ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Follow me on facebook

Sunday, June 29, 2014

မၿပီးပဲ ဆံုးေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္....


Google Earth မွ ျပင္ဦးလြင္-မႏၱေလးကားလမ္းမကို တစ္ေလွ်ာက္ကို သူၾကည့္ေနသည္..။ ေမၿမိဳ႕ဇာတိ ျဖစ္ေသာ သူ႔အတြက္ ဒီလမ္းေတြ၊ ဒီအမွတ္အသားေတြက အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့..။ ေမြးရပ္ေျမ၏ တန္ဖိုး ကို ေဝးေသာအခါမွ သိသည္ဆိုသည္ကား အလြန္မွန္သည္.။ ေမြးရပ္ေျမမွာ ရွိစဥ္က မေပ်ာ္ပိုက္မိသည့္ မိမိကိုယ္ ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလိုလို..။
လူ႔စိတ္ကား ခက္လွသည္ ..။ အစြဲဟုပင္ဆိုရမည္လား.။ ပန္းခ်င္းတူလွ်င္ ေမြးရပ္ေျမမွ ပန္းက ပိုေမႊး သည္။ ေရခ်င္းတူလွ်င္လည္း ေမြးရပ္ေျမက ေရကမွ ပိုၾကည္၊ ပိုေအးခ်င္ေနသည္..။ ဒါက ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာ ပင္ျဖစ္သည္…။
သူ ေမၿမိဳ႕ကို မေရာက္ျဖစ္တာ ၃ ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ၿပီေလ..။
Mouse ဘီးလံုးေလးကို လွိ္္မ့္ရင္း Google earth ရဲ႕ ၿဂိဳဟ္တု ေျမပံုတစ္ေလွ်ာက္ ဆြဲရင္း မန္းမွ ေမၿမိဳ႕ကို ျပန္တက္လာသည့္ ပံုပမာ. စိတ္ကူးယဥ္ခံစားေနမိသည္.။ အေမႏွင့္ေဝးသည့္ သားတစ္ဦး အေမ့ရင္သို႔ ျပန္ဝင္ ခါနီးခံစားမႈမ်ိဳး.။ အဲဒီၿမိဳ႕မွာပဲ သူ႔အေမရွိသည္.။ အေမေနေသာ ၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ ေမၿမိဳ႕ကို သူသိပ္လြမ္းေနသည္..။
ဒီေနရာက ဆိတ္သည္းေခ်ာက္၊ ဒီေနရာက လွမ္းၾကည့္ရင္ ေဟာဟုိဖက္က ကၽြဲနဖားေတာင္ႀကီး..။
          သူမ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ေနမိျပန္သည္.။ ေက်ာက္ေခ်ာရြာအထြက္ ေတာင္ေပၚ အတက္လမ္း စတင္သည္ ႏွင့္ ေလေအးေအးမ်ားစတိုက္လာသည္ ဆိုသည္ကို စိတ္ထဲခံစားေနမိသည္..။ ယခု သူေနထိုင္ရာအရပ္သည္ ကမာၻ႔အေအးဆံုးႏုိင္ငံမ်ားထဲမွာ တစ္ခုျဖစ္ေသာ္ျငား. ေလေအးခ်င္းပင္ အေမ့အိမ္က ေလေအးက ၾကည္ႏူးဖြယ္ သာယာဖြယ္ဟု ယူဆထားသည္..။
          အေပၚတက္လာေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ မီးသတ္ေကြ႕ဟု ေခၚသည့္ Accident အျဖစ္အမ်ားဆံုး ေကြ႕ႏွင့္ ေစတီကို ေတြ႕ရျပန္သည္..။ Location ျပထားသည့္ ဓါတ္ပံုမ်ားကို ဝင္ၾကည့္ရင္း အရြက္စိမ္းစိမ္းမ်ား၊ အပူပိုင္းရြက္ျပတ္ေတာ ၏ ရတနာ သစ္မာမ်ားအေၾကာင္းေခါင္းထဲ ေရာက္လာျပန္သည္.။
          အေပၚကို ထပ္တက္မိေတာ့ ၂၁ မိုင္ ယာဥ္ရပ္နားစခန္း ဟုေခၚသည့္ စားေသာက္ဆုိင္တန္းမ်ား…။ ေျမပံုေပၚတြင္ တဂ္ထားေသာ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိေလလွ်င္ .. သူမ်က္လံုးမ်ား အလိုအေလ်ာက္ တည္ၾကည္ေလးနက္သြားရသည္..။ ေတြေဝလြမ္းေဆြးမႈပံုရိပ္မ်ားမွ တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရဟန္အျဖစ္သို႔ စကၠန္႔ ပိုင္းမွ် ကူးေျပာင္းသြားၿပီးလွ်င္ ပိုမို ေတြေဝလြမ္းဆြတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုေၾကာင့္ သက္ျပင္းရွည္ႀကီး တစ္ခုကို မႈတ္ထုတ္လိုက္မိသည္..။
          ေၾသာ္.. ကိုကိုးရယ္… ။
          သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကို ကြန္ပ်ဴတာ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွ ခြာသည္.။ ျပတင္းတံခါးဖြင့္ထားေသာေၾကာင့္ အခန္း ျပင္ကလေရာင္ကို အတားအဆီးမဲ့စြာ ျမင္ေနရသည္..။ မိုးန႔ံမကင္းေသာ ေလေအးသည္ သူ႔မ်က္ႏွာျပင္ကို ထိ တို႔ ကစားေလသည္..။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႔စိတ္အလ်င္က ပစၥဳပၸန္ကာလႏွင့္ ေခတၱမွ် အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေတာက္ သြားေလသည္…။
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

          အဲဒီအခ်ိန္က သူ ျပင္ဦးလြင္မွာ…။
          ဘာသာစကားသင္တန္းတက္ေနရင္း သၾကၤန္တြင္းကာလခြင့္ေပးခ်ိန္မို႔ စစ္ကားႀကီးမ်ားႏွင့္ မႏၱေလး အထိ သင္တန္းက လိုက္ပို႔သည္..။ လမ္းတစ္ဝက္ျဖစ္ေသာ ၂၁ မိုင္ ယာဥ္ရပ္နားစခန္းမွာ ခဏရပ္ၾကသည္…။ ၂၁ မိုင္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ ကားတန္းႀကီးအျပင္ ေနာက္ထပ္ ကားတန္းႀကီး တစ္ခု ထပ္ေတြ႕ရသည္..။
     “ ရန္ကုန္အေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ ဘူမိေဗဒ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ ေလ့လာေရးခရီးစဥ္” ဆိုသည့္ နဖူးစီးစာတမ္း ကို ေရွ႕ဆံုးကားမွာ သြားေတြ႕ရသည္..။ သူ႔ရင္ထဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားသည္..။
          ဟာ…. ဒါဆို ကိုကိုးတို႔ေပါ့..။
          စိတ္ထဲမွာ ေတြေဝေနာက္က်ိသြားရသည္..။ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေနတာက ေမ့မ်က္ႏွာ..။ နင္ရထားေပၚမွာ ပဲမ်ားမေနနဲ႔ဦးေနာ္.. လို႔ ေမကမွာလိုက္ေသးသည္..။ ေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္ထဲလက္စမ္းလိုက္ေတာ့လည္း ေမ ေပးလိုက္သည့္ စတစ္ကေလး..။ ငါ့ပံုေတြ သူမ်ားကိုေလွ်ာက္ျပမေနနဲ႔.. ဆိုတာကေခါင္းထဲ ဝင္လာလုိက္ေသး သည္.။
          အာ.. ဘာေတြလဲကြာ..။
          သူနည္းနည္းေတာ့ ေခါင္းရႈပ္သြားသည္..။
          စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့  ကိုကိုးနဲ႔ သူ ဒီတစ္ခါၿပီးေနာက္တစ္ခါ ဆံုစရာမရွိေတာ့ပါ…။ အျဖဴစင္ဆံုး၊ အသန္႔ ရွင္းဆံုးမ်က္ႏွာျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္မည္ဟု စိတ္ကူးလိုက္သည္..။
          ေရွ႕ဆံုးကားတံခါးေပါက္သို႔ခပ္တည္တည္သြားရပ္သည္..။ ေရွ႕က ဒ႐ိုက္ဘာေဘးမွာ အသက္ႀကီးႀကီး အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနသည္..။ ပံုစံၾကည့္ရသေလာက္ ဆရာမ ျဖစ္ဖို႔ မ်ားသည္..။  
          “ ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမလားခင္ဗ်ာ.. ”
          “ ဟုတ္ကဲ့ ရွင္ ဘာကိစၥ ရွိလို႔လဲ မသိဘူး.. ”
          ထိုဆရာမက ယူနီေဖာင္းျဖင့္ ပခံုးေပၚႏွစ္ပြင့္တင္ထားေသာ သူ႔အား ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္ၿပီး ေမးျခင္း ျဖစ္သည္..။
          “ ဟုတ္ကဲ့ဆရာမ. ဒီယာဥ္တန္းမွာ ဝင့္ေရႊရည္ေဇာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး ပါလားမသိဘူးခင္ဗ်ာ.. သူက သူ႔အသိပါခင္ဗ်.. ”
          “အယ္.. အဲဒီနာမည္ မပါဘူးရွင့္…” “ဟုတ္ကဲ့ပါတယ္ရွင့္.. ေနာက္ကားမွာပါ..”
          အသံ ႏွစ္သံ တစ္ၿပိဳင္တည္းလိုလိုထြက္သည္..။ မပါေၾကာင္းျငင္းသည္က ဆရာမျဖစ္ၿပီး. ပါသည္ဟု ေထာက္ခံသည္က ဒုတိယတန္းက ေကာင္မေလးတစ္ဦး..။
          ဆရာမက ထုိေကာင္မေလးကို အလိုက္မသိတတ္ရန္ေကာ ဆိုသည့္အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္သည္.။
          သူ မၿပံဳးမိေအာင္ ထိန္းလုိက္ရသည္..။
          ေနာက္ကားမ်ား တစ္စီးၿပီး တစ္စီး ေမးသြားေတာ့ .. ေနာက္ဆံုးကားထိ ေရာက္သြားသည္..။ ကားျပတင္းေပါက္က ေအာ္ေမးၾကည့္ေတာ့ .. ေဟာ သူမကို ေတြ႕ပါၿပီ..။
          မွန္ျပတင္းေပါက္က ေခါင္းေလးျပဴထြက္ရင္း သူ႔ကို ၿပံဳးျပေနသည္…။
          သူမ ထိုင္ေနတာက ေနာက္ဆံုးကားရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခံု၊ ညာဖက္ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ ထိုင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္.။  
          “ကိုကိုး ကိုယ့္ကို မွတ္မိလား.. ”
          “မွတ္မိတာေပါ့. ကိုႀကီးရ.. ”
          သူမ အသံကိုၾကားေတာ့ ညြတ္ႏူးမလို ျဖစ္သြားသည့္ ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ထိန္းသည္..။ မ်က္ႏွာ အမူအယာကို ထိန္းႏုိင္ေသာ္လည္း ရင္ခုန္ႏႈန္းက ထိန္းလို႔မရ.။
          “ ကိုကိုး ေအာက္ကို ခဏဆင္းခဲ့ပါလား.. ကိုယ္နဲ႔စကားခဏ ေျပာၾကတာေပါ့.. ”
           “ အင္းးးးး ခဏေနက်ရင္ သမီးဆင္းခဲ့မယ္ေလ… .”
          သူမက စဥ္းစားသည့္ ပံုစံမ်ိဳးေလး လုပ္ၿပီးမွ ျပန္ေျဖသည္..။ လာျပန္ၿပီလား .. ဒီသမီး ဆုိတာ.. လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့ သူက ေျပာင္စပ္စပ္ အမူအယာျဖင့္  လွ်ာထုတ္ျပသည္..။
          လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ၿပံဳးျဖစ္သြားသည္..။
          “အိုေက.. ဒါဆိုကိုယ္ ဒီဆိုင္ထဲမွာ ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္..”
          သူမက ၿပံဳး၍ ေခါင္းညိတ္ျပသည္…။
          သူ သူမတို႔ကားရပ္ထားသည့္ေနာက္မွ ဆိုင္ထဲသို႔ဝင္လိုက္သည္..။ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ေပမယ့္ သူ့႔႔ေနာက္ေက်ာကို သူမ လွမ္းၾကည့္ေနသည္ ဆိုတာ အလိုလို သိေနသည္..။
          အျပင္ကို ျမင္ရသည့္ စားပြဲတစ္လံုးမွ ထုိင္ရင္း သူမ ကားေပၚက ဆင္းလာမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနမိသည္.။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူမကိုေျပာရမည့္ စကားလံုးမ်ားကို စာစီေနမိသည္..။ ေျခသလံုးထိရွိေသာ သူမ ဆံပင္ရွည္ႀကီးမွ ရွိေသးရဲ႕လား..။ လက္ကိုင္ပဝါေပးလွ်င္ မ်က္ရည္သုတ္ရတတ္သည္၊ လက္ေခ်ာင္းခ်င္း ခ်ိတ္တြဲ လွ်င္ ၾကားလူဝင္တတ္သည္. ဆိုေတာ့ အယူသီးမႈေတြ ယံုၾကည္ေနေသးရဲ႕လား..စသျဖင့္ အေတြးေတြကလည္း အစီအရီ..။
          “ေရလည္ေက်ာက္တန္းဘုရားကို မသြားခ်င္ပါနဲ႔ ကိုႀကီးရာ.. အတြဲေတြသြားရင္ ကြဲတတ္တယ္တဲ့..”
          သူမ ေျပာခဲ့သည့္စကား..။
          အယူသီးမႈကို သူလက္မခံေသာ္ျငား.သူႏွင့္သူမ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ခဲ့ၾကတာ (၂) ႏွစ္ျပည့္ ေတာ့မည္ဆိုတာ သတိရမိ ျပန္သည္.။
          ခဏၾကာေတာ့ သူမ ကားေပၚမွ မတ္တတ္ရပ္သည္.။ ေရွ႕ဆံုးကားက ဆရာမက သူမႏွင့္ စကားေျပာေနသည္..။
          သူတို႔စကားေျပာပံုၾကည့္ရတာ..အနည္းငယ္ အေျခအတင္ ျဖစ္ေနပံုရသည္..။
          ခဏ ၾကာေတာ့ သူမ ဆိုင္ဘက္အျခမ္း ကားျပတင္းေပါက္ကေန ေခါင္းျပဴထြက္လာသည္..။
          “ကိုႀကီး.. ကိုႀကီး..”
          သူမ ေအာ္ေခၚတဲ့အခ်ိန္ သူ ေျပးထြက္သြားေတာ့ သူမတို႔ ကားတန္းႀကီးက ဘီး စလိမ့္ေနၿပီ..။         
          “ဟာ…”
          သူမက စာရြက္အပို္င္းေလးတစ္ခုကို ကားျပတင္းေပါက္မွပစ္ခ်ေပးသည္.။ ထိုစာရြက္အပို္င္းေလးက ကားထြက္သည့္ ေလအရွိန္မ်ားႏွင့္ ေဝ့ဝဲသြားၿပီးမွာ ကားလမ္းရဲ႕ ဟိုဖက္ကမ္းမွာသြားက်သည္..။
          ကိုရီးယားကားေတြထဲကလို ခပ္လွမ္းလွမ္းထိ သူ ေျပးမလိုက္ျဖစ္ေတာ့ပါ..။ ဝတ္ဆင္ထားသည္က ယူနီေဖာင္း ႏွင့္ မဟုတ္ပါလား..။ အရပ္ဝတ္ျဖင့္ ဆိုပါလွ်င္လည္းသူ ေျပးလိုက္ျဖစ္မည္ မထင္ပါ..။
          လမ္းဟိုဖက္ကူးၿပီး စာရြက္သြားေကာက္မွ သူမဖုန္းနံပတ္ကိုေရးေပးထားမွန္း သိရသည္..။
မႏၱေလးေရာက္မွ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ့မွ သူမက ေတာင္းပန္တိုးရႈိးသံျဖင့္ ဆိုလာသည္..။
          “ကိုႀကီးတို႔ လူအုပ္ကလည္း အမ်ားႀကီး.. သမီးတို႔လူအုပ္ကလည္း အမ်ားႀကီးမို႔ ဆရာမေတြက ဟိုးေအာက္က ဆိုင္တန္းကို ေျပာင္းလိုက္တာ ” တဲ့..။
          ဆရာမေတြက အပ်ိဳႀကီးေတြ မဟုတ္လားလို႔ ေမးေတာ့ ဟုတ္ေၾကာင္းဝန္ခံသည္ႏွင့္ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ ဟု ေျပာရင္းႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ၾကရေသးသည္..။
          “ကိုႀကီးေရာ ရည္းစားအသစ္ ရေနၿပီလား..”
          “ဟင္.. ဒီလိုပါပဲ.. ”
          မတင္မက် ေျပာလိုက္ၿပီးမွ ေမ့မ်က္ႏွာကို ကြက္ကနဲ ျမင္လိုက္သည္..။ မရိုးသားသလို ျဖစ္သြားသည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း စိတ္ထဲမွ က်ိန္ဆဲလိုက္မိသည္..။
          “သမီးပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမယ္ေနာ္… သမီး ခုထိ ရည္းစားမရေသးဘူး.။ အဲဒါ ကိုႀကီးကို သမီး မေမ့ႏုိင္ ေသးလို႔ပါ.. ”
          “လာျပန္ၿပီလား.. ဒီသမီး..”
          “ကိုယ္…”
          တစ္ခ်ိန္က သူစြဲလမ္းခဲ့ဖူးသည့္ အေခၚအေဝၚမ်ိဳး….။ သူအသက္ရႈၾကပ္လာသည္..။ ဒါလားကြာ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္ရဲ႕ သစၥာ..။ မင္းပဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အေပ်ာ္ မခ်စ္တတ္ဘူးဆုိ..။ ခံစားလို႔ကို မရတာဆို..။
          သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိ…။
          “ကိုကိုး ကိုယ့္ကို တစ္ခုေမးပါရေစ.. ကိုယ္. ကိုကိုး ကို ခ်စ္ေသးရဲ႕လားဟင္…”
          ငယ္ထိပ္တည့္တည့္ကို မိုးႀကိဳးပစ္ခ်လိုက္သလို ေမးခြန္းမ်ဳိး….။
          သူ ဘယ္လို ေျဖရမလဲ..။ ေမ့မ်က္ႏွာက အာရံုထဲမွာေပၚလာသည္..။ မင္းေယာက္်ားမဟုတ္ဘူးလား.. ။ မင္းသစၥာတရားကိုဘယ္လို တန္ဖိုးျဖတ္မလဲ..။ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေမ့ပစ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာသည္ ဒါေပမယ့္..။ လူ. လူထဲက ေယာက္်ား.။ ေယာက္်ားထဲကမွ ကတိႏွင့္သစၥာကို တန္ဖိုးထားရမည့္ အရာရွိတစ္ဦး..။ ၿပီးေတာ့ စစ္သည္ေတာ္က်င့္ဝတ္ထဲက.. မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနပါ.. ဆိုသည့္ က်င့္ဝတ္.။
           “ဟဲလို. ကိုယ္.. ကိုယ္.. ကိုကိုးေျပာတာ ၾကားရေသးလား..ဟဲလို…”
          တစ္ဖက္က အသံမၾကား၍ ေမးလာမွ သတိျပန္ဝင္လာသည္..။
          သူ ျပန္မေျပာသင့္ေတာ့ပါ…။
          ခ်စ္သူကို ကတိအထပ္ထပ္ေပးၿပီးေသာ္လည္း ေခတၱမွ် ေတြေဝမိသြားေသာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္တင္မိပါသည္..။
          ေနာက္ဆံုးတြင္ အားတင္း၍ သူ ဖုန္းကို ပိတ္ပစ္လိုက္ပါေတာ့သည္..။
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

          ထိုေန႔မွ စ၍ ကိုကိုးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ပါ…။
          ၃ ႏွစ္ဆိုေသာ အတိုင္းအတာသည္ ထိုအျဖစ္အပ်က္ကိုစံုးစံုးျမဳပ္သည္အထိ ေမ့ေစႏုိင္ပါတကားဟု ေတြးမိျပန္သည္..။ ယခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးလွ်င္မူ ရယ္စရာအတိသာ..။ ကိုကိုး၊ သူ ေရာ ေမ ပါ. တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီတြင္ စနစ္တက် ျဖင့္ အဆင္ေျပေနၾကၿပီမဟုတ္လား..။
          ျပတင္းေပါက္က လေရာင္ကုိ ၾကည့္ရင္း သူ ၿပံဳးမိေနလိုက္သည္.။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘဝ၏  စုတ္ခ်က္မ်ား သည္ လွပ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အတိတ္ပံုျပင္မ်ားကို ျခယ္မႈန္းတတ္သည္ကို စဥ္းစားရင္းပင္..။
          "ခုေတာ့ ေဆာင္းအိပ္မက္ လိုပါပဲ ကိုကိုးေရ…"
သူ႔ႏႈတ္မွ ဖြဖြ ေရရြတ္မိေတာ့သည္...။ 

~မိုးသက္ဦးလြင္~
           





Saturday, June 21, 2014

တစ္စံုတစ္ရာ....


ေခါင္းစဥ္ကို ဘာေပးရမယ္ဆိုတာ မသိေတာ့လို႔ သီခ်င္းနာမည္ေလး “ တစ္စံုတစ္ရာ” လို႔ပဲ ေပးလိုက္ပါ တယ္.။ ပုဂၢိဳလ္ေရးခံစားခ်က္ေတြ ေရာျပြမ္းေနတဲ့အတြက္ ရင္ဘတ္ခ်င္းတူသူမ်ားသာ လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္မလို႔ အစက စဥ္းစားမိပါေသးတယ္.။ ေနာက္ေတာ့ မိမိဘေလာ့ကိုလာဖတ္သူမ်ားဟာ မိမိနဲ႔ရင္ဘတ္ခ်င္း ကာရံတူသူမ်ားဆိုတာေတြးမိလို႔ ဒီအတိုင္းပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ပါတယ္..။ 
     ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ၃ ႏွစ္နဲ႔ ၆ လ ေလာက္ စာသင္ရပါတယ္..။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စက္တင္ဘာလမွာ ေက်ာင္းသားသစ္လက္ခံၿပီး၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ ျပည္ေတာ္ျပန္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းေပါ့..။  ဒီႏွစ္သင္ခန္းစာေတြၿပီးဆံုးလို႔ ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ စာတမ္းျပင္ဆင္ကာလအတြက္ ေက်ာင္းပိတ္ေပးလုိက္ပါတယ္.။ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘၤာစီးတဲ့ အပန္းေျဖခရီးေန႔ေပါ့...။ 
သေဘၤာေပၚမွာ IR (ေက်ာင္းသားေရးရာပဲဆိုပါေတာ့ဗ်ာ..) က ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို Shock ရေစမယ့္ သတင္းစကားတစ္ခုကို ေဆာင္လာပါတယ္..။ 
    “ မင္းတို႔အားလံုး လာမယ့္ စက္တင္ဘာလမွာ စာတမ္းခုခံရမယ္.။ ကိုးလပိုင္းအတြင္း မင္းတို႔အားလံုး အိမ္ျပန္ရမယ္..” တဲ့..။ 
သေဘၤာေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေၾကာင့္ ဆူညံေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး တိတ္ဆိတ္သြားၾကပါတယ္..။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ တကယ္ကို မယံုၾကည္ႏုိင္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြပါ..။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈထက္ အံ့အားသင့္မႈေၾကာင့္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္...။
လြန္ခဲ့တဲ့  ၆ လေလာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီလိုစာသင္ႏွစ္ အခ်ိန္ဇယားေျပာင္းလဲ တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားေပမယ့္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ျပန္လည္ျငင္းဆိုခဲ့တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ရွိခဲ့ၾကတာမဟုတ္ပါလား.။ တကယ့္တကယ္ ခြဲရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ မယံုၾကည္ႏုိင္ၾကေတာ့..။ 
ဒီေနရာမွာ ေမးစရာရွိပါတယ္..။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ေျမဆီ ျပန္လာရမွာ မေပ်ာ္ဘူးလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္း..။  ဟုတ္ကဲ့ သိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္.။ သိပ္ဝမ္းသာပါတယ္.။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ.. ဒီညီအစ္ကိုေတြ၊ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေတြ႕ဆံုမႈဟာ ေနာက္ဆံုးျဖစ္သြားႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ အသိက ေခါင္းထဲကို မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာခဲ့တာေၾကာင့္ပါ..။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာ္စကိုေျမကို ခြဲခြာဖို႔ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးတာ အမွန္ပါ..။ ကိုယ့္ရင္ထဲက သံေယာဇဥ္ရဲ႕ ဆြဲႏႈတ္ခံရမႈ ထိရွတယ္ဆိုတာ ခံရသူပဲ သိခဲ့တာမို႔ပါ.။ မြန္းၾကပ္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပထဲက စြဲမက္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ အရာေတြထက္၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ဖန္တီးႏုိင္မႈကို မက္ေမာေနတုန္းဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းခ်င္ေပမယ့္ ျငင္းမရခဲ့ဘူး..။ 
ဘယ္ေလာက္ပဲ သူစိမ္းဆန္ပါေစ၊ မိုင္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီေဝးေနပါေစ.။ ျမန္မာျပည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိခင္ ဆိုရင္ ေမာ္စကိုဟာ ခ်စ္လွစြာေသာ အေဒၚတစ္ဦးလို႔ ထင္ျမင္မိတာ ကၽြန္ေတာ္မွားပါ့မလား..။ ခါးသီးမႈေတြ ရွိခဲ့တယ္..။ ဒါေပမယ့္ .... သံေယာဇဥ္ ...။ တစ္ရက္စာမဟုတ္၊ တစ္လစာမဟုတ္၊ တစ္ႏွစ္စာ မဟုတ္၊ အႏွစ္ႏွစ္အလလ သံမိႈစြဲ၍ အသားက်ေအာင္ က်င့္ယူခဲ့ရတဲ့၊ ရင္းႏွီးဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရတဲ့ .. တစ္ခ်ိန္က အသစ္လြင္ဆံုးေသာ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ခုေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တစ္သားတည္း က်ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေပါ့.။ 
အ႐ိုးသားဆံုးဝန္ခံရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေမာ္စကိုကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္...။  
ဒါေပမယ့္လည္း ပဝတၱိဆိုတာ၊ ဇာတိမွ မဟုတ္ပဲေနာ္..။ ဧည့္သည္ဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ျပန္ရမွာပါ..။ စစ္သားဆိုတာကလည္း အခ်ိန္နဲ႔ နယ္ပယ္ ကန္႔သတ္ခ်က္မွ မရွိခဲ့တာကိုး..။ 
ဒီေန႔ သေဘၤာေပၚမွာ ၃ ႏွစ္တာ А, Б, В, Г (A, B, C, D) က စလို႔ သင္ေပးခဲ့တဲ့ Language ဆရာမေလးေတြ ငိုၾကတယ္.။ သူတို႔ငိုၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ မခံစားႏုိင္ဘူး..။ ေယာက္်ားႀကီးေတြတန္မဲ့ မ်က္ရည္က်မိၾကျပန္ေရာ..။ဆရာမေတြေကၽြးတဲ့ မုန္႔ေတြစားၿပီးေတာ့ ဆရာမေတြကို ေတာင္းပန္ၾက၊ ငိုၾက၊ ႏႈတ္ဆက္ၾကေပါ့.။ ဒီေန႔ၿပီးရင္ ဒီဆရာမေတြကို ဒီတစ္သက္မေတြ႕ရေတာ့ဘူးေလ..။ “ ဆရာမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႐ုရွားေမေမပါ..”၊ “ မင္းကို ငါတို႔အားလံုးက မိခင္လို၊ အစ္မတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ပါတယ္..”၊ “ ၾကယ္ေၾကြတဲ့အခါ ငါတို႔ မင္းရဲ႕တပည့္ေနာက္တစ္ခါ ျဖစ္ခြင့္ရပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္”၊ “ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ မင္းတုိ႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမွာပါ.။ အခြင့္ႀကံဳတဲ့အခါ ငါတို႔ ႏုိင္ငံကိုေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ပါ.”  စတဲ့ စာသားေတြကို စာအုပ္ထဲမွာ ေရးေပးၾကတယ္..။ ဆရာမေတြက ငိုလို႔မဆံုး၊ လိုက္လာတဲ့ေနာင္ေတာ္၊ ညီေတာ္ ေတြလည္း စိတ္မေကာင္းၾက..။ (ဒီစာေရးရင္းလည္း မ်က္ရည္က်)၊
အဲဒီအခ်ိန္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ယူလာတဲ့ ဂစ္တာက ႀကိဳးျပတ္သြားတယ္.။ ႀကိဳးျပတ္ရင္းနဲ႔ပဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာင္း လို႔ဆိုေပးလိုက္ရတဲ့ သီခ်င္းက ဝိုင္ဝုိင္းရဲ႕ “ ေျဖသိမ့္လိုက္” သီခ်င္းေပါ့...။ ဆို႔နင့္ေနသူေတြ မ်က္ရည္ဝုိင္းသြားရတယ္..။ ဒီေန႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့ရာကေန အေဆြးခရီးျဖစ္သြားတယ္..။
 သေဘာၤေပၚက ျပန္ဆင္းေတာ့ အေဆာင္ကို ျပန္ခ်င္စိတ္ မရွိဘူး..။ ေျခဦးတည့္ရာကို ေလွ်ာက္သြား ခ်င္ေနတယ္.။ ဒီေန႔မွာ ရာသီဥတုက ေနမပူမိုးမရြာ၊ ခပ္အံု႔အံု႔နဲ႔ စိတ္ေတြကို ပိုေဆြးေနသလိုပါပဲ..။ 
အဲဒါနဲ႔ပဲ လူစုၿပီး ဟိုဖက္က ပန္းၿခံထဲမယ္ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္.။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႐ိုက္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး.။
အဲဒီခံစားခ်က္ကလည္း ဘာနဲ႔မွ မတူ..။ ဒုတိယႏွစ္ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝ ေတာင္ေပၚမွာသစ္ပင္ေလး ၂ ပင္ၾကား ရြက္ဖ်င္တဲကေလးထိုးၿပီး ၁ ပတ္ေလာက္ေနခဲ့စဥ္က အျပန္မွာ ကိုယ္ခိုဝင္ခိုနားခဲ့ရာ အဲဒီေနရာေလးကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ရင္းႏွီးခဲ့လို႔ မ်က္ရည္ဝဲမိတာ၊ တတိယႏွစ္မွာ ကိုယ့္ပစ္က်င္းကိုတူးၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ ကိုယ့္အတြက္ အင္မတန္ခ်စ္ခင္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ အိပ္စက္ရာေနရာေလးကို ေတာင္သူေတြ ဖို႔ပစ္လိုက္တဲ့အခါ ခံစားရတာနဲ႔ အခုတစ္ခါ ၃ ႏွစ္၃ မိုး ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္လာတဲ့ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕ႀကီးကို ခြဲခြာရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ ထပ္တူက်ေနတာကို သတိရမိတယ္..။  “ ညီေလးေရ..ကိုယ္ကေတာ့ အစြဲႀကီးတယ္ကြယ္..” ဟုသာ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္..။ 
ပန္းၿခံထဲက လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး အျပန္မွာ ႀကိဳးတံတားႀကီးေပၚက ျဖတ္ျပန္ၾကပါတယ္...။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂရုမစိုက္ ကိုယ့္စိတ္ထင္ရာကိုလုပ္၊ သူမ်ားလုပ္တာကိုလည္း ဖာသိဖာသာေနၾကတဲ့ ႏွာေခါင္းခၽြန္ခၽြန္ လူမ်ိဳးေတြ(အဲဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ.. သိပ္ေတာ္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့) ၊ အဘုိးႀကီးေတြကို သက္ႀကီးရြယ္အိုမို႔ ရထားေပၚ ေနရာဖယ္ေပးတုိင္း “ ငါသန္မာေနတုန္းပဲ” လို႔ ေဒါသနဲ႔ ျပန္ေျပာတဲ့ စိတ္ဓါတ္မာတဲ့လူမ်ိဳးေတြ၊ မာန္ႀကီးတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ၊ (အဲဒီမာန္ေတြနဲ႔ ပဲ.. စစ္ျဖစ္တိုင္း ေယာက္်ားေတြအားလံုး ထြက္တိုက္ခဲ့ၾက)၊ ကမာၻ႔အလွဆံုး အမ်ိဳးသမီးေတြ(အဲဒီအမ်ိဳးသမီးေၾကာင့္ပဲ ကမာၻေက်ာ္ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ စစ္ဗိုလ္နဲ႔ေသနတ္ယွဥ္ပစ္ရင္း အသက္ဆံုးရံႈးခဲ့ရ)၊ အခ်စ္ကိုဖြဲ႕ဆိုရာမွာ ထူးခၽြန္လြန္းတဲ့ စာေရးဆရာေတြ (လိင္မႈကိစၥမပါတဲ့ စိတၱဇအခ်စ္သက္သက္ေၾကာင့္ ကမာၻေက်ာ္ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာလည္းရွိ )၊ စစ္သားကို အင္မတန္ခ်စ္တဲ့လူမ်ိဳး၊ တစ္ႏုိင္ငံလံုးမိသားစုဝင္ထဲစစ္သားမရွိသူ မရွိသေလာက္ရွား၊ စစ္သားမရွိရင္ မ်က္ႏွာငယ္ရတဲ့လူမ်ိဳး၊ Victory Day တိုင္း ကေလးငယ္ေတြကို စစ္ျပန္ႀကီးေတြဆီ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အေမြေတာင္းခိုင္းတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ၊( အဲဒီလူမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ပဲ ယေန႔ထိ ကမာၻ႔မဟာ အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရဲ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္ရဲေနဆဲ)။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ လူငယ္ေတြ(ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားက်မိတဲ့ဘဝေတြ)၊ ဆရာစာေရးတဲ့ေက်ာက္သင္ပုန္းကိုဓါတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး စာအုပ္ျပန္ထုတ္ၿပီးက်က္တဲ့ စာမွစာဆိုတဲ့၊ စာနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သင္႐ိုးကုန္လို႔ သင္စရာအသစ္လိုက္ရွာတဲ့ ႏုိဘယ္ဆုရွင္ေလာင္းလ်ာေက်ာင္းသားေတြ၊ အို.. အကုန္အကုန္ပါပဲ..။ 
  အမွတ္တရေတြအမ်ားႀကီးေပမယ့္.. ဟိုးအရင္ကေရးခဲ့တဲ့ စာေလးလိုပဲ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေလးက မၾကာခင္ တကယ္ပဲ ေရာက္လာေတာ့မယ္ေလ..။ ဒီေန႔ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဖီလင္ဆုိတာ တဒဂၤပါ..။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ေႏြဦးကံ့ေကာ္သီခ်င္းထဲကလို “ ဒါလည္း အေတြးပါပဲ..” လို႔ပဲ ဆိုရေလမလား..။ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ခင္တြယ္တဲ့ ဒီအသိုင္းအဝုိင္းေလးထဲက လူမသိသူမသိ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အခါ.....။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
၂၁-၆-၂၀၁၄
(ေခတၱ-ေမာ္စကို)



Thursday, April 10, 2014

လာဘ္တစ္ပါး၏ အျခားမဲ့၌...


ရာသီဥတုက ပူေခ်ၿပီ.။ ဧၿပီလ မဆန္းတစ္ဆန္းအခ်ိန္ဆိုေသာ္ျငား ေႏြလယ္ႏွင့္မျခား အိုက္စပ္စပ္ရွိလွသည္.။ အခန္းျပတင္း အျပင္က ျဖတ္၀င္လာေသာ ေလကပင္လွ်င္ ေအးခ်မ္းမႈ အားနည္းေလ်ာ့ပါးလ်က္ အညာေရာင္ ေပါက္ေန သည္.။ ရွမ္းျပည္မွာမို႔သာေတာ္ေတာ့သည္.။ အညာ မွာ မည္သို႔ေနၾကမည္ကို စဥ္းစား၍မရ.။

            ရာသီဥတုေတြပူျပင္းလာတိုင္း အိုဇုန္းလႊာဆိုတာႀကီး မည္မွ်ပါးလာေၾကာင္း သတင္းေတြဖတ္ရတတ္သည္.။ ကလို႐ိုဖလူ ႐ိုကာဗြန္ ဓါတ္ေတြ မည္မွ် မ်ားလာေၾကာင္းႏွင့္ အေရျပားကင္ဆာ ျဖစ္ပြားမႈ မည္မွ် တိုးလာေၾကာင္း သတင္းေတြကလည္းဆိုင္မွာလာ၀ယ္သည့္သူေတြေျပာတာ နားႏွင့္မဆန္႔ ေအာင္ၾကားရသည္.။ သို႔ေသာ္ ႏွင္း ကေတာ့ အိုဇုန္းလႊာ ပါးတာမပါးတာ အေရးမႀကီး၊ မနက္ျဖန္ အတြက္ အ ေမ့အေၾကာ္ဆိုင္ေလး အေရာင္းမပါးဖို႔ ပိုအေရးႀကီးသည္.။ ရာသီဥတုမည္မွ် ပူပူ အေၾကာ္ကိုေတာ့ လူတိုင္းစားၾကတာက အင္မတန္ကံေကာင္းလွသည္ဟု ႏွင္း ကထင္စၿမဲ.။ ရာသီစာ မဟုတ္သည့္ အတြက္ အၿမဲတမ္းေရာင္းေနရတာကိုက ကံေကာင္းလွၿပီဆိုတာ ႏွင္းသိထားသည္.။

          ႏွင္းနာမည္က ႏွင္းပြင့္ေအး။ ႏွင္းပြင့္ေလးလိုေအးခ်မ္းပါေစ ဟူသည့္ အဓိပၸာယ္ျဖင့္ ေပးခဲ့သည္ဟု  အေမက တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ကူးေပါက္လွ်င္ ဆိုတတ္သည္.။ ဒါေပမယ့္ အရပ္ထဲကေရာ ဆိုင္လာ၀ယ္တဲ့ သူေတြကပါ. ႏွင္း၊ မႏွင္း ၊ လို႔ေခၚတတ္သည္.။ ဘ၀ေပးကေတာ့ လံုး၀ဆန္႔က်င္ဘက္..။ဘယ္ေတာ့မွမေအးခ်မ္းသည့္ ႏွင္းတို႔ မိသားစုတြင္. အေဖ မရွိ သည့္ေနာက္ မုဆုိးမ အေမက အေၾကာ္ဆိုင္ေလးဖြင့္၍ ႏွင္းတို႔ ေမာင္ႏွမ၂ ေယာက္စလံုးကို ေက်ာင္းဆက္ထားခဲ့သည္.။ ေက်ာင္းကလူ ေတြအားလံုးႏွင့္ယွဥ္လွ်င္္ ႏွင္းတို႔က ေအာက္ရဲ႕ေအာက္မွာ..။ ႏွင္းတို႔ေအာက္မွာ ေက်ာင္း သမံတလင္း ပဲ ရွိေတာ့သည္.။ သို႔ေပတည့္ ႏွင္း စိတ္မပ်က္ပါ.။ အခ်ိန္မွန္အိပ္၊ အခ်ိန္မွန္စားရ အေမ့မ်က္ႏွာကို တစ္ရက္တစ္ခါ ျမင္ေနရလွ်င္ေက်နပ္ၿပီ.။ မုန္႔ဖိုးဆိုတာ မျမင္ရတာ ေမာင္ေလးတစ္သက္.။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိမ္ရဲ႕စီးပြားေရးက အေမ့ အေၾကာ္ဆိုင္ေလး ကိုသာ အားထားေနရသည္.။ ႏွင္းမွာ စိတ္ပူစရာဆိုလို႔ အေမ့က်န္းမာေရးပဲရွိသည္.။ အေမခုတေလာ အေတာ္ ခ်ဴခ်ာသည္။ ပန္းနာရင္ၾကပ္အခံရွိေတာ့ ပိုဆိုးသည္.။ လုပ္စားတာက အေၾကာ္သည္.။ ဒီေညွာ္ေတြ ၊ မီးခိုးေတြၾကားမွာ မလုပ္ခ်င္လည္း လုပ္ေနရသည္.။ ႏွင္းတို႔ေမာင္ႏွမ အေမ့ကို နားေစခ်င္ပါၿပီ.။ ဒါေပမယ့္ အေမနားလွ်င္ ႏွင္းတို႔ တစ္မိသားစုလံုး စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ျဖစ္မွာကို သိေနသည္.။ ေလာေလာဆယ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေက်ာင္းတစ္ဖက္ေတြႏွင့္ မဟုတ္ပါလား.။

            “ အဟြတ္.အဟြတ္.. အႀကီးမ..ႏုိးေနၿပီလား..။  ႏိုးရင္ မီးေမႊးထားဦး…”

            အိပ္ယာထဲက အေမ့အသံၾကားသည္.။ ေခ်ာင္းေတြဆိုးေနျပန္ၿပီ..။

            “ ဟုတ္ကဲ့အေမ.. ေခ်ာင္းေတြဆိုးေနရင္လည္း ဒီေန႔ ဆိုင္မထြက္နဲ႔ေတာ့ေလ အေမ..။ တစ္ရက္ေလာက္နားလိုက္ ပါလား ..”

            “ ဟဲ့.. ငါနားလို႔ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္မလဲ..။ နင္တို႔ေတြအကုန္ ငတ္ကုန္မွာေပါ့.. ကိုယ့္ဖာသာရွာစားႏိုင္လို႔လား .. တယ္.. ငါမနက္ေစာေစာစီးစီး ဆဲမိေတာ့မယ္..၊ ငါဘုရားကန္ေတာ့ေခ်ဦးမယ္.။ အဟြတ္..အဟြတ္. အငယ္ေကာင္ကုိႏႈိး ၿပီး မီးေမႊးထားၾကားလား..”

            “ ဟုတ္ကဲ့အေမ…”

            အေမ ေငါက္တာ ႏွင္းစိတ္ထဲမွာမထားပါ.။ လူဆိုတာ မျပည့္မစံုခ်ိဳ႕တဲ့လွ်င္ ၊ ပင္ပန္း ဆင္းရဲလွ်င္ အလိုလို ေဒါသ ကထြက္ေနတတ္တာကို ႏွင္းသိထားသည္.။ ေလာေလာဆယ္္ေတာ့ အငယ္ေကာင္ကိုအရင္ႏိႈးရမည္.။ မီးေမႊးၿပီးမွ ႏိုးလွ်င္ အငယ္ေကာင္ ေက်ာင္းေနာက္က်မည္ျဖစ္သည္.။

            မီးေမႊးၿပီးေတာ့ မနက္စာစားေတာ့ ဆန္ကုန္ေတာ့မည္ကို သတိထားမိသည္.။ မနက္စာက ပံုမွန္အတိုင္းပင္ ညကက်န္သည့္ အေၾကာ္အေၾကမ်ားကို သုတ္ၿပီးထမင္းၾကမ္းႏွင့္ စားျခင္းျဖစ္သည္. ။ ႏွင္းအတြက္ အေမ့လက္ရာအေၾကာ္ က နတ္သုဒၵါလိုဇြတ္မွတ္ထားၿပီး စားရသည္.။ မမွတ္လို႔လဲမရ…။ ဒါပဲ အေကာင္းဆံုးမနက္စာ ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ဒီလို မနက္က အေၾကာ္အေၾက သုတ္က ေန႔လည္စာထိ ေရာက္သြားတတ္ေသးသည္.။

            “ အႀကီးမ… ပဲေတြမကိုင္ခင္ လက္ကို အရင္ေဆးေနာ္..ၾကားလား..”

            “ ဟုတ္ကဲ့ပါ.. ။ အေမရဲ႕…”

            အေမက လူကသာခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ေနရသည္.။ ေစတနာေတာ့ လံုး၀မခ်ိဳ႕တဲ့.။ သူတို႔ကို လက္သည္းရွည္တာ၊ လက္ ညစ္ပတ္တာ မရွိေအာင္ ခဏခဏေျပာသည္.။ ဆိုင္မွာေရာင္းမည့္ အေၾကာ္ေတြ၊ ပဲေတြ ၊ ဘူးသီးျခမ္းေတြကိုင္တာကအစ လက္ေဆးၿပီးမွ ကိုင္ရသည္.။

            “ လက္ညစ္ပတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲအေမရ..၊ သူတို႔ေရွ႕က် ေျပာင္ေနရင္ၿပီးတာပဲမဟုတ္ဘူးလား…”

            ခဏခဏ အဆူခံရသည့္ အငယ္ေကာင္က မေက်နပ္သလို ေက်နပ္သလို ေမးေတာ့ အေမက ၿပံဳးၿပီး ျပန္ေျဖ သည္။

            “ လူတကာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းစားရေတာ့ ကုသိုလ္ရတာေပါ့ကြယ္…။ ကိုယ့္ဖာသာ ေစ်းေရာင္းစားတာဆိုေပမယ့္ သူမ်ား သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းစားရေတာ့ မေကာင္းဘူးလား. ။ မင္းကေရာ လက္ညစ္ပတ္နဲ႔ ထမင္းစားခ်င္လား..”

            “ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္လက္နဲ႔ ကိုယ္မရြံပါဘူး.။ ညစ္ပတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းအေမရ..”

            အငယ္ေကာင္ အထြန္႔ထက္ရွည္ေတာ့ အေမ စိတ္တိုသြားသည္.။

            “ ဒီေသခ်င္းဆိုးေလးဟာ.. ညစ္ပတ္ေတာ့ ေရာဂါ ရမွာေပါ့ဟ..၊ ငါတို႔က သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း အေၾကာ္ေရာင္းတာ ၊ ေရာဂါေရာင္းေနတာမဟုတ္ဘူး..”

            အေမေနာက္ဆံုးေျပာသည့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း အေၾကာ္ေရာင္းေနတာ ၊ ေရာဂါေရာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုသည့္ စကားေလးကုိ ႏွင္းစိတ္ထဲမွာ သေဘာက်စြာ.မွတ္ထားလိုက္သည္.။ အတန္းပညာ မတတ္ေသာ အေမ ေျပာသည့္ စကား မ်ားသည္ အတန္းထဲမွ ဆရာမ ေျပာဖူးေသာ စကားမ်ားႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ေနသည္ကုိေတြးမိေတာ့ ႏွင္းၿပံဳးျဖစ္ေအာင္ ၿပံဳးမိလိုက္ေသးသည္.။

ေၾသာ္..အေမသည္.ေရာဂါမေရာင္းလိုသူ..၊ ကုသိုလ္ေရာင္းလိုသူပါတကား..။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
            ေက်ာ္သူ ဂ်ဴတီကုတ္ကို ညီညာေအာင္ ျပင္၀တ္လိုက္သည္..။ ေခါင္းကို ဆီအနည္းငယ္ထည့္ၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿဖီး ထားသည္.။ ဆရာ၀န္ဆိုတာ အၿမဲတန္းသန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနမွ အဆင္ေျပမည္မဟုတ္ပါလား.။ အခု ေက်ာ္သူ တို႔ Final Part 1 ေရာက္ေတာ့ Trip ဆင္းရာကေန ဟိုပုန္း ဟူသည့္ ဒီၿမိဳ႕ေလးကိုေရာက္လာတာျဖစ္သည္.။ ဆရာ၀န္ ေလာင္းလ်ာ သူငယ္ခ်င္း စုစုေပါင္း (၁၅) ေယာက္ ေရာက္လာၾကေသာ ဤၿမိဳ႕ေလးက ေတာင္ႀကီးနဲ႔နီးေသာ္လည္း ေျပာသေလာက္ မဖြံၿဖိဳးသည့္ေနရာတစ္ခုလုိျဖစ္ေနသည္.။ ရြာမက၊ ၿမိဳ႕မက် ေနရာေလးတစ္ခု..။    

       Trip ဆင္းေတာ့ ဟိုပုန္း တုိက္နယ္ေဆးရံုမွာတည္းၾကရသည္.။ ေက်းရြာေဒသေတြကို ကြင္းဆင္းေလ့လာေရး လုပ္ရသည္.။ အျဖစ္မ်ားေသာ ေရာဂါမ်ားကို ေလ့လာသံုးသပ္ၾကရသည္.။ ထုိ႔အျပင္ ရြာမ်ားႏွင့္ ဟိုပုန္းရွိ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ပါ. က်န္းမာေရး ေဟာေျပာပြဲမ်ားျပဳလုပ္ၾကရသည္..။ ရြာေတြမွာေတာ့ ကူးစက္ေရာဂါေတြသိပ္ မရွိလွ ေတာင္ေပၚေဒသက လူေတြက ေျမျပန္႔ကလူ ေတြေလာက္ ဆီးခ်ိဳ၊ ေသြးတိုး စသည္ တို႔အျဖစ္သိပ္မမ်ား တာေတြ႕ရသည္.။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အျဖစ္အမ်ားဆံုးက ေသြးတိုးႏွင့္ ႏွလံုးေရာဂါျဖစ္ေနသည္.။ အာရွ အဆင့္ႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ပင္ ႏွလံုးေရာဂါ၊ ေသြးတိုးေရာဂါတို႔ေၾကာင့္ ေသဆံုးရ သည့္ စာရင္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက ထိပ္တန္း မွာပါ၀င္ေနသည္.။ ထို႔အတြက္ ဒီေန႔ ေက်ာင္းေဟာေျပာပြဲမွာ ေက်ာ္သူ ေျပာရမည့္ ေခါင္းစဥ္ကုိ ျပည့္၀ဆီမ်ား၏ အႏ ၱရာယ္ ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္.။ တကယ္ေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား အဆင့္ထက္ အနည္းငယ္ ျမင့္ေနမည္ဟု ထင္မိေသာ္လည္း ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ကတည္းက အသိပညာကိုရိုက္သြင္း ေပးရမည္ဟု ေက်ာ္သူ စိတ္ထဲမွာ ယံုၾကည္ ထားလိုက္သည္.။

            “ တက္ၾကြလွခ်ည္လား ေက်ာ္သူရ… ေဟာေျပာပြဲက ထမင္းစားေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္က်မွေလ..”

            အာကာေဇာ္က အေဆာင္ေကာ္ရစ္ဒါမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္ထားရင္း လွမ္းေျပာသည္.။ ဘာရယ္မဟုတ္.သူကိုင္ ထားသည့္စာအုပ္ကို အမွတ္အထင္ၾကည့္မိသည္.။ ေဒါက္တာ --- ေရးသားသည့္ သားဆက္ျခားက်န္းမာေရး ဆိုသည့္စာ အုပ္..။ ထိုစာအုပ္က အထက္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားကို ေဟာေျပာမည့္ သူတို႔အရြယ္မွ် သိသင့္ေသာ သားဆက္ျခားက်န္း မာေရး အသိပညာမ်ားအေၾကာင္းပါ၀င္ေၾကာင္း ေက်ာ္သူသိထားသည္.။ ေၾသာ္… ကိုယ့္ဆရာက ဒီေခါင္းစဥ္ ေရြးသကိုး.။

            “ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ကြာ.။ ခုခ်ိန္ မန္းေလးမွာဆို ဘယ္ေနႏုိင္လိမ့္မလဲ…”

        “ အင္း.. ခုေလာက္ဆို ေတာ္ေတာ္ပူေနၿပီ.. ၊ ဒါနဲ႔ မင္းဒီေန႔ ေျပာမွာ သားဆက္ျခား က်န္းမာေရး အေၾကာင္းလား အာကာ.”

       “ အာ မဟုတ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရာ.. ငါက မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစတဲ့ ေဆး၀ါးေတြအေၾကာင္းကို ေျပာမွာ..”

            အာကာက ရယ္ၿဖဲၿဖဲႏွင့္ ဆိုသည္.။   

       “ မသိဘူးေလကြာ..မင္းက သားဆက္ျခား က်န္းမာေရးစာအုပ္ႀကီး ကိုင္ထားလို႔ ငါက ျပန္ၾကည့္ေနတယ္မွတ္ေန တာ..”

     “ မဟုတ္ဘူး သူငယ္ခ်င္းရ.. ဒီရွမ္းျပည္နယ္မွာ လူေတြကေတာင္ယာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကတဲ့သူေတြပီပီ ေဆး ပညာဗဟုသုတ နည္းတယ္ကြာ.။ သားဆက္ျခားနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးဟိုးတစ္ေန႔က တပ္မေတာ္ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေက်ာင္း နားက ရြာမွာ သြားေျပာတဲ့ေန႔က လူႀကီးေတြကို ေျပာတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ လက္၀င္တယ္ကြာ.။ စားေဆး၊ ထိုးေဆး၊ ရက္ေရွာင္၊ UID ပစၥည္းထည့္ အဲဒါေတြအကုန္လံုးကို ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ အသိပညာေပးေနတာၾကာၿပီ..ငါလည္း သိၿပီးသား ေတြမွတ္လို႔ ေက်ာ္ေျပာသြားတာ..ေနာက္ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ မသိေသးဘူး..အကုန္အစိမ္းသက္သက္ ျဖစ္ေနလို႔ အစက အဆံုးျပန္ေျပာခဲ့ရတယ္..သူတို႔သိတာက ကြန္ဒံုးသံုးရမယ္ဆိုတာေလးတစ္ခုေလာက္ေကာင္းေကာင္း သိလို႔ ေတာ္ ေသးတယ္..၊ ဒါေတာင္ စနစ္တက်မသိဘူး.ၾကားဖူးရံုပဲကြ..”

            “ ဟုတ္တယ္ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း.. ၿပီးေတာ့ မင္းအခုေရြးတဲ့ေခါင္းစဥ္ မွန္တယ္ကြ..။လူႀကီးေတြေတာင္ ဒီေလာက္ စိမ္းေနရင္ အခု ကေလးေတြေျပာလု႔ိ ဘာမွ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး.။ ေနာက္ၿပီး ဒီဖက္အရပ္ေဒသေတြက တစ္ခ်ိန္က မူးယစ္ရာဇာေတြ ရွိခဲ့တဲ့ေနရာေတြဆိုေတာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဆိုးက်ိဳးေတြအေၾကာင္း ေျပာတာ သိပ္ေကာင္းတယ္ သူငယ္ခ်င္း..”

            “ ေဒါင္..ေဒါင္..ေဒါင္.ေဒါင္..”..

             ေက်ာ္သူတို႔ စကားေျပာေနရင္း ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းျမည္သံေၾကာင့္ စကားစ ျပတ္သြားသည္..။

            “ အင္း ေက်ာင္းလည္းတက္ၿပီး သြားေစာင့္ေနတာ ေကာင္းမယ္ကြာ.. ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ရငး္ ကေလးေတြ ကိုထိန္းရတဲ့ ဆရာမေတြရဲ႕ ဒုကၡကလည္း ေသးတာမဟုတ္ဘူး..”

            ေက်ာ္သူ စိတ္ကိုစုစည္းလိုက္သည္…။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူေဟာေျပာရမည့္ကေလးေတြႏွင့္ အသိပညာရရွိၿပီး က်န္းမာရႊင္လန္းေနမည့္ ကေလးမ်ားကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ရင္း ေက်နပ္ေနမိေတာ့သည္.။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ဒီေန႔ ေက်ာင္းမွာ ေဆးတကၠသိုလ္က ဆရာ၀န္ျဖစ္ခါနီး ဆရာ၀န္ေလာင္း အစ္ကိုႀကီး၊ အစ္မႀကီးေတြလာၾက သည္။ ေက်ာင္းမွာ ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္ၾကသည္.။ က်န္းမာေရးအေၾကာင္း မိုးရာသီမွာျဖစ္တတ္သည့္ ၀မ္းပ်က္၊ ၀မ္းေလွ်ာ ေရာဂါ အေၾကာင္း ၊ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ေရာဂါ အေၾကာင္း၊ သန္ေကာင္ေရာဂါအေၾကာင္း၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစေသာ ေဆး၀ါးမ်ား အေၾကာင္း စသျဖင့္ ေဟာၾကေျပာၾက သည္.။ အရင္ကတည္းက ဆရာမ ေတြ ေျပာတာေတာ့ နားစြန္နားဖ်ားၾကားဖူးသည္.။ ဒါေပသိ. ႏွင္း အဲဒါေတြသိပ္မယံုပါ.။ ၀မ္းပ်က္၀မ္းေလွ်ာျဖစ္တုိင္း အေမ တိုက္သည့္ ေဆးေတြေသာက္ၿပီးေပ်ာက္သြားတာခ်ည္း.။ ဖ်ားနာလွ်င္လည္း ထိုနည္း လည္းေကာင္း ။ ဗမာေဆး အမႈန္႔ခါးခါးႀကီးေတြ ေရေႏြးႏွင့္ေသာက္၊ ဒါမွ မသက္သာလွ်င္ ေနာက္ရက္ ကြမ္းယာဆိုင္မွာ အဖ်ားေပ်ာက္ေဆးလို႔ ေျပာ၀ယ္လွ်င္ ရေသာ ေဆးျပားျဖဴျဖဴေလးေတြေသာက္..။ ေနာက္ေတာ့လည္း အလုပ္လုပ္ရင္း၊ ေခၽြးထြက္ရင္းပင္ ေပ်ာက္သြားတာမ်ားသည္ ..။ သူတို႔ေျပာသည့္ဟာေတြလည္းတစ္ခုမွ မလုပ္ဖူးဘူးထင္သည္.။ သို႔ေသာ္ လည္း ႏွင္းတို႔ ခုထိေတာ့ ဘာေရာဂါမွ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးမျဖစ္ေသး..။ ခုလည္း သူတို႔ေျပာလို႔သာ နားေထာင္ ေနရသည္..။ စိတ္ကေတာ့ သိပ္မပါလွ.။ ေက်ာင္းကျပန္လွ်င္ ေစ်း၀င္ၿပီး ဆန္မႈန္႔၀ယ္ရမည္.။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္က လြယ္အိတ္ႏွစ္လံုးသယ္၊ တစ္ေယာက္က ဆန္မႈန္႔အိတ္ ကိုမ.။ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီမရင္း အိမ္ေရာက္လွ်င္ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး ေက်ာင္းစိမ္းလံုခ်ည္ေတြ ရစရာမရွိေအာင္ ေဖြးေနတတ္သည္.။ ဒီေန႔လည္း အေမမွာထားသည့္ ဆန္မႈန္႔ထုပ္ သြားသယ္ရမည္ကို ေခါင္းထဲမွာ ေတြးမိေနသည္.။

            “ ေနာက္ဖက္က ရွစ္တန္းေတြ သိပ္မဆူနဲ႔ၾကားလား…”

            ေဟာေျပာပြဲမွာ စည္းကမ္းၾကပ္မတ္ေရးလုပ္ေနသည့္ ဆရာမ အသံၾကားမွ ႏွင္းစိတ္ေတြ ေက်ာင္းခန္းမထဲ ျပန္ေရာက္လာသည္.။ ခုနက မူးယစ္ေဆး၀ါးအႏ ၱရာယ္ အေၾကာင္းေျပာေနသည့္ အစ္ကိုႀကီးပင္ ျပန္ဆင္းသြားၿပီ..။ နာရီ မ ရွိေပမယ့္  ဒီတစ္ေယာက္ၿပီးရင္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မည္ဆိုသည္ကို ေက်ာင္းသားတို႔ဘာသာဘာ၀ အလိုလိုသိ   ေန၍ စိတ္အနည္းငယ္ေပါ့သြားသည္.။

            “ ကဲ ..အစ္ကိုကေတာ့ မႏၱေလး ေဆးတကၠသိုလ္ မွာ စတုတၳႏွစ္တက္ေနတဲ့ ကိုေက်ာ္သူပါ..။ ညီေလးတို႔ ညီမေလးတို႔ကို ေျပာျပမယ့္ အေၾကာင္းကေတာ့ ျပည့္၀ဆီ အေၾကာင္း.. ဘာဆီလဲ…”

            “ ျပည့္၀ဆီ..”

            ႏွင္းအပါအ၀င္ ကေလးမ်ားအားလံုးက သံၿပိဳင္လိုက္ေျဖၾကသည္.။

            သူေျပာသည့္ ဆီကို ႏွင္းတစ္ခါမွမၾကားဖူးေခ်.. ။ တစ္သက္လံုးစားလာသည္က အေမ အေၾကာ္ေၾကာ္သည့္ စားအုန္းဆီသာျဖစ္သည္.။ ပဲဆီတို႔ဘာတို႔ေတာ့ မစားႏုိင္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ..။ စင္ေပၚက အစ္ကိုႀကီးက ဆက္ေျပာသည္.။ သူေျပာတာကိုေတာ့ ႏွင္း စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္မိသည္.။

             “ ညီေလးတို႔ ညီမေလးတို႔စားေနတဲ့ ဆီေတြကို ခြဲျခားမယ္ဆိုရင္ ျပည့္၀ဆီနဲ႔မျပည့္၀ဆီ ဆိုၿပီးခြဲျခားႏုိင္တယ္.။ အဂၤလိပ္လိုကေတာ့ (Saturated Fat) နဲ႔ (Unsaturated Fat) လို႔ခြဲျခားႏုိင္တယ္.။ အဂၤလိပ္လိုကုိ ညီေလးညီမေလးတို႔ မမွတ္ ႏုိင္ေသးရင္ ျမန္မာလိုပဲ မွတ္ထားၾကပါ. ..”

            စသျဖင့္ ျပည့္၀ ဆီမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ အႏ ၱရာယ္မ်ားကိုဆက္လက္ရွင္းျပသည္.။ ႏွင္းရုတ္တရတ္ ၾကားမိတာက  ဆိုင္မွာသံုးတဲ့ စားအုန္းဆီ ေတြက မေကာင္း ဆိုသည္ကို တစ္ခ်က္သတိထားမိ လိုက္သည္.။ အို..ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာ ပါေလ..။ အေမက ဒီေလာက္ေစတနာေကာင္းတာ. မေကာင္းတဲ့ဆီေတြ မသံုးေလာက္ပါဘူး. ဟုေတြးလိုက္မိသည္.။

            ႏွင္းဆက္နားေထာင္ေနလုိက္သည္.။

            “ အထူးသျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ၊ အေၾကာ္ဆိုင္ေတြမွာ ေၾကာ္ၿပီးသားဆီကို ထပ္တစ္လဲလဲျပန္ေၾကာ္ၾက တယ္..၊ အဲဒါေတြက ပိုလီျပည့္၀ဆီေတြ ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္ၿပီး အရမ္းအႏ ၱရာယ္ရွိတယ္.။ အစ္ကိုႀကီးတို႔ အေနနဲ႔. ဒီကိစၥေတြ ကိုပညာေပးေတြ လုပ္ထားတယ္.။ ဒါေပမယ့္လည္း ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာေတာင္ ၀ိသမ ေလာဘသားေတြက ကိုယ့္အက်ိဳးကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ဆိုင္မွာစားတဲ့သူေတြကို က်န္းမာေရးထိခုိက္မွာကို အေလးမထားၾကဘူး.။ အဲဒီစိတ္ဓါတ္က ေကာင္းသ လား..”

            “ မေကာင္းပါဘူး..”

            ေက်ာင္းသားေတြ သံၿပိဳင္လိုက္ေျဖတဲ့အခ်ိန္ ႏွင္းေဒါသထြက္သလိုလိုျဖစ္သြားသည္..။ အေမ့ကိုေတာင္ ၀ိသမ ေလာဘသား လို႔ေျပာေနၿပီ..။ အေမက ဘာလို႔ ဆိုင္မွာလာ၀ယ္တဲ့သူေတြကို က်န္းမာေရးထိခိုက္မွာ အေလးမထား ရမွာလဲ.။ အေမက သူတို႔ လက္ေတြညစ္ပတ္ရင္ေတာင္ မၾကာခဏ ဆူသူ မဟုတ္ပါလား..။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ထၿပီး ေအာ္ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္သည္.။ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္ မဆိုသာေခ်..။ ႏွင္းငိုခ်င္လာသည္.။ ပတ္၀န္းက်င္ က ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကေတာ့ အေရွ႕က အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ႏွင့္ပို႔ခ် ေဟာေျပာသည္ကို လိုက္ေျဖေနၾက သည္ . ။ ႏွင္းကေတာ့ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္လာသည္.။ သူမဘာဆက္လုပ္ရမလဲ..။

            ဆက္လက္ၿပီး စင္ေပၚက အစ္ကိုႀကီးက ျပည့္၀ဆီေတြစားသံုးျခင္းေၾကာင့္ ႏွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္းေရာဂါေတြ၊ ေသြး တိုးေရာဂါေတြ၊ ႏွလံုးေရာဂါေတြျဖစ္ပြားႏုိင္ေၾကာင္း..ေျပာျပျပန္သည္.။

            “ ကဲ.. အခုဆိုရင္ ညီေလးတို႔.၊ ညီမေလးတို႔ ျပည့္၀ဆီကို စားသံုးလို႔ ျဖစ္လာမယ့္ က်န္းမာေရးထိခုိက္မႈေတြကို သိၿပီဆိုေတာ့ ေနာက္ဆိုရင္ အဲဒီလို ျပည့္၀ဆီနဲ႔ ေၾကာ္ထားတဲ့ မုန္႔ေတြ၊ အေၾကာ္ေတြ ကို စားဦးမွာလား..”

            “ မစားေတာ့ပါဘူး….”

            “ ညီေလးတို႔ ၊ ညီမေလးတို႔ အေမေတြ အေဖေတြကိုေရာ.။ အဲဒီလို ဆီေတြစားခိုင္းမွာလား.”

            “ မစားခိုင္းပါဘူး..”

            “ ဒါဆို အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ေျပာျပရမယ္..။ အစ္ကို႔ကို ကတိေပးမွာလား..”

            “ ေပးမွာပါ..”

            ေဟာခန္းတစ္ခုလံုး တက္တက္ၾကြၾကြ သံၿပိဳင္ေအာ္ဟစ္ၾကသည္.။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြက အမွန္ တကယ္ ပင္ အိမ္မွာ မိဘမ်ားကို အသိေပးမည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြလင္းလက္ေနသည္.။ ႏွင္းကေတာ့ လိုက္မေအာ္။ မည္သုိ႔ မည္ပံု အေမ့ကို ေျပာရပါမည္နည္း.။

            ႏွင္းမ်က္ရည္ေတြက်လာသည္.။ သူလိမ္ေနတာ.။ အေမ့ေလာက္ေစတနာထားတာအေမပဲရွိတယ္.။ ဒီလူႀကီးကို မယံုၾကပါနဲ႔.။ သူလိမ္ေနတာ..။ ငါတို႔စီးပြားေရးကို ပ်က္စီးေအာင္လုပ္ေနတာ..။ ငါ့အေမကိုေတာင္ သူစြပ္စြဲတယ္..။ ငါ့အေမ ေလာက္ ငါ့ဆိုင္မွာစားတဲ့သူေတြကို က်န္းမာေစခ်င္တာ ငါ့အေမပဲရွိတယ္.။ သူ႔ကို မယံုၾကပါနဲ႔…။

            ရင္ထဲမွာေအာ္ငိုမိေသာစကားေတြ.. ။

   တားဆီးမရထြက္လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို..ထိန္းရင္း ဘယ္သူမွ မျမင္ခင္ ႏွင္း ေက်ာင္းခန္းမထဲက ေျပးထြက္လာမိေတာ့ သည္.။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            ေဆြးေႏြးပြဲၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းက တိုက္သည့္ အေအးႏွင့္ မုန္႔ကိုစားၿပီး ေက်ာင္း၀င္းအျပင္သို႔ ထြက္လာၾကသည္.။

      “ ခုနက မင္းေျပာသြားတဲ့ သိပ္ေကာင္းတာပဲေက်ာ္သူရာ..၊ ကေလးေတြကို မ်က္လံုးေလးအ၀ိုင္းသားေလးနဲ႔. ၿငိမ္ ေနတာပဲ ..”

            “ ေက်ာ္သူက ေတာ္ကီေကာင္းတယ္ေနာ္.. .”

ေဘးက သဥၥာ တုိ႔အုပ္စုက ရြဲ႕သလိုလို အတည္လိုလိုေျပာသြား ေသးသည္.။

“ ငါ ေတာ္ကီေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူးကြာ.။ ကေလးေတြကအားတက္သေရာ လိုက္ေျဖၾကေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္း နဲ႔ မာန္ပါသြားတာပါ..ဟဲဟဲ..”

ေက်ာင္း၀င္းအျပင္မွာ လာႀကိဳမည့္ဖယ္ရီကားကိုေစာင့္ေနရင္း ေက်ာင္းျပန္သည့္ကေလးမ်ားကိုေငးေမာၾကည့္ေန မိသည္.။ တစ္ခ်ိန္က သူလည္းဒီလို ျဖဴစင္တဲ့ဘ၀ေလးက ရုန္းကန္ရင္း ႀကီးျပင္းလာသည္ပဲ မဟုတ္လား.။

ေတြးေနရင္းႏွင့္ ပင္..ဖယ္ရီကားလာသည္.။ ေက်ာင္းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုၿပီး  ကားေပၚသို႔စတက္ၾကသည္.။ ကားေပၚတက္ၿပီးကားဘီးစလိမ့္ေတာ့ ကားေနာက္နားက ေက်ာင္းသူ မိန္းကေလး တစ္ ေယာက္က သူတို႔ကားဆီ ဦးတည္ေျပးလာသည္.။ ေက်ာ္သူရွိမည့္ ညာဖက္ အျခမ္းဖက္ကို  လက္ညွိဳးထိုး၍ ပါးစပ္က “ “လူလိမ္ႀကီး” လို႔ စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္သည္.။ ကားေပၚမွ ဆရာ၀န္ ေလာင္းေတြ ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္.။ မင္းကိုေျပာတာေနမွာ.၊ နင့္ကို ေျပာတာ ေနမွာ.. လုပ္ရင္း အခ်င္းခ်င္း စေနာက္ ေနၾကသည္.။ ခုနက လွမ္းေအာ္သည့္ ေက်ာင္းသူကေလးမ ေလးကေတာ့ ခပ္ေ၀း ေ၀းမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ..။ ကားေပၚကရယ္သံမ်ားကေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အကင္းမေသခ်င္ေသး…။ ေက်ာ္သူကေတာ့ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခ်ရင္းၿပံဳးလိုက္သည္.။ သူ ငယ္စဥ္ကလည္း ဒီလို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္အျပဳအမူ ေတြလုပ္ခဲ့ဖူးလိမ့္မည္ဟု ေတြးမိလိုက္ေသးသည္.။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            ဂ်ပန္ပိေတာက္ပင္ေတြ စီတန္းၿပီးေပါက္ေနတဲ့ ေျမနီလမ္း တစ္ခုေပၚမွာ ကေလးမေလးတစ္ဦးႏွင့္ သူမ၏ ေမာင္ျဖစ္သူ မူလတန္းကေလးငယ္တစ္ဦး ရပ္ေနသည္.။ ကေလးမေလး မ်က္လံုးမ်ားက နီရဲ မို႔ေမာက္လ်က္..။

            “ မမ နင္ဘာလို႔ ငိုထားတာလဲ. ငါ့ကိုေျပာျပပါဆို.…”

            အငယ္ေကာင္က မသကၤာေသာ အၾကည့္ႏွင့္ေမးသည္…။

            ႏွင္းေျပာခ်င္စိတ္မရွိ…။

ကားေပၚက အေမ့ကို စြပ္စြဲသည့္လူႀကီးကို ေအာ္လိုက္ေတာ့သူ႔ကိုပင္ ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္ကိုလည္းစိတ္ထဲမွာ ျပန္ ျမင္ေနသည္.။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူႀကီးေျပာစကားေတြ မွန္ေနသည္ဆိုတာကို သူ႔မသိစိတ္ကေရာ သိစိတ္ကပါ လက္ခံေနသည္.။ ဒါဆို အေမက သူေျပာသလို ၀ိသမ ေလာဘသားလား..။ ဒါလည္း သူ႔စိတ္ကလက္ခံလို႔မရ.။ ေတြးမိတဲ့ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္တိုသလိုျဖစ္မိေနသည္.။ ေလာေလာဆယ္..သူဆန္မႈန္႔အိတ္သြားသယ္ခ်င္စိတ္မရွိ..။ သူဘာ ဆက္လုပ္ရမည္ကိုလည္းသူ႔စိတ္ထဲမွာမသိ..။ အေမ မနက္ကေျပာသည့္..ငါတို႔က သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းအေၾကာ္ေရာင္းေနတာ၊ ေရာဂါေရာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုသည့္ စကားေလးကလည္း နားထဲက ခုထိ မထြက္..။ ႏွင္းမ်က္၀န္းမွာေတာ့ မ်က္ရည္ ေတြက်လ်က္…။ အေမ့ကိုတားဆီးရမည္ဟု ကတိမေပးထားေသာ္လည္း ႏွင္း အေမ့ကို ေျပာရမည္ကိုသိေနသည္.။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မစဥ္းစားတတ္...။ ႏွင္းသိလိုက္တာက ႏွင္းတို႔ အိမ္နဲ႔ ႏွင္းတို႔ မိသားစုရဲ႕ အနာဂါတ္ေတြက.. ခုနက လူလိမ္ႀကီး စီးသြားေသာ ကားဘီးရာေတြေနာက္မွာ ပါသြားၿပီ…။


                                                                                                                        မိုးသက္ဦးလြင္



Sunday, March 16, 2014

စိတ္...

(photo: Google)

ရူးရၿပီကြယ္..
ဘယ့္ႏွယ္ေျဖေဖ်ာက္၊ ဆံုလို႔ေရာက္ခဲ့
တစ္ေထာက္ခုိနား၊ ရင္ခြင္ျခားလို႔
အမ်ားဆိုဆုိ၊ တစ္ပါးၿငိဳလည္း
အပိုသက္သက္၊ စိတ္ဂယက္ဟု
ထင္ရက္စရာ၊ မျမင္ပါေခ်...။

ေၾသာ္ ေသရခ်ည့္
ဆိုသည့္ေမတၱာ၊ ေမာင့္ကမာၻလွ်င္
ဖီလာထုတ္ခ်င္း၊ မင္းမွ မင္း လို႔..
ခ်ဥ္ျခင္းတပ္မက္၊ စြဲလမ္းတတ္၍
အိပ္ပ်က္ညမ်ား၊ ထင္မိမွားသည္
စကားေဖြရွာ၊ ျပစရာလည္း
ေမာင့္မွာ မရွိႏိုင္ပါေခ်...။

စြဲမိေနၿပီ...
စားလည္းဒီစိတ္၊ အိပ္ဒီစိတ္ႏွင့္
အရိပ္ေသာေသာ၊ ညတစ္ေၾကာ၌
လိႈက္ေမာႏြမ္းနယ္၊
ဆန္းၾကယ္ပီျပင္၊ သူ႔ရင္ခြင္တြင္
ပိုင္ရွင္သူ၏၊ ရွိမရွိလည္း
မသိေသခ်ာ၊ မေရရာမို႔
ရိႈက္ကာပင့္သက္၊ အလြမ္းဖက္၍
အိပ္ပ်က္ညတို႔ ရွည္ေလသည္...။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
(၁၆-၃-၂၀၁၄)
ညေန ၅း၃၀.



Thursday, March 13, 2014

ျမင္ျမင္ရာေၾကာက္...


ဟိုးတစ္ေန႔က အေၾကာက္တရားနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးထားပါေသးတယ္.။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳဖူးတဲ့ အေၾကာင္းသက္သက္ ျဖစ္ၿပီး အဲဒါနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေရးတဲ့ တဂ္ပို႔စ္မဟုတ္ေၾကာင္းေျပာခဲ့ပါ ေသးတယ္.။ အခုေတာ့ တကယ္ေရးပါၿပီ..။  ဒီပို႔စ္က တဂ္ပို႔စ္ပါ.။
အစ္မႏွင္းတဂ္တဲ့ “ ႀကိဳတင္ သိျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရားနဲ႔ ႀကိဳတင္ မသိျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရား” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးပါ.။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ သိပ္ကို လွပါတယ္..။
ဟုတ္ကဲ့ ႀကိဳတင္သိျမင္ႏုိင္တဲ့အေၾကာက္တရား. ဆိုတာ ..။ တစ္ေန႔ျဖစ္လာမွာဆိုတာကို ႀကိဳသိထားတဲ့ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္လန္႔ျခင္းနဲ႔အလားသ႑ာန္ တူတဲ့အေၾကာက္တရားမ်ိဳးေပါ့..။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ႀကိဳတင္ မသိျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရားဆိုတာကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ ႐ုတ္တရတ္ ျဖစ္လာတဲ့ ဟာမ်ိဳးေပါ့..။
အဲ.. ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္က အင္မတန္ေၾကာက္တတ္တာ ခင္ဗ်..။ ေၾကာက္တတ္တာ ဆိုတာ ကိုယ့္အသားနာမွာ အင္မတန္စိုးတာ..။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္က သင္ထားေတာ့ အေကာင္ပေလာင္ မသတ္တတ္ဘူး.။ လာကိုက္တဲ့ ျခင္က အစ ေလနဲ႔ မႈတ္လႊတ္လိုက္တာမ်ိဳး.။(ခုထိေပါ့)  ထို႔အတူ ကိုယ့္အသား လည္း အနာမခံဘူး.။ အသားနာမယ့္ အလုပ္ဆို သိပ္မလုပ္ဘူး.။
ငယ္ငယ္က အေမက မိုးကုတ္ကို ႏွစ္တိုင္း အလည္ျပန္ပါတယ္.. ။ ျပန္တဲ့အခါတိုင္းမွာ မိုးကုတ္က အမ်ိဳး ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့စာၾကမ္းပိုး ေကာင္ေလး ဆိုၿပီး အၿမဲ စၾကသတဲ့.။ ကၽြန္ေတာ္က အားကစား ဝါသနာမပါဘူး..။ အေမ့တူေတြ အကုန္လံုးက ေဘာလံုးသမားေတြခ်ည္းပါ.။ အဘြားအိမ္က ဧည့္ခန္းရဲ႕ ေထာင့္ေလးေထာင့္မွာ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ရဲ႕  ဆုတံဆိပ္ေတြကို နတ္စင္လို စင္တစ္ခုစီနဲ႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ တင္ထားၾကတာမ်ိဳးေပါ့..။ (တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္အသင္းက နံပတ္ (၁၄) မ်ိဳးမင္းသန္႔ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုဝမ္းကြဲေပါ့..) ။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စၾက ေနာက္ၾကတာလည္း မေျပာပါနဲ႔..။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူအင္မတန္ ေၾကာက္သကိုး.။ ဒါကလည္း ႀကိဳတင္ ျမင္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာက္တရားပဲ ေျပာရမလား..။ ငယ္ငယ္က ရန္ျဖစ္တဲ့အခါတိုင္း ဘယ္သူမွားမွား ဘယ္သူမွန္မွန္ မိဘက ကိုယ့္ခ်ည္း တြယ္ေတာ့ ကိုယ္က လူခ်င္းသူတင္ ကိုယ္တင္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ့္ အခါ ဆိုရင္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တာမ်ိဳးက မ်ားခဲ့တယ္.။ ဒီလိုနဲ႔ ေၾကာက္တတ္တဲ့ စိတ္တစ္ခုက ဝင္လာရတယ္..။
ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတယ္..။ စစ္တကၠသိုလ္တက္တယ္.။ လူက နည္းနည္း ထုသားေပသားက်လာတယ္..။ “ ငါဒါေတြေတာင္ တစ္ခ်က္မတြန္႔ပဲ ျဖတ္ေက်ာ္လာတာ.၊ ဘာကို ေၾကာက္ရမွာလဲ” ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြဝင္လာတာမ်ိဳးေပါ့.။
အစ္မ မဒမ္ကိုးတို႔ ေရးထားတဲ့ မိဘ နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးက ရွိခဲ့ဖူးတယ္.။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေျဖတတ္လာတယ္.။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က သူငယ္ခ်င္းေတြ ေၾကြလြင့္သြားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြ၊ မေန႔ကတင္ ကိုယ္နဲ႔ မုန္႔စား၊ ေနာက္ရက္ ဘဝကူး စတဲ့ အျဖစ္ေတြႀကံဳလာရေတာ့ လူက ေျဖတတ္လာတယ္.။ အေဖနဲ႔ အေမသာဆိုရင္ ဆိုတဲ့ စိတ္က သားသမီးတိုင္းစဥ္းစားမိတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါပဲ..။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ဘူး..။ အေဖနဲ႔ အေမတို႔က လူ႔ဘဝမွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေကာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး.။ လိုအပ္တဲ့ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာေတြလည္း ရွိတယ္..။ တကယ္လို႔ မိဘေတြ ကြယ္လြန္သြားရင္ေတာင္ ေနာက္ဆံတင္းစရာ မလိုတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ကိုယ့္မွာ ရွိတယ္ဆိုတာလည္း မိဘေတြ သိေအာင္ ျပၿပီးၿပီ..။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကလည္း ဆိုးသြမ္းတဲ့ သားသမီးမ်ိဳးထဲမွာ ကိုယ္မပါခဲ့ဘူးေလ..။ တစ္အိမ္လံုးက အသိတရားနဲ႔ပဲ ရပ္တည္လာတာ ဆိုေတာ့ အေဖအေမတို႔လည္း ဒီလမ္းက မလြတ္ဘူးဆိုတာ သိေပမယ့္ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္ေနတတ္တယ္.။ ပုထုဇဥ္သဘာဝ ပူပင္ေကာင္းပူပင္မွာေပါ့..။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ကို ေက်ၿပီးသား လူေတြမို႔  အရမ္းႀကီးေတာ့ ေၾကာက္မေနမိဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အဲဒီလိုပဲ..။ ငါအခုအခ်ိန္ ေသရင္ တန္ၿပီလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္း ခဏခဏ စဥ္းစားမိတယ္.။ ေနာက္လာမယ့္ ဘံုဘဝ ဆိုတာကို ခဏထားပါဦး.။ ခုခ်ိန္မွာ ငါေသသြားရင္ “ ဆန္မကုန္ေျမေပါ့” ျဖစ္သြား႐ံုလား၊ ကိုယ္တာဝန္ရွိသေလာက္ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေလာကကို အက်ိဳးျပဳၿပီးၿပီလား ဆိုတာ အၿမဲစဥ္းစားမိတယ္.။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အေက်နပ္ႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္. ခုခ်ိန္ေသသြားရင္ ကိုယ့္အလုပ္က အေလးသာေနတယ္လို႔ ယူဆလို႔ ေက်နပ္ေနမိမယ္ ထင္တာပါပဲ..။ “ လူတိုင္း ေသမွာ ေၾကာက္တယ္.။ မေၾကာက္ဘူးဆိုတာ မင္းအရူးမို႔ ေျပာတာ”  လို႔ ေျပာေကာင္းေျပာမွာေပါ့..။ ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္ဘူး လို႔ မေျပာပါဘူး..။ လူပဲေနာ္ ေသမွာေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့.။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာက္ဆံုးထဲမွာ ေတာ့ မပါခဲ့ဘူး. ..။
အဲ.. စၿပီ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာက္ဆံုးေတြ စေျပာေတာ့မယ္.။ နံပတ္ (၁) ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာက္ဆံုးက ေျမြ အပါအဝင္ တြားသြားသတၱဝါေတြပါ..။ အထူးသျဖင့္ ေျမြေပါ့..။ ေျမြကို အျပင္မွာ မေျပာနဲ႔ Youtube က ေျမြေတြ ၾကည့္မိရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ရင္တုန္တာ မေပ်ာက္ဘူး.။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တာဝန္က်တာက ေနျပည္ေတာ္ ေတာင္ညိဳမွာ.။ ပဲခူး႐ိုးမအဖ်ားနဲ႔ ဆက္ေနတဲ့ ေတာင္ေၾကာေတြေပါ့..။ ေျမြေပြးမရွိေပမယ့္.။ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္ဆိုတဲ့ အေကာင္ေသးေသးသြယ္သြယ္၊ ပါးပ်ဥ္းေထာင္လိုက္ရင္ တစ္ထြာ မကတဲ့ ဟာေတြ၊ (မယံုမရွိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အခု ေရးရင္းနဲ႔ လန္႔ေနတယ္ >.< ) သံကြင္းစြပ္ ဆိုတဲ့ ကြင္းေတြ စြပ္ထားသလိုဟာေတြ ေပါမွ ေပါ..။ အဲ. တပ္မွာ သင္တန္းေတြဘာေတြ သြားဖို႔ ကုတင္ေျခရင္းက သံေသတၱာကို မ လိုက္ဗ်ာ.။ ေအာက္မွာ တစ္ေကာင္ အၿမဲရွိတယ္.။ ရာသီဥတုက ပူေတာ့ သူတို႔က အေအးရွာရင္းနဲ႔ အခန္းထဲအထိ ေရာက္ေနတာမ်ိဳး.။ တစ္ေခါက္က ရွမ္းေဘာင္းဘီေလး လွမ္းထားတာ သြား႐ုတ္တဲ့အခ်ိန္ ေဘာင္းဘီေအာက္ကေန ေခါင္းေလး ထြက္လာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လန္႔ၿပီး ေမာဟိုက္သြားတာ ၁ နာရီေလာက္ၾကာတယ္.။
ေျပာရဦးမယ္. ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုမွ ..ေျမြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ႀကံဳရပံုမ်ား.။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူပ်ိဳ အရာရွိရိပ္သာက အခန္းေတြမွာ အိမ္သာ၊ ေရခ်ိဳးခန္း တြဲလ်က္ပါတယ္.။  ကၽြန္ေတာ့္အခန္းက ေရခ်ိဳးခန္းက ေရက်ေပါက္က ဇကာတပ္မထားဘူး.။ (တစ္ျခားအခန္းေတြေတာ့ တပ္ထားတယ္ ထင္တယ္.) အဲ.. ကၽြန္ေတာ္ မနက္လင္းတိုင္း မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္လိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ ေရက်ေပါက္ကေန တစ္ေကာင္က ေရွာ. ဆို ထြက္ ထြက္သြားတယ္.။ အၿမီးဖ်ားေလးပဲ ျမင္လိုက္ရတာပါ.။ အၿမဲတမ္းမဟုတ္ေပမယ့္  ေန႔တုိင္းနီးပါးပဲ.။ တစ္ရက္တစ္ေလပဲ မေတြ႕တာ.။ လူက အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ေသာက ေရာက္ရတယ္.။ အိပ္ရာႏုိးရင္ေတာင္ ကုတင္ေအာက္ကို ေျခမခ်ပဲ.. တံျမက္စည္းေတြဘာေတြနဲ႔ အသံေပးၿပီးမွ ဆင္းရဲ တဲ့သူက အဲဒီလို ႀကီး ေဒးလီးျမင္ေနရေတာ့ စိတ္ေသာကေရာက္ရတာ မဆန္းဘူးေပါ့.။
အဲ တစ္ရက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ႀကံတယ္..။ အုတ္နီခဲႀကိဳးေတြ။ သစ္သားစေတြ၊ တုတ္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အဲဒီ ေရက်ေပါက္ကို ထိုးပိတ္ထားလိုက္တယ္.။ ငါေရခ်ိဳးရင္ တစ္ျခားအခန္းသြားခ်ိဳးမယ္ေပါ့..။ေနာက္ရက္မနက္ က်ေတာ့ ႐ံုးပိတ္ရက္ဆိုေတာ့  ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာထတာ နည္းနည္းေနာက္က်တယ္.။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္လိုက္ ေတာ့ အဲ.. ဆရာသမားက ကၽြန္ေတာ့္ ေျခအိပ္ေတြ လွမ္းတဲ့ စင္ေအာက္မွာ အေရခြံခၽြတ္လဲသြားတယ္.။ အပံုလိုက္ ကေလး.။  သေဘာက “ ငါလာသြားတယ္” ေပါ့..။ လုပ္ေပါက္က.. လုပ္ေပါက္က..။
ေနာက္ေတာ့ ပန္းရံဆရာေခၚၿပီး အဲဒီအေပါက္ကို ဇကာတပ္ခိုင္းလိုက္မွပဲ အဲဒီျပႆနာ ကင္းေဝးေတာ့ တယ္.။
က်န္တာေတြကိုေတာ့ သိပ္မေၾကာက္တတ္ဘူး.။ သရဲဆိုတာလည္း ဗထူးတုန္းက တစ္ခါပဲ ေၾကာက္မိ တယ္.။ ေနာက္တစ္ေခါက္ အဲဒီ ႐ံုးခန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းကို အေဖာ္လုိက္ေပးေတာ့ လံုးဝ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး.။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္က တစ္ေယာက္တည္းဆို ေၾကာက္တတ္တယ္.။ ကိုယ့္ကို အားကိုးမယ့္သူ၊ ကိုယ့္ထက္ ေၾကာက္တတ္တဲ့သူ ေပၚလာရင္ ေၾကာက္စိတ္ဆိုတာ လံုးဝ ေပ်ာက္သြားတယ္.။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္က အရာခံအၾကပ္ႀကီးရိပ္သာေရွ႕က အပင္ႀကီးက နာမည္ႀကီးတယ္.။ သရဲေျခာက္တယ္ ဘာညာေပါ့ေလ.။ ကၽြန္ေတာ္ဆို တစ္ခါတစ္ေလ ႐ံုးကေန ည(၁) နာရီ၊ (၂) နာရီမွ တစ္ေယာက္ တည္း ျပန္လာရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြရွိတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ယူနီေဖာင္းမခၽြတ္ရေသးဘူး.။ တပ္မွာ အငယ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ႀကိဳးစားတယ္.။ မနက္ခင္းကတည္းက သြားတယ္.။ ႐ံုးမွာ ကိုယ့္ထက္ အေတြ႕အႀကံရွိတဲ့ စာေရးေတြဆီက ႐ံုးပိုင္းဆိုင္ရာေတြ လုပ္ရင္းနဲ႔ သင္တယ္.။ ကိုယ္က သူတို႔ထက္ တတ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာပိုင္းေတြ သူတို႔ကို ျပန္သင္ေပးတယ္..။ ဒါေပမယ့္ တပ္ရင္းမွဴးက သူတို႔ လုပ္ရင္ စိတ္တိုင္းမက်တာ မ်ားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ လုပ္ရတာ မ်ားတယ္.။ တစ္ခါတစ္ခါ ျပန္တမ္းေတြ လုပ္ဖို႔ မ်ားရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္သာျပန္ေနာက္က်တတ္တယ္.။ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး.။ေတာေတာင္ထဲက မီးမရွိတဲ့ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ တပ္တြင္းလမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ပဲ…။ တစ္ခုရွိတာက ကၽြန္ေတာ္က ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ ေၾကာက္စိတ္နည္းတယ္.။ (ဓဇဂၢသုတ္ ကိုသတိရပါ) .။ ကိုယ္က တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတာပဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔တင္ Will power တစ္ခုက အလိုလို ရွိေနတတ္တယ္.။ နည္းနည္းေလး ေၾကာက္စိတ္ဝင္လာရင္ ခါးပတ္ကို တင္းလိုက္တယ္.။ ဖိနပ္ႀကိဳးကို တင္းလိုက္တယ္.။ ဒါဆို အဆင္ေျပသြားၿပီ.။ ေမတၱာသုတ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက အက်င့္ရွိေတာ့ ထစ္ကနဲ ဆိုတာနဲ႔  “ ယႆာႏုဘာ၀ေတာ ယကၡာ” ကို ရြတ္မိတတ္တယ္..။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ သိပ္မေၾကာက္မိဘူး.။ 
ကဲ..ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေၾကာက္တရားနဲ႔ မေၾကာက္တရားေတြကိုေတာ့ ဤတြင္နိ႒ိတံဖို႔ သင့္ပါၿပီ..။ တဂ္ေပးတဲ့ အစ္မ ႏွင္းကို ေက်းဇူးတင္သလို၊ တီတင့္ကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္.။ တစ္ေနကုန္လည္း လမ္းသလားထားေတာ့ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးက ခဲဆြဲထားသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ..။ အစက မနက္ျဖန္ ေရႊ႕ဦးမလို႔ပါ..။ ဟိုဂရုထဲမွာ အာေခ်ာင္ထားတာေၾကာင့္ က်ိန္စာသင့္ၿပီး မေတာ္.. ေျခာက္သြားမစိုးလို႔ပါ. ဟီးဟီး..။


(ကိုင္း မခက္ေပဘူးလား.။ ေရးခိုင္းတာက တစ္ျခား. ေဟာ့သည္ ငမိုးဆိုတဲ့ အေကာင္ သူေျပာခ်င္တာ ေတြ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၿပီး ျဖတ္ထားခဲ့ၿပီ..။ ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ. မခင္သီတာ..။)



Thursday, March 6, 2014

တေစၦ


         ဖဘေပၚက ဘေလာ့ဂါ အမ်ားစုကို အန္တီတင့္က ဦးေဆာင္ၿပီး ဘေလာ့ေပၚ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာေတြ႕ရေတာ့ ဝမ္းသာပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ပို႔စ္တင္တာ အေတာ္ႀကဲေနၿပီကိုး. ဟိုးအရင္တုန္းက ေရးထားသလိုပါပဲ. Facebook ေပၚမွာက Response ကလည္းျမန္တယ္..။ လူလည္း မ်ားတယ္ ဆိုေတာ့ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တဲ့ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ကုန္ၾကတာေပါ့..။ ခုလည္း တဂ္ပို႔စ္ေလး ေရးမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္. ဒီေန႔ေတာ့ တဂ္ပို႔စ္ေလး မဟုတ္ပဲနဲ႔ သတိရမိတဲ့အေၾကာင္းေလးကို အရင္ေရးပါဦးမယ္.။ အဲဒီတဂ္ပို႔စ္နဲ႔လည္း နည္းနည္း ဆိုင္ခ်င္ဆိုင္မွာေပါ့ေလ.။
         Facebook ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုတဲ့ စလံုးက ေဒါက္တာ ရန္ႏုိင္ေအာင္ (ကိုရန္ႏုိင္) တင္ထားတဲ့ သရဲအေၾကာင္း ပို႔စ္ေလးေတြေတြ႕မိလို႔ပါ..။ အေၾကာက္တရားအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ ေလးေတြေရးဦးမွပဲလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္..။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်က္ေျပာလိုတာက တေစၦ၊ သရဲ ဆိုတာကို ယံုၾကည္တဲ့သူ ရွိသလို မယံုၾကည္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါတယ္.။ ဒါေပမယ့္ (၃၁) ဘံုမွာရွိတဲ့ မျမင္ရတဲ့ သတၱဝါ အမ်ားဆိုတာလည္း က်မ္းဂန္ေတြမွာေရာ၊ သာဓကေတြကလည္းရွိေတာ့ မႀကံဳဖူးသူေတြအေနနဲ႔ ျငင္းရခက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုေပါ့ေလ..။ (ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုယ္တိုင္ မႀကံဳေတြ႕ခင္က မယံုၾကည္သူတစ္ဦးေပါ့..။) ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ထားတတ္ရင္ ေၾကာက္စိတ္ထက္၊ သနားတဲ့စိတ္၊ စာနာတဲ့ စိတ္ကေလး ဝင္လာမိမယ္ ထင္တာပါပဲ..။
         ကဲကဲ.. နိဒါန္းခ်ီတာေတြလည္းမ်ားေနပါၿပီ..။ ဇာတ္လမ္းကို စေျပာပါရေစ..။ အခ်ိန္က ၂၀၁၀ ႏွစ္လည္ ေလာက္ေပါ့.။ ကၽြန္ေတာ္က ဗထူးမွာ ေျခလ်င္တပ္စုမွဴးသင္တန္းကို တစ္ပြင့္(ဒုဗိုလ္)ဘဝနဲ႔ တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေပါ့.။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တပ္မေတာ္ တိုက္ခုိက္ေရးေက်ာင္း (၂) ခုရွိပါတယ္.။ တစ္ခုက ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕(ရပ္ေစာက္) မွာ ရွိၿပီးေတာ့.။ ေနာက္တစ္ခုက ဘုရင့္ေနာင္တပ္ၿမိဳ႕(သံေတာင္ႀကီး) မွာရွိပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသုတ္က မာစတာပါတဲ့ လူအင္အား ၈၁၀ က ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕(ရပ္ေစာက္) မွာတက္ခဲ့ရတာပါ..။ သံေတာင္နဲ႔ စာရင္ ဗထူးက အနည္းငယ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.။ သံေတာင္ႀကီးက နယ္ေျမေဒသအားျဖင့္ အညိဳေရာင္နယ္ေျမ ထဲမွာရွိပါတယ္.။ လံုၿခံဳေရးအေျခအေနအရ သိပ္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မရွိလွတာအမွန္ပါ..။ လည္စရာပတ္ စရာလည္း ေလာက္ေလာက္လားလား မရွိလို႔ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္..။ ဗထူးကေတာ့ သံေတာင္နဲ႔စာရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.။ တကယ္ေတာ့ ရပ္ေစာက္ဆိုတာ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးပါ..။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာ အင္တာနက္ကဖီး (၂) ခုရွိပါတယ္.။ အဲဒီဆိုင္ (၂) ဆိုင္က တစ္လွည့္စီ လိုင္းက်ပါတယ္.။ လိုင္းကလည္း တစ္ရက္ကို ေန႔တစ္ပိုင္းေလာက္ က်ပါတယ္..။ တနဂၤေႏြ ေအာက္ပတ္စ္ရတဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္စုမွဴးသင္တန္း၊ ဗိုလ္ႀကီးေတြ တက္ရတဲ့ တပ္ခြဲမွဴးသင္တန္း၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးေတြတက္ရဲ႕ အရာခံ၊ အၾကပ္ႀကီး သင္တန္းက အဖြဲ႕ေတြက အင္တာနက္ဆိုင္မွာ ေနရာလုၾကရပါတယ္..။ ၿမိဳ႕ထဲမွာလည္း စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဘာညာနဲ႔ ဆိုေတာ့ သံေတာင္ထက္ စည္ကားပါတယ္.။
         ထားပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကို ဆက္သြားၾကစို႔.. ။
        သင္တန္းစဖြင့္ေတာ့ တန္းခြဲမွဴးလုပ္တဲ့ အရာရွိေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲက ကြန္ပ်ဴတာ ေကာင္းေကာင္း သံုးတတ္တဲ့သူကို ႐ံုးအဖြဲ႕မွာ ကူဖို႔ေခၚတယ္.။ အဲ ကၽြန္ေတာ္က တပ္မွာ ေထာက္ ကိုင္လာတဲ့သူဆိုေတာ့ ႐ံုးပိုင္းဆိုင္ရာ ကြန္ပ်ဴတာ (DTP ပါပဲ.) ကိုေတာ့ Staff Duty က်က်  သံုးတတ္ပါတယ္..။ အဲဒီေတာ့ တကယ့္ တကယ္ လူေရြးၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေအာင္ေအာင္ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းရယ္ (Facebok Name – Aung Nway Oo - သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ရထားတဲ့သူငယ္ခ်င္းေပါ့  - သူ႔အေၾကာင္းကို ဘေလာ့မွာ တစ္ခါ ေရးဖူးတယ္)၊ ေအာင္ေက်ာ္မင္း ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းရယ္ (facebook name - သဲကုန္းသား) ရယ္.. သံုးေယာက္က ႐ံုးအဖြဲ႕မွာ ကူဖို႔ ျဖစ္လာတာေပါ့...။
         ႐ံုးအဖြဲ႕က တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး.။ ေျမပံုေတြ အညႊန္းတပ္တာမ်ိဳး၊ P.T ဆန္းစစ္ေတြ လုပ္တဲ့အခါ Records ေတြကူျဖည့္ေပးတာမ်ိဳး၊ စာရင္းေတြ ကူျဖည့္ရတာမ်ိဳးေပါ့.။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြ ကူညီရတာပါ.။ အဲ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ အားလပ္ခ်ိန္တိုင္း သြားကူရတာေပါ့.။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သင္တန္းခ်ိန္ေပါ့.။
         အဲဒီ႐ံုးမွာ တန္းခြဲမွဴး အရာရွိေတြ ထိုင္တယ္ .. ရံဖန္ရံခါ ညအိပ္ေလ့ရွိတယ္.။ ဟိုးဖက္က စာေရးေတြရွိတဲ့ ႐ံုးခန္းတစ္ခန္းရွိတယ္.။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ေတြထားတယ္.။ ေျမပံုေတြ၊ ေျမျဖဴ၊ Duster စတဲ့ စာသင္ခန္းသံုးပစၥည္းေတြလည္း ထားတာေပါ့..။ အဲဒီ ႐ံုးခန္းထဲမွာ တစ္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ အၿမဲေနတဲ့ ဆရာႀကီး စိန္ေမာင္(အမည္လႊဲ) ဆိုတာ ရွိတယ္.။ အဲဒီဆရာႀကီး စိန္ေမာင္က အၿမဲတမ္း ႐ံုးမွာပဲေနတယ္.။ တစ္ရက္က်ေတာ့ အဲဒီ ဆရာႀကီး စိန္ေမာင္က ေရႊေညာင္ကို ခဏသြားရင္းနဲ႔  အဲဒီ ေရႊေညာင္မွာ ဆံုးသြားတယ္.။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ဗမာထံုးစံအတိုင္း ဝိဥာဥ္ကို ဗထူးကို ျပန္ေခၚတာေပ့ါေလ.။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီသတင္းၾကားတဲ့အခ်ိန္ လက္မခံဘူး.။ ဘဝေဟာင္းက စုတိစိတ္က်လို႔ ကြယ္လြန္တာနဲ႔ စကၠန္႔မျခား ဘဝသစ္မွာ ပဋိသေႏၶယူရတယ္ဆိုတာကို သိထားတာကိုး.။ သူ႔ဖာသာ မကၽြတ္မလြတ္လို႔ ဗထူး ျပန္ေရာက္ လာရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ.။
         အဲဒီညက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တန္းခြဲ (၁)က တန္းခြဲမွဴး ဗိုလ္ႀကီး မင္းေဇာ္ဦး(အမည္လႊဲ) က အဲဒီ႐ံုး အေဆာင္မွာ ညအိပ္ေရာ..။ မနက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တန္းစီ တဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားနဲ႔ သတင္းတစ္ခု ၾကားရတယ္.။ မေန႔ညက ဗိုလ္ႀကီးမင္းေဇာ္ဦး ႐ံုးခန္းထဲမွာ ဂ်ာနယ္ဖတ္ေန တုန္း ေနာက္ကေန လက္နဲ႔ ပုတ္ခံတဲ့အခါ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မရွိတာနဲ႔ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ အိမ္ျပန္သြားတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေပါ့..။ ေနာက္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ရင္း ေျပာင္ရင္း ဟိုလူသည္လူက ဝင္ေႏွာက္ရင္းနဲ႔ပဲ အဲဒီသတင္းက Confirm မျဖစ္ပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားေတာ့တယ္.။ 
         အဲဒီညေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ PT ဆန္းစစ္ေျပးၾကတယ္.။ ထံုးစံအတိုင္း ၃ မိုင္၊ ၅ မိုင္၊ ၁၀ မုိင္ေပါ့.။ (မိုင္ ၃၀ ကေတာ့ သင္တန္းၿပီးခါနီးမွာ တစ္ခါပဲ ေျပးရတယ္) . ။ အဲဒီလိုေျပးတဲ့ညမွာ ႐ံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တန္းခြဲ(၁) တန္းခြဲမွဴးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၃) ေယာက္ကိုေခၚတယ္.။ ဒီေန႔ည  Records ေတြ ကူျဖည့္ေပးဖို႔ေပါ့.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လည္း ဟုတ္ကဲ့ ေျပာၿပီး အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ အတိုင္းပဲ ညေနေစာင္းက်ေတာ့ ႐ံုးကို သြားတာေပါ့..။
         ႐ံုးကေတာ့ တန္းခြဲ(၁) ေအာက္ဖက္ကို ဆင္းလာရင္ သစ္ပင္ရိပ္ေတြၾကားထဲက တစ္ထပ္တိုက္ပုေလးပါ။ အဲဒီရဲ႕ ေရွ႕အတိုင္းဆက္သြားရင္ ေရွ႕ ကိုက္ (၁၀၀) ေလာက္လမ္းညာဖက္မွာ  ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းဖက္က ေစ်းဆိုင္ေတြ ရွိပါတယ္.။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္နဲ႔ အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ “ ယံေလး ” ဆိုတဲ့ ဆိုင္ရွိပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ထံုးစံက ညဖက္ ႐ံုးအလုပ္မလုပ္ခင္ အဲဒီမွာ လက္ဖက္သုတ္၊ ေရေႏြးၾကမ္း၊ ေကာ္ဖီ၊ စီးကရက္၊ ဘာညာသာရကာယူၿပီး အင္နာဗြန္စီ တစ္ေယာက္တစ္လံုးေသာက္ၿပီးမွ ႐ံုးလာတာ မ်ားပါတယ္။ ညဖက္ ႐ံုးအလုပ္ေတြၿပီးတဲ့အခါ ႐ံုးကကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ Video Edit လုပ္တာမ်ိဳး၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ရွင္းျပတာမ်ိဳးေတြ လုပ္တာေပါ့..။ ႐ံုးအလုပ္ေတြ သိပ္မ်ားတဲ့အခါ ၂ ေယာက္က အိပ္ၿပီး ၁ ေယာက္က စာရင္းျဖည့္တာမ်ိဳးေတြမ်ားပါတယ္.။ အလွည့္က်ေပါ့..။
         အဲဒီေန႔ညက ကၽြန္ေတာ္က စာရင္းျဖည့္ဖို႔ အလွည့္က်တယ္.။ ေအာင္ေအာင္နဲ႔ ေအာင္ေက်ာ္မင္းက ေနာက္က ခံုေပၚမွာ အိပ္ေနၾကတယ္.။ အင္နာဗြန္စီ ေသာက္ထားေတာ့ လူက လန္းေနတယ္.။ သီခ်င္းသံကို ခပ္တိုးတိုး ဖြင့္ထားေသးတယ္.။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီတုန္းက ဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းက ဗ်ာ.. ေဆာင္းဦးလိႈင္ရဲ႕ ဒီတစ္ခါေဆာင္း ဆိုတဲ့ သီခ်င္း ..။ “ ေတာင္ေပၚခ်ယ္ရီပန္း မ်ားတို႔ပြင့္ေနၿပီ..။ ေျမနီလြင္ျပင္ဖက္သို႔ အခ်စ္ျပန္လာ ေတာ့မည္..၊ တူႏွစ္ကိုယ္ခ်စ္သမွ် ပံုျပင္အစက . ထူးျခားဆန္းျပား.. ရွမ္းရြာငယ္ေလးမွာ..” ဆိုတဲ့ သီခ်င္း.။
         ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕က စာရင္းဇယားကို အာ႐ံုစိုက္ၿပီး ျဖည့္ေနတယ္.။ (အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ မ်က္မွန္မတပ္ရေသးဘူး.။) ျဖည့္ေနရင္းနဲ႔ အခန္းေရွ႕ ေကာ္ရစ္ဒါက ေျခသံၾကားရတယ္.။ ေျခသံက ရွပ္ရွပ္ သံမဟုတ္ဘူး.။ ေရာ္ဘာဖိနပ္ ခပ္ထူထူကို ဖိမနင္းပဲ ထြက္တဲ့ ခပ္အုပ္အုပ္အသံမ်ိဳး ..။ ဘုတ္. ဘုတ္ ဆိုတဲ့ အသံေပါ့.။
         အဲဒီအသံက ဟိုးဖက္ စာေရး႐ံုးခန္းဖက္က လာတာ..။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအထိ ဆံုးသြားတဲ့ ဆရာႀကီး အေၾကာင္းေတြးလည္း မေတြးမိေသး.။ စဥ္းလည္း မစဥ္းစားမိေသး..။ ႐ံုးကိုလာတဲ့ ဆရာႀကီး တစ္ဦးဦး ဒါမွ မဟုတ္ တန္းခြဲမွဴး တစ္ဦးဦးပဲ ျဖစ္မွာပါလို႔ ထင္မိတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္ ေစာေစာက ေျခသံ တစ္ဘုတ္ဘုတ္ က ကၽြန္ေတာ္ စာ႐ိုက္ေနတဲ့ ႐ံုးခန္းေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္.။ ႐ံုးခန္း ေရွ႕မွာ ေသာက္ေရအိုးစင္တစ္ခုရွိတယ္.။ ေစာေစာက ေျခသံရပ္သြားတယ္.။ ေရအိုးထဲကေရကို ခပ္တဲ့အသံၾကားရတယ္…။ ၿပီးေတာ့ ေရကို မေသာက္ပဲ ေရအိုးေပၚက ေအာက္ခံခြက္ေပၚကို ခပ္ျမင့္ျမင့္ကေန ေရသြန္ခ်တဲ့အသံ (ခပ္က်ယ္က်ယ္) ဆိုတာ သတိထားမိ လိုက္တယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္လက္က အလိုလို ရပ္သြားၿပီ..။ ႐ံုးမွာ အၿမဲေနတဲ့ ဆရာႀကီးစိန္ေမာင္ မေန႔က ဆံုးသြားတယ္ ဆိုတဲ့အသိက ဒိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူက တစ္ခါမွ မႀကံဳဖူးတဲ့ ေၾကာက္စိတ္က ဝင္လာတယ္.။ ဒီေနရာမွာ အခန္းဖြဲ႔စည္းပံုကို ေျပာျပမယ္.။ အခန္းက ေကာ္ရစ္ဒါက ဝင္တဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ရွိတယ္.။ အဲဒီတံခါးက ဝင္ဝင္ခ်င္း ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးက တံခါးရဲ႕ ညာဖက္မွာ..။ အေပါက္ဝဖက္ကို မ်က္ႏွာ မူထားတယ္.။ (မ်က္ႏွာမူတယ္ဆိုတာ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္သူဖက္က ၾကည့္ရင္ တံခါးအေပါက္ဝက ညာဖက္မွာ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ျမင္ရမွာေပါ့..) .။
         အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ လႈပ္လို႔မရေတာ့ဘူး.။ ေဇာေခၽြးေတြျပန္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ စကရင္ထဲ မ်က္ႏွာဝင္ေတာ့မယ့္အလားကြန္ပ်ဴတာကို စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္.။ ခံုကို ေရွ႕တိုးဖို႔ ႀကံတယ္.။ ခံုေရႊ႕တဲ့ အသံထြက္သြားမွာကိုေတာင္ ေၾကာက္ေနမိတယ္.။ အဲ မ်က္လံုးက လွန္မၾကည့္ပဲ.. အၾကည့္အာ႐ံုကို အေပါက္ဝဖက္ကို ခိုးၾကည့္လိုက္တယ္.။( နားရႈပ္သြားၿပီလား.။ အခု ဒီစာကို ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကေန မ်က္စိမခြာပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ေဘးဘယ္ညာ ၃၀ ဒီဂရီေလာက္ကို မ်က္စိက ျမင္ေနရတယ္ ဆိုတာ ကို ၾကည့္ၾကည့္..။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက မ်က္စိက ဒဲ့ မၾကည့္ေပမယ့္ နည္းနည္း ျမင္ေနရတယ္ေလ…၊ သေဘာေပါက္လားေတာ့ မသိပါဘူး..။) အဲ့လို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ.။ အခန္းတံခါးေပါက္ဝက ခန္းစီးက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခါင္းတစ္ေခါင္းစာေလး ဟ  လာတာကိုေတြ႕ရတယ္.။ ေလတိုက္လို႔ ဟသလို ဟတာမဟုတ္ ပဲ..။ ေခါင္းတစ္ေခါင္း ဝင္႐ံုစာ လက္နဲ႔ ဟ ထားၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ၾကည့္ေနတာကို ေတြ႕ရ တယ္.။
         အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ထိတ္သြားတယ္..။ ေနာက္မွာ အိပ္ေနတဲ့ ေအာင္ေအာင္နဲ႔ ေအာင္ေက်ာ္မင္းကို လွမ္းေခၚဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္.။ လည္ေခ်ာင္းက အသံက ထြက္မလာဘူး.။ တစ္ေနတယ္.။ ဟိုဖက္ကို အာ႐ံုထားၾကည့္တယ္.။ ေစာေစာက ၾကည့္ေနတဲ့ဟာၾကီး ရွိေနတုန္းပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မွာ အိပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြဖက္ကို ေခါင္းမလွည့္ရဲဘူး.။ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ေနတဲ့ ခံုကို တစ္ေယာက္ေယာက္က လက္လာတင္ထား တယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ေနမိလို႔..။ အဲဒီမွာ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္မင္းက အိပ္မက္ေယာင္တာလား၊ ဘာလားမသိဘူး.။ အိပ္မက္ထဲမွာ ဘာေတြစားေနလဲေတာ့ မသိဘူး.။ အင္း .အင္း နဲ႔ ညည္းၿပီး ပါးစပ္က ပလပ္ပလပ္ နဲ႔ ေလေတြဝါးတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္း စိတ္ေပါ့ သြားတယ္.။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေစာေစာက အေပါက္ဝက ၾကည့္ေနတဲ့ ဟာႀကီးက ေပ်ာက္သြားတယ္.။ ခန္းဆီး စေလး လည္း ျပန္ က်သြားတယ္.။ ကဲ.. အဲဒီအခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသံ ထြက္ပါၿပီ…။ တကယ္ထြက္ပါၿပီ..။ 
“ေအာင္ေက်ာ္မင္း. ေအာင္ေအာင္.. ငေအာင္.. ငေအာင္.. ေအာင္ေက်ာ္မင္း.. ဟေရာင္ ” နဲ႔ ေအာ္လိုက္ေတာ့ ၂ ေယာက္သား ႏိုးလာၾကတယ္.။ ေမးၾကေတာ့ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပ..။ သူတို႔ (၂) ေကာင္ကေတာ့ ရယ္ၾက တယ္.။
         ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေနာက္ထပ္ဆန္းစစ္ေတြ ထပ္လုပ္ပါေသးတယ္.။ ည (၈) နာရီေလာက္ က်ေတာ့ လက္ဖက္သုတ္ေတြ ဘာေတြ သြားယူဖို႔ ႐ံုးကိုေသာ့ခဏခတ္ေတာ့ ေသာ့က တန္းခြဲမွဴးဆီ ပါသြားၿပီ..။ တစ္ေယာက္ ေတာ့ အေစာင့္ထားခဲ့မွပဲ ဆိုေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္မင္းက
“ ငါေနခဲ့မယ္..။ မင္းတို႔ စိတ္ခ်လက္ခ် သြား ၊ ငါ့ကိုေတာ့ လာမေျခာက္နဲ႔ ငါနဲ႔ ေတြ႕သြားမယ္..” တဲ့..။
ဆရာ သတၱိေကာင္းသလားေတာ့ မေမးပါနဲ႔..။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေအာင္ေအာင္ လက္ဖက္သုတ္ဝယ္ရင္း ေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္  သူ ႐ံုးကဖြင့္တဲ့ တရားေခြသံႀကီးက ဆိုင္ကေန ၾကားရပါတယ္..။
ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေအာင္ေအာင့္အလွည့္ေပါ့..။ သူကေတာ့ ဘယ္လို ပံုစံေတြ မိလာသလဲမသိ.။ ကၽြန္ေတာ္  ဆိုင္ကေန သြားေခၚတဲ့အခ်ိန္ ေဘးဘယ္ညာကိုေတာင္ မၾကည့္ရဲေတာ့ပါ..။ ေခါင္းကို ငံု႔ခ်ည္းသာ ေနပါေတာ့တယ္.။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခန္းထဲဝင္ၿပီး မီးပိတ္တာေတာင္ လက္ကို ဆြဲထားပါတယ္.။ အထဲက ေသာ့ကို ငါမယူဘူး မင္းဝင္ယူေပး လို႔သာ တြင္တြင္ ေျပာေနပါေတာ့တယ္.။ ေနာက္ရက္က်မွ သူ႔ကို ေနာက္ကပခံုးပုတ္ခံရတဲ့အေၾကာင္း  ျပန္ေျပာျပပါေတာ့တယ္.။
ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီ.။ ခုျပန္ေတြးရင္ေတာ့ ရယ္စရာပါပဲ...။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိစၥ ျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ႐ံုးမွာ ညအိပ္ညေန ဘယ္သူမွ မသြားေတာ့ပါ..။ တန္းခြဲမွဴးေတြလည္း ညမအိပ္ေတာ့ပါ.။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တုိင္လည္း သံုးေယာက္စလံုးထိုင္၊ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ တစ္ေယာက္အိပ္ စနစ္ျဖင့္သာ သြားပါေတာ့တယ္.။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို ျပန္ေရးထားတာ ပါ.။ ဒါက တဂ္ပို႔စ္နဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး. ၊ ကိုရန္ႏုိင္ရဲ႕ သရဲဇာတ္လမ္းေလးေတြေတြ႕လို ျပန္ေရးျဖစ္တာပါ.။ ခါတိုင္း တစ္ခုခုဆိုရင္ Facebook မွာတင္ၿပီးမွ ဒီမွာတင္ပါတယ္.။ ခုေတာ့ ဒီမွာပဲ တင္မွာပါ.။ ေနာက္မွပဲ Facebook ကိုပို႔ပါေတာ့မယ္.။ အားလံုးက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ..။
~မိုးသက္ဦးလြင္~

 (အမည္မ်ားကို လႊဲေရးထားပါသည္..) 



 

My Blog List

အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး

ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္...