ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Follow me on facebook

Thursday, April 10, 2014

လာဘ္တစ္ပါး၏ အျခားမဲ့၌...


ရာသီဥတုက ပူေခ်ၿပီ.။ ဧၿပီလ မဆန္းတစ္ဆန္းအခ်ိန္ဆိုေသာ္ျငား ေႏြလယ္ႏွင့္မျခား အိုက္စပ္စပ္ရွိလွသည္.။ အခန္းျပတင္း အျပင္က ျဖတ္၀င္လာေသာ ေလကပင္လွ်င္ ေအးခ်မ္းမႈ အားနည္းေလ်ာ့ပါးလ်က္ အညာေရာင္ ေပါက္ေန သည္.။ ရွမ္းျပည္မွာမို႔သာေတာ္ေတာ့သည္.။ အညာ မွာ မည္သို႔ေနၾကမည္ကို စဥ္းစား၍မရ.။

            ရာသီဥတုေတြပူျပင္းလာတိုင္း အိုဇုန္းလႊာဆိုတာႀကီး မည္မွ်ပါးလာေၾကာင္း သတင္းေတြဖတ္ရတတ္သည္.။ ကလို႐ိုဖလူ ႐ိုကာဗြန္ ဓါတ္ေတြ မည္မွ် မ်ားလာေၾကာင္းႏွင့္ အေရျပားကင္ဆာ ျဖစ္ပြားမႈ မည္မွ် တိုးလာေၾကာင္း သတင္းေတြကလည္းဆိုင္မွာလာ၀ယ္သည့္သူေတြေျပာတာ နားႏွင့္မဆန္႔ ေအာင္ၾကားရသည္.။ သို႔ေသာ္ ႏွင္း ကေတာ့ အိုဇုန္းလႊာ ပါးတာမပါးတာ အေရးမႀကီး၊ မနက္ျဖန္ အတြက္ အ ေမ့အေၾကာ္ဆိုင္ေလး အေရာင္းမပါးဖို႔ ပိုအေရးႀကီးသည္.။ ရာသီဥတုမည္မွ် ပူပူ အေၾကာ္ကိုေတာ့ လူတိုင္းစားၾကတာက အင္မတန္ကံေကာင္းလွသည္ဟု ႏွင္း ကထင္စၿမဲ.။ ရာသီစာ မဟုတ္သည့္ အတြက္ အၿမဲတမ္းေရာင္းေနရတာကိုက ကံေကာင္းလွၿပီဆိုတာ ႏွင္းသိထားသည္.။

          ႏွင္းနာမည္က ႏွင္းပြင့္ေအး။ ႏွင္းပြင့္ေလးလိုေအးခ်မ္းပါေစ ဟူသည့္ အဓိပၸာယ္ျဖင့္ ေပးခဲ့သည္ဟု  အေမက တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ကူးေပါက္လွ်င္ ဆိုတတ္သည္.။ ဒါေပမယ့္ အရပ္ထဲကေရာ ဆိုင္လာ၀ယ္တဲ့ သူေတြကပါ. ႏွင္း၊ မႏွင္း ၊ လို႔ေခၚတတ္သည္.။ ဘ၀ေပးကေတာ့ လံုး၀ဆန္႔က်င္ဘက္..။ဘယ္ေတာ့မွမေအးခ်မ္းသည့္ ႏွင္းတို႔ မိသားစုတြင္. အေဖ မရွိ သည့္ေနာက္ မုဆုိးမ အေမက အေၾကာ္ဆိုင္ေလးဖြင့္၍ ႏွင္းတို႔ ေမာင္ႏွမ၂ ေယာက္စလံုးကို ေက်ာင္းဆက္ထားခဲ့သည္.။ ေက်ာင္းကလူ ေတြအားလံုးႏွင့္ယွဥ္လွ်င္္ ႏွင္းတို႔က ေအာက္ရဲ႕ေအာက္မွာ..။ ႏွင္းတို႔ေအာက္မွာ ေက်ာင္း သမံတလင္း ပဲ ရွိေတာ့သည္.။ သို႔ေပတည့္ ႏွင္း စိတ္မပ်က္ပါ.။ အခ်ိန္မွန္အိပ္၊ အခ်ိန္မွန္စားရ အေမ့မ်က္ႏွာကို တစ္ရက္တစ္ခါ ျမင္ေနရလွ်င္ေက်နပ္ၿပီ.။ မုန္႔ဖိုးဆိုတာ မျမင္ရတာ ေမာင္ေလးတစ္သက္.။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိမ္ရဲ႕စီးပြားေရးက အေမ့ အေၾကာ္ဆိုင္ေလး ကိုသာ အားထားေနရသည္.။ ႏွင္းမွာ စိတ္ပူစရာဆိုလို႔ အေမ့က်န္းမာေရးပဲရွိသည္.။ အေမခုတေလာ အေတာ္ ခ်ဴခ်ာသည္။ ပန္းနာရင္ၾကပ္အခံရွိေတာ့ ပိုဆိုးသည္.။ လုပ္စားတာက အေၾကာ္သည္.။ ဒီေညွာ္ေတြ ၊ မီးခိုးေတြၾကားမွာ မလုပ္ခ်င္လည္း လုပ္ေနရသည္.။ ႏွင္းတို႔ေမာင္ႏွမ အေမ့ကို နားေစခ်င္ပါၿပီ.။ ဒါေပမယ့္ အေမနားလွ်င္ ႏွင္းတို႔ တစ္မိသားစုလံုး စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ျဖစ္မွာကို သိေနသည္.။ ေလာေလာဆယ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေက်ာင္းတစ္ဖက္ေတြႏွင့္ မဟုတ္ပါလား.။

            “ အဟြတ္.အဟြတ္.. အႀကီးမ..ႏုိးေနၿပီလား..။  ႏိုးရင္ မီးေမႊးထားဦး…”

            အိပ္ယာထဲက အေမ့အသံၾကားသည္.။ ေခ်ာင္းေတြဆိုးေနျပန္ၿပီ..။

            “ ဟုတ္ကဲ့အေမ.. ေခ်ာင္းေတြဆိုးေနရင္လည္း ဒီေန႔ ဆိုင္မထြက္နဲ႔ေတာ့ေလ အေမ..။ တစ္ရက္ေလာက္နားလိုက္ ပါလား ..”

            “ ဟဲ့.. ငါနားလို႔ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္မလဲ..။ နင္တို႔ေတြအကုန္ ငတ္ကုန္မွာေပါ့.. ကိုယ့္ဖာသာရွာစားႏိုင္လို႔လား .. တယ္.. ငါမနက္ေစာေစာစီးစီး ဆဲမိေတာ့မယ္..၊ ငါဘုရားကန္ေတာ့ေခ်ဦးမယ္.။ အဟြတ္..အဟြတ္. အငယ္ေကာင္ကုိႏႈိး ၿပီး မီးေမႊးထားၾကားလား..”

            “ ဟုတ္ကဲ့အေမ…”

            အေမ ေငါက္တာ ႏွင္းစိတ္ထဲမွာမထားပါ.။ လူဆိုတာ မျပည့္မစံုခ်ိဳ႕တဲ့လွ်င္ ၊ ပင္ပန္း ဆင္းရဲလွ်င္ အလိုလို ေဒါသ ကထြက္ေနတတ္တာကို ႏွင္းသိထားသည္.။ ေလာေလာဆယ္္ေတာ့ အငယ္ေကာင္ကိုအရင္ႏိႈးရမည္.။ မီးေမႊးၿပီးမွ ႏိုးလွ်င္ အငယ္ေကာင္ ေက်ာင္းေနာက္က်မည္ျဖစ္သည္.။

            မီးေမႊးၿပီးေတာ့ မနက္စာစားေတာ့ ဆန္ကုန္ေတာ့မည္ကို သတိထားမိသည္.။ မနက္စာက ပံုမွန္အတိုင္းပင္ ညကက်န္သည့္ အေၾကာ္အေၾကမ်ားကို သုတ္ၿပီးထမင္းၾကမ္းႏွင့္ စားျခင္းျဖစ္သည္. ။ ႏွင္းအတြက္ အေမ့လက္ရာအေၾကာ္ က နတ္သုဒၵါလိုဇြတ္မွတ္ထားၿပီး စားရသည္.။ မမွတ္လို႔လဲမရ…။ ဒါပဲ အေကာင္းဆံုးမနက္စာ ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ဒီလို မနက္က အေၾကာ္အေၾက သုတ္က ေန႔လည္စာထိ ေရာက္သြားတတ္ေသးသည္.။

            “ အႀကီးမ… ပဲေတြမကိုင္ခင္ လက္ကို အရင္ေဆးေနာ္..ၾကားလား..”

            “ ဟုတ္ကဲ့ပါ.. ။ အေမရဲ႕…”

            အေမက လူကသာခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ေနရသည္.။ ေစတနာေတာ့ လံုး၀မခ်ိဳ႕တဲ့.။ သူတို႔ကို လက္သည္းရွည္တာ၊ လက္ ညစ္ပတ္တာ မရွိေအာင္ ခဏခဏေျပာသည္.။ ဆိုင္မွာေရာင္းမည့္ အေၾကာ္ေတြ၊ ပဲေတြ ၊ ဘူးသီးျခမ္းေတြကိုင္တာကအစ လက္ေဆးၿပီးမွ ကိုင္ရသည္.။

            “ လက္ညစ္ပတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲအေမရ..၊ သူတို႔ေရွ႕က် ေျပာင္ေနရင္ၿပီးတာပဲမဟုတ္ဘူးလား…”

            ခဏခဏ အဆူခံရသည့္ အငယ္ေကာင္က မေက်နပ္သလို ေက်နပ္သလို ေမးေတာ့ အေမက ၿပံဳးၿပီး ျပန္ေျဖ သည္။

            “ လူတကာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းစားရေတာ့ ကုသိုလ္ရတာေပါ့ကြယ္…။ ကိုယ့္ဖာသာ ေစ်းေရာင္းစားတာဆိုေပမယ့္ သူမ်ား သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းစားရေတာ့ မေကာင္းဘူးလား. ။ မင္းကေရာ လက္ညစ္ပတ္နဲ႔ ထမင္းစားခ်င္လား..”

            “ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္လက္နဲ႔ ကိုယ္မရြံပါဘူး.။ ညစ္ပတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းအေမရ..”

            အငယ္ေကာင္ အထြန္႔ထက္ရွည္ေတာ့ အေမ စိတ္တိုသြားသည္.။

            “ ဒီေသခ်င္းဆိုးေလးဟာ.. ညစ္ပတ္ေတာ့ ေရာဂါ ရမွာေပါ့ဟ..၊ ငါတို႔က သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း အေၾကာ္ေရာင္းတာ ၊ ေရာဂါေရာင္းေနတာမဟုတ္ဘူး..”

            အေမေနာက္ဆံုးေျပာသည့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း အေၾကာ္ေရာင္းေနတာ ၊ ေရာဂါေရာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုသည့္ စကားေလးကုိ ႏွင္းစိတ္ထဲမွာ သေဘာက်စြာ.မွတ္ထားလိုက္သည္.။ အတန္းပညာ မတတ္ေသာ အေမ ေျပာသည့္ စကား မ်ားသည္ အတန္းထဲမွ ဆရာမ ေျပာဖူးေသာ စကားမ်ားႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ေနသည္ကုိေတြးမိေတာ့ ႏွင္းၿပံဳးျဖစ္ေအာင္ ၿပံဳးမိလိုက္ေသးသည္.။

ေၾသာ္..အေမသည္.ေရာဂါမေရာင္းလိုသူ..၊ ကုသိုလ္ေရာင္းလိုသူပါတကား..။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
            ေက်ာ္သူ ဂ်ဴတီကုတ္ကို ညီညာေအာင္ ျပင္၀တ္လိုက္သည္..။ ေခါင္းကို ဆီအနည္းငယ္ထည့္ၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿဖီး ထားသည္.။ ဆရာ၀န္ဆိုတာ အၿမဲတန္းသန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနမွ အဆင္ေျပမည္မဟုတ္ပါလား.။ အခု ေက်ာ္သူ တို႔ Final Part 1 ေရာက္ေတာ့ Trip ဆင္းရာကေန ဟိုပုန္း ဟူသည့္ ဒီၿမိဳ႕ေလးကိုေရာက္လာတာျဖစ္သည္.။ ဆရာ၀န္ ေလာင္းလ်ာ သူငယ္ခ်င္း စုစုေပါင္း (၁၅) ေယာက္ ေရာက္လာၾကေသာ ဤၿမိဳ႕ေလးက ေတာင္ႀကီးနဲ႔နီးေသာ္လည္း ေျပာသေလာက္ မဖြံၿဖိဳးသည့္ေနရာတစ္ခုလုိျဖစ္ေနသည္.။ ရြာမက၊ ၿမိဳ႕မက် ေနရာေလးတစ္ခု..။    

       Trip ဆင္းေတာ့ ဟိုပုန္း တုိက္နယ္ေဆးရံုမွာတည္းၾကရသည္.။ ေက်းရြာေဒသေတြကို ကြင္းဆင္းေလ့လာေရး လုပ္ရသည္.။ အျဖစ္မ်ားေသာ ေရာဂါမ်ားကို ေလ့လာသံုးသပ္ၾကရသည္.။ ထုိ႔အျပင္ ရြာမ်ားႏွင့္ ဟိုပုန္းရွိ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ပါ. က်န္းမာေရး ေဟာေျပာပြဲမ်ားျပဳလုပ္ၾကရသည္..။ ရြာေတြမွာေတာ့ ကူးစက္ေရာဂါေတြသိပ္ မရွိလွ ေတာင္ေပၚေဒသက လူေတြက ေျမျပန္႔ကလူ ေတြေလာက္ ဆီးခ်ိဳ၊ ေသြးတိုး စသည္ တို႔အျဖစ္သိပ္မမ်ား တာေတြ႕ရသည္.။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အျဖစ္အမ်ားဆံုးက ေသြးတိုးႏွင့္ ႏွလံုးေရာဂါျဖစ္ေနသည္.။ အာရွ အဆင့္ႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ပင္ ႏွလံုးေရာဂါ၊ ေသြးတိုးေရာဂါတို႔ေၾကာင့္ ေသဆံုးရ သည့္ စာရင္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက ထိပ္တန္း မွာပါ၀င္ေနသည္.။ ထို႔အတြက္ ဒီေန႔ ေက်ာင္းေဟာေျပာပြဲမွာ ေက်ာ္သူ ေျပာရမည့္ ေခါင္းစဥ္ကုိ ျပည့္၀ဆီမ်ား၏ အႏ ၱရာယ္ ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္.။ တကယ္ေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား အဆင့္ထက္ အနည္းငယ္ ျမင့္ေနမည္ဟု ထင္မိေသာ္လည္း ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ကတည္းက အသိပညာကိုရိုက္သြင္း ေပးရမည္ဟု ေက်ာ္သူ စိတ္ထဲမွာ ယံုၾကည္ ထားလိုက္သည္.။

            “ တက္ၾကြလွခ်ည္လား ေက်ာ္သူရ… ေဟာေျပာပြဲက ထမင္းစားေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္က်မွေလ..”

            အာကာေဇာ္က အေဆာင္ေကာ္ရစ္ဒါမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္ထားရင္း လွမ္းေျပာသည္.။ ဘာရယ္မဟုတ္.သူကိုင္ ထားသည့္စာအုပ္ကို အမွတ္အထင္ၾကည့္မိသည္.။ ေဒါက္တာ --- ေရးသားသည့္ သားဆက္ျခားက်န္းမာေရး ဆိုသည့္စာ အုပ္..။ ထိုစာအုပ္က အထက္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားကို ေဟာေျပာမည့္ သူတို႔အရြယ္မွ် သိသင့္ေသာ သားဆက္ျခားက်န္း မာေရး အသိပညာမ်ားအေၾကာင္းပါ၀င္ေၾကာင္း ေက်ာ္သူသိထားသည္.။ ေၾသာ္… ကိုယ့္ဆရာက ဒီေခါင္းစဥ္ ေရြးသကိုး.။

            “ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ကြာ.။ ခုခ်ိန္ မန္းေလးမွာဆို ဘယ္ေနႏုိင္လိမ့္မလဲ…”

        “ အင္း.. ခုေလာက္ဆို ေတာ္ေတာ္ပူေနၿပီ.. ၊ ဒါနဲ႔ မင္းဒီေန႔ ေျပာမွာ သားဆက္ျခား က်န္းမာေရး အေၾကာင္းလား အာကာ.”

       “ အာ မဟုတ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရာ.. ငါက မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစတဲ့ ေဆး၀ါးေတြအေၾကာင္းကို ေျပာမွာ..”

            အာကာက ရယ္ၿဖဲၿဖဲႏွင့္ ဆိုသည္.။   

       “ မသိဘူးေလကြာ..မင္းက သားဆက္ျခား က်န္းမာေရးစာအုပ္ႀကီး ကိုင္ထားလို႔ ငါက ျပန္ၾကည့္ေနတယ္မွတ္ေန တာ..”

     “ မဟုတ္ဘူး သူငယ္ခ်င္းရ.. ဒီရွမ္းျပည္နယ္မွာ လူေတြကေတာင္ယာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကတဲ့သူေတြပီပီ ေဆး ပညာဗဟုသုတ နည္းတယ္ကြာ.။ သားဆက္ျခားနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးဟိုးတစ္ေန႔က တပ္မေတာ္ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေက်ာင္း နားက ရြာမွာ သြားေျပာတဲ့ေန႔က လူႀကီးေတြကို ေျပာတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ လက္၀င္တယ္ကြာ.။ စားေဆး၊ ထိုးေဆး၊ ရက္ေရွာင္၊ UID ပစၥည္းထည့္ အဲဒါေတြအကုန္လံုးကို ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ အသိပညာေပးေနတာၾကာၿပီ..ငါလည္း သိၿပီးသား ေတြမွတ္လို႔ ေက်ာ္ေျပာသြားတာ..ေနာက္ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ မသိေသးဘူး..အကုန္အစိမ္းသက္သက္ ျဖစ္ေနလို႔ အစက အဆံုးျပန္ေျပာခဲ့ရတယ္..သူတို႔သိတာက ကြန္ဒံုးသံုးရမယ္ဆိုတာေလးတစ္ခုေလာက္ေကာင္းေကာင္း သိလို႔ ေတာ္ ေသးတယ္..၊ ဒါေတာင္ စနစ္တက်မသိဘူး.ၾကားဖူးရံုပဲကြ..”

            “ ဟုတ္တယ္ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း.. ၿပီးေတာ့ မင္းအခုေရြးတဲ့ေခါင္းစဥ္ မွန္တယ္ကြ..။လူႀကီးေတြေတာင္ ဒီေလာက္ စိမ္းေနရင္ အခု ကေလးေတြေျပာလု႔ိ ဘာမွ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး.။ ေနာက္ၿပီး ဒီဖက္အရပ္ေဒသေတြက တစ္ခ်ိန္က မူးယစ္ရာဇာေတြ ရွိခဲ့တဲ့ေနရာေတြဆိုေတာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဆိုးက်ိဳးေတြအေၾကာင္း ေျပာတာ သိပ္ေကာင္းတယ္ သူငယ္ခ်င္း..”

            “ ေဒါင္..ေဒါင္..ေဒါင္.ေဒါင္..”..

             ေက်ာ္သူတို႔ စကားေျပာေနရင္း ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းျမည္သံေၾကာင့္ စကားစ ျပတ္သြားသည္..။

            “ အင္း ေက်ာင္းလည္းတက္ၿပီး သြားေစာင့္ေနတာ ေကာင္းမယ္ကြာ.. ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ရငး္ ကေလးေတြ ကိုထိန္းရတဲ့ ဆရာမေတြရဲ႕ ဒုကၡကလည္း ေသးတာမဟုတ္ဘူး..”

            ေက်ာ္သူ စိတ္ကိုစုစည္းလိုက္သည္…။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူေဟာေျပာရမည့္ကေလးေတြႏွင့္ အသိပညာရရွိၿပီး က်န္းမာရႊင္လန္းေနမည့္ ကေလးမ်ားကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ရင္း ေက်နပ္ေနမိေတာ့သည္.။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ဒီေန႔ ေက်ာင္းမွာ ေဆးတကၠသိုလ္က ဆရာ၀န္ျဖစ္ခါနီး ဆရာ၀န္ေလာင္း အစ္ကိုႀကီး၊ အစ္မႀကီးေတြလာၾက သည္။ ေက်ာင္းမွာ ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္ၾကသည္.။ က်န္းမာေရးအေၾကာင္း မိုးရာသီမွာျဖစ္တတ္သည့္ ၀မ္းပ်က္၊ ၀မ္းေလွ်ာ ေရာဂါ အေၾကာင္း ၊ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ေရာဂါ အေၾကာင္း၊ သန္ေကာင္ေရာဂါအေၾကာင္း၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစေသာ ေဆး၀ါးမ်ား အေၾကာင္း စသျဖင့္ ေဟာၾကေျပာၾက သည္.။ အရင္ကတည္းက ဆရာမ ေတြ ေျပာတာေတာ့ နားစြန္နားဖ်ားၾကားဖူးသည္.။ ဒါေပသိ. ႏွင္း အဲဒါေတြသိပ္မယံုပါ.။ ၀မ္းပ်က္၀မ္းေလွ်ာျဖစ္တုိင္း အေမ တိုက္သည့္ ေဆးေတြေသာက္ၿပီးေပ်ာက္သြားတာခ်ည္း.။ ဖ်ားနာလွ်င္လည္း ထိုနည္း လည္းေကာင္း ။ ဗမာေဆး အမႈန္႔ခါးခါးႀကီးေတြ ေရေႏြးႏွင့္ေသာက္၊ ဒါမွ မသက္သာလွ်င္ ေနာက္ရက္ ကြမ္းယာဆိုင္မွာ အဖ်ားေပ်ာက္ေဆးလို႔ ေျပာ၀ယ္လွ်င္ ရေသာ ေဆးျပားျဖဴျဖဴေလးေတြေသာက္..။ ေနာက္ေတာ့လည္း အလုပ္လုပ္ရင္း၊ ေခၽြးထြက္ရင္းပင္ ေပ်ာက္သြားတာမ်ားသည္ ..။ သူတို႔ေျပာသည့္ဟာေတြလည္းတစ္ခုမွ မလုပ္ဖူးဘူးထင္သည္.။ သို႔ေသာ္ လည္း ႏွင္းတို႔ ခုထိေတာ့ ဘာေရာဂါမွ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးမျဖစ္ေသး..။ ခုလည္း သူတို႔ေျပာလို႔သာ နားေထာင္ ေနရသည္..။ စိတ္ကေတာ့ သိပ္မပါလွ.။ ေက်ာင္းကျပန္လွ်င္ ေစ်း၀င္ၿပီး ဆန္မႈန္႔၀ယ္ရမည္.။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္က လြယ္အိတ္ႏွစ္လံုးသယ္၊ တစ္ေယာက္က ဆန္မႈန္႔အိတ္ ကိုမ.။ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီမရင္း အိမ္ေရာက္လွ်င္ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး ေက်ာင္းစိမ္းလံုခ်ည္ေတြ ရစရာမရွိေအာင္ ေဖြးေနတတ္သည္.။ ဒီေန႔လည္း အေမမွာထားသည့္ ဆန္မႈန္႔ထုပ္ သြားသယ္ရမည္ကို ေခါင္းထဲမွာ ေတြးမိေနသည္.။

            “ ေနာက္ဖက္က ရွစ္တန္းေတြ သိပ္မဆူနဲ႔ၾကားလား…”

            ေဟာေျပာပြဲမွာ စည္းကမ္းၾကပ္မတ္ေရးလုပ္ေနသည့္ ဆရာမ အသံၾကားမွ ႏွင္းစိတ္ေတြ ေက်ာင္းခန္းမထဲ ျပန္ေရာက္လာသည္.။ ခုနက မူးယစ္ေဆး၀ါးအႏ ၱရာယ္ အေၾကာင္းေျပာေနသည့္ အစ္ကိုႀကီးပင္ ျပန္ဆင္းသြားၿပီ..။ နာရီ မ ရွိေပမယ့္  ဒီတစ္ေယာက္ၿပီးရင္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မည္ဆိုသည္ကို ေက်ာင္းသားတို႔ဘာသာဘာ၀ အလိုလိုသိ   ေန၍ စိတ္အနည္းငယ္ေပါ့သြားသည္.။

            “ ကဲ ..အစ္ကိုကေတာ့ မႏၱေလး ေဆးတကၠသိုလ္ မွာ စတုတၳႏွစ္တက္ေနတဲ့ ကိုေက်ာ္သူပါ..။ ညီေလးတို႔ ညီမေလးတို႔ကို ေျပာျပမယ့္ အေၾကာင္းကေတာ့ ျပည့္၀ဆီ အေၾကာင္း.. ဘာဆီလဲ…”

            “ ျပည့္၀ဆီ..”

            ႏွင္းအပါအ၀င္ ကေလးမ်ားအားလံုးက သံၿပိဳင္လိုက္ေျဖၾကသည္.။

            သူေျပာသည့္ ဆီကို ႏွင္းတစ္ခါမွမၾကားဖူးေခ်.. ။ တစ္သက္လံုးစားလာသည္က အေမ အေၾကာ္ေၾကာ္သည့္ စားအုန္းဆီသာျဖစ္သည္.။ ပဲဆီတို႔ဘာတို႔ေတာ့ မစားႏုိင္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ..။ စင္ေပၚက အစ္ကိုႀကီးက ဆက္ေျပာသည္.။ သူေျပာတာကိုေတာ့ ႏွင္း စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္မိသည္.။

             “ ညီေလးတို႔ ညီမေလးတို႔စားေနတဲ့ ဆီေတြကို ခြဲျခားမယ္ဆိုရင္ ျပည့္၀ဆီနဲ႔မျပည့္၀ဆီ ဆိုၿပီးခြဲျခားႏုိင္တယ္.။ အဂၤလိပ္လိုကေတာ့ (Saturated Fat) နဲ႔ (Unsaturated Fat) လို႔ခြဲျခားႏုိင္တယ္.။ အဂၤလိပ္လိုကုိ ညီေလးညီမေလးတို႔ မမွတ္ ႏုိင္ေသးရင္ ျမန္မာလိုပဲ မွတ္ထားၾကပါ. ..”

            စသျဖင့္ ျပည့္၀ ဆီမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ အႏ ၱရာယ္မ်ားကိုဆက္လက္ရွင္းျပသည္.။ ႏွင္းရုတ္တရတ္ ၾကားမိတာက  ဆိုင္မွာသံုးတဲ့ စားအုန္းဆီ ေတြက မေကာင္း ဆိုသည္ကို တစ္ခ်က္သတိထားမိ လိုက္သည္.။ အို..ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာ ပါေလ..။ အေမက ဒီေလာက္ေစတနာေကာင္းတာ. မေကာင္းတဲ့ဆီေတြ မသံုးေလာက္ပါဘူး. ဟုေတြးလိုက္မိသည္.။

            ႏွင္းဆက္နားေထာင္ေနလုိက္သည္.။

            “ အထူးသျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ၊ အေၾကာ္ဆိုင္ေတြမွာ ေၾကာ္ၿပီးသားဆီကို ထပ္တစ္လဲလဲျပန္ေၾကာ္ၾက တယ္..၊ အဲဒါေတြက ပိုလီျပည့္၀ဆီေတြ ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္ၿပီး အရမ္းအႏ ၱရာယ္ရွိတယ္.။ အစ္ကိုႀကီးတို႔ အေနနဲ႔. ဒီကိစၥေတြ ကိုပညာေပးေတြ လုပ္ထားတယ္.။ ဒါေပမယ့္လည္း ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာေတာင္ ၀ိသမ ေလာဘသားေတြက ကိုယ့္အက်ိဳးကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ဆိုင္မွာစားတဲ့သူေတြကို က်န္းမာေရးထိခုိက္မွာကို အေလးမထားၾကဘူး.။ အဲဒီစိတ္ဓါတ္က ေကာင္းသ လား..”

            “ မေကာင္းပါဘူး..”

            ေက်ာင္းသားေတြ သံၿပိဳင္လိုက္ေျဖတဲ့အခ်ိန္ ႏွင္းေဒါသထြက္သလိုလိုျဖစ္သြားသည္..။ အေမ့ကိုေတာင္ ၀ိသမ ေလာဘသား လို႔ေျပာေနၿပီ..။ အေမက ဘာလို႔ ဆိုင္မွာလာ၀ယ္တဲ့သူေတြကို က်န္းမာေရးထိခိုက္မွာ အေလးမထား ရမွာလဲ.။ အေမက သူတို႔ လက္ေတြညစ္ပတ္ရင္ေတာင္ မၾကာခဏ ဆူသူ မဟုတ္ပါလား..။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ထၿပီး ေအာ္ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္သည္.။ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္ မဆိုသာေခ်..။ ႏွင္းငိုခ်င္လာသည္.။ ပတ္၀န္းက်င္ က ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကေတာ့ အေရွ႕က အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ႏွင့္ပို႔ခ် ေဟာေျပာသည္ကို လိုက္ေျဖေနၾက သည္ . ။ ႏွင္းကေတာ့ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္လာသည္.။ သူမဘာဆက္လုပ္ရမလဲ..။

            ဆက္လက္ၿပီး စင္ေပၚက အစ္ကိုႀကီးက ျပည့္၀ဆီေတြစားသံုးျခင္းေၾကာင့္ ႏွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္းေရာဂါေတြ၊ ေသြး တိုးေရာဂါေတြ၊ ႏွလံုးေရာဂါေတြျဖစ္ပြားႏုိင္ေၾကာင္း..ေျပာျပျပန္သည္.။

            “ ကဲ.. အခုဆိုရင္ ညီေလးတို႔.၊ ညီမေလးတို႔ ျပည့္၀ဆီကို စားသံုးလို႔ ျဖစ္လာမယ့္ က်န္းမာေရးထိခုိက္မႈေတြကို သိၿပီဆိုေတာ့ ေနာက္ဆိုရင္ အဲဒီလို ျပည့္၀ဆီနဲ႔ ေၾကာ္ထားတဲ့ မုန္႔ေတြ၊ အေၾကာ္ေတြ ကို စားဦးမွာလား..”

            “ မစားေတာ့ပါဘူး….”

            “ ညီေလးတို႔ ၊ ညီမေလးတို႔ အေမေတြ အေဖေတြကိုေရာ.။ အဲဒီလို ဆီေတြစားခိုင္းမွာလား.”

            “ မစားခိုင္းပါဘူး..”

            “ ဒါဆို အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ေျပာျပရမယ္..။ အစ္ကို႔ကို ကတိေပးမွာလား..”

            “ ေပးမွာပါ..”

            ေဟာခန္းတစ္ခုလံုး တက္တက္ၾကြၾကြ သံၿပိဳင္ေအာ္ဟစ္ၾကသည္.။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြက အမွန္ တကယ္ ပင္ အိမ္မွာ မိဘမ်ားကို အသိေပးမည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြလင္းလက္ေနသည္.။ ႏွင္းကေတာ့ လိုက္မေအာ္။ မည္သုိ႔ မည္ပံု အေမ့ကို ေျပာရပါမည္နည္း.။

            ႏွင္းမ်က္ရည္ေတြက်လာသည္.။ သူလိမ္ေနတာ.။ အေမ့ေလာက္ေစတနာထားတာအေမပဲရွိတယ္.။ ဒီလူႀကီးကို မယံုၾကပါနဲ႔.။ သူလိမ္ေနတာ..။ ငါတို႔စီးပြားေရးကို ပ်က္စီးေအာင္လုပ္ေနတာ..။ ငါ့အေမကိုေတာင္ သူစြပ္စြဲတယ္..။ ငါ့အေမ ေလာက္ ငါ့ဆိုင္မွာစားတဲ့သူေတြကို က်န္းမာေစခ်င္တာ ငါ့အေမပဲရွိတယ္.။ သူ႔ကို မယံုၾကပါနဲ႔…။

            ရင္ထဲမွာေအာ္ငိုမိေသာစကားေတြ.. ။

   တားဆီးမရထြက္လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို..ထိန္းရင္း ဘယ္သူမွ မျမင္ခင္ ႏွင္း ေက်ာင္းခန္းမထဲက ေျပးထြက္လာမိေတာ့ သည္.။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            ေဆြးေႏြးပြဲၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းက တိုက္သည့္ အေအးႏွင့္ မုန္႔ကိုစားၿပီး ေက်ာင္း၀င္းအျပင္သို႔ ထြက္လာၾကသည္.။

      “ ခုနက မင္းေျပာသြားတဲ့ သိပ္ေကာင္းတာပဲေက်ာ္သူရာ..၊ ကေလးေတြကို မ်က္လံုးေလးအ၀ိုင္းသားေလးနဲ႔. ၿငိမ္ ေနတာပဲ ..”

            “ ေက်ာ္သူက ေတာ္ကီေကာင္းတယ္ေနာ္.. .”

ေဘးက သဥၥာ တုိ႔အုပ္စုက ရြဲ႕သလိုလို အတည္လိုလိုေျပာသြား ေသးသည္.။

“ ငါ ေတာ္ကီေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူးကြာ.။ ကေလးေတြကအားတက္သေရာ လိုက္ေျဖၾကေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္း နဲ႔ မာန္ပါသြားတာပါ..ဟဲဟဲ..”

ေက်ာင္း၀င္းအျပင္မွာ လာႀကိဳမည့္ဖယ္ရီကားကိုေစာင့္ေနရင္း ေက်ာင္းျပန္သည့္ကေလးမ်ားကိုေငးေမာၾကည့္ေန မိသည္.။ တစ္ခ်ိန္က သူလည္းဒီလို ျဖဴစင္တဲ့ဘ၀ေလးက ရုန္းကန္ရင္း ႀကီးျပင္းလာသည္ပဲ မဟုတ္လား.။

ေတြးေနရင္းႏွင့္ ပင္..ဖယ္ရီကားလာသည္.။ ေက်ာင္းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုၿပီး  ကားေပၚသို႔စတက္ၾကသည္.။ ကားေပၚတက္ၿပီးကားဘီးစလိမ့္ေတာ့ ကားေနာက္နားက ေက်ာင္းသူ မိန္းကေလး တစ္ ေယာက္က သူတို႔ကားဆီ ဦးတည္ေျပးလာသည္.။ ေက်ာ္သူရွိမည့္ ညာဖက္ အျခမ္းဖက္ကို  လက္ညွိဳးထိုး၍ ပါးစပ္က “ “လူလိမ္ႀကီး” လို႔ စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္သည္.။ ကားေပၚမွ ဆရာ၀န္ ေလာင္းေတြ ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္.။ မင္းကိုေျပာတာေနမွာ.၊ နင့္ကို ေျပာတာ ေနမွာ.. လုပ္ရင္း အခ်င္းခ်င္း စေနာက္ ေနၾကသည္.။ ခုနက လွမ္းေအာ္သည့္ ေက်ာင္းသူကေလးမ ေလးကေတာ့ ခပ္ေ၀း ေ၀းမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ..။ ကားေပၚကရယ္သံမ်ားကေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အကင္းမေသခ်င္ေသး…။ ေက်ာ္သူကေတာ့ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခ်ရင္းၿပံဳးလိုက္သည္.။ သူ ငယ္စဥ္ကလည္း ဒီလို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္အျပဳအမူ ေတြလုပ္ခဲ့ဖူးလိမ့္မည္ဟု ေတြးမိလိုက္ေသးသည္.။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            ဂ်ပန္ပိေတာက္ပင္ေတြ စီတန္းၿပီးေပါက္ေနတဲ့ ေျမနီလမ္း တစ္ခုေပၚမွာ ကေလးမေလးတစ္ဦးႏွင့္ သူမ၏ ေမာင္ျဖစ္သူ မူလတန္းကေလးငယ္တစ္ဦး ရပ္ေနသည္.။ ကေလးမေလး မ်က္လံုးမ်ားက နီရဲ မို႔ေမာက္လ်က္..။

            “ မမ နင္ဘာလို႔ ငိုထားတာလဲ. ငါ့ကိုေျပာျပပါဆို.…”

            အငယ္ေကာင္က မသကၤာေသာ အၾကည့္ႏွင့္ေမးသည္…။

            ႏွင္းေျပာခ်င္စိတ္မရွိ…။

ကားေပၚက အေမ့ကို စြပ္စြဲသည့္လူႀကီးကို ေအာ္လိုက္ေတာ့သူ႔ကိုပင္ ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္ကိုလည္းစိတ္ထဲမွာ ျပန္ ျမင္ေနသည္.။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူႀကီးေျပာစကားေတြ မွန္ေနသည္ဆိုတာကို သူ႔မသိစိတ္ကေရာ သိစိတ္ကပါ လက္ခံေနသည္.။ ဒါဆို အေမက သူေျပာသလို ၀ိသမ ေလာဘသားလား..။ ဒါလည္း သူ႔စိတ္ကလက္ခံလို႔မရ.။ ေတြးမိတဲ့ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္တိုသလိုျဖစ္မိေနသည္.။ ေလာေလာဆယ္..သူဆန္မႈန္႔အိတ္သြားသယ္ခ်င္စိတ္မရွိ..။ သူဘာ ဆက္လုပ္ရမည္ကိုလည္းသူ႔စိတ္ထဲမွာမသိ..။ အေမ မနက္ကေျပာသည့္..ငါတို႔က သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းအေၾကာ္ေရာင္းေနတာ၊ ေရာဂါေရာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုသည့္ စကားေလးကလည္း နားထဲက ခုထိ မထြက္..။ ႏွင္းမ်က္၀န္းမွာေတာ့ မ်က္ရည္ ေတြက်လ်က္…။ အေမ့ကိုတားဆီးရမည္ဟု ကတိမေပးထားေသာ္လည္း ႏွင္း အေမ့ကို ေျပာရမည္ကိုသိေနသည္.။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မစဥ္းစားတတ္...။ ႏွင္းသိလိုက္တာက ႏွင္းတို႔ အိမ္နဲ႔ ႏွင္းတို႔ မိသားစုရဲ႕ အနာဂါတ္ေတြက.. ခုနက လူလိမ္ႀကီး စီးသြားေသာ ကားဘီးရာေတြေနာက္မွာ ပါသြားၿပီ…။


                                                                                                                        မိုးသက္ဦးလြင္



Sunday, March 16, 2014

စိတ္...

(photo: Google)

ရူးရၿပီကြယ္..
ဘယ့္ႏွယ္ေျဖေဖ်ာက္၊ ဆံုလို႔ေရာက္ခဲ့
တစ္ေထာက္ခုိနား၊ ရင္ခြင္ျခားလို႔
အမ်ားဆိုဆုိ၊ တစ္ပါးၿငိဳလည္း
အပိုသက္သက္၊ စိတ္ဂယက္ဟု
ထင္ရက္စရာ၊ မျမင္ပါေခ်...။

ေၾသာ္ ေသရခ်ည့္
ဆိုသည့္ေမတၱာ၊ ေမာင့္ကမာၻလွ်င္
ဖီလာထုတ္ခ်င္း၊ မင္းမွ မင္း လို႔..
ခ်ဥ္ျခင္းတပ္မက္၊ စြဲလမ္းတတ္၍
အိပ္ပ်က္ညမ်ား၊ ထင္မိမွားသည္
စကားေဖြရွာ၊ ျပစရာလည္း
ေမာင့္မွာ မရွိႏိုင္ပါေခ်...။

စြဲမိေနၿပီ...
စားလည္းဒီစိတ္၊ အိပ္ဒီစိတ္ႏွင့္
အရိပ္ေသာေသာ၊ ညတစ္ေၾကာ၌
လိႈက္ေမာႏြမ္းနယ္၊
ဆန္းၾကယ္ပီျပင္၊ သူ႔ရင္ခြင္တြင္
ပိုင္ရွင္သူ၏၊ ရွိမရွိလည္း
မသိေသခ်ာ၊ မေရရာမို႔
ရိႈက္ကာပင့္သက္၊ အလြမ္းဖက္၍
အိပ္ပ်က္ညတို႔ ရွည္ေလသည္...။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
(၁၆-၃-၂၀၁၄)
ညေန ၅း၃၀.



Thursday, March 13, 2014

ျမင္ျမင္ရာေၾကာက္...


ဟိုးတစ္ေန႔က အေၾကာက္တရားနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးထားပါေသးတယ္.။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳဖူးတဲ့ အေၾကာင္းသက္သက္ ျဖစ္ၿပီး အဲဒါနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေရးတဲ့ တဂ္ပို႔စ္မဟုတ္ေၾကာင္းေျပာခဲ့ပါ ေသးတယ္.။ အခုေတာ့ တကယ္ေရးပါၿပီ..။  ဒီပို႔စ္က တဂ္ပို႔စ္ပါ.။
အစ္မႏွင္းတဂ္တဲ့ “ ႀကိဳတင္ သိျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရားနဲ႔ ႀကိဳတင္ မသိျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရား” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးပါ.။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ သိပ္ကို လွပါတယ္..။
ဟုတ္ကဲ့ ႀကိဳတင္သိျမင္ႏုိင္တဲ့အေၾကာက္တရား. ဆိုတာ ..။ တစ္ေန႔ျဖစ္လာမွာဆိုတာကို ႀကိဳသိထားတဲ့ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္လန္႔ျခင္းနဲ႔အလားသ႑ာန္ တူတဲ့အေၾကာက္တရားမ်ိဳးေပါ့..။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ႀကိဳတင္ မသိျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရားဆိုတာကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ ႐ုတ္တရတ္ ျဖစ္လာတဲ့ ဟာမ်ိဳးေပါ့..။
အဲ.. ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္က အင္မတန္ေၾကာက္တတ္တာ ခင္ဗ်..။ ေၾကာက္တတ္တာ ဆိုတာ ကိုယ့္အသားနာမွာ အင္မတန္စိုးတာ..။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္က သင္ထားေတာ့ အေကာင္ပေလာင္ မသတ္တတ္ဘူး.။ လာကိုက္တဲ့ ျခင္က အစ ေလနဲ႔ မႈတ္လႊတ္လိုက္တာမ်ိဳး.။(ခုထိေပါ့)  ထို႔အတူ ကိုယ့္အသား လည္း အနာမခံဘူး.။ အသားနာမယ့္ အလုပ္ဆို သိပ္မလုပ္ဘူး.။
ငယ္ငယ္က အေမက မိုးကုတ္ကို ႏွစ္တိုင္း အလည္ျပန္ပါတယ္.. ။ ျပန္တဲ့အခါတိုင္းမွာ မိုးကုတ္က အမ်ိဳး ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့စာၾကမ္းပိုး ေကာင္ေလး ဆိုၿပီး အၿမဲ စၾကသတဲ့.။ ကၽြန္ေတာ္က အားကစား ဝါသနာမပါဘူး..။ အေမ့တူေတြ အကုန္လံုးက ေဘာလံုးသမားေတြခ်ည္းပါ.။ အဘြားအိမ္က ဧည့္ခန္းရဲ႕ ေထာင့္ေလးေထာင့္မွာ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ရဲ႕  ဆုတံဆိပ္ေတြကို နတ္စင္လို စင္တစ္ခုစီနဲ႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ တင္ထားၾကတာမ်ိဳးေပါ့..။ (တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္အသင္းက နံပတ္ (၁၄) မ်ိဳးမင္းသန္႔ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုဝမ္းကြဲေပါ့..) ။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စၾက ေနာက္ၾကတာလည္း မေျပာပါနဲ႔..။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူအင္မတန္ ေၾကာက္သကိုး.။ ဒါကလည္း ႀကိဳတင္ ျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရားပဲ ေျပာရမလား..။ ငယ္ငယ္က ရန္ျဖစ္တဲ့အခါတိုင္း ဘယ္သူမွားမွား ဘယ္သူမွန္မွန္ မိဘက ကိုယ့္ခ်ည္း တြယ္ေတာ့ ကိုယ္က လူခ်င္းသူတင္ ကိုယ္တင္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ့္ အခါ ဆိုရင္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တာမ်ိဳးက မ်ားခဲ့တယ္.။ ဒီလိုနဲ႔ ေၾကာက္တတ္တဲ့ စိတ္တစ္ခုက ဝင္လာရတယ္..။
ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတယ္..။ စစ္တကၠသိုလ္တက္တယ္.။ လူက နည္းနည္း ထုသားေပသားက်လာတယ္..။ “ ငါဒါေတြေတာင္ တစ္ခ်က္မတြန္႔ပဲ ျဖတ္ေက်ာ္လာတာ.၊ ဘာကို ေၾကာက္ရမွာလဲ” ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြဝင္လာတာမ်ိဳးေပါ့.။
အစ္မ မဒမ္ကိုးတို႔ ေရးထားတဲ့ မိဘ နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးက ရွိခဲ့ဖူးတယ္.။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေျဖတတ္လာတယ္.။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က သူငယ္ခ်င္းေတြ ေၾကြလြင့္သြားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြ၊ မေန႔ကတင္ ကိုယ္နဲ႔ မုန္႔စား၊ ေနာက္ရက္ ဘဝကူး စတဲ့ အျဖစ္ေတြႀကံဳလာရေတာ့ လူက ေျဖတတ္လာတယ္.။ အေဖနဲ႔ အေမသာဆိုရင္ ဆိုတဲ့ စိတ္က သားသမီးတိုင္းစဥ္းစားမိတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါပဲ..။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ဘူး..။ အေဖနဲ႔ အေမတို႔က လူ႔ဘဝမွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေကာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး.။ လိုအပ္တဲ့ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာေတြလည္း ရွိတယ္..။ တကယ္လို႔ မိဘေတြ ကြယ္လြန္သြားရင္ေတာင္ ေနာက္ဆံတင္းစရာ မလိုတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ကိုယ့္မွာ ရွိတယ္ဆိုတာလည္း မိဘေတြ သိေအာင္ ျပၿပီးၿပီ..။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကလည္း ဆိုးသြမ္းတဲ့ သားသမီးမ်ိဳးထဲမွာ ကိုယ္မပါခဲ့ဘူးေလ..။ တစ္အိမ္လံုးက အသိတရားနဲ႔ပဲ ရပ္တည္လာတာ ဆိုေတာ့ အေဖအေမတို႔လည္း ဒီလမ္းက မလြတ္ဘူးဆိုတာ သိေပမယ့္ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္ေနတတ္တယ္.။ ပုထုဇဥ္သဘာဝ ပူပင္ေကာင္းပူပင္မွာေပါ့..။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ကို ေက်ၿပီးသား လူေတြမို႔  အရမ္းႀကီးေတာ့ ေၾကာက္မေနမိဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အဲဒီလိုပဲ..။ ငါအခုအခ်ိန္ ေသရင္ တန္ၿပီလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္း ခဏခဏ စဥ္းစားမိတယ္.။ ေနာက္လာမယ့္ ဘံုဘဝ ဆိုတာကို ခဏထားပါဦး.။ ခုခ်ိန္မွာ ငါေသသြားရင္ “ ဆန္မကုန္ေျမေပါ့” ျဖစ္သြား႐ံုလား၊ ကိုယ္တာဝန္ရွိသေလာက္ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေလာကကို အက်ိဳးျပဳၿပီးၿပီလား ဆိုတာ အၿမဲစဥ္းစားမိတယ္.။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အေက်နပ္ႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္. ခုခ်ိန္ေသသြားရင္ ကိုယ့္အလုပ္က အေလးသာေနတယ္လို႔ ယူဆလို႔ ေက်နပ္ေနမိမယ္ ထင္တာပါပဲ..။ “ လူတိုင္း ေသမွာ ေၾကာက္တယ္.။ မေၾကာက္ဘူးဆိုတာ မင္းအရူးမို႔ ေျပာတာ”  လို႔ ေျပာေကာင္းေျပာမွာေပါ့..။ ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္ဘူး လို႔ မေျပာပါဘူး..။ လူပဲေနာ္ ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့.။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာက္ဆံုးထဲမွာ ေတာ့ မပါခဲ့ဘူး. ..။
အဲ.. စၿပီ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာက္ဆံုးေတြ စေျပာေတာ့မယ္.။ နံပတ္ (၁) ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာက္ဆံုးက ေျမြ အပါအဝင္ တြားသြားသတၱဝါေတြပါ..။ အထူးသျဖင့္ ေျမြေပါ့..။ ေျမြကို အျပင္မွာ မေျပာနဲ႔ Youtube က ေျမြေတြ ၾကည့္မိရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ရင္တုန္တာ မေပ်ာက္ဘူး.။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တာဝန္က်တာက ေနျပည္ေတာ္ ေတာင္ညိဳမွာ.။ ပဲခူး႐ိုးမအဖ်ားနဲ႔ ဆက္ေနတဲ့ ေတာင္ေၾကာေတြေပါ့..။ ေျမြေပြးမရွိေပမယ့္.။ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္ဆိုတဲ့ အေကာင္ေသးေသးသြယ္သြယ္၊ ပါးပ်ဥ္းေထာင္လိုက္ရင္ တစ္ထြာ မကတဲ့ ဟာေတြ၊ (မယံုမရွိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အခု ေရးရင္းနဲ႔ လန္႔ေနတယ္ >.< ) သံကြင္းစြပ္ ဆိုတဲ့ ကြင္းေတြ စြပ္ထားသလိုဟာေတြ ေပါမွ ေပါ..။ အဲ. တပ္မွာ သင္တန္းေတြဘာေတြ သြားဖို႔ ကုတင္ေျခရင္းက သံေသတၱာကို မ လိုက္ဗ်ာ.။ ေအာက္မွာ တစ္ေကာင္ အၿမဲရွိတယ္.။ ရာသီဥတုက ပူေတာ့ သူတို႔က အေအးရွာရင္းနဲ႔ အခန္းထဲအထိ ေရာက္ေနတာမ်ိဳး.။ တစ္ေခါက္က ရွမ္းေဘာင္းဘီေလး လွမ္းထားတာ သြား႐ုတ္တဲ့အခ်ိန္ ေဘာင္းဘီေအာက္ကေန ေခါင္းေလး ထြက္လာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လန္႔ၿပီး ေမာဟိုက္သြားတာ ၁ နာရီေလာက္ၾကာတယ္.။
ေျပာရဦးမယ္. ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုမွ ..ေျမြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ႀကံဳရပံုမ်ား.။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူပ်ိဳ အရာရွိရိပ္သာက အခန္းေတြမွာ အိမ္သာ၊ ေရခ်ိဳးခန္း တြဲလ်က္ပါတယ္.။  ကၽြန္ေတာ့္အခန္းက ေရခ်ိဳးခန္းက ေရက်ေပါက္က ဇကာတပ္မထားဘူး.။ (တစ္ျခားအခန္းေတြေတာ့ တပ္ထားတယ္ ထင္တယ္.) အဲ.. ကၽြန္ေတာ္ မနက္လင္းတိုင္း မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္လိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ ေရက်ေပါက္ကေန တစ္ေကာင္က ေရွာ. ဆို ထြက္ ထြက္သြားတယ္.။ အၿမီးဖ်ားေလးပဲ ျမင္လိုက္ရတာပါ.။ အၿမဲတမ္းမဟုတ္ေပမယ့္  ေန႔တုိင္းနီးပါးပဲ.။ တစ္ရက္တစ္ေလပဲ မေတြ႕တာ.။ လူက အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ေသာက ေရာက္ရတယ္.။ အိပ္ရာႏုိးရင္ေတာင္ ကုတင္ေအာက္ကို ေျခမခ်ပဲ.. တံျမက္စည္းေတြဘာေတြနဲ႔ အသံေပးၿပီးမွ ဆင္းရဲ တဲ့သူက အဲဒီလို ႀကီး ေဒးလီးျမင္ေနရေတာ့ စိတ္ေသာကေရာက္ရတာ မဆန္းဘူးေပါ့.။
အဲ တစ္ရက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ႀကံတယ္..။ အုတ္နီခဲႀကိဳးေတြ။ သစ္သားစေတြ၊ တုတ္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အဲဒီ ေရက်ေပါက္ကို ထိုးပိတ္ထားလိုက္တယ္.။ ငါေရခ်ိဳးရင္ တစ္ျခားအခန္းသြားခ်ိဳးမယ္ေပါ့..။ေနာက္ရက္မနက္ က်ေတာ့ ႐ံုးပိတ္ရက္ဆိုေတာ့  ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာထတာ နည္းနည္းေနာက္က်တယ္.။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္လိုက္ ေတာ့ အဲ.. ဆရာသမားက ကၽြန္ေတာ့္ ေျခအိပ္ေတြ လွမ္းတဲ့ စင္ေအာက္မွာ အေရခြံခၽြတ္လဲသြားတယ္.။ အပံုလိုက္ ကေလး.။  သေဘာက “ ငါလာသြားတယ္” ေပါ့..။ လုပ္ေပါက္က.. လုပ္ေပါက္က..။
ေနာက္ေတာ့ ပန္းရံဆရာေခၚၿပီး အဲဒီအေပါက္ကို ဇကာတပ္ခိုင္းလိုက္မွပဲ အဲဒီျပႆနာ ကင္းေဝးေတာ့ တယ္.။
က်န္တာေတြကိုေတာ့ သိပ္မေၾကာက္တတ္ဘူး.။ သရဲဆိုတာလည္း ဗထူးတုန္းက တစ္ခါပဲ ေၾကာက္မိ တယ္.။ ေနာက္တစ္ေခါက္ အဲဒီ ႐ံုးခန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းကို အေဖာ္လုိက္ေပးေတာ့ လံုးဝ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး.။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္က တစ္ေယာက္တည္းဆို ေၾကာက္တတ္တယ္.။ ကိုယ့္ကို အားကိုးမယ့္သူ၊ ကိုယ့္ထက္ ေၾကာက္တတ္တဲ့သူ ေပၚလာရင္ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာ လံုးဝ ေပ်ာက္သြားတယ္.။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္က အရာခံအၾကပ္ႀကီးရိပ္သာေရွ႕က အပင္ႀကီးက နာမည္ႀကီးတယ္.။ သရဲေျခာက္တယ္ ဘာညာေပါ့ေလ.။ ကၽြန္ေတာ္ဆို တစ္ခါတစ္ေလ ႐ံုးကေန ည(၁) နာရီ၊ (၂) နာရီမွ တစ္ေယာက္ တည္း ျပန္လာရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြရွိတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ယူနီေဖာင္းမခၽြတ္ရေသးဘူး.။ တပ္မွာ အငယ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ႀကိဳးစားတယ္.။ မနက္ခင္းကတည္းက သြားတယ္.။ ႐ံုးမွာ ကိုယ့္ထက္ အေတြ႕အႀကံရွိတဲ့ စာေရးေတြဆီက ႐ံုးပိုင္းဆိုင္ရာေတြ လုပ္ရင္းနဲ႔ သင္တယ္.။ ကိုယ္က သူတို႔ထက္ တတ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာပိုင္းေတြ သူတို႔ကို ျပန္သင္ေပးတယ္..။ ဒါေပမယ့္ တပ္ရင္းမွဴးက သူတို႔ လုပ္ရင္ စိတ္တိုင္းမက်တာ မ်ားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ လုပ္ရတာ မ်ားတယ္.။ တစ္ခါတစ္ခါ ျပန္တမ္းေတြ လုပ္ဖို႔ မ်ားရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္သာျပန္ေနာက္က်တတ္တယ္.။ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး.။ေတာေတာင္ထဲက မီးမရွိတဲ့ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ တပ္တြင္းလမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ပဲ…။ တစ္ခုရွိတာက ကၽြန္ေတာ္က ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ ေၾကာက္စိတ္နည္းတယ္.။ (ဓဇဂၢသုတ္ ကိုသတိရပါ) .။ ကိုယ္က တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတာပဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔တင္ Will power တစ္ခုက အလိုလို ရွိေနတတ္တယ္.။ နည္းနည္းေလး ေၾကာက္စိတ္ဝင္လာရင္ ခါးပတ္ကို တင္းလိုက္တယ္.။ ဖိနပ္ႀကိဳးကို တင္းလိုက္တယ္.။ ဒါဆို အဆင္ေျပသြားၿပီ.။ ေမတၱာသုတ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက အက်င့္ရွိေတာ့ ထစ္ကနဲ ဆိုတာနဲ႔  “ ယႆာႏုဘာ၀ေတာ ယကၡာ” ကို ရြတ္မိတတ္တယ္..။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ သိပ္မေၾကာက္မိဘူး.။ 
ကဲ..ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေၾကာက္တရားနဲ႔ မေၾကာက္တရားေတြကိုေတာ့ ဤတြင္နိ႒ိတံဖို႔ သင့္ပါၿပီ..။ တဂ္ေပးတဲ့ အစ္မ ႏွင္းကို ေက်းဇူးတင္သလို၊ တီတင့္ကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္.။ တစ္ေနကုန္လည္း လမ္းသလားထားေတာ့ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးက ခဲဆြဲထားသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ..။ အစက မနက္ျဖန္ ေရႊ႕ဦးမလို႔ပါ..။ ဟိုဂရုထဲမွာ အာေခ်ာင္ထားတာေၾကာင့္ က်ိန္စာသင့္ၿပီး မေတာ္.. ေျခာက္သြားမစိုးလို႔ပါ. ဟီးဟီး..။


(ကိုင္း မခက္ေပဘူးလား.။ ေရးခိုင္းတာက တစ္ျခား. ေဟာ့သည္ ငမိုးဆိုတဲ့ အေကာင္ သူေျပာခ်င္တာ ေတြ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၿပီး ျဖတ္ထားခဲ့ၿပီ..။ ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ. မခင္သီတာ..။)



Thursday, March 6, 2014

တေစၦ


         ဖဘေပၚက ဘေလာ့ဂါ အမ်ားစုကို အန္တီတင့္က ဦးေဆာင္ၿပီး ဘေလာ့ေပၚ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာေတြ႕ရေတာ့ ဝမ္းသာပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ပို႔စ္တင္တာ အေတာ္ႀကဲေနၿပီကိုး. ဟိုးအရင္တုန္းက ေရးထားသလိုပါပဲ. Facebook ေပၚမွာက Response ကလည္းျမန္တယ္..။ လူလည္း မ်ားတယ္ ဆိုေတာ့ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တဲ့ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ကုန္ၾကတာေပါ့..။ ခုလည္း တဂ္ပို႔စ္ေလး ေရးမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္. ဒီေန႔ေတာ့ တဂ္ပို႔စ္ေလး မဟုတ္ပဲနဲ႔ သတိရမိတဲ့အေၾကာင္းေလးကို အရင္ေရးပါဦးမယ္.။ အဲဒီတဂ္ပို႔စ္နဲ႔လည္း နည္းနည္း ဆိုင္ခ်င္ဆိုင္မွာေပါ့ေလ.။
         Facebook ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုတဲ့ စလံုးက ေဒါက္တာ ရန္ႏုိင္ေအာင္ (ကိုရန္ႏုိင္) တင္ထားတဲ့ သရဲအေၾကာင္း ပို႔စ္ေလးေတြေတြ႕မိလို႔ပါ..။ အေၾကာက္တရားအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ ေလးေတြေရးဦးမွပဲလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္..။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်က္ေျပာလိုတာက တေစၦ၊ သရဲ ဆိုတာကို ယံုၾကည္တဲ့သူ ရွိသလို မယံုၾကည္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါတယ္.။ ဒါေပမယ့္ (၃၁) ဘံုမွာရွိတဲ့ မျမင္ရတဲ့ သတၱဝါ အမ်ားဆိုတာလည္း က်မ္းဂန္ေတြမွာေရာ၊ သာဓကေတြကလည္းရွိေတာ့ မႀကံဳဖူးသူေတြအေနနဲ႔ ျငင္းရခက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုေပါ့ေလ..။ (ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုယ္တိုင္ မႀကံဳေတြ႕ခင္က မယံုၾကည္သူတစ္ဦးေပါ့..။) ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ထားတတ္ရင္ ေၾကာက္စိတ္ထက္၊ သနားတဲ့စိတ္၊ စာနာတဲ့ စိတ္ကေလး ဝင္လာမိမယ္ ထင္တာပါပဲ..။
         ကဲကဲ.. နိဒါန္းခ်ီတာေတြလည္းမ်ားေနပါၿပီ..။ ဇာတ္လမ္းကို စေျပာပါရေစ..။ အခ်ိန္က ၂၀၁၀ ႏွစ္လည္ ေလာက္ေပါ့.။ ကၽြန္ေတာ္က ဗထူးမွာ ေျခလ်င္တပ္စုမွဴးသင္တန္းကို တစ္ပြင့္(ဒုဗိုလ္)ဘဝနဲ႔ တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေပါ့.။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တပ္မေတာ္ တိုက္ခုိက္ေရးေက်ာင္း (၂) ခုရွိပါတယ္.။ တစ္ခုက ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕(ရပ္ေစာက္) မွာ ရွိၿပီးေတာ့.။ ေနာက္တစ္ခုက ဘုရင့္ေနာင္တပ္ၿမိဳ႕(သံေတာင္ႀကီး) မွာရွိပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသုတ္က မာစတာပါတဲ့ လူအင္အား ၈၁၀ က ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕(ရပ္ေစာက္) မွာတက္ခဲ့ရတာပါ..။ သံေတာင္နဲ႔ စာရင္ ဗထူးက အနည္းငယ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.။ သံေတာင္ႀကီးက နယ္ေျမေဒသအားျဖင့္ အညိဳေရာင္နယ္ေျမ ထဲမွာရွိပါတယ္.။ လံုၿခံဳေရးအေျခအေနအရ သိပ္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မရွိလွတာအမွန္ပါ..။ လည္စရာပတ္ စရာလည္း ေလာက္ေလာက္လားလား မရွိလို႔ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္..။ ဗထူးကေတာ့ သံေတာင္နဲ႔စာရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.။ တကယ္ေတာ့ ရပ္ေစာက္ဆိုတာ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးပါ..။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာ အင္တာနက္ကဖီး (၂) ခုရွိပါတယ္.။ အဲဒီဆိုင္ (၂) ဆိုင္က တစ္လွည့္စီ လိုင္းက်ပါတယ္.။ လိုင္းကလည္း တစ္ရက္ကို ေန႔တစ္ပိုင္းေလာက္ က်ပါတယ္..။ တနဂၤေႏြ ေအာက္ပတ္စ္ရတဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္စုမွဴးသင္တန္း၊ ဗိုလ္ႀကီးေတြ တက္ရတဲ့ တပ္ခြဲမွဴးသင္တန္း၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးေတြတက္ရဲ႕ အရာခံ၊ အၾကပ္ႀကီး သင္တန္းက အဖြဲ႕ေတြက အင္တာနက္ဆိုင္မွာ ေနရာလုၾကရပါတယ္..။ ၿမိဳ႕ထဲမွာလည္း စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဘာညာနဲ႔ ဆိုေတာ့ သံေတာင္ထက္ စည္ကားပါတယ္.။
         ထားပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကို ဆက္သြားၾကစို႔.. ။
        သင္တန္းစဖြင့္ေတာ့ တန္းခြဲမွဴးလုပ္တဲ့ အရာရွိေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက ကြန္ပ်ဴတာ ေကာင္းေကာင္း သံုးတတ္တဲ့သူကို ႐ံုးအဖြဲ႕မွာ ကူဖို႔ေခၚတယ္.။ အဲ ကၽြန္ေတာ္က တပ္မွာ ေထာက္ ကိုင္လာတဲ့သူဆိုေတာ့ ႐ံုးပိုင္းဆိုင္ရာ ကြန္ပ်ဴတာ (DTP ပါပဲ.) ကိုေတာ့ Staff Duty က်က်  သံုးတတ္ပါတယ္..။ အဲဒီေတာ့ တကယ့္ တကယ္ လူေရြးၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေအာင္ေအာင္ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းရယ္ (Facebok Name – Aung Nway Oo - သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ရထားတဲ့သူငယ္ခ်င္းေပါ့  - သူ႔အေၾကာင္းကို ဘေလာ့မွာ တစ္ခါ ေရးဖူးတယ္)၊ ေအာင္ေက်ာ္မင္း ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းရယ္ (facebook name - သဲကုန္းသား) ရယ္.. သံုးေယာက္က ႐ံုးအဖြဲ႕မွာ ကူဖို႔ ျဖစ္လာတာေပါ့...။
         ႐ံုးအဖြဲ႕က တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး.။ ေျမပံုေတြ အညႊန္းတပ္တာမ်ိဳး၊ P.T ဆန္းစစ္ေတြ လုပ္တဲ့အခါ Records ေတြကူျဖည့္ေပးတာမ်ိဳး၊ စာရင္းေတြ ကူျဖည့္ရတာမ်ိဳးေပါ့.။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြ ကူညီရတာပါ.။ အဲ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ အားလပ္ခ်ိန္တိုင္း သြားကူရတာေပါ့.။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သင္တန္းခ်ိန္ေပါ့.။
         အဲဒီ႐ံုးမွာ တန္းခြဲမွဴး အရာရွိေတြ ထိုင္တယ္ .. ရံဖန္ရံခါ ညအိပ္ေလ့ရွိတယ္.။ ဟိုးဖက္က စာေရးေတြရွိတဲ့ ႐ံုးခန္းတစ္ခန္းရွိတယ္.။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ေတြထားတယ္.။ ေျမပံုေတြ၊ ေျမျဖဴ၊ Duster စတဲ့ စာသင္ခန္းသံုးပစၥည္းေတြလည္း ထားတာေပါ့..။ အဲဒီ ႐ံုးခန္းထဲမွာ တစ္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ အၿမဲေနတဲ့ ဆရာႀကီး စိန္ေမာင္(အမည္လႊဲ) ဆိုတာ ရွိတယ္.။ အဲဒီဆရာႀကီး စိန္ေမာင္က အၿမဲတမ္း ႐ံုးမွာပဲေနတယ္.။ တစ္ရက္က်ေတာ့ အဲဒီ ဆရာႀကီး စိန္ေမာင္က ေရႊေညာင္ကို ခဏသြားရင္းနဲ႔  အဲဒီ ေရႊေညာင္မွာ ဆံုးသြားတယ္.။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ဗမာထံုးစံအတိုင္း ဝိဥာဥ္ကို ဗထူးကို ျပန္ေခၚတာေပ့ါေလ.။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီသတင္းၾကားတဲ့အခ်ိန္ လက္မခံဘူး.။ ဘဝေဟာင္းက စုတိစိတ္က်လို႔ ကြယ္လြန္တာနဲ႔ စကၠန္႔မျခား ဘဝသစ္မွာ ပဋိသေႏၶယူရတယ္ဆိုတာကို သိထားတာကိုး.။ သူ႔ဖာသာ မကၽြတ္မလြတ္လို႔ ဗထူး ျပန္ေရာက္ လာရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ.။
         အဲဒီညက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တန္းခြဲ (၁)က တန္းခြဲမွဴး ဗိုလ္ႀကီး မင္းေဇာ္ဦး(အမည္လႊဲ) က အဲဒီ႐ံုး အေဆာင္မွာ ညအိပ္ေရာ..။ မနက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တန္းစီ တဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားနဲ႔ သတင္းတစ္ခု ၾကားရတယ္.။ မေန႔ညက ဗိုလ္ႀကီးမင္းေဇာ္ဦး ႐ံုးခန္းထဲမွာ ဂ်ာနယ္ဖတ္ေန တုန္း ေနာက္ကေန လက္နဲ႔ ပုတ္ခံတဲ့အခါ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မရွိတာနဲ႔ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ အိမ္ျပန္သြားတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေပါ့..။ ေနာက္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ရင္း ေျပာင္ရင္း ဟိုလူသည္လူက ဝင္ေႏွာက္ရင္းနဲ႔ပဲ အဲဒီသတင္းက Confirm မျဖစ္ပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားေတာ့တယ္.။ 
         အဲဒီညေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ PT ဆန္းစစ္ေျပးၾကတယ္.။ ထံုးစံအတိုင္း ၃ မိုင္၊ ၅ မိုင္၊ ၁၀ မုိင္ေပါ့.။ (မိုင္ ၃၀ ကေတာ့ သင္တန္းၿပီးခါနီးမွာ တစ္ခါပဲ ေျပးရတယ္) . ။ အဲဒီလိုေျပးတဲ့ညမွာ ႐ံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တန္းခြဲ(၁) တန္းခြဲမွဴးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၃) ေယာက္ကိုေခၚတယ္.။ ဒီေန႔ည  Records ေတြ ကူျဖည့္ေပးဖို႔ေပါ့.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လည္း ဟုတ္ကဲ့ ေျပာၿပီး အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ အတိုင္းပဲ ညေနေစာင္းက်ေတာ့ ႐ံုးကို သြားတာေပါ့..။
         ႐ံုးကေတာ့ တန္းခြဲ(၁) ေအာက္ဖက္ကို ဆင္းလာရင္ သစ္ပင္ရိပ္ေတြၾကားထဲက တစ္ထပ္တိုက္ပုေလးပါ။ အဲဒီရဲ႕ ေရွ႕အတိုင္းဆက္သြားရင္ ေရွ႕ ကိုက္ (၁၀၀) ေလာက္လမ္းညာဖက္မွာ  ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းဖက္က ေစ်းဆိုင္ေတြ ရွိပါတယ္.။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္နဲ႔ အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ “ ယံေလး ” ဆိုတဲ့ ဆိုင္ရွိပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ထံုးစံက ညဖက္ ႐ံုးအလုပ္မလုပ္ခင္ အဲဒီမွာ လက္ဖက္သုတ္၊ ေရေႏြးၾကမ္း၊ ေကာ္ဖီ၊ စီးကရက္၊ ဘာညာသာရကာယူၿပီး အင္နာဗြန္စီ တစ္ေယာက္တစ္လံုးေသာက္ၿပီးမွ ႐ံုးလာတာ မ်ားပါတယ္။ ညဖက္ ႐ံုးအလုပ္ေတြၿပီးတဲ့အခါ ႐ံုးကကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ Video Edit လုပ္တာမ်ိဳး၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ရွင္းျပတာမ်ိဳးေတြ လုပ္တာေပါ့..။ ႐ံုးအလုပ္ေတြ သိပ္မ်ားတဲ့အခါ ၂ ေယာက္က အိပ္ၿပီး ၁ ေယာက္က စာရင္းျဖည့္တာမ်ိဳးေတြမ်ားပါတယ္.။ အလွည့္က်ေပါ့..။
         အဲဒီေန႔ညက ကၽြန္ေတာ္က စာရင္းျဖည့္ဖို႔ အလွည့္က်တယ္.။ ေအာင္ေအာင္နဲ႔ ေအာင္ေက်ာ္မင္းက ေနာက္က ခံုေပၚမွာ အိပ္ေနၾကတယ္.။ အင္နာဗြန္စီ ေသာက္ထားေတာ့ လူက လန္းေနတယ္.။ သီခ်င္းသံကို ခပ္တိုးတိုး ဖြင့္ထားေသးတယ္.။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီတုန္းက ဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းက ဗ်ာ.. ေဆာင္းဦးလိႈင္ရဲ႕ ဒီတစ္ခါေဆာင္း ဆိုတဲ့ သီခ်င္း ..။ “ ေတာင္ေပၚခ်ယ္ရီပန္း မ်ားတို႔ပြင့္ေနၿပီ..။ ေျမနီလြင္ျပင္ဖက္သို႔ အခ်စ္ျပန္လာ ေတာ့မည္..၊ တူႏွစ္ကိုယ္ခ်စ္သမွ် ပံုျပင္အစက . ထူးျခားဆန္းျပား.. ရွမ္းရြာငယ္ေလးမွာ..” ဆိုတဲ့ သီခ်င္း.။
         ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕က စာရင္းဇယားကို အာ႐ံုစိုက္ၿပီး ျဖည့္ေနတယ္.။ (အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ မ်က္မွန္မတပ္ရေသးဘူး.။) ျဖည့္ေနရင္းနဲ႔ အခန္းေရွ႕ ေကာ္ရစ္ဒါက ေျခသံၾကားရတယ္.။ ေျခသံက ရွပ္ရွပ္ သံမဟုတ္ဘူး.။ ေရာ္ဘာဖိနပ္ ခပ္ထူထူကို ဖိမနင္းပဲ ထြက္တဲ့ ခပ္အုပ္အုပ္အသံမ်ိဳး ..။ ဘုတ္. ဘုတ္ ဆိုတဲ့ အသံေပါ့.။
         အဲဒီအသံက ဟိုးဖက္ စာေရး႐ံုးခန္းဖက္က လာတာ..။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအထိ ဆံုးသြားတဲ့ ဆရာႀကီး အေၾကာင္းေတြးလည္း မေတြးမိေသး.။ စဥ္းလည္း မစဥ္းစားမိေသး..။ ႐ံုးကိုလာတဲ့ ဆရာႀကီး တစ္ဦးဦး ဒါမွ မဟုတ္ တန္းခြဲမွဴး တစ္ဦးဦးပဲ ျဖစ္မွာပါလို႔ ထင္မိတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္ ေစာေစာက ေျခသံ တစ္ဘုတ္ဘုတ္ က ကၽြန္ေတာ္ စာ႐ိုက္ေနတဲ့ ႐ံုးခန္းေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္.။ ႐ံုးခန္း ေရွ႕မွာ ေသာက္ေရအိုးစင္တစ္ခုရွိတယ္.။ ေစာေစာက ေျခသံရပ္သြားတယ္.။ ေရအိုးထဲကေရကို ခပ္တဲ့အသံၾကားရတယ္…။ ၿပီးေတာ့ ေရကို မေသာက္ပဲ ေရအိုးေပၚက ေအာက္ခံခြက္ေပၚကို ခပ္ျမင့္ျမင့္ကေန ေရသြန္ခ်တဲ့အသံ (ခပ္က်ယ္က်ယ္) ဆိုတာ သတိထားမိ လိုက္တယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္လက္က အလိုလို ရပ္သြားၿပီ..။ ႐ံုးမွာ အၿမဲေနတဲ့ ဆရာႀကီးစိန္ေမာင္ မေန႔က ဆံုးသြားတယ္ ဆိုတဲ့အသိက ဒိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူက တစ္ခါမွ မႀကံဳဖူးတဲ့ ေၾကာက္စိတ္က ဝင္လာတယ္.။ ဒီေနရာမွာ အခန္းဖြဲ႔စည္းပံုကို ေျပာျပမယ္.။ အခန္းက ေကာ္ရစ္ဒါက ဝင္တဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ရွိတယ္.။ အဲဒီတံခါးက ဝင္ဝင္ခ်င္း ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးက တံခါးရဲ႕ ညာဖက္မွာ..။ အေပါက္ဝဖက္ကို မ်က္ႏွာ မူထားတယ္.။ (မ်က္ႏွာမူတယ္ဆိုတာ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္သူဖက္က ၾကည့္ရင္ တံခါးအေပါက္ဝက ညာဖက္မွာ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ျမင္ရမွာေပါ့..) .။
         အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ လႈပ္လို႔မရေတာ့ဘူး.။ ေဇာေခၽြးေတြျပန္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ စကရင္ထဲ မ်က္ႏွာဝင္ေတာ့မယ့္အလားကြန္ပ်ဴတာကို စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္.။ ခံုကို ေရွ႕တိုးဖို႔ ႀကံတယ္.။ ခံုေရႊ႕တဲ့ အသံထြက္သြားမွာကိုေတာင္ ေၾကာက္ေနမိတယ္.။ အဲ မ်က္လံုးက လွန္မၾကည့္ပဲ.. အၾကည့္အာ႐ံုကို အေပါက္ဝဖက္ကို ခိုးၾကည့္လိုက္တယ္.။( နားရႈပ္သြားၿပီလား.။ အခု ဒီစာကို ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကေန မ်က္စိမခြာပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ေဘးဘယ္ညာ ၃၀ ဒီဂရီေလာက္ကို မ်က္စိက ျမင္ေနရတယ္ ဆိုတာ ကို ၾကည့္ၾကည့္..။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက မ်က္စိက ဒဲ့ မၾကည့္ေပမယ့္ နည္းနည္း ျမင္ေနရတယ္ေလ…၊ သေဘာေပါက္လားေတာ့ မသိပါဘူး..။) အဲ့လို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ.။ အခန္းတံခါးေပါက္ဝက ခန္းစီးက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခါင္းတစ္ေခါင္းစာေလး ဟ  လာတာကိုေတြ႕ရတယ္.။ ေလတိုက္လို႔ ဟသလို ဟတာမဟုတ္ ပဲ..။ ေခါင္းတစ္ေခါင္း ဝင္႐ံုစာ လက္နဲ႔ ဟ ထားၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ၾကည့္ေနတာကို ေတြ႕ရ တယ္.။
         အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ထိတ္သြားတယ္..။ ေနာက္မွာ အိပ္ေနတဲ့ ေအာင္ေအာင္နဲ႔ ေအာင္ေက်ာ္မင္းကို လွမ္းေခၚဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္.။ လည္ေခ်ာင္းက အသံက ထြက္မလာဘူး.။ တစ္ေနတယ္.။ ဟိုဖက္ကို အာ႐ံုထားၾကည့္တယ္.။ ေစာေစာက ၾကည့္ေနတဲ့ဟာၾကီး ရွိေနတုန္းပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မွာ အိပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြဖက္ကို ေခါင္းမလွည့္ရဲဘူး.။ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ေနတဲ့ ခံုကို တစ္ေယာက္ေယာက္က လက္လာတင္ထား တယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ေနမိလို႔..။ အဲဒီမွာ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္မင္းက အိပ္မက္ေယာင္တာလား၊ ဘာလားမသိဘူး.။ အိပ္မက္ထဲမွာ ဘာေတြစားေနလဲေတာ့ မသိဘူး.။ အင္း .အင္း နဲ႔ ညည္းၿပီး ပါးစပ္က ပလပ္ပလပ္ နဲ႔ ေလေတြဝါးတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္း စိတ္ေပါ့ သြားတယ္.။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေစာေစာက အေပါက္ဝက ၾကည့္ေနတဲ့ ဟာႀကီးက ေပ်ာက္သြားတယ္.။ ခန္းဆီး စေလး လည္း ျပန္ က်သြားတယ္.။ ကဲ.. အဲဒီအခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသံ ထြက္ပါၿပီ…။ တကယ္ထြက္ပါၿပီ..။ 
“ေအာင္ေက်ာ္မင္း. ေအာင္ေအာင္.. ငေအာင္.. ငေအာင္.. ေအာင္ေက်ာ္မင္း.. ဟေရာင္ ” နဲ႔ ေအာ္လိုက္ေတာ့ ၂ ေယာက္သား ႏိုးလာၾကတယ္.။ ေမးၾကေတာ့ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပ..။ သူတို႔ (၂) ေကာင္ကေတာ့ ရယ္ၾက တယ္.။
         ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေနာက္ထပ္ဆန္းစစ္ေတြ ထပ္လုပ္ပါေသးတယ္.။ ည (၈) နာရီေလာက္ က်ေတာ့ လက္ဖက္သုတ္ေတြ ဘာေတြ သြားယူဖို႔ ႐ံုးကိုေသာ့ခဏခတ္ေတာ့ ေသာ့က တန္းခြဲမွဴးဆီ ပါသြားၿပီ..။ တစ္ေယာက္ ေတာ့ အေစာင့္ထားခဲ့မွပဲ ဆိုေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္မင္းက
“ ငါေနခဲ့မယ္..။ မင္းတို႔ စိတ္ခ်လက္ခ် သြား ၊ ငါ့ကိုေတာ့ လာမေျခာက္နဲ႔ ငါနဲ႔ ေတြ႕သြားမယ္..” တဲ့..။
ဆရာ သတၱိေကာင္းသလားေတာ့ မေမးပါနဲ႔..။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေအာင္ေအာင္ လက္ဖက္သုတ္ဝယ္ရင္း ေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္  သူ ႐ံုးကဖြင့္တဲ့ တရားေခြသံႀကီးက ဆိုင္ကေန ၾကားရပါတယ္..။
ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေအာင္ေအာင့္အလွည့္ေပါ့..။ သူကေတာ့ ဘယ္လို ပံုစံေတြ မိလာသလဲမသိ.။ ကၽြန္ေတာ္  ဆိုင္ကေန သြားေခၚတဲ့အခ်ိန္ ေဘးဘယ္ညာကိုေတာင္ မၾကည့္ရဲေတာ့ပါ..။ ေခါင္းကို ငံု႔ခ်ည္းသာ ေနပါေတာ့တယ္.။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခန္းထဲဝင္ၿပီး မီးပိတ္တာေတာင္ လက္ကို ဆြဲထားပါတယ္.။ အထဲက ေသာ့ကို ငါမယူဘူး မင္းဝင္ယူေပး လို႔သာ တြင္တြင္ ေျပာေနပါေတာ့တယ္.။ ေနာက္ရက္က်မွ သူ႔ကို ေနာက္ကပခံုးပုတ္ခံရတဲ့အေၾကာင္း  ျပန္ေျပာျပပါေတာ့တယ္.။
ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီ.။ ခုျပန္ေတြးရင္ေတာ့ ရယ္စရာပါပဲ...။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိစၥ ျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ႐ံုးမွာ ညအိပ္ညေန ဘယ္သူမွ မသြားေတာ့ပါ..။ တန္းခြဲမွဴးေတြလည္း ညမအိပ္ေတာ့ပါ.။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တုိင္လည္း သံုးေယာက္စလံုးထိုင္၊ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ တစ္ေယာက္အိပ္ စနစ္ျဖင့္သာ သြားပါေတာ့တယ္.။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို ျပန္ေရးထားတာ ပါ.။ ဒါက တဂ္ပို႔စ္နဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး. ၊ ကိုရန္ႏုိင္ရဲ႕ သရဲဇာတ္လမ္းေလးေတြေတြ႕လို ျပန္ေရးျဖစ္တာပါ.။ ခါတိုင္း တစ္ခုခုဆိုရင္ Facebook မွာတင္ၿပီးမွ ဒီမွာတင္ပါတယ္.။ ခုေတာ့ ဒီမွာပဲ တင္မွာပါ.။ ေနာက္မွပဲ Facebook ကိုပို႔ပါေတာ့မယ္.။ အားလံုးက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ..။
~မိုးသက္ဦးလြင္~

 (အမည္မ်ားကို လႊဲေရးထားပါသည္..) 



Tuesday, February 11, 2014

အေမ့ေမြးေန႔ အမွတ္တရ ပို႔စ္

ဒီေန႔ အေမ့ေမြးေန႔.. ။
မနက္ခင္း ႏိုးႏုိးခ်င္း ေက်ာင္းသြားခါနီးေတာ့ ..။ လင္းက ဖုန္းဆက္သည္..။ အေမ့ေမြးေန႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ပါဦး ဆိုသည့္ စကားကို ၾကားရသည္.။ မိမိကလည္း မသိသည္မဟုတ္..။ ယေန႔ တစ္ေနကုန္ေက်ာင္းရွိသည္.။ မနက္ ၉ နာရီမွ ညေန ငါးနာရီ ေက်ာ္အထိ.။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြက အခုခ်ိန္ဆိုရင္ စာသင္ခ်ိန္ေတြ မရွိေတာ့ၿပီ.။ တစ္ႏွစ္က အစ္ကိုႀကီးေတြဆိုလွ်င္ ခုခ်ိန္ ဟိုဟိုသည္သည္ လည္ပတ္သြားလာေနၾကၿပီ..။ ၁ လမွ တစ္ခါမွ် supervisor ထံ စာတမ္းသြားသြား ျပရလွ်င္ လံုေလာက္ၿပီ..။ ခုေတာ့ ငုတ္တုတ္ေမ့ေနသည္..။ ျပန္ခါနီးမွာ Russian Language class ကို တစ္ရက္ ၃ ရက္ဆက္တက္ေနရသည္..။ အျခားမည္သည့္ေက်ာင္းမွ Language မသင္ေတာ့ပါ..။ တစ္ျခားေက်ာင္းက လူေတြကိုေျပာျပေတာ့ ရယ္ ၾကသည္.။
            “ ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တကယ္ဆို မလိုေတာ့ဘူး…။ အခုအခ်ိန္က ျပန္ဖို႔ အရမ္းနီးေနပါၿပီ..”
            “ မင္းက ဒါၿပီးရင္ ႐ုရွားကို ဘယ္ေတာ့မွ ေျခမခ်ေတာ့ဘူးလား…။ ဒါမင္းတို႔ အတြက္ ဘြဲ႕ယူစာတမ္း အတြက္ က်မ္းခုခံဖို႔ အတြက္ အေထာက္အကူေတြ သင္ေပးေနတာ..”
            သူသင္ေနတာေတြက သိပၸံအတြက္ မဟုတ္ပဲ . အျပင္သံုးေတြျဖစ္ေနတာကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္..။
            “ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေျခမခ်ေတာ့ဘူး..။ ဘြဲ႕ယူစာတမ္းၿပီးရင္ အကုန္ၿပီးၿပီ..။ ဘယ္ေသာအခါမွလည္း ႐ုရွားလို မေျပာေတာ့ဘူး.။ ”
            “ အိုေက…။ ဒါဆိုလည္း မင္းကိုမသင္ေတာ့ဘူး.. မင္းစာလည္း မေရးနဲ႔..။ အိမ္စာလည္း မလုပ္နဲ႔.. က်န္တဲ့သူေတြကို ငါ သင္မယ္..”
            “ ဒီအတြက္ ဘုရားသခင္ကိုေတာင္ ေက်းဇူးတင္ေသးတယ္..” ဟု အဓိပၸာယ္ရသည့္စကား ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တိုးတိုး ရြတ္လိုက္သည္.။ ဆရာမက မ်က္လံုးလွန္ၾကည့္သည္..။
            “ ဟိန္း. မင္းကိုငါက လိုအပ္လို႔သင္ေနတာ..”
            “ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါတယ္…”
            ဆရာမ မ်က္ႏွာပ်က္သြားမွန္းသိေတာ့ အခန္းထဲက တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ဝင္ေျပာၾကသည္.။
            “ သူ ျပန္လာခ်င္လာရဦးမွာပါဆရာမ….”
            အားလံုးဝုိင္းေျပာမွ .. ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္ ဟု ေျပာလိုက္ရသည္.။ စိတ္ကေတာ့ သိပ္လက္မခံခ်င္ ေသး.။ စိတ္ကလည္း ခက္ေတာ့ခက္သည္.။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ မဟုတ္ဟု ထင္လွ်င္ ဘယ္သူလာေျပာေျပာ လက္မခံႏုိင္ျဖစ္တတ္သည္..။
            ဒီႏွစ္က်မွ IR ကလည္း ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္ မသိ.။ ျပန္ခါနီးမွ စာေတြခ်ည္း ဖိသင္ခိုင္းေနသည္.။ အခု အေမ့ ေမြးေန႔ပင္ မိုးခ်ဳပ္မွ ဖုန္းဆက္ရမည့္ပံု ေပါက္ေနသည္..။
            “ ေမာင္ ေစာေစာဆက္လိုက္ဦးေနာ္.။ အေမ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမယ္.။ လင္းဆီ ဆက္ရင္ေတာ့ အတန္း တစ္ေနကုန္ရွိတယ္လို႔ ေျပာလိုက္မယ္..”
            “ ေအးပါကြယ္..”
            သူေျပာမွ ေက်ာင္းမသြားခင္ ဆက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္.။ ျမန္မာႏုိင္ငံကိုေခၚသည့္ ဖုန္းကဒ္ကို ၾကည့္ေတာ့ ပိုက္ဆံက သိပ္မက်န္ေတာ့..။ (ဖုန္းက ၂ လံုးထားရသည္.။ အင္တာနက္သံုးသည့္ ဖုန္းက တစ္လံုး၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္စက ဝယ္ထားသည့္ Sony ericsson W595 ေလးကို ႏုိင္ငံတကာသံုးေသာ ဖုန္းကဒ္ ထည့္ထားသည္.) ေက်ာင္းသြားရင္းႏွင့္ ပိုက္ဆံထည့္..။ စာသင္ခန္းေရာက္မွ အေမ့ကို ေခၚျဖစ္သည္.။
            “ အေမ .. သားပါ..”
            “ ေၾသာ္ .. သားေလး ကိုေဟးလား.. ”
            “ ဟုတ္တယ္ ေမႀကီး. Happy Birthday ပါ အေမ…။ ေမႀကီး ေနေကာင္းလား..”
            “ ေအးေကာင္းတယ္သားေရ..။ အေဖေတာ့ မရွိဘူး.။ ဒီေန႔ အိမ္အသစ္ ပႏၷတ္႐ိုက္တယ္ေလ..။ အဲဒါ သြားေလရဲ႕…”
            “ ဟုတ္ကဲ့ အေမ..။ လင္း အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ေသးတယ္ဆို..”
            “ အင္း… သားဒီေန႔ တစ္ေနကုန္ အတန္းရွိတယ္ဆို..၊ အေမက သတိရရင္ပဲ ေက်နပ္ပါၿပီသားရယ္…”
            အေမ အဲဒီလို ေျပာေတာ့ ရင္ထဲ မေကာင္းမိ..။ အစက အေမ့ေမြးေန႔ တစ္ခုခု လုပ္ေပးရန္ ႀကံရြယ္ထားမိသည္.။ သို႔ေသာ္လည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ လုပ္မေပးျဖစ္.။
            ဖုန္းေျပာေနရင္းပင္ ေကာ္ရစ္ဒါကလာေနေသာ သခ်ၤာဆရာႀကီးကို ျမင္လိုက္သည္.။
            “ အေမေရ .. ဆရာႀကီး လာေနၿပီဗ်…။ သား ေနာက္မွ ျပန္ဆက္မယ္ေနာ္.။ အေမ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ပါဗ်..”
            အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီး သခ်ၤာခ်ိန္.။
            သခ်ၤာခ်ိန္ၿပီးေတာ့ အေဆာင္ခဏျပန္ၿပီး ထမင္းစားသည္..။ အခ်ိန္ရေသးသည္ႏွင့္ ကုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ၿပီး ငယ္ဘဝ အေၾကာင္းေတြ ျပန္စဥ္းစားမိသည္..။
            ေၾသာ္ အေမ..အေမ.။
            မန္းတကၠသိုလ္တြင္ ရူပေဗဒ အထူးျပဳႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့ေသာ အေမသည္ မိတၳီလာပညာေရး ေကာလိပ္မွ တစ္ဆင့္ အလယ္တန္းျပဆရာမ တစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့သည္.။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူက ဘဲြ႔မရခင္ ေက်ာင္းတစ္ပိုင္းႏွင့္ လား႐ႈိး ခလရ (၄၁) မွာ သာမာန္ရဲေဘာ္ေလး.။ အေမတို႔ေခတ္က ထံုးစံအတိုင္း အတန္းတူခ်င္း သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း. ကိုေဇာ္ဝင္း၊ မနီစမ္း ဟု ေခၚေဝၚၾကသည္.။ (အေမက ထိုထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ကိုေဟးနီ ဟု အိမ္မွာေခၚသည္.။) အေဖက အေမ့ထက္ အသက္ ၂ ႏွစ္ ေက်ာ္မွ် ႀကီးသည္.။ ထိုစဥ္က အေမေနသည့္အေဆာင္က မႏၲေလး လမ္း(၈၀) ေပၚမွာရွိသည္.။
            “ မင္းအေမအေဆာင္ေရွ႕မွာ မင္းအေဖ ဂစ္တာတီးၿပီး သြားသြားဆိုတဲ့ သီခ်င္းရွိတယ္ကြ…။ ေဇာ္ဝင္းႀကီး ဘယ္သီခ်င္းလဲ.. လုပ္ပါဦး..”
            အေဖ့သူငယ္ခ်င္း ေတာအုပ္ တစ္ေယာက္လာစဥ္က အိမ္မွ အစျပန္ေဖာ္သည္..။
            “ အာ.. ခင္ဗ်ားကလည္း ကေလးေတြေရွ႕..”
            အေဖက ရွက္ရြံ႕စြာဆိုသည္..။
            တစ္ခ်ိန္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားဘဝ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္.။
            ဦးသိန္းတန္(ျမန္မာျပည္)၏ “ မန္းေျမမွာ ေလးႏွစ္ၾကာ၊ ပညာဆည္းပူးခဲ့ရာ၊ ၿပံဳးလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ၊ အေပါင္းအသင္းမ်ားနဲ႔သာ..၊ ဘုရားႀကီးနဲ႔ အိမ္ေတာ္ရာ…၊ တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း၊ဆီမီး ကပ္လွဴကာ.” ဆိုသည့္ သီခ်င္းမ်ိဳး ၾကားမိတုိင္း အေဖ့မ်က္ႏွာက အတိတ္ကို ေျခဆန္႔သြားသည့္ပံုစံ ေဆြးရိပ္သမ္းသြားသည္ကို မၾကာခဏ ျမင္ရသည္.။
            အေဖ ႏွင့္အေမ အေၾကာင္းပါေတာ့ . ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ေနၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသက္ႀကီးမွ ေမြးသည္ဟု ဆို၍ ရသည္.။ ေမြးစက ကၽြန္ေတာ္က ေပါင္မျပည့္၊  ၄ ေပါင္ ၆ ေအာင္စ သာရွိသည္.။ ေပါင္မျပည့္ပဲ ေမြးသည့္ ကေလးမ်ား ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က လမ္းေလွ်ာက္ေနာက္က်သည္.။ ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း အသားဝါ ဝင္လိုက္ေသးသည္.။ အေမ တက္ထရာဆိုက္ကလင္း ေဆးမ်ား ေသာက္ခဲ့ရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုး၊ အ႐ိုး၊ သြား၊ လက္သည္းမ်ားမွာ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးမျဖစ္၊ အနည္းငယ္ အဝါဖက္သန္းသည္.။ လမ္းေလွ်ာက္ ေနာက္က်ေသာေၾကာင့္ ကေလးမ်ားလမ္းေလွ်ာက္သည့္ ဘီးတပ္ထိုင္ခံုသံုးသည္..။ အဆင္မေျပ..။ ကၽြန္ေတာ္က အားမထည့္.။ ဇိမ္ခံကာ လမ္းမေလွ်ာက္ပဲ ၿငိမ္ေနခဲ့သည္လားမသိ..။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ အထိ တက္ခဲ့သည့္အေဖက ကိုယ္တိုင္ပံုစံထုတ္ကာ သစ္သားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္လွည္း တစ္ခု လုပ္ေပးသည္.။ ထိုမွသာ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ တတ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္..။ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ အိမ္မကပ္ပဲ သြားသြား ႏုိင္လြန္းသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို “ မင္းကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေနာက္က်ခဲ့လို႔မ်ား ႀကီးေတာ့ အတိုးခ် သြားေနသလား မွတ္ရတယ္” ဟု ေထာမနာျပဳဖူးသည္.။
            ကၽြန္ေတာ္ ေလး၊ ငါးႏွစ္ ေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ ကစားေဖာ္မရွိ.၊ စာအုပ္ေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေဖာ္.။ ကၽြန္ေတာ္စာစဖတ္တတ္ေတာ့ ၃ ႏွစ္ခြဲ၊ ေလးႏွစ္နီးပါး..။ “ ကိုေဟးက စာမေရးတတ္ခင္ကတည္းက၊ စာဖတ္တတ္ ေနၿပီ.” ဟု အေမက ျပန္ေျပာသည္.။ ေမၿမိဳ႕က လြတ္လပ္ေရးပြဲ၊ ညံေတာပြဲေတြမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ကစားစရာေတြ ဝယ္ေပးတတ္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သူမ်ားေတြကစားသည့္ ကားအ႐ုပ္ေတြ၊ ေလယာဥ္အ႐ုပ္ေတြထက္ ေသနတ္ေတြကို ပိုစိတ္ဝင္စားခဲ့သည္.။ အေမကေတာ့ ဝယ္ေပးတာ ရွားသည္.။ မ်က္စိ ကန္းလိမ့္မယ္ ဟု ဆုိသည္.။ မိခင္က တပ္ထဲက ကေလးေတြနဲ႔ ကစားခြင့္မျပဳ၊ ကၽြန္ေတာ္က အေဖာ္မရွိ၊ တစ္ရက္က အေမေရာ အေဖ့ပါ အိမ္မွာမရွိ၊ အေမက ေက်ာင္းသြားသည္.။ အေဖ့က ႐ံုးမွာ ။ ကၽြန္ေတာ့္ မွာ ဖန္ေဂၚလီ အနည္းငယ္ရွိသည္.။ လမ္းထိပ္မွာ အုတ္လိုင္း(၄၀) ဟုေခၚေသာ ရဲေဘာ္တန္းလ်ားမ်ားက ကေလးေတြ ေဂၚလီပစ္ေနတာကို အသံေတြၾကားရသည္..။ အိမ္ကထြက္ၿပီး သြားကစားသည္..။ ေဆာ့ေလ့ ေဆာ့ထ မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္ရံႈးသည္..။ အိမ္က ဘီ႐ိုထဲ ေလွ်ာက္ရွာရင္း အေမတို႔ မဂၤလာဦး လက္ဖြဲ႔ ပုလဲ ေတြထည့္သည့္ ဘူးကို ေတြ႕သည္..။ အဆိုပါပုလဲေတြကို ေဂၚလီအျဖစ္ ကစားရင္း ရႈံးသြားျပန္သည္..။ အေမျပန္လာေတာ့ တစ္ခါမွ် မ႐ိုက္စဖူး႐ိုက္သည္.။ ပုလဲေတြ ျပန္ရွာေတာ့ အိမ္ေအာက္မွာ ၃ ၄ လံုးေလာက္ ျပန္ရၿပီး က်န္ပုလဲေတြကိုေတာ့ အစအနပင္ရွာမရေတာ့..။
            ေနာက္ေတာ့လည္း သြားမေဆာ့ျဖစ္ေတာ့..။ ေဘးအိမ္က ကိုၿဖိဳးတို႔၊ မမေသာ္တို႔နဲ႔ေတာ့ ကစား ျဖစ္သည္.။ ထိုစဥ္က ကိုၿဖိဳးက ေျခာက္တန္း၊ မိမိက သူငယ္တန္း၊ အသက္ပင္ကြာေသာ္ျငား. ကစားေဖာ္ မရွိသည့္ မိမိအတြက္ ကစားေဖာ္ေတြ။
            အေမက သူငယ္တန္းဆရာမ ကၽြန္ေတာ္က ေလးႏွစ္သာသာ မို႔ ေက်ာင္းမေနေသး၊ သို႔ေသာ္သူငယ္တန္း စာအုပ္တစ္အုပ္လံုး ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေနေခ်ၿပီ၊ ေရႊေသြး၊ ဗုဒၶစာပန္းခ်ီ၊ ေတဇ၊ မိုးေသာက္ပန္းေတြ ဆိုတာ ပ်င္းလြန္းလို႔ေတာင္ မဖတ္ေတာ့သည့္အမ်ိဳး.။ ေက်ာင္းမွာ တစ္ဦးဦးက စာထြက္ခ် ေပးပါဆိုၿပီး ဆရာမျဖစ္သူ အေမက တုတ္တစ္ေခ်ာင္း လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည့္ အခါမ်ိဳးမွာ သူငယ္တန္းက အစ္ကိုႀကီး၊ အစ္မႀကီးေတြ မထြက္ခင္ ကၽြန္ေတာ္က တုတ္ေျပးလုကာ စာထြက္ ခ် ေပးတတ္သည္.။
            ထိုစဥ္က ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္းေတြေပၚခါစ၊ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးစသင္ေတာ့ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္ႏွင့္ မသင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ မူလတန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္လက္ေရးေတြက ပုတ္ေလာက္ႀကီး ေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္.။ လက္ေရးကိုေတာ့ အသက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးမွ ျပန္ျပင္ယူရသည္.။ အေမ့လက္ေရးေလးေတြက ပံုႏွိပ္စာလံုး ထက္ပင္ လွေသးသည္.။ ဝုိင္းဝိုင္းစက္စက္ သြယ္သြယ္လ်လ်ေလးေတြ ျဖစ္သည္..။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္တန္း ေရာက္ေတာ့ အေမက ေျခာက္တန္းျမန္မာစာ ျဖစ္သြားၿပီ.။ “ ဆႏၵန္ဆင္မင္း” ဆိုသည့္စကားလံုးကို ေျခာက္တန္း ကေလးေတြ မဖတ္တတ္လို႔ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသား ကၽြန္ေတာ္က ေလွာင္ေျပာင္ ခဲ့တာ အမွတ္ရသည္.။
            အေမက စိတ္ႏုသည္..။ အင္မတန္ စိတ္ေပ်ာ့သည့္အမ်ိဳး၊ ေရာဂါ တစ္ခုခု ျဖစ္လွ်င္ ေရာဂါထက္ စိတ္ေထာင္းၿပီး ဘုန္းဘုန္းလဲတာမ်ားသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တိ႔ုက ႏွစ္သိမ့္ရသည္.။ လူလည္း အင္မတန္ေၾကာက္ တတ္သည္.။ သားသမီးႏွင့္ ပတ္သတ္လွ်င္လည္း Over sensitive ျဖစ္သည္.။ အလြန္အမင္းစိတ္ပူတတ္သည္..။ အေမအျပင္သြားလွ်င္ အိမ္ေရွ႕ၿခံဝင္း အေကြ႕ေလးနားမွာ ရပ္ၿပီး “ ကိုေဟးနီ..၊ ဓားမေဆာ့နဲ႔၊ မီးမေဆာ့နဲ႔၊ ေရမေဆာ့နဲ႔ ” ဟု လွည့္ေအာ္တတ္သည္.။ ၾကာလာေတာ့ အေမေစ်းသြားၿပီ ဆိုတုိင္း အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အိမ္ေရွ႕ကိုလာၿပီး “ ကိုေဟးနီ..၊ ဓားမေဆာ့နဲ႔၊ မီးမေဆာ့နဲ႔၊ ေရမေဆာ့နဲ႔” ဟု သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကသည္..။
            တစ္ခုခုျဖစ္လွ်င္ ကိစၥက မလာေသး မ်က္ရည္က က်ေနၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝက အေနာ္ရထာ တပ္ရင္းက ဗိုလ္ေလာင္းတစ္ဦး.စည္းကမ္းေဖာက္လို႔ အေရးယူခံရၿပီ ဟုၾကားလွ်င္ပင္ “ အဲဒါသူပဲ ေနမွာ၊ ကိုေဟးနီက ေနရာတကာ စပ္စပ္စပ္စပ္နဲ႔ သူမ်ားလုပ္တာကို သူလိုက္သြားလို႔ ေနမွာ” စသျဖင့္ အိမ္မွာ မ်က္ရည္က်ေနၿပီ..။ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္က အေနာ္ရထာတပ္ရင္းမွာ လူ ၁၅၀၀ ခန္႔ရွိပါသည္) ။
            အေမက အဲဒီလို ျဖစ္သည္.။ အိမ္မွာ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေျပာလွ်င္မႀကိဳက္၊ ရည္းစား သနာကိစၥဆိုလွ်င္ ပိုဆိုး၊ အေမက ထိုသို႔ sensitive ျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ခိုးလုပ္တတ္သည့္ အက်င့္က ပါလာသည္.။ ကၽြန္ေတာ့္ရည္းစားစာ အိမ္မွာအေမႏွင့္ မိေတာ့ ကိုးတန္းႏွစ္၊(တကယ္ေတာ့ ၈ တန္းႏွစ္ကတည္း က ျဖစ္သည္.။ ကိုးတန္းႏွစ္မွ အိမ္က မိသြားျခင္းျဖစ္သည္)။ အေမက တစ္ျဗစ္ေတာက္ေတာက္၊ အေဖကေတာ့ ခပ္ေအးေအး ဘာမွ သိပ္မေျပာ၊ ေနာက္ပိုင္း အေဖ လံုးဝ မ႐ိုက္ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အိမ္မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ေနရာရလာသည့္ သေဘာ..။ ဗိုလ္ေလာင္းတက္ၿပီး ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ပိုပြင့္လင္းသြားသည္။ မိမိ အေျခအေနကို အေမ့ႏွင့္ အေဖကို အရင္ေျပာျပတာမ်ားလာသည္..။ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ လုပ္သင့္လား စဥ္းစားသည္.။ လုပ္သင့္သည္ထင္လွ်င္ အေဖႏွင့္ အရင္တိုင္ပင္သည္.။ ကိစၥေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို အေမက သေဘာတူသည္.။ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အတူတူမုန္႔စားမည့္ကိစၥမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ သြားလည္မည္ဆိုလွ်င္ပင္ ေကာင္မေလးေတြပါလား. ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးမွာ အေမ့ မ်က္ႏွာက မၾကည္မသာျဖစ္တတ္သည္.။ ေနာက္ေတာ့ အေမအေျခအေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အသက္အရြယ္ကို လက္မခံ၍ မရေတာ့ ေၾကာင္းသိလာသည္.။ အေမ တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သားတစ္ေယာက္ကို ႏွေမ်ာတသခြင့္ ရွိေနပါေသးသည္.။
            ဒီေရာက္ေတာ့ အေမ့တန္ဖိုး ပိုသိလာသည္.။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ တစ္ရက္ကို ဟင္းတစ္ခြက္ ခ်က္ရမွာ ပင္ပန္းေနၿပီး..အိမ္မွာ အေမ တစ္ရက္ကို ဟင္း ၃ ခြက္ ၄ ခြက္ အနည္းဆံုးခ်က္တာ သတိရမိသည္..။ သူေဌးသမီး၊ ေက်ာင္းဆရာမ အေမက၊ အျခားအဆင့္ရဲေဘာ္ ျဖစ္သူ အေဖႏွင့္ယူၿပီး ခေမာက္ေဆာင္း ျမက္ေပါက္ခဲ့တာ နည္းနည္း ေနာေနာ စြန္႔လႊတ္မႈမဟုတ္..။
            ေဗဒင္ကေတာ့ ေဟာပါသည္.။ “ ဗိုလ္ႀကီးအေမက ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဗိုလ္ႀကီးကို အေထာက္အပံ့ ေပးေနလိမ့္မယ္ ” တဲ့.။ ကၽြန္ေတာ္ ေဗဒင္ကို မယံုၾကည္ပါ.။ သို႔ေသာ္ အေမ့ကို ယံုၾကည္ပါသည္.။ ေဗဒင္ဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိသည့္ ေယ်ဘုယ် သေဘာတရားေတြကိုေဟာသည္ မဟုတ္ပါလား..။ ကမာၻမွာ မည္သည့္ အေမက ငါ့အသက္ ဘယ္ေလာက္ထိပဲ သားသမီးကို ဂ႐ုစိုက္မယ္ ဟု ဆံုးျဖတ္ထားသူရွိမည္နည္း..။
            ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာေရးတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္တစ္ရက္ကိုပင္ ကူးေနပါၿပီ..။ ေမြးေန႔ ေမြးရက္ ပညတ္ခ်က္ေတြ ထက္ အေမ့ဂုဏ္ရည္ေတြက ရင္ထဲမွာ ရွိေနဖို႔ အဓိကမဟုတ္လား..။
            အေမ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ဖို႔၊ ေျမးျမစ္ေတြရသည္အထိ  ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနႏုိင္ဖို႔သာ ဆုမြန္ေခၽြမိ ေတာ့သည္.။
အေမကုိယ္က်န္းမာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ အေမ…။

~မိုးသက္ဦးလြင္~








 

My Blog List

  • လတ္နတ္မဲ႔ - သူမအပါဝင္.. ငါဟာ အခ်စ္နဲ႔စစ္ျဖစ္တဲ႔အခါ မည္သူတဦးတေယာက္မွ ငါ႔ဘက္မွာ မရွိခဲ႕ပါဘူး.. ဝုိင္းဝန္းတုိက္ခုိက္စရာမလုိပါဘူးကြာ.. သူမတစ္ေယာက္စာနဲ႕ ငါဟာ အရာရာ လတ...
  • ပန္းငု၀ါ - Hello!!! စာမေရးတာ ၾကာာာလွၿပီ။ စာသာမေရးတာ စိတ္ထဲရွိေနတာေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္စရာေတြေရာ၊ စိတ္တိုစရာေတြေရာ စုံေနတာပဲ။ ဟိုးးးး အရင္တုန္းကဆို တ...
  • Guizhou မွ ျမည္းပု - Guizhou မွ ျမည္းပု ဟိုး လြန္ေလျပီးေသာအခါက Guizhou ျပည္နယ္မွာ ျမည္းပု ဆိုလို႔တစ္ေကာင္မွမရွိခဲ့ပါဘူး ။ ဒါေၾကာင့္တစ္ေန႔မွာ လူတစ္ေယာက္ဟာျမည္းပုတစ္ေကာင္ကို ၀...
  • will be back soon ^^ - Hello, Greeting from Myanmar !!! long time no post :) က်မ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာေရးတဲ့အတိုင္းအတာနဲ႔ ၾကည့္ရင္ အခုတေလာ မေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီ ..။ ကိုယ့္ကိုယ္...
  • သၾကၤန္ရိုးရာမုန္႔..... - မုန္႔လံုးေရေပၚေတြကို အျမင္ဆန္းေအာင္လို႔ အေရာင္ေလးေတြထည့္လံုးျဖစ္ခဲ႔တယ္...။ ပန္းေရာင္ေလးက Pink colour ကိုေရထဲတစ္စက္ခ်ေဖ်ာ္ျပီး အျပာေရာင္ေလးက Blue colour ...
  • သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၅) - စြယ္ေတာ္ဖူးျပီး အျပန္မွာ မေန႔က ဆိုုင္ေလးမွာပဲ မနက္စာ ဝင္စားၾကပါတယ္။ ထံုုးစံအတိုုင္း နံျပား၊ ပလာတာ၊ တိုုရွည္ နဲ႔ ၾကက္သား အာလူးဟင္း၊ ဘာေခၚမွန္းမသိတဲ့ ပလာတာ ႏ...
  • အသက္ထက္တန္ဖိုးရွိေသာအရာ - အသက္ေလးရယ္ငယ္ငယ္ သနပ္ခါး ပါးကြက္က်ားရယ္နဲ႔ ဆင္ရင္ထံုးေရႊရင္ဖံးု လံုခ်ည္ရွည္ရွည္ ဆံႏြယ္နက္နက္ ယဥ္ေက်းတဲ့ သမီးပ်ိဳေလးမို႔ မိဘေတြ ဂုဏ္ယူျပံဳး ၾကည့္မွန္ေလးတခ်ပ္...
  • ေႏြဒိုင္ယာရီၾကားညပ္ေနတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေျခာက္ - နင့္ကိုယ္လံုးေရစိုစိုႏွင့္ ငါ့ကိုယ္လံုးေရစိုစို ေရဖလားတစ္လံုးကို အတူတူလုျပီး ေရေလာင္းျပိဳင္ၾကတာမွတ္မိေသးတယ္ စင္သီယာ ။ ။ အိမ္ေဘးက ပိေတာက္ပင္...
  • ခြန္အားျပည္႔ေစတဲ႔ ဆာေလာင္မႈမ်ား -  “ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းရဲခ်င္တယ္ ” လို႔မ်ား ဆိုလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ေဘးနားမွာ ရွိေနၾကတဲ႔ လူေတြ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘာေျပာၾကမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သိခ်င္မိတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ “ ...
  • နတၳိ - *ေသေသသပ္သပ္ မရွိတဲ႔* *အျပဳံးေတြ သုံးျပီး တဦးတေယာက္က* *ႏုတ္ဆက္ျခင္းကုိ တကယ္ပဲ မလုိလားခဲ႔ဘူး။ ။* *ပိပိရိရိ ရွိတဲ႔ အၾကည္ေလးတခ်က္ပဲျဖစ္ျဖစ္* *ရုတ္တရက္ ရလိ္ုက္တ...
  • တရုတ္ျပည္ေရာက္ ျမန္မာ႕ေက်ာက္စိမ္း ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ - တရုတ္ႏုိင္ငံ ရွန္ဟိုင္းျမိဳ႕မွာ ျပည္တြင္းျပည္ပ ခရီးသြားမ်ားအတြက္ အလည္အပတ္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေလ႕လာစရာ အျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘုရားဖူးဖို႕အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း န...
  • လာဘ္တစ္ပါး၏ အျခားမဲ့၌... - ရာသီဥတုက ပူေခ်ၿပီ.။ ဧၿပီလ မဆန္းတစ္ဆန္းအခ်ိန္ဆိုေသာ္ျငား ေႏြလယ္ႏွင့္မျခား အိုက္စပ္စပ္ရွိလွသည္.။ အခန္းျပတင္း အျပင္က ျဖတ္၀င္လာေသာ ေလကပင္လွ်င္ ေအးခ်မ္းမႈ အား...
  • ထာ၀ရသႀကၤန္ - သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ လြန္ေျမာက္လို႔ သႀကၤန္အက်ေန႔ ေရပက္ခံ ထြက္ၾကရမွာကို က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ သိတ္ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြလဲ အခါသႀကၤန္ ေရာက္တိုင္း ေမာင္ႏွမ အရင္းေ...
  • စိတ္ - ေလာကမွာ အျမန္ဆံုးေသာယာဥ္ဟာဘာလဲဆိုရင္..စိတ္ ဆိုတဲ့ယာဥ္ပါဘဲ.. ေလာင္စာေတာင္ မလိုဘဲတခဏခ်င္း လိုရာခရီး ေရာက္သြား နိုင္လို႕ပါ.. ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးလက္နက္ကလည...
  • သူႀကီးမင္း ဘကုန္းရြာမွ အနားယူေတာ့မည္ - တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဒီေန႔မွာမွ ရာသီဥတုက မႈန္သုန္သုန္။ အရပ္ကုိးခြင္လုံး ျမဴ မႈန္ေတြဆုိင္းၿပီး အုံ႔တု႔ံတုံ႔ မႈိင္းသုိင္းသုိင္း။ သူႀကီးမင္းရဲ့ ဆုံးျဖတ္လတၱံ႔ျ...
  • ခ်စ္ေသာႏြယ္သာကီ - (၁) ကၽြန္မအိမ္ေရွ႕မွာသိပ္လွတဲ႔ႏြယ္သာကီပန္းေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္.........................................။ လူေတြသိပ္လွတယ္လို႔ေျပာတဲ႔ႏြယ္သာကီပန္းေလးေတြကၽြန္မ...
  • မြန္းတည့္ခ်ိန္ - မြန္းတည့္ေနျဖစ္တဲ့ ေလာကဓံမွာ စိတ္ ဟာ တနံတလ်ားလြင့္တယ္ ဘယ္သူ႔အတြက္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘာ့အတြက္ ဘယ္ဆီသို႔ အေမးျပပုဒ္ေတြနဲ႔ ခ်ံဳးခ်ံဳးက်လာတဲ့ ဘ၀ ဟာ တက္ၾကြမႈတိုင္းကိ...
  • ေႏြ - ေငြႏွင္းမွဳန္ခမ္း တေပါင္းလမ္းက ရြက္ႏြမ္းကိုေပြ႔ ကၽြမ္းေျမ႕ေျမ႕ႏွင့္ လြမ္းေငြ႔ျခယ္မွဳန္း ရင္၀ယ္ႏုံးလွ်င္ ေၾကာ့ဆံုးဘယ္သို႔ ေျဖေပမည္ ရာသီေရြ႕လ်ား ျမဴဇာပါး ႏွင္...
  • 22 March 2014 - ခင္ဦးေမ ကုိးတန္းေအာင္ ဆယ္တန္းတက္ေသာအခ်ိန္တြင္ စာက်က္သည္ စာကေတာ႕တစ္သက္လံုးက်က္သည္ပင္. ငယ္ငယ္ကေလးထဲက က်က္သ္ည ေက်ာငး္သား စာက်က္ရမည္ မဟုတ္ပါလား။ စာက်က္သည္. နစ...
  • လမ္းေတြဟာ လူေတြကို လိမ္ေန - လမ္းေတြဟာ လူေတြကို လိမ္ေန လိမ့္ေနတဲ့ လူေတြဟာ လမ္းေပၚမွာ လူေတြ လိမ့္က်လာတဲ့...... ႏွစ္ရာတန္ အေၾကြေတြ၊ ေထာင္တန္ ရြက္ၾကီးေတြ.... တိုးၾကိတ္ေနတဲ့ ေျခေတြ လက္ေတြ.....
  • ေဝးကြာျခင္း - " ေဝးကြာျခင္း " ေနရာ ေဝးကြာသူေတြက ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္း ႏွင့္ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းမွာ ဆီးေဆာ စီးေနၾကသလို ေဝးကြာေနၾကရတယ္။ အခ်ိန္ ေဝးကြာသူေတြက သူ႔ဆီမွာ ေနထြက္ခ်ိန္...
  • ကိုယ္ကိုခ်ည္ခဲ့တဲ့တိုင္ကေလး - Source ကိုယ္ကိုခ်ည္ခဲ့တဲ့တိုင္ကေလး ______________________ အခ်ိန္တန္ ေတာ့လည္း ကိုယ္ခ်ည္တိုင္ကိုယ္ၿပန္လြမ္းတာပဲ။ ဧရာ၀တီေဘးရာစုႏွစ္ ႏွစ္ခုနီးပါး ႐ိုးသားစြာ ၿဖတ...
  • ေမာင္ - ေမာင္ မသိပဲ ေမာင္လို႔ နာမ္စားေလး ေခၚမိတဲ႔အတြက္ စိတ္ဆုိးခ်င္လဲ စိတ္ဆုိးေတာ႔ ေမာင္ ေမာင္႔ကို ေမာင္လုိ႔ ေခၚခြင္႔ရတဲ႔ အခိုက္အတန္႔ဟာ ကၽြန္မဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္မ...
  • " အလြမ္းခပ္တဲ့ မွတ္စုမ်ား (၄) " - ရွဴထုတ္လိုက္တဲ့ အသက္တစ္ရိႈက္တိုင္းက ပ်ိဳမ်စ္မႈေတြကို တိုက္ခ်သြားခဲ့ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ... ကိုယ္တို႕ကစားခဲ့ဖူးတဲ့ အရုပ္ကေလးေတြေတာင္ အေရာင္လြင့္ခဲ့ျပီ ငယ္ ...။ ဘ...
  • ငါးမွဳန္႔ ပန္ကိတ္ - ခ်စ္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး မဂၤလာပါရွင္။ ဒီေန႔ ပံုမွန္ေၾကာ္စားေနက် ပန္ကိတ္ကို ငါးမွဳန္႔ ႏွင္႔ ေၾကာ္စားလွ်င္ ပိုမိုစားေကာင္းတာေၾကာင္႔ အရင္ခဏခ...
  • Illustrator Tutorial စာအုပ္ေပါင္း (၃၃)အုပ္ - Illustrator Tutorial စာအုပ္ေပါင္း (၃၃)အုပ္တင္ေပးထားတဲ့ ေစတနာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လင့္ကို ေတြ႕လာလို႔ ျပန္လည္မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္.. Mediafire မွာတင္ထားတာျဖစ္ၿပီး တ...
  • ေျမဇာပင္ တမ္းခ်င္း - ဆီးရီးယားအပါအဝင္ စစ္ဒဏ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြ ခံရတဲ႔ ကေလးသူငယ္ေတြဘဝကို အိုင္ဒီယာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးဆြဲထားတဲ႔ စာမဲ႔ကာတြန္း ျဖစ္ပါတယ္ ပံုကို အင္တာနက္မွ ...
  • လာရာ၊လားရာႏွင့္ျမတ္စြာဘုရားရွင္ - ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္လည္ပံုျဖတ္ပံုကို နက္နဲစြာသိျမင္သကဲ့သို႕၊ သစၥာေလးပါးကိုလည္း ျဖည့္က်င့္ခဲ့ေသာ ပါရမီတို႕အားေလ်ာ္စြာ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ျဖင့္ နက္နက...
  • ႏို၀င္ဘာက်ိန္စာ - *စိတၱဇဆန္ဆန္ျပဳမူတတ္သလို* *ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတြးေခၚတတ္တယ္* *ငယ္ငယ္ကတည္းက စိတ္ဒဏ္ရာအတိုင္း ဆက္ဆံတတ္လုိ႔* *နားလည္ေျဖသိမ့္ေပးမဲ့သူမရွိတဲ့ဘ၀မွာ * *ေနသားမက်တက်နဲ...
  • မုန္႕ဟင္းခါး - blog မွာ ပုိစ္႕ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာေနျပီမုိ႕ ... ဘေလာ့လည္း အသက္သြင္းရင္း ... ဘာေရးရမွန္းလည္း မသိျဖစ္ရင္း ... ထံုးစံ အတုိင္း ဓာတ္ပံုပဲ တင္လုိက္ပါတယ္။ ... ဓါတ္ပံု...
  • ကဆစ္သီးေထာင္း - အညာေဒသမွာၾကိုက္ႏွစ္သက္တဲ့ ကဆစ္သီးေထာင္းေလးပါ။ ဖရဲသီး ေသးေသးေလးေတြလိုပံုမ်ိဳးရွိျပီး အရသာကေတာ့ ကင္းပံုသီးမ်ားလိုပဲ ဆင္တူပါတယ္။ ကင္းပံုသီးလိုပဲ အခ်ိဳအခါး အရ...
  • ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး - တစ္ေန႕သ၌ကၽြႏ္ုပ္ နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္သည္ မနက္မိုးလင္း၍မွ တစ္ထြာေသာ ဝမ္းအတြင္း သို႕ ျဖည့္တင္းစရာ တစ္စံုးတစ္ရာလည္းမရွိသည့္အျပင္ ကၽြႏ္ုပ္အား ပံုမ...
  • အလွဴေငြ စုစုေပါင္းအား အသိေပးၿခင္းနွင့္ စတင္ေဆာက္လုပ္ၿခင္း (၁) - မုဒိတာရဲ့ အလႈဳရွင္မ်ားအားလံုး မဂၤလာပါ..။ ပဲခူးတိုင္း၊ ဥႆၿမိ့ဳသစ္၊ သဇၨနာမပညာေဇယ်ံဳပရဟိတ(ဘက)ေက်ာင္း၊ ေပ (၇၀ x ၂၀) ေဆာက္လုပ္ရန္အတြက္ 13.06.2013၊ ၾကာသာပေတးေန႔မွ...
  • အိမ္လြမ္းစိတ္ - "" အိမ္လြမ္းစိတ္ "" အိမ္လြမ္းစိတ္နဲ ့ တိုက္စားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြလည္း နွစ္ခ်ဳိ ့ခဲ့ၿပီး။ အေမ........ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေပ်ာက္ရွေနတဲ့ တိုင္းတစ္ပါးမွာ အလြမ္းေတြ ခ်...
  • ဝဋ္ေကာင္ - ေမွာင္…တယ္… အလင္းေရာင္ရယ္… ဆိုလို႔ မင္းကို ျပဳဖို႔ ရွိစုမဲ့စု စုထားတဲ့ ဥပကၡာႏုႏုေလးပဲ… ခပ္လဲ့လဲ့ ရွိေလရဲ႕… ကြယ္… ဒီလိုနဲ႔ မ်က္စိစံုမွိတ္ အားတင္းအ...
  • အခ်စ္ေဗဒင္ - တေယာက္ထဲ ေလွွ်ာက္တဲ.----လမ္း ႏွစ္ေယာက္တြဲေလွ်ာက္လို. ပုိၾကမ္းသြားႏုိင္လား။ ခုလုတ္တုိက္မွာေၾကာက္ရင္ လမ္းမေလွ်ာက္ပါနဲ.. ဆူးစူးမွာစိုးရင္ ေတာမတိုးပါနဲ. ပန္...
  • ၾကယ္တစ္ပြင္႔ ေၾကြလြင္႔ကယ္ေစာ... - “From the Cradle to the Grave” ဆုိတဲ႔ အီဒီယမ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က ဖတ္ခဲ႔မွတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ အဂၤလိပ္အဘိဓာန္စာအုပ္ေလးကို လွန္ေလွာၾကည္႔မိေတာ႔ Cradle ဆုိတာ...

အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး

ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္...