Follow me on facebook

ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Wednesday, September 10, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း(၃)

ဖ်က္မရေသာ ေနာင္တ
---------------------------------------
အဲဒီေန႔က ေသာၾကာေန႔ျဖစ္သည္.။ ဒီစာကိုေရးတဲ့အခ်ိန္ ထိုစဥ္ကေရးေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္က ျမန္မာ ႏုိင္ငံက အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့သည္.။ သို႔အတြက္ ဘယ္ရက္လဲ ဆိုတာေတာ့ အတိအက်မမွတ္မိ..။ ထံုးစံအတိုင္း ညေန ျမက္ရွင္း Fatigue အၿပီးမွာ တန္းျဖဳတ္သည္..။ စားရိပ္သာမွာ သြားစားသူစားၾကသည္..။ ေအာက္က ေစ်းတန္းမွာ ယမကာမွီဝဲရင္း စားသူက စားၾကသည္..။ မိမိက စားရိပ္သာမွာ စားၿပီးမွ ေအာက္ေစ်းတန္းမွာ ဖုန္း ဆက္ရန္ ဆင္းလာခဲ့သည္…။
ထိုစဥ္က ေတာင္ညိဳကသင္တန္းေက်ာင္းမွာ သင္တန္းသားမ်ားအတြက္ လိုင္းဖုန္းခ်ိတ္မထား၊ ယခုကဲ့ သို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ား ေပါေပါေလာေလာ ရွိေသာ ေခတ္အခါမ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ သင္တန္းက ကဒ္ဖုန္း စီစဥ္ေပးထားသည္.။ Prepaid ကဒ္မ်ိဳးျဖစ္သည္.။ ဖုန္းဆက္လိုလွ်င္ ဖုန္းကဒ္မွ ကုဒ္ကို ႐ိုက္ထည့္ၿပီး ဆက္ရန္ ျဖစ္သည္.။ တစ္နာရီကဒ္၊ ႏွစ္နာရီကဒ္ စသည္ျဖင့္ ရွိသည္..။
ထိုေန႔က ဖုန္းဆက္ၿပီး ညေန Surprise check လူစစ္တန္းစီခ်ိန္တြင္ သင္တန္းေက်ာင္း တန္းစီရာေနရာ သို႔ ျပန္တက္လာခဲ့သည္.။ တန္းစီခ်ိန္တြင္ တန္းခြဲ(၂)မွ အေနာ္ရထာ(၁၀) မွ ေက်ာင္းဆင္းေသာသူငယ္ခ်င္း ရဲေက်ာ္ (အမည္လႊဲ) မွ အနည္းငယ္ မူးယစ္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္..။ ေစာေစာကတည္းက မိမိႏွင့္ အေစးမကပ္သူ ျဖစ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိမွလည္း စည္းကမ္းေဖာက္သူကို ကိုယ္တိုင္လည္း မႏွစ္မ်ိဳ႕သည္ေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း စိတ္ထဲ အနည္းငယ္ အခ်ဥ္ေပါက္ေနမိသည္..။ လူစစ္ေနရင္း သူက မိမိဖက္သို႔ အၾကည့္ႏွင့္ ဆံု ေလေသာ္ မိမိမွ မၾကည္ဟန္ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္ကို သတိရသည္..။
တန္းျဖဳတ္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပၚတီကိုေအာက္မွ အထြက္  အဆိုပါသူငယ္ခ်င္းမွ ေနာက္က ဆြယ္တာ အက်ႌကို ဆြဲထားသည္…။ ကၽြန္ေတာ္မွ ဆြဲထားေသာလက္ကို ပုတ္ခ်လိုက္ၿပီး…
“ မင္းမူးေနရင္. ေအးေအး ေဆးေဆးေန ရဲေက်ာ္”
ဟု တစ္ခြန္းေျပာၿပီး ေရွာင္ထြက္လာခဲ့သည္..။ ေနာက္မွ ဆဲသံ တစ္ခ်က္ၾကားလိုက္၍ စိတ္က ေထာင္းကနဲ ျဖစ္သြားေသာ္လည္း ေနာက္ျပန္မလွည့္ၾကည့္ျဖစ္..။
တန္းျဖဳတ္ၿပီးေတာ့ အိပ္ေဆာင္ေဘးက သက္သာဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီဝင္ေသာက္ရင္း ခဏထိုင္သည္…။ လူေတြ အင္မတန္စည္ေနသည့္ၾကားမွ ရဲေက်ာ္ကိုရွာသည္..။
ပြင့္လင္းစြာေျပာရပါလွ်င္မူ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ႀကိဳတင္ႀကံစည္မႈ တစ္ခုကို ျပဳလုိက္မိသည္ဟု ဝန္ခံရပါ လိမ့္မည္.။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရန္ျဖစ္ျခင္းကို တားျမစ္ထားျခင္း၊ မည္သူမွားမွား ရန္ျဖစ္သည္ကို လက္မခံေသာ မိဘ ႏွစ္ပါးလက္ဝယ္တြင္ႀကီးျပင္းလာေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ျဖစ္ရာတြင္ လက္သြက္လိမ့္မည္မဟုတ္၊ ခံရမည္ ဆိုသည္ကို သိသည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္လားမသိ.. ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခု ဆင္ခဲ့မိသည္..။
သက္သာဆိုင္ အေရွ႕မွာ ခံုအပုေတြခင္းထားသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕ျခမ္းဆိုင္ေထာင့္မွာ ခံုအပုျဖင့္ထုိင္ေနသည္..။  ရဲေက်ာ္ႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ တစ္ေယာက္က ခံုအျမင့္ေပၚမွာ ..။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာင္းေနခဲ့သည္ကို သိလိမ့္မည္မဟုတ္..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို ျမင္သည္.။
ေကာ္ဖီကိုလက္စသတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူတူ ထုိင္ေနေသာ ၿဖိဳးပိုင္ကို၊ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္တို႔ကို ခဏေစာင့္ ရန္ေျပာသည္..။ လက္ပတ္နာရီကို ခၽြတ္ၿပီးျပည့္ၿဖိဳးေမာင္ကို ေပးလုိက္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္မည္ကို မသိေသာ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္က နားမလည္စြာ ျပန္ၾကည့္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္လိုက္ၿပီး ရဲေက်ာ္တို႔ ထုိင္ေနေသာ ဝိုင္းသို႔သြားသည္.။ ရဲေက်ာ္ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္က သူငယ္ခ်င္း ရဲလြင္မ်ိဳး..။
“ ပါႀကီးေဟ့ေကာင္. ပိုက္ဆံပါရင္ ေဆးလိပ္ေလးဘာေလး ဝယ္တိုက္ပါဦး.. ငါ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ဘူး”
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပို္က္ဆံပါသည္..။ အထက္ပါစကားကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ျပင္းကတ္စရာေကာင္း ေလာက္ေအာင္ အသံတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လုပ္ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္..။
ရဲလြင္မ်ိဳးက ပိုက္ဆံထုတ္ေပးၿပီး..
“ မင္းသြားဝယ္လိုက္ေလ ငါေစာင့္ေနမယ္..”
သူႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ ရဲေက်ာ္က ရီေဝေဝအၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ၿပီး…
“ ေဟ့ေကာင္… ေရာ့ ငါ့အတြက္ ဝယ္လာခဲ့ၾကားလား.. သူေတာင္းစား.. ”
“မင္း ဘယ္လို ေျပာလိုက္တယ္. ေဟ့ေကာင္…”
ရဲေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ဆင္သည့္ ခြင့္အတြင္းသို႔ တည့္တည့္ပင္ ဝင္လာခဲ့ေလၿပီ...။
“မင္းကို ငါေဆးလိပ္သြားဝယ္ခိုင္းေနတာ ၾကားလား.. ေဟ့ေကာင္…”
ကၽြန္ေတာ္ ပုဆိုးကို ခပ္တိုတို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္..။
“ရဲလြင္မ်ိဳး ခဏဖယ္စမ္းပါ…”
ရဲလြင္မ်ိဳးက အေျခအေနကို သတိျပဳမိပံုမရေသး..။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို တြန္းဖယ္လိုက္ၿပီး ခံုေပၚမွာထိုင္ေနေသာ ရဲေက်ာ္ကို အားကုန္ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္သည္..။ ဆိုင္ေထာင့္ထိ ခံုေရာ လူပါ ဒလိမ့္ ေကာက္ေကြး..။ ေၾကြခြက္ျဖင့္ ေကာက္ပစ္မိလိုက္ေသးသည္လား ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိ..။ ရဲေက်ာ္ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲသလိုလိုႏွင့္ဝင္ခ်ဳပ္သည္..။ ေနာက္ေစ့ျဖင့္ ျပန္တိုက္လုိက္၍ ျပန္လန္သြားသည္..။ ေနာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္သည့္ေကာင္က တစ္ခ်က္ထိုးသည္။ ေခါင္းငံု႔လိုက္၍ ခ်ိဳေစာင္းကို ထိသည္.။
အေျခအေနေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေဘာ္ဒါ ၿဖိဳးပိုင္ကိုတို႔၊ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္တို႔က ဝိုင္းဆြဲၾကသည္..။ DSTA က အစ္ကိုေတြကပါ ဝင္ဆြဲၾကေတာ့ အားလံုးၿပီးသြားၿပီး အိပ္ေဆာင္သို႔ ျပန္လာၾက သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေဆာင္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ရဲေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းကို ေရာက္လာသည္.။ ေနာက္ေတာ့ အျပန္အလွန္ စကားေျပာရင္း စိတ္ေျပသြားၾကသည္..။ ေနာက္ထပ္ ထိုးဖို႔လည္း မလြယ္ေတာ့။ အေဆာင္မွာမို႔ ဆြဲမယ့္သူေတြက အရံသင့္ေစာင့္ေနၾကသည္ကိုး..။ လူကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေနာင္တ ရေနပါသည္.။ အလစ္အငိုက္လုပ္ခဲ့သည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ေယာက်ာ္းမပီသမႈအတြက္ ရွက္ရြံ႕ေနမိပါသည္.။
ေနာက္ရက္ မနက္က်ေတာ့ တန္းေပါင္းစီမွာ တပ္ေရးဗိုလ္ႀကီးက သမပါေတာ့သည္..။
“ မေန႔က ဗ်ဴဟာဆိုင္မွာ ရန္ျဖစ္တဲ့ အရာရွိ (၂) ေယာက္ထြက္လာခဲ့”
ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း..။ ရဲေက်ာ္က မနက္ခင္း တာဝန္တစ္ခုျဖင့္ ဂိုေဒါင္ကို ေရာက္ေနသည္..။
“မင္း မာစတာပါသလား…”
“ဟုတ္ကဲ့ ပါပါတယ္ခင္ဗ်.”
“ျဖန္း…”
ဘယ္ဖက္ပါးတစ္ျခမ္း ပူထူသြားသည္.. ။ အျပစ္က စိတ္ထဲမွာ ေနာင္တရႏွင့္ၿပီး ျဖစ္၍ အ႐ိုက္ခံလိုက္ရမွ ေက်နပ္သလိုလုိ၊ ေနသာထိုင္သာရွိသလိုလို ျဖစ္သြားသည္..။ မာစတာပါသလား အရင္ေမးသည္မွာ ယခင္ ျပႆနာအနည္းငယ္ ျဖစ္သူတိုင္း မာစတာပါသူမ်ား ျဖစ္ေန၍ မာစတာပါသူမ်ား သင္တန္းမွ ေစာေစာျပန္ရမည္ကို သိ၍ အျပစ္ေဖာက္တတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္..။  
ညဖက္ Study ဝင္ေတာ့ သင္တန္းမွဴးထံ သူငယ္ခ်င္း(၂) ေယာက္ PT dress ျဖင့္ တန္းအပ္ရသည္.။ တန္းစီရာေပၚတီကို ေလွကားထစ္ကို ႏွစ္ေယာက္သား ပခံုးဖက္၍ အတက္အဆင္း ခုန္ရသည္..။ အတက္အဆင္း(၁၀၀) ျပည့္လွ်င္ သတင္းပို႔ သည္.။ ထုိင္ထ(၁၀၀) ဆက္လုပ္သည္.။ ထုိင္ထ(၁၀၀) ျပည့္လွ်င္ သတင္းပို႔သည္၊ အတက္အဆင္း(၁၀၀) ျပန္ခုန္ရ ျပန္သည္..။ Limit မရွိ..။ အျခားသူမ်ား Night study ၃ နာရီျပည့္၍ ထြက္လာေတာ့မွ တန္းျဖဳတ္ေပးေတာ့သည္..။ တန္းျဖဳတ္ေပးခ်ိန္တြင္ ႏွစ္ေယာက္သား ညဖက္ႀကီး ေရခ်ိဳးကန္ေဘးမွာ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးႏွင့္ ေရခ်ိဳးရင္း အျပန္အလွန္ ေတာင္းပန္စကား ဆိုၾကသည္..။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ သင္တန္းဆင္းခ်ိန္အထိ ရဲေက်ာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ပင္ တြဲမိသြားေတာ့သည္..။
သင္တန္းမွာ မထင္မွတ္သူမ်ားႏွင့္လည္းဆံုရေသးသည္…။ သင္တန္းစဝင္ခါစ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပင္ဦးလြင္ အလက(၁) မွ ကိုရဲမင္းဦးႏွင့္ ဆံုသည္.။ သူ(၈)တန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္(၆) တန္း၊ သူက DSTA တက္ရာ ေက်ာင္းဆင္း ေတာ့ အတူတူဆင္းၾကသည္..။ ဝိုင္အိုမွာ ျပန္ဆံုမိၾကသည္..။ တန္းခြဲခ်င္းလည္း အတူတူကိုး.။ ေနာက္တစ္ ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ စီနီယာလည္းဟုတ္၊ အစ္ကိုလည္း ဟုတ္ေသာ ကိုထက္ဇာနည္(စတသ-၄၆)ျဖစ္သည္..။ ေအာက္ဗ်ဴဟာဆိုင္မွ ျပန္တက္လာခ်ိန္တြင္ သင္တန္းေက်ာင္းေရွ႕က လမ္းမွာ ဆံုျဖစ္ၾကသည္..။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း တအ့ံတၾသႏႈတ္ဆက္ၿပီး.. ညီအစ္ကိုေတြ မျပန္ခင္ ေအာက္ဆိုင္မွာ စားၾကေသာက္ၾက ေသးသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ယမကာ မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ပါ..။ ေနာင္ေတာ္ေကၽြးေသာ ထမင္းကိုသာ စားျဖစ္ခဲ့ပါသည္..။
သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ႏွင့္ ကံမဆံုေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ သင္တန္းဝက္ေရာက္ခ်ိန္မွာပင္ သင္တန္းေက်ာင္းမွ တပ္ေခါက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့သည္..။ အေၾကာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မာစတာပါသူ မ်ားကို မဟာသိပၸံအရည္အခ်င္းစစ္သင္တန္းအခ်ိန္မီ တက္ေရာက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ေျခလ်င္တပ္စုမွဴးသင္တန္း အပတ္စဥ္(၁၈၀) ေခၚယူလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္.။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တန္းခုလတ္၌ ပင္ရပ္နားခဲ့ရၿပီး အမွတ္တရမ်ားစြာရွိေသာ ေတာင္ညိဳေျမမွ  အမွတ္တရမ်ားစြာရွိေသာ ရပ္ေစာက္ေျမသို႔ ခရီးဆန္႔ခဲ့ရပါေတာ့သည္..။



ေရးသားသူ : မိုးသက္ // 7:39 PM
အမ်ိဳးအစား:

2 comments:

  1. ရင္ထဲ မ်ိဳသိပ္ထားတာ မ်ားလာရင္ ေပါက္ကြဲပစ္လုုိက္တာမ်ိဳးက စိတ္ထဲ ရွင္းသြားတတ္ပါတယ္။
    မေပါက္ကြဲသေရြ ႔ မီးေတာင္ႀကီး ရင္ထဲမ်ိဳထားရသလုုိ တအုုံေနြးေနြးနဲ႔ ဘာမွ ဆက္မလုုပ္ခ်င္တတ္ေတာ့ပါဘူး။ ပူေလာင္လြန္းတဲ့အတြက္။
    ဒါေပမဲ့ ထိန္းခ်ုဳပ္ႏုုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုုံးေပါ့ေလ။

    ReplyDelete
  2. မိုးသက္သည္မဒမ္ကိုးေမာင္ဟုမေျပာရ အၾကံေတာ္ေတာ္ၾကီးေပသည္
    ငါေနာက္တစ္ခါ ခံုအျမင္႔တြင္မထိုင္ေတာ႔ ေတြ႕လွ်င္ခံုအားကန္မည္စိုးေသာေၾကာင္႔ျဖစ္ေပသည္ :P

    ReplyDelete

မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ မွတ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာမူခလို႔ ဆိုလို႔ရသလို..
ေနာက္တစ္ပုဒ္ဖန္တီးဖို႔ အားေဆးတစ္ခြက္ေပါ့ဗ်ာ......

 

My Blog List