္း အုပ္ထားသည့္ ၾကားမွ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကို  သူမ ေတြ႕လိုက္ရသည္.။ အားတက္သြားသည္.။ နည္းနည္း အားထည့္ၿပီး ထပ္တြန္း လိုက္သည္.။ အားလြန္သြားေၾကာင္း သူမ ေနာက္က်မွ သိလိုက္သည္.။

          “ ခြမ္း .. ခ်လြမ္း ”

          “ ဟာ..ေဟ့ေကာင္ေတြ.လာၾကေဟ့. ”

          သြားၿပီ. သူမ ေနာက္က်သြားၿပီ.။ သူမ၀င္ေရာက္လာေသာ စားေသာက္ေဆာင္အခန္းတံခါး က ဂ်ိမ္းကနည္း ပိတ္သြားသည္.။ သူမစားပြဲေပၚမွ  လ်င္ျမန္စြာ ခုန္ဆင္းၿပီး ျပတင္းေပါက္တစ္ခုအနားကို ေျပးသည္။ ျပတင္းေပါက္ တံခါးမ်ားပါ ပိတ္ကုန္သည္.။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ စဥ္းစားလို႔မရခင္ ေနာက္ဆံုးက်န္ေသာ တံခါးမ ႀကီး နားမွာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ကိုင္ထားေသာ လူတစ္ဦး၏ အရိပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္.။

          “ ခြပ္. ခြပ္.”

          ေခါင္းကိုထိသြားသည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိသည္. ။ သူမ မ်က္လံုးမ်ားျပာေ၀သြားသည္.။ ဘယ္ဖက္ မ်က္လံုးအထက္နားမွာ ပူေႏြးေသာ အရည္ေတြ စိုစြတ္လာသည္.။ သူမ ေသြးရူးေသြးတမ္းႏွင့္ ေျပးသည္.။ သူမ အသက္ရွင္မွ ျဖစ္မည္.။ ဒါမွ သူမ ရင္ေသြးေလးေတြ ႏို႔စို႔ရမည္.။ သူမ မရွိလွ်င္…..။

          ေျပးေနရင္းပင္. ။ ျပင္းထန္ေသာ တုတ္ခ်က္တစ္ခ်က္က သူမ ဦးေခါင္းကို တည့္တည့္မတ္မတ္ထိ သည္။ ေျပးရင္းပင္ ပံုလ်က္ လဲသြားသည္.။ ေျခေတြလက္ေတြက လႈပ္လို႔မရ ။ မ်က္လံုးေတြက အရည္ေတြပိတ္ ေနသည္.။၀ါးတားတားအျမင္အာရံုထဲမွာ လူရိပ္ ႏွစ္ခု ၀င္လာသည္. ။ တစ္ေယာက္က သူမကို ရိုက္ခဲ့သည့္ သူ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေတာင္းတစ္လံုးႏွင့္.။

          လြတ္တစ္ခ်က္ မလြတ္တစ္ခ်က္ သတိတရားထဲမွာ.သူမ ေသရေတာ့မည္ကို သိေနသည္.။ အာေခါင္ထဲ မွာ ဘယ္က၀င္လာမွန္းမသိေသာ အရည္ေတြ ျပည့္ေနသည္.။ ဆတ္ဆတ္တုန္ေနေသာ ေျခလက္မ်ားက ထိန္း သိမ္းရ ခက္ေလာက္ေအာင္ အေၾကာ အခ်င္ေတြ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနသည္.။ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ေနရင္း ရင္ေသြးငယ္ေလးမ်ား ဆိုသည့္ အသိက သူမအသိထဲ ဒိတ္ ကနဲ၀င္ေရာက္လာသည္.။

          သူမ ေနာက္ဆံုးက်န္ခဲ့သည့္ အားအင္ကို စုသည္.။ ခပ္ျပင္းျပင္၀င္သက္ထြက္သက္ မ်ားႏွင့္ ေဟာဟဲ ဆိုက္ေနေသာ အသက္ရႈသံမ်ားက ေနာက္ဆံုးအားအင္အတြက္ အရွိန္ယူေနၾကသည္.။ ေစာေစာက ေတြ႕လိုက္ ရေသာ ေတာင္း ကိုင္ထားသည့္ လူ အနားသို႔ ထုိင္အခ်တြင္ ေနာက္ဆံုး အားအင္ ျဖင့္ ကုန္းရုန္းထကာ ခုန္ ထြက္လိုက္သည္.။

          “ ဟာ.. ေျပးၿပီဟ. လုပ္ၾကဦး . လုပ္ၾကဦး.”

          သူမ ေျပးထြက္ရာေနာက္သို႔ ဆက္လက္လိုက္လား ၊ မလိုက္လား လွည့္မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့ပါ.။ မ်က္စိအ  ျမင္အာရံု မရွိေတာ့ သူ တစ္ေယာက္ အတြက္ ၿခံစည္း႐ိုး ကို ဘယ္လို ခုန္ေက်ာ္ခဲ့လည္း သူမ ကို သူမ မဆန္း စစ္တတ္ ေတာ့ ပါေခ်.။

          ၿခံအျပင္ ဖက္သို႔ေရာက္ရွိၿပီး သူမ အားအင္ေတြ ကုန္ခန္းခဲ့ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းသိလိုက္သည္.။ နားထဲမွာ  ရင္ေသြးငယ္ေလး မ်ား၏ အသံကို ၾကားရသည္.။ သူတို႔ ေပ်ာ္ေနၾကလား၊ ၀မ္းနည္းေနေရာ့လား.၊ မေ၀ခြဲ ႏုိင္ ေတာ့.။ သားတို႔ အတြက္ အေမ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္…..။ ဒါေပမယ့္.. အေမ.. မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး.။  သူမ ေျပာသမွ်  အသံ ထြက္မလာ.။ ရင္ထဲမွာ တစ္လွိမ့္လွိမ့္တက္လာေသာ ဆူညံမႈႀကီးဖံုးလြမ္းသြားေသာ အခါ..တြင္ တစ္သိမ့္သိမ့္ လိႈက္၍ တုန္ခါေနေသာ သူမ၏ ခႏၶာကိုယ္ ၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္.။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

          “ ဒီမွာေတြ႕ၿပီေဟ့.။ ေဟး မိုးသက္. ဓါတ္မီးယူခဲ့ကြာ.. ”

          “ ဟုတ္ကဲ့ ကိုငယ္..”

          ကိုငယ္အနားကိုေရာက္ေတာ့ ဓါတ္မီးကို ေျမွာက္ျပလိုက္သည္.။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဟာ ကနဲ ျဖစ္သြား သည္.။ မိုးသက္တို႔ ျမင္လိုက္ရတာက ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေသာ ဒဏ္ရာ မ်ားျဖင့္ ေသဆံုးေနတဲ့ ေခြးမ ႀကီးတစ္ ေကာင္.။ ေခြးမႀကီး အေလာင္းက ႏို႔ေတြကို တစ္အီအီျမည္ရင္ စို႔ေနၾကေသာ ေခြးေပါက္စကေလး ငါးေကာင္.။

          ေခြးကေလးမ်ားကို ေခြးမႀကီးအေလာင္းကေန ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖဳတ္ယူၾကရသည္.။

          “ ေအာ္. ..ေခြးသားအုပ္မ မို႔လို႔ ဒီေလာက္ အသက္ျပင္းတာကိုးကြ….။ အေမဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ. ။ သားသမီးအတြက္ အသက္စြန္႔ၿပီး အစာရွာတာပဲ.။ ငါမွားသြားတယ္ အငယ္ေကာင္..”

          ကိုငယ္က စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာျဖင့္ ဆိုသည္.။ မိုးသက္စိတ္ထဲက ခပ္တိုးတိုးရြတ္မိလိုက္သည္.။

          ေၾသာ္…။ ဘယ္ဘံု၊ ဘယ္ဘ၀ပဲ ေရာက္ေနေန.၊ အေမ..ဆိုတာ အေမပါပဲေလ..….။


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

မနက္ျဖန္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၁ ရက္ေန႔ က အေမ့ေမြးေန႔ပါ.။ အေမ့ကို တိရစာၦန္နဲ႔ ႏိႈင္းတာမဟုတ္ပါဘူး.။

ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ မိခင္အားလံုးကိုရဲ႕ဂုဏ္ကိုေရးလုိတာပါ.။ အေရးအသားက နည္းနည္းလိုမယ္ထင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒါက တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုပါ.။ ျဖည့္ဖတ္ၾကေပါ့.။

         

သေဘာေလာက္ေျပာရရင္..

            ေမာ္စကို ေဆာင္းညက ရတု ဖြဲ႔ဖို႔ မမီေတာ့ ၿပီ  .။ သုည အေပၚ ၁ ဒီဂရီ ဆိုကတည္းက ကြင္းထဲမွာ ေဘာကန္ရန္ လူစုဖို႔ပင္ မလို.။ ညႀကီးသန္းေခါင္ ေဘာကန္သူမ်ားကို အရူး လို႔ ေခၚခ်င္ေခၚၾကပါေစေပါ့.။ သူတို႔ လူမ်ိဳးမ်ားကေတာ့ အားကစားကို ခုံမင္လြန္းလွသည္.။ အႏုတ္ ၂၀ ဒီဂရီနားကပ္ေနသည္ကိုပင္ ေဘာလံုးကြင္း ပတ္ၿပီး အေျပးက်င့္သူက က်င့္တုန္း.။ ဒါေတာင္ အားကစားသမားမဟုတ္.။ သာမာန္ေက်ာင္းသား ပင္.။

          ဒီေန႔ညကမွ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေျခာက္ကပ္ေနသည္.။ အခန္းထဲက “ ဆည္းလည္းသံ” လို႔ နာမည္ တိတ္တခုိးေပးထားေသာ သူငယ္ခ်င္း က ေက်ာင္းတကာ ပတ္၍ လည္ေနသည္.။ မေန႔ကထိ ဆူတုန္း၊ ညံတုန္း ၊ ေဒါပြရတုန္း.။

ငမိုးတို႔ ရဲ႕ ၁၅ ေပပတ္လည္ သံုးေယာက္ခန္းေလးထဲမွာ ဆည္းလည္းေလး ကႏွစ္လံုး ရွိသည္.။ အခု ဆည္းလည္းတစ္လံုး ေက်ာင္းပတ္ေနတုန္း.။ တစ္လံုးက ဖ်ားေနသည္.။ ဖ်ားေနသည့္ တစ္ေယာက္က က်န္းမာေရး အင္မတန္ေကာင္းသည္.။ မႏွစ္က ငမိုးတို႔ တစ္ေက်ာင္းလံုး ဖ်ားၾကတုန္းက သူတစ္ေယာက္တည္း ထူထူေထာင္ေထာင္ ႏွင့္ အခန္းပတ္ကာ လူမမာစာေတြ လိုက္စားသူ ျဖစ္သည္.။ ငမိုးကေတာ့ ေမာ္စကိုကို ႏွစ္ရက္ဆက္တုိက္ သြားၿပီး လမ္းတကာ ပတ္သြားေနသည္ကို ပင္ ခုထိမဖ်ားေသး.။ ေလာေလာဆယ္ အခန္းက အင္မတန္ တိတ္ဆိတ္ၿပီး ေနလို႔ထိုင္လို႔ အင္မတန္ေကာင္းေနသည္.။ လတ္တေလာ အေျခအေနအရ စားပြဲေပၚမွာ ေဖာက္လက္စ အာလူးေၾကာ္တစ္ထုပ္ ႏွင့္ Lipton Tea တစ္ဘူး. ရွိသည္.။ စိတ္ထဲမွာ ၀တၳဳေရးခ်င္ စိတ္ေပၚေနသည္.။ အေတြးကားမရွိ.။ မၾကာမၾကာ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ ေပၚတတ္သည္.။ သုိ႔ေသာ္ အျခား အလုပ္ ေတြၾကား မွာ အဲဒီအေတြးေတြ ညပ္ညပ္ပါသြားေလ့ရွိသည္.။ ဖဘကို ဖြင့္ထားမိသည္.။  စေတး တပ္စ္ တင္ မည္လုပ္သည္..။ ေရးသင့္ မေရးသင့္ ခ်ိန္ရေသးသည္.။ ေရးလိုက္ဖ်က္လိုက္.၊ ျပန္ေရးလိုက္.၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေရးၿပီးတင္ၿပီးမွ  လူမျမင္ခင္ ျပန္ဖ်က္.။

ယေန႔လည္း ဘေလာ့ပတ္ျဖစ္ေသးသည္.။ ကိုယ့္အစ္မ အရင္းလို ခ်စ္ရွာေသာ အစ္မကန္ဒီ ဘေလာ့ မွစာကို ခုထိ သေဘာက်ေနတုန္း.။ မဂၤလာေဆာင္ကို ျမန္မာထံုးစံျဖင့္ အက်ဥ္းခ်ံဳးလုပ္လိုေသာ ငမိုး အစ္မ .။ ဘယ္ေနရာကိုပဲေရာက္ေရာက္ ဘာပဲေရာက္ေရာက္… ျမန္မာစိတ္ မေပ်ာက္သြားတာကိုက ေလးစားဖို႔ေကာင္းေနၿပီ.။ ဖဘ မွာျဖစ္ျဖစ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေနရာတကာ မပါပဲ ကိုယ္ေဖ်ာက္ေနတတ္တာကို သတိထားမိသည္.။ ဘာပဲ ေျပာ ေျပာ ငမိုးလည္း လိမၼာသူေတြႏွင့္ ေပါင္းရသည္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာလွသည္.။ တစ္ေန႔က မန္းမွ အေဒၚႏွင့္ စကိုက္ ေခၚၿပီး စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္.။ ငမိုးတို႔ အမ်ိဳးထဲ အရက္ေသာက္သူမရွိ ၊ ေယာကၡမ-ေခၽြးမ/သားမက္ မတည့္ တာမရွိ၊ အမႈအခင္းေပြလီ မရွိ၊ လူမႈေရး အရႈပ္အရွင္းမရွိ ဟု ကိုယ့္ အမ်ိဳးကိုယ္ေဖာ္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား သေဘာက် မိ ၾကသည္.။ ကိုယ့္ ငါးခ်ဥ္ကိုယ္ ခ်ဥ္ျခင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါေစ.။ ငမိုးလည္း မိမိ အမ်ိဳးထဲကလို  လိမၼာ သူမ်ားသာ ေရြးေပါင္းျခင္းျဖစ္သည္.။

တစ္ရက္တစ္ရက္ ဖဘ တြင္ အခ်ိန္ကုန္ရသည္မွာ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပလွ .။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ လုပ္မိသည္ဟုဆိုရမည္.။ http://seinlanmyay.org  Joomla ဆိုက္ကို ေလာေလာဆယ္ ငမိုးကိုင္ေနရသည္.။ နဂို ၀က္ဘ္မာစတာ လုပ္သြားသည့္ စင္ကာပူ မွ အစ္ကိုက ေတာ္ေတာ္ကို ေတာ္ပါသည္.။ အစစအရာရာ အဆင္သင့္ သံုးရံု ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားေပးသည္.။ လိုအပ္သည့္ ႏိႈးေဆာ္စာမ်ား ၊ ဂုဏ္ျပဳလႊာ မ်ား၊ အလွဴမွတ္တမ္းမ်ားအားလံုး ကိုေသခ်ာ ထည့္ထားေပးသည္.။ ဘေလာ့ႏွင့္ ၀က္ဘ္ဆိုက္က သေဘာတရားျခင္းေတာ့ အတူတူပင္ျဖစ္သည္.။ သုိ႔ရာတြင္ ၀ဘ္ဆိုက္ ဆိုသည့္ အမ်ိဳးက Control Panel တစ္ခုလံုးကိုယ့္လက္ထဲမွာ ထားရသည္.။ Hosting ကအစ ကိုယ့္ဖာသာ၊ တည္ေဆာက္ပံုႏွင့္ Database ကအစ ကိုယ့္ဖာသာ တည္ေဆာက္ရေတာ့ အဲဒါေတြေတာ့ရႈပ္သည္.။ လံုၿခံဳေရးအပိုင္းကေတာ့ ငမိုးလည္း နည္းနည္းပါးပါး တီးမိေခါက္မိရွိသေလာက္ေတာ့ လုပ္ရသည္.။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဖဘေပၚမွာ အခ်ိန္ ကုန္ တာ ထက္ စာရင္ နတ္လူသာဓုေခၚမည္ဟု ကြကို ေျဖသိမ့္ရသည္.။

ငမိုးႏုိင္ငံေရး မလုပ္ပါ.။ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္တိုသည့္ အခါေတာ့၀င္ေရးတတ္ပါသည္.။ စစ္သားလည္း ႏုိင္ငံေရးလုပ္ခြင့္ မရွိပါ.။ ဒါေတာင္ မဆီမဆိုင္ ငမိုးကို MyanmarExpress ကဟု စြတ္စြဲသူက ရွိေသးသည္.။ ငမိုးဖာသာ MyanmarExpress လည္းမဟုတ္ပါ.၊ ေဒါက္တာ ဆိတ္ဖြားလည္းမဟုတ္ပါ.။ သူတို႔ ဘယ္သူမွန္းလည္း ငမိုးမသိပါ.။ တစ္ခါကလည္း ဘဂၤလီအေရးက Myanmar Striker ဆိုက္က လူ တစ္ ေယာက္ကို  ဘဂၤလီ ဟု Myanmar Express ကတင္၍ ငမိုးကို လာေရာက္ဆက္သြယ္ ေတာင္းပန္တာ ခံရေသးသည္.။ ငမိုးဘာတတ္ႏုိင္မည္နည္း.။ ထိုသူက ေျပာေသးသည္.။ Myanmar Express ကေမာ္စကိုမွ ေထာင္ထားသည္ျဖစ္၍ ဆက္သြယ္ေပးပါရန္ (သို႔) ထိုပံုျဖဳတ္ခိုင္း ေပးပါရန္ ျဖစ္သည္.။ ငမိုးလည္း မသိ. ။ ေရွ႕မီ ေနာက္မီ စီနီယာမ်ားကို စံုစမ္းရသည္.။ ေက်ာင္းအသီးသီးကို ေမးရသည္.။ ဘယ္ေက်ာင္းမွာ မွ အေျဖမေပၚ၊ စီနီယာေရွ႕မီ ေနာက္မီေတြလည္း ေသခ်ာ မသိ.ဆိုေတာ့ ငမိုးလည္း မတတ္ႏုိင္ပါ.။ ဒီကမဟုတ္ဟု ေျပာေသာ္ လည္းထိုသူ မယံုသလိုလို ႏွင့္ေတာ့ လက္ေလွ်ာ့သြားပံုရသည္.။

အသိေတြထဲမွာ ငမိုးရဲ႕ အခ်စ္ေရးကို လာလာေမးၾကသူရွိသည္.။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ လက္မ ေအာက္စိုက္ၿပီး လည္ပင္းတြင္ ဆြဲထားရမည္ထင္သည္.။ ေျဖရလြန္းမက ေျဖရေတာ့လည္း မေျဖခ်င္ေတာ့.။ ငမိုးလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ေတာ့ ခံစားရသည္.။ အေၾကာင္းမသိသူမ်ားကေတာ့ တစ္ႏွစ္ေလးေယာက္ ေပြလွသည့္အေကာင္ဟု ထင္မည္ ျဖစ္သည္.။ အေၾကာင္း မသိဆုိကတည္းက ကိုယ့္ကို မခင္ၾက သူ ေတြ ျဖစ္ သည္.။ ကိုယ့္ကို မခင္မွေတာ့  ကိုယ့္ကို ထင္ခ်င္ထင္ၾကပါေစ.။ အခ်င္းခ်င္း ယံုၾကည္လွ်င္ ေတာ္ပါၿပီ.။ ကိုယ့္ တြင္လည္း အစ္မႏွင့္ ညီမ ႏွင့္။. သူမ်ားသားသမီးကို ေပြခ်င္ ရႈပ္ခ်င္ အေပ်ာ္ႀကံခ်င္ စိတ္ငမိုးတြင္ ရွိမရွိ  အခ်င္း ခ်င္း သိၾကလွ်င္ပင္ ေက်နပ္လွၿပီျဖစ္သည္.။ ၾကာေတာ့ လူလည္း ထံုေပေပျဖစ္ၿပီး. ဖဘ ေပၚတြင္ ဖီလင္တက္ၿပီးရွယ္ယာ လုပ္ၾကေသာ အခ်စ္ဒႆနမ်ားကို ၾကည့္ရင္းသာ ရယ္ ခ်င္လွေတာ့သည္.။ သို႔ေသာ္လည္း အႏုပညာ စိတ္က ၾကာၾကာမခံႏိုင္.။ ဟိုတစ္ေလာက လာသြားသည့္ ကိုမင္းဧရာ(ေႏြေတးရွင္) ရဲ႕ ကဗ်ာ မ်ားအလြန္ေကာင္းသည္.။ ျမန္မာကဗ်ာ ငတ္ေနေသာ ငမိုး ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲ က်သလို ပင္ျဖစ္မိသည္.။ ေမာ္ဒန္ဆို ကိုအလင္းသစ္၊ ျမန္မာဆို ကိုမင္းဧရာ၊ ၀တၳဳဆို အစ္မမဒမ္ကိုး၊ သေရာ္စာ ဆိုလွ်င္ ဦးအိကု၊ အလွအပ ဘာညာ ဆို မကန္ဒီ ၊ ခရီးသြားဗဟုသုတ ဆို မကြန္ ၊ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေဖးဘ ရိတ္ ထားရသည္.။ က်န္သူေတြ လည္း သေဘာမက်၍ မဟုတ္ပါ.။ ငမိုးဘေလာ့ရဲ႕ လင့္ခ္ ခ်ိတ္ ထား သူ ေတြ အ ကုန္လံုးက ငမိုးရဲ႕ ေဖးဘရိတ္ေတြခ်ည္းပဲျဖစ္သည္.။

ေရွ႕လတြင္ ငမိုးရဲ႕ ေမြးသမိခင္ ေမြးေန႔ ရွိသည္.။ အေမ့ကိုေတာင္းပန္စရာတစ္ခုရွိသည္.။ တစ္ခ်ိန္က ငမိုးရည္ရြယ္ၿပီး ဒီဘေလာ့မွာပင္ သူ႔နာမည္အႀကိမ္ႀကိမ္ေရးခဲ့သူ တစ္ဦး အေၾကာင္း အေမႏွင့္ေျပာစဥ္က မေတာ္လိုက္ရ သည့္ ေယာကၡမ မိသားစု တစ္စုလံုးေမြးေန႔ ေတြ ငမိုးအလြတ္ရေၾကာင္းေျပာမိသည္.။ အေမ က ငမိုးတို႔ မိသားစု ေမြးေန႔ေတြျပန္ေမးေတာ့ ငမိုးဆိုသည့္ ငတိက အေမ့ ေမြးေန႔မွ လြဲ၍ က်န္သည့္ ေမြးေန႔ အကုန္လံုးကို မွတ္မိသည္. ။ အေမ့ ေမြးေန႔တစ္ခုတည္း ေမ့ေနသည္.။ အေမ ၀မ္းနည္းသြားသည္.။ ငမိုး လည္း သိသည္.။ တစ္ခါတစ္ခါ လိမၼာေအာင္ ေနလ်က္ႏွင့္ ထိုသုိ႔ မွားသည့္ အမွားေတြက ခြင့္လႊတ္ရခက္ ၊ ေျဖ သိမ့္ ရ ခက္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္.။

စာလည္းရွည္ေခ်ၿပီ.။ ဖ်ားေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းကုတင္မွ လူးလိမ့္ညည္းျငဴသံၾကားသည္.။ Enter ေခါက္သံခပ္က်ယ္က်ယ္ေၾကာင့္ ႏုိးလာၿပီးထင္သည္.။ ပါးစပ္ထဲ ဘာမွ မရွိပါပဲလ်က္ ပလပ္ပလပ္ႏွင့္ ေလ ေတြ ၀ါးေနသည္..။ အိပ္ေပ်ာ္သြားလွ်င္ေတာ့ အဖ်ားက်မွာ ေသခ်ာသည္.။ ဒီတစ္ပတ္လံုး ငမိုးပို႔စ္ျပန္တင္ျဖစ္သည္မွာ  အလြန္ေပ်ာ္သည္.။ ကြန္မန္႔မ်ားျမင္ေတာ့လည္းေပ်ာ္ပါသည္.။ ဘေလာ့ဂါ ဟု ကြကို အမည္ခံထားသူမ်ားအဖို႔ ကြန္မန္႔ ကိုေတြ႔ရေသာ ပီတိသည္. စာေရးဆရာမ်ား စာမူခ ရေသာ ပီတိထက္ ေလ်ာ့မည္ မထင္ပါေၾကာင္း..။

                                                                                                   ေလးစားလ်က္

                                                                                                       ေမၿမိဳ႕မိုး

ခုတစ္ေလာ(၁)

နံပတ္(၁) - 

      ဒိုင္ယာရီ မေရးျဖစ္တာၾကာခဲ့ၿပီ.. ။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာ မွတ္သားတဲ့အတိတ္ကို ျပန္

ျမင္မယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို မနာက်င္ေစခ်င္လို႔ေပါ့.။ ၾကာခဲ့ၿပီဆိုတာေတာင္ ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ေန႔က 

၁-၁-၂၀၁၃ ဆိုေတာ့ သိပ္မၾကာဖူးေပါ့.။ မထူးပါဘူး.။ ျပန္ေရးရမွာပါပဲ.။ ေစာေစာကတည္းက စမူဆာနဲ႔

ေပါက္စီဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ထပ္တူက်မလဲေနာ့..။ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ထက္ အေရးႀကီးတာေတြအမ်ား

ႀကီးပဲ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ေအးေဆးပါ..။ အလွည့္အေျပာင္းေတြကို နားလည္ေနၿပီ..။ အေကာင္းဆံုးေနမယ္။

မိဘကလြဲရင္ အစားထိုးမရဘူးဆိုတာ မရွိပါဘူးေနာ့.။

နံပတ္ (၂) -

       ပရဟိတ အသင္းအစည္းအေ၀းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရာထူးတိုးသြားတယ္ :D။ ရာထူးတုိးတယ္ဆိုေပမယ့္

တာ၀န္ေပးခံရတာေပါ့.။ အင္တာနက္တာ၀န္ခံ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Joomla ဆိုက္ကိုင္ရဦးမယ္.။ ေလာ

ေလာဆယ္ Coding ကို မလုပ္ျဖစ္တာ သိပ္ၾကာေနၿပီ ..။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စာျပန္ဖတ္ရလိမ့္ဦးမယ္.။ 

ေတာ္ေသးတာေပါ့ .။ စာေမးပြဲၿပီးသြားလို႔.. ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ပင္ပန္းရလည္း ကိုယ့္ေၾကာင့္ လူေတြစိတ္ခ်မ္း

သာရရင္ေက်နပ္ပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အလုပ္က မေကာင္းတဲ့အလုပ္မွ မဟုတ္တာ..။

နံပတ္(၃) -

       ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ ဘေလာ့မွာ လူမ၀င္တိုင္း Facebook ကို အျပစ္တင္ေနတာ.။ 

တကယ့္ တကယ္ Facebook မွာ အစ္မမဒမ္ကိုး၊ ဦးအိကု တို႔ ေပ်ာက္သြားၿပီ. ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ၾကား

ေရး လုပ္ဖုိ႔သာ သံုးေနရတယ္.။ (တကယ္ေတာ့မျပတ္ႏုိင္တာလဲ ပါပါတယ္. )။ အစ္မကန္ဒီတို႔လို Silence လုပ္ ေနႏုိင္ရင္လည္းအေကာင္းသားေပါ့.။ ဒါေပမယ့္...။အင္း.. တစ္ျဖည္းျဖည္းေတာ့ေလွ်ာ့ရမွာေပါ့ေလ.။

နံပတ္(၄) -

       ခုတစ္ေလာ ကိုကိုးတုိ႔ေရးတဲ့ မိုင္တိုင္(၂၀) တို႔ ၊ ၾကယ္စင္ ဆယ့္တစ္ တို႔ ေခတ္စားေနတယ္.။ ပြင့္ပြင့္

လင္းလင္းေျပာရရင္ အားက်ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ကၽြန္ေတာ္သိတယ္.။ အတိုထက္ အရွည္ကို 

ပိုအားသန္မိတယ္.။ အဲဒီအရွည္ေတာင္ ေလာေလာဆယ္ တို႔လို႔တန္းလန္းျဖစ္ေနတယ္.။ က်ိန္းေသတာက

ေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၀တၳဳတိုေလးေတြပဲ ပိုသေဘာက်မွာပဲ.။ အတုိေလးေတြျပန္ေရးရဦးမယ္.။ 

၀တၳဳနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ပဲ ဒီဘေလာ့ေလးက စလာတာကိုး..။ 

နံပတ္(၅) -

      ခုတစ္ေလာ Facebook မွာ Message Box ကေန လိုက္ပို႔တဲ့ Ware ေတြရွိေနတယ္.။ အဲဒီေကာင္ေတြ

ကိုရွင္းဖို႔ သိပ္မခဲယဥ္းပါဘူး.။ ခဲယဥ္းတာက ဒီလင့္ခ္ေလးကို Like လုပ္ေပးပါ.။ Share ေပးပါဆိုတာ ေတြ

ပဲ.။ ကိုယ္ႀကိဳက္ရင္ ကိုယ္ Like ေပါ့.။ တစ္ခ်က္ေလာက္ၾကည့္ေပးပါဆိုလည္း ေတာ္ေသးတယ္.။ သေဘာ

က်ရင္ ၊ Like သင့္ရင္ Like မွာေပါ့.။ Like ရံုမက တစ္ျခားသူကို ျပခ်င္ရင္ Share ေပးမွာေပါ့.။ အခုဟာက

အရည္အခ်င္းၿပိဳင္ပြဲေတြ ၊ အလွအပၿပိဳင္ပြဲေတြထက္ ၊ အားမနာလွ်ာမက်ိဳးၿပိဳင္ပြဲေတြနဲ႔တူေနတယ္.။

နံပတ္(၆) -

     ဟိုေန႔က ေတြ႕ရေသးတယ္.။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို ေျခသလံုးက အရိႈးရာေလးေတြ ျပၿပီး ဆရာ

မ ကိုတရားစြဲတဲ့ ကိစၥ..။ အဲဒီဆရာမ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ.။ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဆရာမပဲ.။ ရိုက္မွာပဲ.။ ကၽြန္

ေတာ္တို႔ တုန္းက လည္းရိုက္ခံၾကရတာပဲ.။တရားစြဲဖို႔ ေ၀လာေ၀း ၊ စိတ္ထဲကေတာင္ မျငိဳျငင္ခဲ့ဖူးဘူး.။ 

ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသပဲ.။ အဲဒီလိုတရားစြဲတဲ့ မိဘ ဆိုတာ ငယ္ငယ္က ဆရာ၊ဆရာမ ရိုက္တဲ့အခါ မႀကိဳက္တဲ့သူ

တပည့္သက္ မေၾကခဲ့သူလို႔ ထင္မိတယ္.။ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး US ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ျငင္းရ

ေသးတယ္.။ မတူတာကို ယွဥ္လို႔မရပါ.။ သူတုိ႔ႏုိင္ငံကလူေတြက ခံယူခ်က္ကိုက ေကာင္းပါတယ္.။ 

ကိုယ့္လူမ်ိဳးအေၾကာင္းကိုယ္သိေပါ့.။ အေရွ႕တိုင္းသားနဲ႔ အေနာက္တိုင္းသား စိတ္ထားကို မတူၾကပါဘူး.။

ကိုယ့္လူမ်ိဳးက ဘာသာတရားမွာကိုက ငရဲဆိုတဲ့ အေၾကာက္တရားနဲ႔ထိန္းၿပီးသား.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာမ

ကိုတစ္ခါေမးဖူးတယ္.။ သူတုိ႔ဘာသာမွာလည္းရွိတဲ့ ငရဲ ဆိုတာကိုယံုမယံုေပါ့.။ ဆရာမက မယံုဘူးလို႔ပဲ

ေျပာတယ္.။ ဒါျဖင့္ရင္ ခင္ဗ်ား ဘာျဖစ္လို႔ အရက္မေသာက္တာလဲ.လို႔ေမးေတာ့.။ မေကာင္းမွန္းသိလို႔ 

မေသာက္တာတဲ့.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးထဲမွာ ငရဲ ဆိုတာ မရွိရင္၊ ဒါမွ မဟုတ္ မယံုၾကရင္ ဘယ္ေလာက္

ေတာင္ အထိန္းအကြပ္မဲ့လိုက္ၾကမလဲ.။ ဒီက လူမ်ိဳးေတြ ၁၀၀ မွာ ၉၀ က ငရဲကို မယံုၾကဘူး.။ ကိုယ့္အသိ

စိတ္ဓါတ္န႔ဲကိုယ္ ထိန္းၾကသူေတြ..၊ တကယ္ေတာ့ သီလ ဆိုတာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ဥပေဒပါပဲ.။

နံပတ္(၇) -

       အေမမ်ားေန႔မွာ အေမ့ဆီလည္း ဖုန္းမဆက္လိုက္ရဘူး.၊ အစည္းအေ၀းက ေန႔လည္ ၁၂ နာရီက စ

ၿပီး ည ၇ နာရီခြဲမွၿပီးတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အစည္းအေ၀းဆိုတာ အႀကီးတစ္ေယာက္ကေျပာၿပီး ေနာက္က

ေန စိတ္မပါလက္မပါ လုိက္နားေထာင္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး.။ အားလံုးက ကိုယ့္သေဘာကိုယ္ ထေျပာၿပီး

အဆင္မေျပတာေတြ အခက္အခဲေတြကို တစ္ခါတည္း ေပါင္းစည္းၿပီး သေဘာတူေျဖရွင္းၾကတာ.။ အားလံုး

က ေျပာၾက.၊ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့ၾကာလို႔ ၾကာမွန္းမသိပါဘူး.။ သိပ္ၿပီးထိေရာက္တယ္..။

နံပတ္(၈) -

      ကၽြန္ေတာ္လည္း ရန္သူေတြမ်ားေနတယ္.။ Facebook ကို တစ္ျခားေနရာက ၀င္တာ ၃၊ ၄ ႀကိမ္ရွိေန

ၿပီ.။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္စ္၀က္သိေနရင္ေတာင္ ၀င္လို႔မရေအာင္လုပ္ထားတာ..။ ပ်က္သြားလည္း

သိပ္ေတာ့ ဂရုမစိုက္ဘူး.။ ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္းအေကာင္းခ်ည္းပဲ ဆိုတာ ရင္ထဲမွာစြဲသြားၿပီ.။ ဘာျဖစ္ျဖစ္

ႏွေျမာတဲ့စိတ္လည္း နည္းလာတယ္.။ အေကာင္းဖက္ကို ယူတတ္သြားၿပီ.။ ေျခေတြလက္ေတြ ရွိေနတာပဲ.။

တစ္ခါတစ္ခါ ဆယ္သိန္းေလာက္ဆံုးရံႈးသြားတာဟာ သိန္းတစ္ေထာင္ေလာက္ျမတ္ဖို႔ ျဖစ္ေနတတ္တာကို 

သိေနတယ္.။ အဲဒီေလာက္ ျမတ္ဖို႔မလိုပါဘူး.။ အဲဒီလို စည္းစိမ္ေတြလည္း သိပ္မမက္ဘူး.။ အဓိကက 

စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔. သူတစ္ပါးအက်ိဳးမယုတ္မယ့္ ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္လုပ္ေနႏုိင္ဖုိ႔ ပဲ လို႔ထင္တယ္.။

လူပဲေနာ့ ကိုယ္ထင္ရာမွ ကိုယ္မလုပ္ရရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳးဘယ္နပ္ပါ့မလဲ.။

နံပတ္(၉) -

      အခု ဒီစာေရးေတာ့ ၀င္းဒိုးကို တတိယ အႀကိမ္ျပန္တင္ထားတာ.။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က သေဘာမက်တဲ့

အလုပ္ဆိုရင္ စိတ္တိုင္းမက်မခ်င္းျပန္ျပင္ခ်င္တာ.။ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးရေပးရ.ေပါ့.။ကိုယ့္ဖာသာ

ဆုိရင္ အဲဒီလိုပါပဲ.။ သူမ်ားကိုေတာ့ အားနာတတ္တာ တစ္ခါတစ္ခါ လုပ္ရကိုင္ရ ခက္သလိုပဲ.။ သူမ်ား

ေက်ာင္းကို သြားရင္ လာရင္ေတာင္ အားနာေနလို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ ေႏွာင့္ေႏွးရတာရွိတယ္.။ သူမ်ားအကူ

အညီကိုလည္း သိပ္မယူခ်င္ဘူး.။ ကိုယ့္အားကိုယ္ပဲ ကိုးတာမ်ားတယ္.။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဇြတ္ကို၀င္ေရာၿပီး 

ဖင္ပုတ္ေခါင္းပုတ္နဲ႔ လုပ္သြားတဲ့ ကိစၥေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ခက္ခဲတာမ်ားတယ္.။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္

က အားနာတတ္ေတာ့ အားမနာလွ်ာမက်ိဳးလုပ္သူေတြကိုလည္းမ်က္စိ စပါးေမႊးစူးသလိုလိုျဖစ္မိတယ္.။

နံပတ္(၁၀)

      ၀င္းဒိုး(၈) ကေတာ္ေတာ္ေလးကို သံုးလို႔ေကာင္းတာေတြ႕ရတယ္.။ Microsoft အေကာင့္နဲ႔သာ၀င္ထား

ရင္ ၀င္းဒိုးျပန္တင္ရင္ အရင္ ကိုယ့္ဖာသာ Customize လုပ္ထားတဲ့ Themes ေလးေတြျပန္ရတတ္တယ္.။

ၿပီးေတာ့ Log on Wallpaper ကအစေပါ့.။ ၿပီးေတာ့အရင့္အရင္ Previews ေတြမွာျဖစ္တဲ့ Themes ခ်ိန္း

လိုက္ရင္ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ေပ်ာက္သြားတာလည္း မရွိေတာ့တာေတြ႕ရတယ္.။ ၀င္းဒိုး7 ထက္လည္း သိသိသာ

သာေပါ့ပါတယ္.။

နံပတ္(၁၁)

      ဒီေန႔ရထားစီးေတာ့ ရထားခကို ေက်ာင္းသားကဒ္ျပၿပီး၀ယ္ရင္ တစ္၀က္ပဲေပးရတယ္.။ ဒီႏုိင္ငံမွာ 

ေက်ာင္းသား ေတြက အထူးအခြင့္အေရးရတာကိုေတြ႕ရတယ္.။ျပတိုက္အမ်ားစုက ေက်ာင္းသားမ်ားအ

တြက္ ၀င္ေၾကးေပးရန္မလိုပါဘူး.။ ေပးရရင္လည္း တစ္၀က္ပဲ က်ေလ့ရွိတယ္.။ ရဲဖမ္းရင္လည္းေက်ာင္း

သားကဒ္ ျပတာနဲ႔ အလိုလို လႊတ္ေပးေလ့ရွိတယ္.။ ဒီမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြက လူယဥ္ေက်းေတြမ်ား

တယ္.။  ေက်ာင္းသြားရင္ ျမန္မာကားထဲက ေက်ာင္းသားေတြလို ကန္တင္းမွာထိုင္ၿပီး ေဟးလား၀ါးလား

လုပ္ေနတာ မ်ိဳးေတြ မရွိၾကဘူး.။ အတန္းခ်ိန္မီဖို႔အေရးတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ေတာင္မဆက္ႏုိင္ပဲ

ေျပးလႊားၿပီး အတန္းတက္ေနၾကတာမ်ားတယ္.။ စည္းကမ္းလည္းရွိၾကတယ္.။ သူတို႔ဆီက သင္ၾကားတဲ့ပံုက

ဆရာနဲ႔တပည့္ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးၾကတာမ်ားတယ္.။ သူတို႔ စိတ္က ဆရာဆုိတဲ့

စိတ္ထက္.. လူႀကီးလူေကာင္းအခ်င္းခ်င္း ေလးေလးစားစား စကားေျပာသလိုပဲ.။ ၾကားထဲမွာ ဘာအလႊာမွ

မရွိတာ ေသခ်ာတယ္.။

မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါေစ....

         “ သူငယ္ခ်င္း အလွဴေငြေလးထည့္ပါဦး ၊ တတ္အားသ၍ေပါ့…”

 ကုတင္ေပၚမွာ လွဲေနေသာ မ်ိဳးကိုကိုက အိပ္ယာထဲမွ ထသည္..။ နံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ကုတ္ အက်ီၤ အိတ္ကို စမ္းရင္း ျပန္ေျပာသည္.။

            “ အင္းသူငယ္ခ်င္း ထည့္မယ္ေလ..ရူဘယ္ (၂၀၀) ထည့္မယ္ ၊  ဒါနဲ႔ဘာအတြက္လဲ သူငယ္ခ်င္း ..”

            “ ေရႊစင္မင္း သီလရွင္သင္ ပရဟိတ ေဂဟာအတြက္ပါသူငယ္ခ်င္း ၊အဲဒီမွာ မိဘမဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေအာက္ ကေလး ငယ္ ေတြနဲ႔.. သီလရွင္ဆရာေလးေတြ ကို လွဴဒါန္းဖုိ႔ပါ. စုစုေပါင္း ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ပညာသင္(၅၂၀) ရွိၿပီးေတာ့ ၊ အျပင္ က ပညာသင္တဲ့သီလရွင္ ဆရာေလး (၃၁၅)ပါးရွိတယ္.၊ကိုရင္ေလး အပါး(၈၀) ရွိပါတယ္သူငယ္ခ်င္း.”

            “ ေအာ္..အင္းသူငယ္ခ်င္း.. အဲဒါက ဘယ္မွာရွိတာလဲ.”

            “ အင္း ျပင္ဦးလြင္မွာပါသူငယ္ခ်င္း.. ရပ္ကြက္ၾကီး(၁)၊၁၃ညံကြဲရပ္ကြက္၊ မွာပါ…၊ ျပင္ဦးလြင္ကစည္ေပမယ့္  အဲဒီေနရာက ေတာ္ေတာ္ကို ေခ်ာင္က် တဲ့ေနရာမွာရွိတဲ့အျပင္ အလွဴရွင္ေတြရွားပါးတဲ့အတြက္ အခက္အခဲေတြအမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္.။ သူတို႔အတြက္တစ္ရက္ စားေသာက္ေရး ကုန္က်မႈက ပ်မ္းမွ် အားျဖင့္ ဆန္ ၄ အိတ္ နဲ႔ ဆီ ၂ ပိႆာေလာက္ ကုန္က်ပါတယ္.။ ျပင္ဦးလြင္ဆိုေတာ့ကြာ. ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတာ့ေပါတာေပါ့.။ ဒါေပမယ့္ ဆန္၊ဆီ၊ ဆား အစရွိတာေတြ ရွားလြန္းတဲ့အခါက်ေတာ့ မလံုေလာက္ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္.။ အဲဒီေနရာေလးကို ငါတို႔ စိမ္း လန္းေျမ က လွဴခ်င္လို႔ပါ…”

        “ ေအး သူငယ္ခ်င္း.ငါစိတ္၀င္စားသြားၿပီကြ.။ မင္း အလုပ္မမ်ားဘူးဆိုရင္ငါ့ကို စိမ္းလန္းေျမ အေၾကာင္းနဲနဲ ရွင္းျပပါလား.”

 “ အင္းသူငယ္ခ်င္း. ငါအားပါတယ္.။ မင္းဒီလို စိတ္၀င္စားလို႔ ငါအရမ္း၀မ္းသာပါတယ္.။က်န္တဲ့သူငယ္ ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အလွဴေငြေကာက္တဲ့အခါ ဘာေၾကာင့္လွဴတယ္.၊ ဘယ္ကိုလွဴတယ္ဆိုတာကို စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး. ၊ ၿပီးၿပီးေရာဆိုၿပီး အလွဴေငြထည့္လိုက္ၾကတာမ်ားတယ္.၊ ငါတို႔က လစဥ္လတိုင္း အလွဴေငြေတြေကာက္ၿပီးေတာ့ ဘယ္ ကုိ လွဴဒါန္းတယ္ဆိုတာ မသိလိုက္ၾကဘူးေလ.”

            ကၽြန္ေတာ္စိမ္းလန္းေျမအေၾကာင္းကို ဆက္လက္ရွင္းျပသည္.။

            “ စိမ္းလန္းေျမက စတည္ေထာင္ကတည္းက ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီး(၃) ခုနဲ႔ေပါ့ကြာ..။ အဲဒါေတြကေတာ့ …

(၁)က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေပးရန္ လိုအပ္သူမ်ားအတြက္ ထိေရာက္ ေသာ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ားေပးရန္၊

(၂)ပညာကို လိုလားပါလ်က္ မတတ္ႏိုင္သူမ်ားအတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ ပညာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ားေပးရန္၊

(၃)"ဥတုရာသီ ေတာကိုမွီ" သျဖင့္ သစ္ပင္မ်ားကို ထိန္းသိမ္းျခင္း၊ ပ်ိဳးေထာင္စိုက္ပ်ိဳးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကရန္၊    ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့ သူငယ္ခ်င္းရာ..”

            “ ဟုတ္လား..သိပ္ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပဲသူငယ္ခ်င္း.မင္းတို႔ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ ဘာေတြ  ဆက္ လုပ္ ဖို႔ ရွိလဲ ဆိုတာ ဆက္ရွင္းျပပါဦးကြာ..”

            ကၽြန္ေတာ့္ မ်ိဳးကိုကိုကို လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားအတြင္း စိမ္းလန္းေျမ စတင္ ျဖစ္ ေပၚလာ ပံုကို ဆက္ တုိက္ ရွင္း ျပ ျဖစ္ခဲ့သည္.။

စိမ္းလန္းေျမဟူသည္

စိမ္းလန္းေျမရဲ႕ အစ ...

ရန္ကုန္တိုင္းေဒသၾကီး၊ လွည္းကူးျမိဳ႕၊ ျမိဳ႕လယ္လမ္းဆံုမွ ေဖာင္ၾကီးျမိဳ႕သို႔ သြယ္တန္းထားေသာ ကတၱရာခင္းလမ္းေလး၏ အလယ္ေလာက္ေနရာ တြင္ လွည္းကူးျမိဳ႕ဆီလည္းမမီ ေဖာင္ၾကီးျမိဳ႕သုိ႔ လည္းမနီးပဲ ေညာင္တုန္း ဟု အမည္ရေသာ ရြာေလးတည္ရွိေန၏။ ထိုရြာေလးအနီး အင္ၾကင္း ေတာင္ေျခတြင္ ျမန္မာ့ေျမေပၚမွာ စီးပြားရွာ ခဲ့ေသာ ထိုင္ဝမ္တရုတ္ သူေဌးတစ္ဦးက ေျမဧကမ်ားစြာ ဝယ္ယူျပီး မိဘမဲ့ကေလးငယ္ မ်ား အတြက္ ပရဟိတေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း တည္ေပးခဲ့ေလသည္။ ထိုေက်ာင္း ေလးမွာ "ျမန္မာ စိမ္းလန္းေျမ လူငယ္ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ပရဟိတ ေဂဟာ" ဟု အမည္တြင္ ေလသည္။ တရုတ္သူေဌး ျပည္ေတာ္အျပန္တြင္ ထိုေက်ာင္း ေလးမွာေထာက္ပံ့ေပး မည့္သူမဲ့စြာ အခက္ၾကံဳရရွာေတာ့သည္။

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးမွေန၍ ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္မွ ဆရာၾကီး ဦးလွမိုးအား ဖြင့္ဟတိုင္ပင္ရင္း အကူအညီေတာင္းခံခဲ့ရာ လစဥ္တိုင္း အတြက္ က်ပ္၈သိန္းျဖင့္ ခက္ခက္ခဲခဲ လည္ပတ္ႏိုင္ခဲ့ျပန္သည္။ သို႔ရာတြင္ ေက်ာင္းမွ ကေလးငယ္မ်ား ဖ်ားနာမႈမ်ားအတြက္ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေပးႏိုင္ရန္ မလြယ္ကူခဲ႔ေပ။ ျမိဳ႕ႏွင့္ ေဝးလြန္းလွသျဖင့္ မည္သူကမွ်လည္း ထိုေက်ာင္းသို႕ မလာလိုခဲ့ၾက။ ထို႕ေၾကာင့္ပင္ ဆရာၾကီးဦးလွမိုးမွ ကမ္းလွမ္းဖိတ္ေခၚစကား ဆိုလာ ေသာအခါ ဆရာဝန္လူငယ္ ကိုစိုင္းကလူငယ္ပီပီ စိတ္အားတက္ၾကြ စြာျဖင့္ သမားေကာင္း စိတ္ဓာတ္ကိုျပကာ လက္ခံကုသေပးဖို႕ တာဝန္ယူလိုက္ ေလသည္။

            အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႕တိုင္း ထိုေက်ာင္းကေလးဆီ သြားေရာက္ျပီး ေဆးကုသမႈ ေပးခဲ့ရာတြင္ ထိုေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား သာမက ရြာထဲမွလူနာမ်ား၊ ထိုမွတဆင့္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွ လူနာမ်ားပါ အားကိုး တၾကီးျဖင့္ လာေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ သမားေကာင္းစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ နာဖ်ားေနေသာ လူနာမ်ားကို မပစ္ပယ္ ရက္ေသာ ကိုစိုင္းတစ္ေယာက္ အၾကီးအက်ယ္ အခက္ၾကံဳရေလျပီ။ သူ႕အတြက္ ပံ့ပို႕ေပးထားေသာ ေဆး ပစၥည္းမ်ားက ေက်ာင္းမွကေလးမ်ားကို ကုသရန္အတြက္သာ ျဖစ္သျဖင့္ မလံုေလာက္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ထို႕ေၾကာင့္ ဆရာၾကီးဦးလွမိုးထံ မည္သည့္ ေဆးဝါးမွ ေထာက္ပံ့ေပးရန္မလို၊ မိမိက လူအားသာမက ေဆးဝါးပါ စိုက္ထုတ္၍ ကုသေပးပါမည္၊ ရြာသူရြာသားမ်ားကိုပါ ကုသခြင့္ျပဳပါဟု ခြင့္ပန္လိုက္ျပီး လူအား သာမက ေဆးဝါးမ်ားပါ စိုက္ထုတ္ကုသ ေပးခဲ့ ေလ၏။

            တစ္ပတ္တစ္ရက္ဖြင့္ေသာ ကိုစိုင္း၏ ေဆးခန္းေလးက ထိုအနီးနား ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္၏ အားကိုးရာျဖစ္လာသျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ မည္သို႕မွ် မႏိုင္ႏိုင္ေတာ့။ လူနာႏွင့္ဆရာဝန္ အားမွ်ႏိုင္ဖို႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကိုညီကို အကူအညီေတာင္းခံ ခဲ့ရေတာ့သည္။ သမားေကာင္း ပီသခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သားတို႕ တနဂၤေႏြေန႕တိုင္း လူနာမ်ားႏွင့္ မေမာႏိုင္၊ မပမ္းႏိုင္ လံုးပမ္းရင္း ကုသေပးခဲ့ၾက၏။ ထိုသို႕ ကုသ ေပးရန္အတြက္ သူတို႕သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္၏ ပံုမွန္ေဆးခန္းထိုင္ ဝင္ေငြသာမက၊ မုန္႕ဖိုးမ်ားပါ စိုက္ထုတ္ထည့္သြင္း ခဲ့ၾကရသည္။ သို႕ေသာ္ လည္း ျမိဳ႕ေဆးခန္းမ်ားႏွင့္ အလွမ္းေဝးလွေသာ ေက်းလက္ေန ရြာသူ ရြာသားမ်ား၏ အားကိုးအားထားမႈမ်ားၾကားမွာ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္၏အား မ်ားကလည္းလံုေလာက္မႈ မရွိႏိုင္ခဲ့။ ထို႕ေၾကာင့္ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္သို႕ ျပန္သြားကာ အေျခအေနကို ေျပာျပရင္း တတ္အားသမွ် ကူညီဖို႕ေျပာခဲ့ရာ ေက်ာင္းမျပီးေသးေသာ ဆရာဝန္ေလာင္းေလးမ်ားက ေငြအား၊ လူအားျဖင့္ တစ္တပ္တစ္အား ပါဝင္ကူညီေပး ခဲ့ၾကသည္။ ၄င္းဆရာဝန္ေလာင္းမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ျပီး တျခားေသာ ေက်ာင္း၊ တကၠသိုလ္ အသီးသီးမွလည္း ေစတနာရွင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ၾကယ္ပြင့္မ်ား အစင္းစင္း လင္းလက္ လာေသာ အခါတြင္ ကိုစိုင္းစတင္ခဲ့ေသာ ေဆးခန္းေလးမွာ ေငြအား၊ လူအား ျပည့္စံုစြာျဖင့္ လည္ပတ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့သည္။

            ေငြအား၊ လူအား ေတာင့္တင္းလာျပီးေနာက္တြင္ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္တို႕ ထက္သန္ေသာ လူငယ္မ်ားပီပီ အျခားေသာ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားကိုပါ အဖြဲ႕ေလးဖြဲ႕ျပီး လုပ္ေဆာင္လိုစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၾကသည္။ သို႔ျဖင့္ လိုအပ္ေသာေနရာတြင္၊ လိုအပ္ေသာသူအတြက္၊ လိုအပ္ေသာအရာကို တတ္အားသမွ် ေပးစြမ္းခ်င္ၾကေသာ စိတ္ဓာတ္တို႕ ထပ္တူက်ခ်ိန္တြင္ ပရဟိတ အဖြဲ႕ေလးတစ္ခု စတင္တည္ေထာင္ ျဖစ္ၾကသည္။ "ျမန္မာစိမ္းလန္းေျမ လူငယ္ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ပရဟိတေဂဟာ" မွ စတင္ခဲ့သျဖင့္ စိမ္းလန္းေျမဟုပင္ အမည္ေပး ခဲ႔ ၾကသည္။

အင္ၾကင္းေတာင္အေျခက "ျမန္မာစိမ္းလန္းေျမ လူငယ္ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ပရဟိတေဂဟာ"

စိမ္းလန္းေျမရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား …

ထိုအဖြဲ႕ေလးက အထူးတလည္ ေဆာင္ရြက္ရန္ ရည္ရြယ္ခဲ့သည္မ်ားမွာ

(၁)က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေပးရန္ လိုအပ္သူမ်ားအတြက္ ထိေရာက္ ေသာ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား ေပးရန္၊

(၂)ပညာကို လိုလားပါလ်က္ မတတ္ႏိုင္သူမ်ားအတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ ပညာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား ေပးရန္၊

(၃)"ဥတုရာသီ ေတာကိုမွီ" သျဖင့္ သစ္ပင္မ်ားကို ထိန္းသိမ္းျခင္း၊ ပ်ိဳးေထာင္စိုက္ပ်ိဳးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကရန္၊ ဟူ၍ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။

စိမ္းလန္းေျမရဲ႕ ပထမ ေျခလွမ္း …

စိမ္းလန္းေျမအဖြဲ႕ အသစ္စက္စက္ေလးသည္ တစ္ခုေသာေန႕ရက္မွာ အမွန္တကယ္ပင္ စတင္သက္ဝင္ လႈပ္ရွား လာခဲ့ေတာ့၏။ " ျမန္မာ စိမ္းလန္းေျမ လူငယ္ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ပရဟိတေဂဟာ " တည္ရွိရာ ေညာင္တုန္း ရြာအနီး အင္ၾကင္းေတာင္ၾကီးမွ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားကို ရွင္းလင္းျပီး အရိပ္ရအပင္မ်ားကို စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ၾကေသာ ေန႕ေလးပင္ ျဖစ္ေတာ႔သည္။ အင္ၾကင္းေတာင္ေပၚရွိ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းတို႕ေၾကာင့္ ေျမြအႏၱရာယ္၊ ေႏြကာလတြင္ မီးေဘး အႏၲရာယ္မ်ား စိုးရိမ္ရသျဖင့္ အခေၾကးေငြေပးျပီး ရွင္းလင္းရန္ ဆရာၾကီးဦးလွမိုးမွ စီစဥ္ခဲ့ေသာ္လည္း အဆင္မေျပခဲ့။ ထို႕ေၾကာင့္ စိမ္းလန္းေျမ ေမာင္ႏွမမ်ားမွ ဦးစီးကာ ေညာင္တုန္းရြာတြင္း ေဆးကုဆင္းရင္းမွ အရိပ္ရအပင္မ်ား၏ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အက်ိဳးျပဳပံု အေၾကာင္း တစ္အိမ္တက္ဆင္း ေဆြးေႏြးရွင္းျပ အကူညီ ေတာင္းခံခဲ့ ၾကသည္။" ေစတနာသည္ ေရာင္ျပန္ဟပ္ျမဲျဖစ္၏ " ဟူေသာ ဆိုရိုး စကားသည္ တကယ္လက္ေတြ႕ၾကဳံစဥ္တြင္ ၾကက္သီးထသည္အထိ ၾကည္ႏူးဝမ္းသာေစခဲ့ေလ၏။ အကူအညီ ေတာင္းခံထားေသာ ေန႕ရက္ မွာတြင္ ရြာလံုးကၽြတ္မွ် အဘိုးအဘြားမ်ားပါ မေနၾကပဲ အကူအညီေပးရန္ လာေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဤအဖြဲ႕ေလး၏ေက်းဇူးကို တျပန္တလွည့္ ဆပ္ခြင့္ ရခ်င္ေနၾကရွာေသာ အဘိုးအဘြားတို႕ကို ေတာင္းပန္ျပီး လုပ္အားေပး လာေသာအဖြဲ႕မ်ားကို ေကၽြးေမြးရန္အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေနသည့္ ေနရာ တြင္သာ ကူညီေပးဖို႕ရန္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ၾကရသည္ အထိပင္။

ယေန႔ စိမ္းလန္းေျမ …

ထိုသို႕စတင္ျဖစ္တည္ခဲ့ေသာ စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႕သည္ ယခုအခါ တြင္ အဖြဲ႕ဝင္အသစ္မ်ား တစ္တပ္တစ္အား ပါဝင္လာၾကသျဖင့္ မိတၳိလာႏွင့္၊ရန္ကုန္ အဖြဲ႔ခြဲ(၁)(၂) စသျဖင့္ အဖြဲ႕ခြဲမ်ားခြဲကာ အကူအညီ လိုအပ္ေသာ ေနရာမ်ားဆီသို႕ ထိထိေရာက္ေရာက္ ထဲထဲဝင္ဝင္ အကူအညီေပးႏိုင္ေရး ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္လ်က္ ရွိေနျပီျဖစ္သည္။ စားဝတ္ေနေရး အခက္အခဲ မ်ား၊ သဘာဝေဘးဒုကၡ က်ေရာက္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဝမ္းနည္း မ်က္ရည္ က်ေနသူမ်ား၏ မေျခာက္ေသးေသာ မ်က္ရည္အခ်ိဳ႕ကို တတ္စြမ္းသမွ် တိတ္ေစ၊ေျခာက္ေစ ႏိုင္ခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ 

ထို႕အျပင္ အဖြဲ႕ပိုင္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာဖြင့္လွစ္ခါ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ မ်ားကို တင္ျပေပးႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ျပည္ပမွလည္း အဖြဲ႕ဆီသို႕ အဖြဲ႕ဝင္ မ်ားအျဖစ္ ဝင္ေရာက္လာၾကရာ စကၤာပူအဖြဲ႕ခြဲ၊ မေလးရွားအဖြဲ႕ခြဲ ၊ဂ်ပန္အဖြဲ႔ခြဲ ႏွင့္ ေမာ္စကို အဖြဲ႕ခြဲဟူ၍ ထပ္တိုးပြားမ်ားႏိုင္ခဲ့သည္။ ေရွ႕ဆက္၍လည္း မိမိတို႕ ဦးတည္ ရည္ရြယ္ထားသည့္ အတိုင္း မေသြမဖယ္ မတိမ္းမေစာင္းေစဘဲ အမိေျမ အတြက္ တတ္အားသမွ် ေပးဆပ္ကာ ေရွ႕ဆက္ေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။ 

စိမ္းလန္းေျမ၏ လွဴဒါန္းေထာက္ပံ့မႈ မွန္သမွ်သည္ အျဖဴစင္ဆံုးေသာ ေစတနာမ်ား၏ စီးဆင္းေရာင္ျပန္ ဟပ္မႈမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ အလွဴ ကိုခုတံုးျပဳ၍ တစ္စံုတရာရယူလိုမႈ စသည့္ အေႏွာင္အဖြဲ႕၊ အေရာင္ အဆင္း လံုးဝ (လံုးဝ) ကင္းစင္ေသာ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ စစ္စစ္မ်ားျဖင့္ လွဴဒါန္းမႈမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႕သို႕ ဝင္ေရာက္ ရန္အတြက္ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ ျပည့္ျပည့္ဝဝရွိရန္သာ လိုအပ္ပါသည္။ အေသြး အေရာင္၊ အဆင့္အတန္း ခြဲျခားျခင္း မရွိဘဲ ၊ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ တတ္စြမ္းသမွ် ေဆာင္ရြက္လိုသူတိုင္းကို ဝမ္းေျမာက္စြာ ၾကိဳဆိုပါသည္ ဆိုသည့္အေၾကာင္းကို..ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးကိုကို ကို တတ္ႏုိင္သမွ် ရွင္းျပေပးခဲ့သည္.။

            “ ငါတကယ္သေဘာက်သြားၿပီသူငယ္ခ်င္းရာ ၊ မင္းတို႔ ေရွ႕ဆက္ ၿပီးေတာ့ ေရာ ဘာေတြဆက္လုပ္ သြား ဖုိ႔ရွိေသး လဲ သူငယ္ခ်င္း ၊ အဖြဲ႔၀င္ကေရာ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ရွိေနၿပီလဲ ”

            “ အင္း သူငယ္ခ်င္း. အခု ေတာ့ အဖြဲ႔၀င္အင္အား (၆၀၀) ေက်ာ္ရွိေနၿပီကြာ.။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ဆက္လုပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ ေလာေလာဆယ္ ငါတို႔ရဲ႕ အနီးဆံုး စီမံကိန္းက ျပင္ဦးလြင္ အနီးစခန္း နားမွာ သိန္း(၅၀၀) မတည္ၿပီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို အရင္ဆံုးေဆာက္ဖို႔ရွိပါတယ္သူငယ္ခ်င္း။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ေနာက္ပိုင္းဆိုရင္ မူလတန္းကေန အထက္တန္းအထိ အခမဲ့ ပညာသင္ေပးႏုိင္ဖို႔ အထိရည္ရြယ္ထားပါတယ္.။ အဲဒီေက်ာင္းမၿပီးခင္မွာလည္း ငါတို႔ ဒီႏွစ္ လုပ္ေဆာင္ထားသလို မိတၳီလာမွာ အခမဲ့ ပညာသင္ေက်ာင္း ကို အေဆာင္ေရာ ေျမကြက္ပါ ငွားရမ္းၿပီး တာ၀န္ယူထားတဲ့ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေပါင္း (၂၁) ေယာက္ရွိပါတယ္ ။ အဲဒီထဲက  ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြထဲက အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္ဆက္တက္မယ္ဆိုရင္ တကၠသိုလ္တက္တဲ့အထိပါ တာ၀န္ယူမွာပါ သူငယ္ခ်င္း .”

 “ ဟာ မင္းတုိ႔ရဲ႕ စီမံကိန္းက အႀကီးႀကီးပဲေနာ္..။ တကယ္ကို ပညာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေပးႏုိင္တာပဲ ၊ ေလး စား တယ္ သူငယ္ ခ်င္းရာ..၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈကေရာ… ”

  “ အင္း သူငယ္ခ်င္း ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ အေနနဲ႔ ငါတို႔အခုေလာေလာဆယ္ စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတ အခမဲ့   ေဆးကုခန္း(၂)ခု ရွိပါတယ္.။ ေနာက္ထပ္ၿပီး စိမ္းလန္းေျမ အခမဲ့ေဆးရံုကိုပါ ထပ္ၿပီးေဆာက္သြားဖို႔ ရွိပါ တယ္ သူငယ္ခ်င္း.”

        “..အရမ္း၀မ္းသာတယ္သူငယ္ခ်င္းရာ..၊ ေရာ့ အလွဴေငြ (၃၀၀) ထည့္လိုက္မယ္သူငယ္ခ်င္း.၊ အမ်ားႀကီးလွဴခ်င္တယ္ကြာ.။ ဒီလ ပစၥည္း၀ယ္လိုက္လို႔ပါ.။ ေနာက္လ ေနာက္လ ေတြက်ရင္ ငါဒီ ထက္ပိုၿပီး လွဴမယ္သူငယ္ခ်င္းရာ..”

 “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သူငယ္ခ်င္းရာ.. မင္းတို႔၊ ငါတို ႔လွဴဒါန္းတဲ့ပိုက္ဆံေတြက ငိုေနတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ တစ္စက္ ကို ျဖစ္ျဖစ္ တိတ္ေစ ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ငါတို႔မင္းတို႔ လွဴဒါန္းရက်ိဳးနပ္ပါတယ္သူငယ္ခ်င္းရာ…။ဒီလို စီမံ ကိန္းေတြ မွမဟုတ္ ပါ ဘူး.။  ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္သမွ် ကိစၥေတြ၊ သဘာ၀ ေဘးအႏၲရာယ္ေတြမွာလည္း မင္းတို႔ ငါတို႔ ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏုိင္ ပါ တယ္.။  ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္တယ္သူငယ္ခ်င္းရာ.. ”

    “ ရပါတယ္ကြာ.. ငါတို႔လည္း မင္းလို လိုက္ၿပီး လုပ္မေပးႏုိင္ေပမယ့္ ၊ တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ကူညီႏုိင္လို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္.”

 ကၽြန္ေတာ္ အလွဴေငြ ေကာက္ၿပီး ျပန္လာေတာ့ ည ၂ နာရီ ထိုးေတာ့မည္.။ လူက ေပါ့ပါး လန္း ဆန္းေန သည္။   ေကာ္ရစ္ဒါကိုျဖတ္ေတာ့ ဟိုးအေ၀းက ေမာ္စကိုမီးေရာင္မ်ားကိုလွမ္းျမင္ရသည္.။

  မေ၀းေတာ့ပါ.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်စ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အမိျမန္မာႏုိင္ငံသည္လည္း ထိုကဲ့သို႔တစ္ဟုန္ထိုး တိုးတက္ လာပါလိမ့္မည္.။ ထိုသို႔တိုးတက္ရာတြင္ တိုးတက္တက္မႈ ေႏွးေကြးေသာ ေက်းလက္ေဒသမ်ားႏွင့္ အျခား သဘာ ၀ေဘး အႏၲရာယ္ မ်ား ၊ အခက္အခဲမ်ားအတြက္ စိမ္းလန္းေျမသည္လည္း အၿမဲ အဆင္သင့္ ရွိေန ပါလိမ့္ မည္.။

            မေန႔ကပင္ ဒႆမအႀကိမ္ေျမာက္အစည္းအေ၀းအတြင္း ညီငယ္တာ၀န္ခံအသစ္မ်ားကို စိမ္းလန္းေျမ တာ ၀န္မ်ား ကို လက္ဆင့္ကမ္း လက္ခံထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကသည္.။ သူတို႔ရဲ႕အားအင္ေတြက ႏုိင္ငံ အတြက္ တစ္ဖက္ တစ္ လမ္း မွ ကူညီ ရန္ အသင့္ရွိေနၾကၿပီးျဖစ္သည္.။သူတို႔၏အားအင္မ်ားျဖင့္ စိမ္းလန္းေျမသည္ယခုထက္ပို၍ ပို၍ ႏုိင္ငံ့အက်ိဳးကိုဆက္လက္ သယ္ ပိုးႏုိင္ပါလိမ့္မည္..။

ပီတိေၾကာင့္လား.၊ ေမာ္စကို အေအးဒဏ္ေၾကာင့္လားမသိ၊ ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သီးျဖန္းကနဲ ထမိေလေတာ့သည္. ။

                                                                                                              ေမၿမိဳ႕မိုး

အေမႊးဆံုး စံပယ္

ေအာ္.. ဒီဇင္ဘာသူ..
ပီျပင္စြာတူညီၾက..
ခ်စ္ျခင္းလွပၾကသူေတြ.
ဂ်က္ရဲ႕လြင္ျပင္၊ လြင္ျပင္ရဲ႕ဂ်က္
တစ္ခ်က္မလဲ..
အျမဲမလြတ္.၊ အစြဲမကၽြတ္ဘူးဆုိခ်င္ဆို..
လြင္ျပင့္ ခ်စ္ဇနီးကိုေတာ့..
တစ္ခါတစ္ေလေတာင္ မမဲ့ ေစဖို႔..
(သူမ်ားေတြအားက်ေလာက္ေအာင္)
ကဗ်ာေတြထဲေတာ့ ခ်စ္မ၀တုန္း..။

ေရွးကထံုးတမ္း
ပန္းထဲကစံပယ္
နန္းလည္မွာပန္းစံပယ္မပန္ထိုက္ဘူးဆုိၾကသလား...။
ဆိုက ဆိုပါေစ..
ကဗ်ာဥယ်ာဥ္ ၊ စာဥယ်ာဥ္
အႏုပညာလြင္ျပင္ထဲမွာေတာ့...
ပန္းစံပယ္..
အဆန္းတၾကယ္နဲ႔...
ခန္႔ထည္စြာ အေမႊးဆံုး...။

ေမၿမိဳ႕မိုး

(အစ္မဂ်က္ေမြးေန႔ ၂၈-၁၂-၂၀၁၂ ေန႔အတြက္ေရးထားေပးတာပါ..။  ကဗ်ာေလးက အရွည္ႀကီးေရးဖို႔
အစကလုပ္ထားပါေသးတယ္.။ ကဗ်ာ ပုံစံေျပာင္းသြားတာနဲ႔ ဒီပံုစံက အတုိပံုစံျဖစ္သြားတာပါ.။)