Follow me on facebook

ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Friday, January 13, 2012

ရင္ႏွင့္အမွ်

      “ ေဟ့ေကာင္..မလြတ္ေစနဲ႕..ဒီေခြးမ .. ေတာက္.... ၿငိမ္းေဇာ္.မင္းတံခါးကိုပိတ္ထား..ငါနဲ႕..မ်ိဳး၀င္းအထဲကို၀င္မယ္..”
                             “  မိုးသက္ မင္းက ဘာလုပ္ေနတာလဲ.. မင္းလည္း တံခါးကိုပိတ္ထားေလ..”
                           “ ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို ”
        ခပ္ေငါက္ေငါက္ အသံျဖင့္ ေျပာခံရေသာေၾကာင့္ ..ကၽြန္ေတာ္ လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ တဲခါးကိုပိတ္ထားၿပီးလက္ျဖင့္ကိုင္ထား
ရသည္..။အစ္ကိုေတြကိုငယ္ငယ္ကတည္းက ေၾကာက္ရသည့္ညီတစ္ဦးပီပီ.. အစ္ကုိခိုင္းသမွ် လုပ္ရသည္.။
        အခု ကိစၥမွာကၽြန္ေတာ္ မပါ၀င္လုိပါ..။ ဒီကိစၥက လည္းၾကာေတာ့ၾကာၿပီျဖစ္သည္.။မီးဖိုခန္းထဲကို ညဘက္ဆိုလွ်င္ ျပတင္းေပါက္ မွ
ေခြးမ တစ္ေကာင္ ၀င္၀င္လာသည္...။အုိးခြက္မ်ား.၊ လွန္ေလွာၿပီး..စားေသာက္ကာ.၊ထြက္သြားတတ္သည္.။ သူထြက္သြားလွ်င္ ပန္းကန္
တစ္ခ်ပ္ ႏွစ္ခ်ပ္ကြဲတတ္သည္.။ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္မဟုတ္ေတာ့ အစ္ကို လုပ္သူမ်ားက သည္း မခံခ်င္ေတာ့..။ ဒါေၾကာင့္ပင္ ေစာင့္ဖမ္းခဲ့
ၾကသည္..။ ေခြးမကလည္း လည္သည္.။ ေစာင့္ဖမ္းေသာ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္တြင္ေရာက္မလာ..။ သံုးရက္ေလာက္ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့.။
မလာေလာက္ေတာ့ဘူး ဟု မွတ္ယူလိုက္ၾကသည္.။
          ဒီေန႔ က မန္ယူပြဲရွိသည္..။ ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ မန္ယူပြဲကို ဧည့္ခန္းထဲတြင္ၾကည့္ေနတုန္း ျဖစ္သည္..။ ည ကသိပ္မနက္ေသး.ပါ။
ခပ္ေစာေစာေလာက္သာရွိေသးသည္..။ ေသခ်ာေအာင္.အိုးေတြခြက္ေတြ ပန္းကန္ပလံုးေတြကို ဧည့္ခန္းႏွင့္ .နံရံတစ္ခ်ပ္ျခားေသာ
ထမင္းစားခန္းထဲတြင္ထည့္ထားသည္.။ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာပင္.. ေဘးခန္းထဲက..ဂလံုးကနဲ.. အိုးတစ္လံုးလွပ္သံ
ၾကားရသည္.။ ညီအစ္ကို ၄ ေယာက္စလံုး..ေခါင္းေထာင္သြားၾကသည္. ။ဘယ္သူလဲ ေ၀ခြဲေနခ်ိန္.. ။ လွမ္းျမင္ရေသာ.မွန္ခ်ပ္ႀကီး
ထဲမွာ ေခြးမ ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္..။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စျခင္းျဖစ္သည္..။
            အခန္းတံခါး ပိတ္ထားရင္း..။ အခန္းထဲကိုလွမ္းၾကည့္သည္.။ ေခြးမ ၏ တစ္ဂီးဂီးမာန္ဖီသံ. .. အစ္ကိုႀကီးကိုရဲလြင္၏ ဆဲ
ေရးသံမ်ားကိုတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ၾကားရသည္..။
        ဧည့္ခန္းက အက်ယ္ႀကီးျဖစ္သည္..။ ဧည့္ခန္းႏွင့္.ထမင္းစားခန္း မွာနံရံျခားၿပီး .. တံခါးရြက္မရွိေသာ .အေပါက္မ်ားျဖင့္
ပိတ္ထားသည္..။ေခြးမက ဟိုဟိုသည္သည္ ပတ္ေျပးေနသည္.။ အေပါက္၀က ကၽြန္ေတာ္ကိုင္ထားေသာ...တံခါးေပါက္ကို လက္ျဖင့္
တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လာလာကုတ္သည္..။ဟေနေသာ အထဲကိုလွမ္းျမင္ေနရသည္..။ မ်က္လံုးရဲရဲေတြ..။ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္.. ။အထူး
သျဖင့္ အသားစားသတၱ၀ါမ်ား ေသေဘးႏွင့္ႀကံဳလာရလွ်င္
မ်က္လံုးေတြရဲလာတတ္သည္.ဟု ၾကားဖူးသည္.။ အလံုပိတ္ထားေသာ
ဧည့္ခန္းတစ္ခန္းထဲက ေခြးတစ္ေကာင္ ၏အသက္လုပြဲ.. ။
            ကိုရဲလြင္ေအာ္ဟစ္သံမ်ား. က်ယ္ေလာင္လာသည္..။ မိသြားၿပီထင့္..။ ေခြးမ ၏ တစ္ဂိန္ဂိန္ေအာ္ဟစ္ေနသံမ်ားကိုလည္းၾကား
ရသည္။ ဖြင့္လိုက္ရမလားဖြင့္လိုက္ရမလား.။ စိတ္ထဲမွာ မခ်င့္မရဲျဖစ္လာသည္.။ အစ္ကို မ်ားဆူမွာကိုေၾကာက္မိ၍ မဖြင့္ရဲ..။
တုတ္ျဖင့္ တစ္ခ်က္ၿပီးတစ္ခ်က္ရိုက္သံမ်ားကို ထပ္ကာထပ္ကာၾကားရသည္.။ ေခြးမ ၏ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ၾကား
ရၿပီးၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္.။
       “ ရၿပီ.. ဖြင့္လိုက္ေတာ့.... ”
          အထဲက အစ္ကိုႀကီးအသံၾကား မွ..။ စိတ္မခ်မ္းသာစြာတံခါးဖြင့္လိုက္သည္.။ အစ္ကိုႀကီးက ေအာင္ႏိုင္သူအၿပံဳးႏွင့္ ၀ါးရင္း
တုတ္ကိုကိုင္ကာရပ္ေနသည္..။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေခြးမအေလာင္းက ေသြးအိုင္ထဲမွာ..။ ပိုၿပီးရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ႏိုင္တာက..ဦးေႏွာက္
ေတြပါထြက္ေနတာက ပိုဆိုးသည္..။
           ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုငယ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေခၚေသာ. ကိုမ်ိဳး၀င္းတို႔က မ်က္ႏွာ မေကာင္းၾက.။ ကိုရဲလြင္ကေတာ့ ငါ့မ်ား ဘာမွတ္
ေနလဲ ..လုပ္ေနေသးသည္.။
       “ မိုးသက္.. ဒီေခြးေသေကာင္ကို သြားျမွဳပ္ခ်ည္ .. သြား..။ ”
         လူက စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္.. ေခြး မႀကီးအေလာင္းကို ယူရန္သြားစဥ္မွာ.ပို၍ ၀မ္းနည္းစရာတစ္ခု ႀကံဳရျပန္သည္.. ။ ႏုိ႔ပ်ဥ္းတြဲ
မ်ားျဖင့္သားသည္ မိခင္ႀကီး ျဖစ္ေနပါပေကာ..။
       “ ကိုရဲ ႀကီ.း.. ေခြးမႀကီးက ကေလး မေအႀကီးဗ်ာ. သနား ပါတယ္.... ”
      ဆူခံရလွ်င္လည္း ဆူပါေစေတာ့..။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းမႈကို ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ပဲ ေျပာ မိသည္. ။ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္..ေခြးမ
အေလာင္းကို အိပ္ထဲထည့္ဖို႔..။ အၿမီးကိုထ အဆြဲမွာ. ေစာေစာက ဦးေႏွာက္မ်ားထြက္ေနေသာ.. ေခြးမသည္.. ေသြးရူးေသြးတမ္းႏွင့္
ထေျပးေတာ့သည္..။
         “ ဟ.. ဟ လိုက္ပါဦးဟ.. ဘယ္ေျပးတာတုနး္ မသိဘူး..။ မေသေသးဘဲကိုး..။ ”
         “ထားလိုက္ပါ အငယ္ေကာင္ရာ.. ငါတုိ႔ ရွင္းရတာ ေအးတာေပါ့..  ေသမွာပါပဲ.. မနက္မွ ရွာၿပီးျမဳပ္လိုက္ေပါ့..။ဒီၿခံထဲကေနမထြက္
ပါဘူး...၊ မင္းနဲ႕မိုးသက္နဲ႕.. ဒါဆို ဧည့္ခန္းထဲက ေကာ္ေဇာ္ကိုလဲလိုက္ေတာ့.. ၿပီးရင္..အဲဒီနံရံက ေသြးေတြကိုသုတ္လိုက္ဦး..”
       ေခြးမက နံရံကို ကုတ္ျခစ္ထားသည္လား မသိပါ.။ ေသြးတို႔ျဖင့္အစင္းေၾကာင္းမ်ားထင္ေနသည္.။
          အဲဒီည ကေဘာလံုးပြဲဆက္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါ.။ စိတ္ထဲမွာ.. သူ႔ကိုသတ္တာ ငါအလိုတူအလိုပါမ်ားျဖစ္သြားၿပီလား ဆိုတာ.
စိတ္ထဲမွာ အလိုလို စြဲေနသည္..။ စိတ္မေကာင္းခ်င္းႀကီးစြာျဖင့္ ..အိပ္ယာ၀င္ခဲ့ေတာ့သည္.။
          ေနာက္ရက္မနက္ .. ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္..ကိုမ်ိဳး၀င္း. အိပ္ယာမွ ေစာေစာထသည္..။ ေနပင္မထြက္ေသး..။ ဓါတ္မီးတစ္လက္စီ
ယူၿပီး .. ၿခံအႏွံ႕လိုက္ရွာၾကသည္..။
          “ မင္းဟိုဘက္ ေကာ္ဖီပင္တန္းေတြနားသြားရွာ..။ ငါ က ဒီဘက္ေရစင္ဘက္ကပတ္မယ္.. ေတြ႕ရင္ေအာ္ေခၚလိုက္..”
        လမ္းခြဲၿပီး.. ဆက္ရွာၾကသည္.။ မေတြ႕မေတြ.. ။ ဆက္ရွာသည္..။ ေရစင္ၾကီးေအာက္.။ ၿပီးေတာ့.။အိမ္သာဖက္..၊ ေနာက္...
အုတ္ခဲေတြပံုထားသည့္ေနရာမ်ား....။
           “ မိုးသက္ေရ.. မိုးသက္..ဒီမွာေဟ့.. ”
        ကိုမ်ိဳး၀င္းကလွမ္းေခၚသံကိုၾကားရသည္.။ ဟိုဘက္အျခမ္းမွာျဖစ္သည္..။
       အနားမေရာက္ခင္ ကိုမ်ိဳး၀င္းပံုစံကိုၾကည့္ကတည္းက..ေခြးမႀကီးေသေနၿပီဆိုတာ သိရသည္...။စိတ္မေကာင္းသည့္ပံုျဖင့္ ဓါတ္
မီးျဖင့္ ထိုးၾကည့္ေနသည္..။ ဓါတ္မီးေအာက္မွာလႈပ္လႈပ္ရြရြေလးေတြေတြ႕သည္..။ ဘာေတြလဲ..။
       အနားနားေရာက္ေတာ့ ျမင္လိုက္ရသည့္..ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီးရင္ထဲမွာ နင့္ ကနဲခံစားလိုက္ရသည္..။ ေခြးေပါက္ကေလး..ေလး
ေကာင္..။ အသက္မရွိေတာ့သည္.. ေခြးမႀကီးအေလာင္းက ႏုိ႔ကို.. အငမ္းမရစို႔ေနၾကသည္..။ ဒီေခြးမႀကီးက ေသၿပီးရက္နဲ႕..ပဲ.. သား
သမိးေဇာနဲ႕ျပန္လာတာလား..။ဒါမွ မဟုတ္.. ။ သားသမီးေတြရွိတဲ့ေနရာထိ ေရာက္လာၿပီးမွ ေသဆံုးသြားတာလားကၽြန္ေတာ္မခန္႔မွန္း
တတ္..။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့..အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္၀န္းမွာ.မ်က္ရည္စ မ်ား ခိုတြယ္လာျခင္းပါ..။
           ေခြးေပါက္ကေလးမ်ားကို ခက္ခက္ ခဲခဲ ဖယ္ရွားၿပိးမွ..။ေခြးမႀကီးအေလာင္းကိုျမဳပ္ႏွံရသည္..။ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကိုမ်ိဳး၀င္း ေခြး
ကေလးမ်ားကို ယူေဆာင္လာကာ... ႏုိ႔ဘူးတိုက္၍ ခက္ခက္ခဲခဲ ေမြးၾကသည္..။ ဟိုအမ်ိုဳးသည္အမ်ိဳးေတြႏွင့္.. အခ်ိဳ႕ကေမြးလိုသည္
ဆို၍ေပးလိုက္ၾကရာ..  အိမ္မွာ တစ္ေကာင္က်န္ေနသည္..။ ထုိေခြးကို ကိုမ်ိဳး၀င္းက ေမြးထားသည္..။ေနာက္ေတာ့ ထုိကိစၥကို အားလံုး
ကေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားၾကသည္...။
           ေနာက္ ငါးလေလာက္က်ေတာ့.. အစ္ကိုႀကိးကိုရဲလြင္ မဂၤလာေဆာင္သည္..။ သူ႔မိန္းမကလည္း သူ႔သူငယ္ခ်ငး္ထဲကပဲျဖစ္
သည္..။ အစ္ကိုႀကီးက ေနရာတကာ လက္ပါတတ္တာကလြဲရင္အေသာက္အစားမရွိ.. ၊နာမည္ပ်က္ကလည္း မရွိဆိုေတာ့..မိန္းမ
ကကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္..။သူ႔မွာ ဆိုးတာက ေန၇ာတကာ လက္ရဲဇက္ရဲႏုိင္တာ တစ္ခုပဲရွိသည္.။တစ္ႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့
သူတို႔ကေလးရသည္..။ ေယာက္်ားေလး.. ။ ကေလးက အေတာ္ပင္ခ်စ္စရာေကာင္းသည္....။ကေလး ေမြးၿပီး ၄ ရက္ပဲရွိေသးသည္..။
ကိုရဲလြင္ႀကီး.ပ်ဥ္းမနားကိုတက္ၿပီး..ပစၥည္းသြား၀ယ္သည္..။ ညေနပိုင္းက်ေတာ့...ဖုန္းလာသည္..။
        “ ဟုတ္ကဲ့.. ကိုရဲလြင္အိမ္ကလားမသိဘူးရွင့္...”
        “ ဟုတ္ကဲ့ သူမရွိဘူးခင္ဗ်.. သူပ်ဥ္းမနားကိုသြားပါတယ္...ကၽြန္ေတာ္သူ႔ညီပါ..မွာစရာရွိတာမွာခဲ့လို႔ရပါတယ္...”
       “ မဟုတ္ဘူးရွင့္.. ၿမိဳ႕မေစ်းနဲ႕ ဆြာလမ္းဆံုၾကားထဲမွာ ဆိုင္ကယ္ အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္လုိ႔..ကၽြန္မတို႔ ေဆးရံုကိုေရာက္လာပါတယ္.
အဲဒါ ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီး (ကုတင္-၁၀၀၀)ကုိလာခဲ့ေပးပါ..”
      ဟာ..။ကို ရဲလြင္ဆိုင္ကယ္ေမွာက္တယ္တဲ့.. ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲ..။ သူ႔မိန္းမကခုမွမီးတြင္းထဲမွာ..ကေလးက ၄ရက္သားေလး.။
အစ္ကိုကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို ေသခ်ာမစီးဘူး ဟု .ေဒါပြသလိုလိုျဖစ္မိေသးသည္..။ သူ႔အတြက္စိတ္ပူေနရသည္.. ။ မေတာ္တဆ
က်ိဳးပဲ့သြားရင္ မေကာင္းပါ..။ မိဘေမြးထားတုန္းက ညီအစ္ကိုေလးေယာက္လံုး ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း..တကယ့္ေယာက်ာ္း
ေတြခ်ည္း....။ဘာမွ ေတာ့မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးဟုဆိုကာ. ခ်က္ျခင္းလာခဲ့မည္.. ဟုေျပာ၍ ဖုန္းခ်လိုက္သည္..။
          အဲဒီေန႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကိုမ်ိဳး၀င္း တို႕ႏွစ္ေယာက္ အတူတူသြားျဖစ္ၾကသည္..။ (ကိုမ်ိဳး၀င္းမွာ ညီအစ္ကိုမ်ားထဲတြင္
ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္စိတ္တူကိုယ္တူျဖစ္သည္..။ မဟုတ္မခံစိတ္ရွိေသာ္လည္း..အႏုပညာသမားပီပီ.အရာရာကို နားလည္မႈရွိတတ္သည္..)
ကုတင္ ၁၀၀၀ ကိုေရာက္ေတာ့ ျပင္ပ လူနာဌာနကိုသြားၾကသည္..။ အစ္ကိုႀကီးနဲ႕ေတြ႕ရင္အခြင့္ရတုန္း ေဟာက္လုိက္ဦးမွပဲ..ဟု
ဆိုကာညီအစ္ကိုႏွစ္ဦး.. အထဲသို႔၀င္မိၾကသည္..။
          “ ဆရာမ ခုန က ဆိုင္ကယ္ အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္တဲ့..ကိုရဲလြင္..ဘယ္အေဆာင္မွာလည္းဆရာမ..”
      “ ကၽြန္မလည္း မသိဘူးရွင့္..ခနေလးေနာ္.. ေမးေပးမယ္....”
    သူနာျပဳဆရာမက ..ခန္းဆီးစေနာက္ကို ေခါင္း၀င္၍ ေမးသည္..။
      “ ကၽြန္မေနာက္ကိုလုိက္ခဲ့ၾကပါ.....”
    ကိုမ်ိဳး၀င္းႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္ကို.. ဆရာမကေခၚသြားသည္..။
     အခန္းတစ္ခန္းထဲကို ၀င္မိေတာ့..။ အေပါက္၀မွာ ဆရာ၀န္နဲ႕သူနာျပဳေတြအံုေန၍ ခက္ခက္ခဲခဲ တုိး၀င္ရသည္..။
      “  ဒီအခန္းထဲမွာ ကိုရဲလြင္ဆိုတာရွိလား..”
         သူတို႔ သူနာျပဳအခ်င္းခ်င္းေမးသည္..။
           “ ဒီမွာေလ.. ဆုိင္ကယ္ အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္တဲ့တစ္ေယာက္ကိုေျပာတာမဟုတ္လား..”
       ဆရာမ အေျပာမွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကက္ေသေသသြားသည္..။ ဟာ အဲဒါ ကိုရဲလြင္လား..။ သူေျပာမွ သတိထားမိသည္..။
ခုနက အံုေနၾကတာ ကိုရဲလြင္ျဖစ္ေနသည္..။ ေအာက္မွာလည္း ေသြးေတြ ..။ ေျခေထာက္က ဂ်င္းေဘာင္းဘီက ကြဲထြက္
ေနသည္..။ ဘယ္ေလာက္မ်ားအရွိန္ျပင္းလိုက္ပါလိမ့္..။ တစ္ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕အၾကည့္ေတြက ကိုရဲလြင္
ေခါင္းကို ေရာက္သြားသည္..။ အလုိ........ ဦးေႏွာက္ေတြထြက္ေနသည္..။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က အျဖစ္အပ်က္ကို
ေခါင္းထဲမွာ ရိပ္ကနဲ ျပန္ သတိရလာသည္..။ ကိုမ်ိဳး၀င္းႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္မိၾကသည္..။
      “ ေဒါက္တာ လူနာအေျခအေနက ဘယ္လုိရွိလဲေဒါက္တာ..”
      “ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကယ္တင္ေနပါတယ္..။ဒါေပမယ့္ခုထိ သတိ ျပန္လည္မလာေသးဘူး...”
ဆရာ၀န္ေျပာသည့္..စကားမ်ားကို ကို ရဲလြင္ မၾကားႏုိင္ေတာ့ပါ..။
          အဲဒီ ည ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆးရံုမွာ ေစာင့္ၾကသည္..။ မနက္ ခင္း..၃ နာရီခန္႔တြင္ကိုရဲလြင္ဆံုးသည္....။
သူ႕သားကေလးက ေလးရက္သား ဆိုေတာ့.. ဖေအကိုပင္ မမွတ္မိႏုိင္သည့္အရြယ္ ျဖစ္သည္..။
     ကိုရဲလြင္ဆံုးၿပီးကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ကိုမ်ိဳး၀င္း ဘာသာတရားကို ဖိလုပ္သည္..။ ေနာက္ ႏွစ္မွာ .ကိုမ်ိဳး၀င္းသာသနာ့ေဘာင္ကို ၀င္သြား
သည္..။ကၽြန္ေတာ္လည္း သံေ၀ဂ ရမိသည္..။
        အၾကင္သူသည္...မေကာင္းမႈ တစ္စံုတစ္ရာကိုျပဳအံ့.. ထုိအရိပ္သည္..ႏြားေနာက္မွ လွည္းဘီးသည္ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္သကဲ့သုိ႔
ထို အကုသိုလ္အရိပ္ဆိုးသည္..ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္၏..။ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္းယံုၾကည္သက္၀င္ၾကေသာ...ကံ၊ကံ၏အက်ိဳးကိုမ်က္ေမွာက္
ဘ၀၌ ပင္ခံစားၾကရ၏..။ျပဳသူအသစ္ ၊ျဖစ္သူအေဟာင္းျဖစ္ရာ..အသစ္ ျပဳခဲ့သူျဖစ္ေသာ..ကိုရဲလြင္သည္..သူျပဳခဲ့ေသာအကုသိုလ္
အက်ိဳးဆက္အေဟာင္း ကို.. ဘ၀မကူးပဲခံရသည္..ဟုပင္ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္လိုက္ပါေတာ့သည္...။



ေရးသားသူ : မိုးသက္ // 12:42 PM
အမ်ိဳးအစား:

2 comments:

  1. ကိုယ္ျပဳသမွ်ကံကိုယ္႔ထံျပန္လာတာပဲဗ်ာ....

    ReplyDelete
  2. အသက္တခုခ်င္းတုိင္းအတြက္ စိတ္မေကာင္းပါ .. (စစ္ပြဲေတြလည္း သြားသတိရမိပါတယ္)
    အားလံုးျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ ..

    ReplyDelete

မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ မွတ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာမူခလို႔ ဆိုလို႔ရသလို..
ေနာက္တစ္ပုဒ္ဖန္တီးဖို႔ အားေဆးတစ္ခြက္ေပါ့ဗ်ာ......

 

My Blog List