ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Follow me on facebook

Monday, August 24, 2015

အင္းယားပံုျပင္

Photo: Ultimate Magazine

အင္း
ယားသည္ ဆိတ္ၿငိမ္စြာတည္ရွိသည္..။ အင္းယားကန္ေဘာင္တြင္ ဆူညံေနေသာ ဂစ္တာဝိုင္းမ်ား၊  ေသာက္စားမူးယစ္ေနေသာ လူငယ္မ်ား၊ တီတီတာတာ ၾကည္ႏူးၾကေသာ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ားသည္ အင္းယား၏ တည္ၿငိမ္မႈကို အေႏွာက္အယွက္မေပးႏုိင္၊ ဣေျႏၵႀကီးေသာ အင္းယားကန္ကို ဆူပူရႈပ္ေထြးေသာ အနားသတ္ျဖင့္ ေဘာင္ခတ္ထားသည္လား မေျပာတတ္.။ တည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ လႈပ္ရွားတက္ၾကြမႈ ယွဥ္တြဲေနေသာ ေနရာဟုပင္ေခၚရမည္လား.. ေဝခြဲဆံုးျဖတ္ျခင္းမျပဳႏုိင္။ ထုိစဥ္ ေလညင္းတစ္ခ်က္အေဝ့ေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္ ေနေသာ ေရျပင္သည္ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ကေလးမ်ားထ၍ လႈပ္ရွားသြားရသည္..။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာလည္း အလားတူ အေတြးဂယက္မ်ား ထသြားရသည္.။ လႈိင္းၾကက္ခြပ္မ်ား ကမ္းေျခ ေျမကာနံရံအစပ္ ေက်ာက္တံုးမ်ားသို႔ ဦးတိုက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ္လည္း အေတြးစမ်ားကအမွ်င္မျပတ္ ေကာင္းစြာမကုန္စင္တတ္ေသး.။ ထိုအခ်ိန္၊ ထိုေနရာတြင္ ၿမဲခဲ့ဖူးေသာတြဲလက္တစ္စံုကို သတိရမိလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအေတြးကားၾကာၾကာမခံ.။  တစ္စံုတစ္ခုေသာ လက္နက္ စူးခၽြန္ျဖင့္ ရင္ဝကိုထိုးႏွက္သလိုပင္ ႐ုတ္ခ်ည္းနာက်င္ကာ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ မအိပ္စက္ပါဘဲ အိပ္မက္မွ လန္႔ႏုိးရသူလိုျဖစ္ရျပန္သည္..။ စိတ္က်ေရာဂါႏွင့္ ဆက္စပ္ေကာင္း ဆက္စပ္မည္ျဖစ္ေသာ သက္ျပင္းရွည္ မ်ားကို အခါခါ ခ်ရျခင္းသည္ ပူေလာင္ေသာအရာမ်ားကို ရင္တြင္းမွ မႈတ္ထုတ္ပစ္ႏုိင္သည္လား ကၽြန္ေတာ္မသိ.။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ၿငိမ္းခ်မ္းရာသည္ အဘယ္အရပ္ဆီသို႔ လြင့္စင္ ပ်ံထြက္ေျပးသည္မသိ..။ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းေနသည္။ ရံဖန္ရံခါပင္ အလုပ္ကိစၥ တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္ႏွစ္မိသည့္အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္အစံုက ကန္ေရျပင္ကဲ့သုိ႔ ၿငိမ္သက္သြားေလ့ရွိေသာ္လည္း အေပၚသို႔ ကပ္ၾကည့္တတ္သည့္ မ်က္ဝန္းမ်ား၊ စံပယ္တင္မွဲ႕ကေလးပါေသာ ေမးဖ်ားကေလးႏွင့္ အၿမဲၿပံဳးရန္ႀကိဳးစားဟန္ရွိသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးမ်ားကို ျမင္ေယာင္ သည့္အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္တြင္း လိႈင္းဂယက္ထန္၍ ေမာဟုိက္ျခင္းအျဖစ္သို႔ ျပန္ေရာက္ရျပန္သည္..။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ဝန္းအိမ္မွ ပူေႏြးစြတ္စိုမႈအခ်ိဳ႕ကို ေသြးေဆာင္ဖ်ားေယာင္းတတ္သည့္ ထိုခံစားခ်က္မ်ိဳးသည္ ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္မ်ိဳး၊ ညဦးယံအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ မဖိတ္ေခၚပဲ ဝင္လာတတ္ေလသည္.။
            “အစ္ကို မီးတစ္တို႔ေလာက္…”
            အေတြးစ ျပတ္ေတာက္သြားသည္..။ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္…။
            “မင္းအသက္ဘယ္ေလာက္လဲ. ငါ့ညီ…”
            “ဘာလုပ္မလို႔လဲ.. ၁၅ ႏွစ္..”
            ေမးရင္းတစ္ခါတည္းျပန္ေျဖသည္.။
            “၁၈ ႏွစ္ျပည့္မွ ေဆးလိပ္ေသာက္.. သြားေတာ့..”
            နားမလည္ႏုိင္စြာ ပြစိပြစိ ေျပာရင္းထြက္သြားသည့္ေနာက္တြင္ မပီဝိုးတဝါး ဆဲဆိုလိုက္သံမ်ား ပါသလား မေသခ်ာ။ ပါလွ်င္လည္း မတတ္ႏုိင္…။ တံတားျဖဴမွတ္တုိင္ က အတြဲေတြတက္လာတာေတြ႕သည္.။ တစ္ခ်ိဳ႕က ပခံုးဖက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က လက္ခ်ိတ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က …
            လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ကုန္ရက္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူရွိခဲ့ဖူးၾကသည္..။ တစ္ခုေသာ ညေနခင္း၏ ညီအစ္ကို မသိတစ္သိ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေလာကႀကီးကို ေမ့ေမ်ာရင္း ခ်စ္ဖြယ္ေသာစကားတို႔ကို တီတီတာတာဆိုဖူးခဲ့ၾကသည္.။ ဘဝႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္ျခင္းအတြက္ ကတိကဝတ္မ်ားအျပန္အလွန္ျပဳခဲ့ဖူးၾကသည္.။
            ဘယ္ႏွႀကိမ္ေျမာက္ဟု ေရတြက္ရန္ခက္ခဲေသာ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခုကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး ေနာက္က်ိက်ိ အေတြးစမ်ားကိုေမာင္းထုတ္လိုက္သည္..။ နာရီကိုၾကည့္မိေတာ့ ၇ နာရီထိုးလုၿပီ..။ ပတ္ဝန္းက်င္က ေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္သာ ရွိေသးသည္..။ ေႏြညမ်ားတိုလွခ်ည့္.။ ထို တိုေတာင္းေသာညတာကို ျဖတ္ေက်ာ္ရသည္ကပင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေဝဒနာ တစ္ခုမဟုတ္ပါလား…။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္တိုင္း တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရတတ္မိသည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေနာင္တရ မိျပန္သည္.။
            ဖုတ္ဖက္ခါၿပီး မတ္တတ္ရပ္လိုက္ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပူးကပ္ေနသည့္ စံုတြဲက မလံုမလဲ ျပန္ၾကည့္သည္…။ မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳလိုက္ၿပီးအင္းယားလမ္းဖက္ ထြက္လာခဲ့သည္..။ ေနမင္းႀကီးကေတာ့ ျပည္လမ္းမေပၚက ျဖတ္ျမင္ရသည္ တိုက္တာေခါင္မိုးေတြၾကား ငိုက္ျမည္းရင္း အိပ္စက္ဖို႔ျပင္ေနၿပီ..။ ရန္ကုန္ညေနခင္းကေတာ့ တက္ၾကြေနဆဲ၊ လန္းဆန္း ေနဆဲ..။
အင္းယားလမ္းေပၚမွ တကၠစီတစ္စီးငွားလိုက္သည္..။ ေစ်းဆစ္မိလိုက္သလား သတိမထားမိ…။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ အရာရာကို အလိုအေလ်ာက္လိုက္ပါလုပ္ေဆာင္မိေနဆဲ…။ စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ကေတာ့ မကပ္..။
            “ခုလိုအခ်ိန္လည္း ကားကၾကပ္တုန္းပဲဗ်ာ…”
            တကၠစီသမားေလးက မေမးပါဘဲလ်က္ ဆိုလာသည္..။ ေခါင္းညိတ္လိုက္မိလား မညိတ္လိုက္မိလား ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ ေဝခြဲမရ..။ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း၊ ၿခံအမွတ္ ၅၄ ေရွ႕တြင္ ကား ဟြန္း ၂ ခ်က္ တီးေသးလား သတိမထားမိ.။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ မီးပြိဳင့္ မွာကားပိတ္ေနေသာ္လည္း စိတ္က အလ်င္စလိုမျဖစ္မိ…။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လံုျခည္ႏွင့္ တီရွပ္လဲၿပီး ဝရန္တာမွာထုိင္ေနမိသည္…။
            “အျပင္က စားလာေသးလား…”
            ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အျပင္က ဘာမွ စားမလာပါ..။ စားခ်င္စိတ္မရွိတာလည္းပါသည္…။
            “အျပင္က စားမလာနဲ႔လို႔ ေသခ်ာမွာလိုက္တဲ့ဟာကို.. ဒီေကာင္ေလးဟာ…”
            အေမက မေက်မခ်မ္းဆိုသည္…။ စီးကရက္တစ္လိပ္ထုတ္ၿပီး မီးညွိေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲက ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ အသံၾကားရသည္.။ သို႔ေသာ္ ဂရုမျပဳမိ..။ တစ္လိပ္.. ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္လိပ္…။
            ညသည္ေမွာင္သထက္ေမွာင္လာေလသည္..။ လမ္းေပၚက လူသြားလူလာမ်ားက က်ဲသထက္က်ဲပါးလာသည္.။ လူေနတိုက္ခန္းမ်ား မီးပိတ္သြားၾကသည္..။ ဘီယာဆိုင္အခ်ိဳ႕သာ လင္းလင္းထင္းထင္းရွိေသးသည္..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတြးမ်ားႏွင့္ ခ်ာခ်ာလည္ေနဆဲ..။
            ညသည္ တိတ္ဆိတ္စြာ ငိုေကၽြးတတ္ပါသလား..။ ဆီးႏွင္းေပါက္တို႔က ည၏ မ်က္ရည္မ်ား ျဖစ္သင့္သည္ဟု တစ္ဖက္သတ္ ယံုၾကည္သင့္သည္ဆိုပါလွ်င္ ည၏ငိုေကၽြးမႈတို႔သည္ မည္သည့္ အေၾကာင္းတရား ေပၚမွာ မွီတည္ ေလ့ရွိပါသနည္း..။ မည္သူ႔ေၾကာင့္ ငိုေကၽြးရသည္ ထင္ပါသနည္း.။ ညအေနျဖင့္ ငိုေကၽြးသည္ျဖစ္ေစ မငိုေကၽြးသည္ျဖစ္ေစ. ကမာၻတစ္ျခမ္းေသာ လူအားလံုးတို႔အေပၚ တစ္ေျပးညီ ေမွာင္မိုက္ျခင္းေပးသည္ဟု ယူဆႏုိင္မည္လား..။ Insomnia စြဲကပ္စျပဳေသာ လူတစ္ေယာက္အဖို႔ ညဖက္ မအိပ္ႏုိင္သည္ကလည္း မဆန္းက်ယ္၊ ထို႔အတူပင္ ည ေရာက္တိုင္း အိပ္စက္မရေသာ သူတစ္ေယာက္အတြက္ ညအခါ အကာလ ၏ ငိုေၾကြးျခင္း ရယ္ေမာျခင္းကို သ႐ုပ္ခြဲျခင္းမွာလည္း အျပစ္တည္းမဟုတ္..။ စင္စစ္မူ ညခ်မ္းအခ်ိန္အခါသည္ ညမအိပ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ စိတၱဇသက္သက္ အေတြးပံုရိပ္မ်ား ျဖင့္ ေျခာက္လွန္႔ႀကီးစိုး ေငးေမာ ေစတတ္ေသာ အပိုင္းအျခားတစ္ခုသက္သက္သာ ျဖစ္ေလသည္...။
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

           
အခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္ ရနံ႔ရွိခဲ့မည္ဆိုပါလွ်င္ အတိတ္သည္ ေဆြးရနံ႔သင္းသည္ဟု ဆိုရမည္ထင္သည္.။ ေပ်ာ္ရႊင္ ဖြယ္ေကာင္းေသာအတိတ္တို႔ သည္လည္းေကာင္း၊ ေၾကကြဲနာက်င္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အတိတ္တို႔သည္လည္းေကာင္း မတူ ညီေသာ ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းဆြတ္ျခင္းႏွင့္ ေၾကကြဲလြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ရနံ႔တို႔ ဖံုးလႊမ္းသည္ဟု ဆိုရမည္လား..။
သူမကို စေတြ႕ခဲ့သည့္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ အင္းယားကန္ေဘာင္ေပၚမွာရွိေနခဲ့သည္…။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ျဖစ္သည့္ အတြက္ ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ေက်ာင္းျပန္လာသူေတြက မရွား..။ နယ္မွာေက်ာင္းၿပီးခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ အင္းယားနယ္ေျမသည္ မစိမ္းေသာဧည့္သည္တစ္ဦးပမာ..။ ဆရာဇဝနမွအစ မင္းလူအဆံုး တကၠသိုလ္နယ္ေျမကို စာထဲမွာခ်စ္ျမတ္ႏုိးခဲ့ရသည့္ကၽြန္ေတာ္ ဒီပတ္ဝန္းက်င္ကို တြယ္တာေနတာမထူးဆန္း..။ ထူးဆန္းသည့္ အဲဒီညေနကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ကန္ေဘာင္မွာရွိေနခဲ့တာပဲျဖစ္သည္..။
စီးပြားေရးတကၠသိုလ္မဟာဘြဲ႔ သင္တန္းသူတစ္ဦးျဖစ္သည့္ သူမႏွင့္ အဲဒီညေနမွာ အမွတ္မထင္ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ Street Photography ကို စိတ္ဝင္စားသည့္ ကၽြန္ေတာ္ ဝါသနာအရ အမွတ္တမဲ့႐ိုက္မိသည့္ သူမပံုပါဝင္ေသာ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုက ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ပ်က္ညမ်ားအစ ျဖစ္လာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အင္းယားကန္ေဘာင္ေအာက္ လမ္းေဘးက အုတ္ခံုသည္ သူမကို ေန႔စဥ္ေစာင့္ၾကည့္ေငးေမာရာ ျဖစ္လာခဲ့သည္.။
ၾကာေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိလာသည္.။ ျမန္မာဇာတ္ကားမ်ားထဲကလို လိုက္စကားေျပာဖို႔အထိေတာ့ မစဥ္းစားမိ.။ သူလာရာလမ္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ဖို႔..။ ဧကရီဆန္ဆန္လွမ္းလာသည့္ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားကို အသက္မရႈပဲေငးေမာဖို႔..။ ၿပီးေတာ့ သိပ္လွလြန္းတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို သက္ျပင္းလႈိက္လိႈက္ေတြၾကားက ေမာ္ဖူးဖို႔…။ ကၽြန္ေတာ့္နိစၥဓူဝလုပ္ေဆာင္မႈမ်ားက ထိုထက္ မပိုခဲ့.။ မ်က္လံုးခ်င္း စကားေျပာမိသည္ဆို႐ံုမွ်..။ သူႏွင့္အၾကည့္ခ်င္းဆံုလိုက္တိုင္း မ်က္လႊာကို ကျပာကယာခ်မိ႐ံုမွ်..။ သူမ ေရာက္မလာသည့္ရက္(သို႔မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ္မလာႏုိင္သည့္ရက္တိုင္း ေနမထိ ထုိင္မသာ ျဖစ္႐ံုမွ်သာ…။ တစ္ခါတစ္ရံ သူမႏွင့္အတူ သူမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားပါလာသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အၾကည့္ခ်င္းမဆံုမိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရာဘက္သို႔ တစ္ခ်က္ေလးမွ်ပင္ ေစာင္းငဲ့မၾကည့္သည့္အခါမ်ိဳးႏွင့္ ႀကံဳရတတ္သည္.။ ထိုညေန မ်ိဳးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ဝမ္းနည္းစရာအတိ ျဖစ္သည္.။ ကိုယ့္ကို ဘယ္လိုသေဘာထားသလဲကြယ္..။ ကိုယ္ေစာင့္ ၾကည့္ေနတာ မသိဘူးလားကြယ္..။ ေမးခြန္းမ်ားက ေရရာမႈမရွိ..။ သူ႔နာမည္ကိုလည္း ကိုယ္မသိႏုိင္၊ သူ႔နာမည္ကိုလည္း သူမသိ.။ နယ္မွာေက်ာင္းတက္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အကူအညီေတာင္းစရာ ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းလည္းမရွိ.။ ထိုညေနမ်ိဳး ဆိုလွ်င္ အိမ္ကို ေစာေစာစီးစီးျပန္ေရာက္ေနတတ္သည့္ ညေနမ်ိဳးျဖစ္ေလသည္..။
သည္လိုႏွင့္ ရက္ေတြေျပာင္း၍ ျပကၡဒိန္ေတြ တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္ ကုန္လြန္လာခဲ့သည္..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မူလအတုိင္း ေနၿမဲအတိုင္း.။ သူမကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရ႐ံု၊ အၾကည့္ကေလးတစ္ခ်က္အတြက္ႏွင့္ ေက်နပ္ေနရ႐ံုထက္ မပိုခဲ့.။ ဝတၳဳဇာတ္လမ္းမ်ားထဲကလို ေဘးက အႀကံေပး၊ ေျမွာက္ေပးမည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္တစ္ေလပင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိဖူးသည္က ကံဆိုးျခင္းတစ္ခုဟုပင္ ဆိုရမည္လား.။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို စြဲလမ္းေနတာသူသိပါ့မလား..။ သူသိႏုိင္ မလား.။ သူယံုၾကည္ပါ့မလား.။
ရင္ခုန္လႈပ္ရွားဖြယ္အေကာင္းဆံုးဟုထင္ရေသာေန႔သည္ ျပန္ေတြးလိုက္တုိင္း မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပင္ လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ရွိေနေသးသည္.။ ခ်ိဳၿမိန္မႈဟု မဆိုႏုိင္လွ်င္ပင္ တိမ္းမူးညြတ္ႏူးဖြယ္ခံစားခ်က္မ်ားႏွင့္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ေကာင္းလွသည္ကို မွတ္မိေနသည္.။ အဲဒီညေနက သူတစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာသည္.။ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္း ကၽြန္ေတာ့္ဖက္သို႔ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး လာေနက်လမ္းအတုိင္းမလာပဲ ဆုိင္တန္းေတြဖက္ကို တက္သြားသည္.။ ကၽြန္ေတာ္ဘာရယ္မေတြးမိ.။ ထိုင္ေနက် အုတ္ခံုကေန ထၿပီး မေျပး႐ံုတမယ္ ထြက္လာခဲ့မိသည္..။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္မလို႔လဲဆိုတာ ကိုယ္တိုင္အေျဖမရွိ..။ သူမကို ေတြ႕ခြင့္ရွိပါလ်က္ႏွင့္ မေတြ႕လိုက္ရမွာ စိုးေနမိသည္..။ စံုတြဲေတြ ထုိင္ၾကသည့္ ေက်ာက္တံုးေတြနားမွာ ေမာလို႔ ခဏမွန္မွန္ေလွ်ာက္သည္.။ လမ္းေကြ႕ကေလးကို ေက်ာ္သြားၿပီး ကန္ေဘာင္အေပၚနားေရာက္ခါနီး ေတာ့ အေကြ႕မွာ ႐ုတ္တရတ္ေတြ႕လိုက္ရသည္က သူမ.။
ဟုတ္သည္.။ သူမ ရပ္ေနသည္.။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ကို ေက်ာမေပး႐ံုတမယ္လွည့္ထားသည္.။ ေနာက္သို႔ တည့္တည့္လည္း မဟုတ္.။ ေဘးတစ္ေစာင္းလည္းမဟုတ္သည့္ ပံုစံမ်ိဳး.။ သူမကအင္းယားကန္ဖက္ကို မ်က္ႏွာမူထား သည္.။ မ်က္လံုးမ်ားက ေဝခြဲမရသည့္အမူအယာမ်ိဳး.။ မထင္မွတ္သည့္ေနရာမွာေတြ႕လိုက္ရသည့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းက်ဥ္းေလးအလယ္တည့္တည့္ေနရာမွာ ၾကက္ေသေသကာ ရပ္တန္႔ေနမိသည္..။ သူမကို စကားေျပာရမည္လား.။ ဘယ္က စေျပာရမလဲ..။ အနီးကပ္ျမင္ရ၍လားမသိ.။ မိမိထက္ တည္ၿငိမ္ေနသည့္ သူမက ခါတိုင္းရက္ေတြထက္ ပိုလွေနသည္.။ ရင္ဖံုးအက်ီၤမို႔ ေက်ာ့ရွင္း ေသာလည္တိုင္ေပၚက အေၾကာစိမ္းကေလးမ်ားကိုပင္ ျမင္လိုက္ရသည္.။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကာၾကာမၾကည့္ရဲ..။ အဲဒီေလာက္ထိ သတၱိမရွိ.။ သို႔ေသာ္ ျမင္မိသည့္ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းတြင္ သူမ၏ အလွတရား ကို ေကာက္ခ်က္ခ် မိၿပီ..။
ကၽြန္ေတာ္ ဘာစေျပာရမလဲ..။ ဘယ္လို စေျပာရမွာလဲ.။ ေပ်ာ့ညံ့ညံ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္လား..။ အခြင့္အေရး က ႏွစ္ခါမရဘူးဆိုတာေသခ်ာသည္.။ သူမ၏ ဝတ္ပံုစားပံုက သိပ္ၿပီး ဧကရီဆန္သည္.။ ပိုထူးသည္ကသူမ၏ အလွ..။ အဲဒါေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေရွ႕ဆက္မတိုးဝ့ံေအာင္ တားထားျပန္သည္.။ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္က စကၠန္႔ပိုင္းအခ်ိန္ကေလး .။ ထိုစကၠန္႔ပိုင္းအခ်ိန္ကေလးအတြင္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ဒြိဟစိတ္မ်ားက အားၿပိဳင္ေနဆဲ…။
“ဒီမွာဗ်.. ဒီမွာ…”
စကားသံ ထြက္သြားၿပီးမွ ေနာင္တရသလိုလို ျဖစ္သြားသည္..။
“ကၽြန္ေတာ္….”
“တို႔ သိပါတယ္.. ရွင္..တို႔ကို ေန႔တိုင္းေစာင့္ၾကည့္ေနတာကို…”
“ကၽြန္ေတာ္…”
“…”
သူမ သက္ျပင္းခ်သည္.။ ဘာဆက္ေျပာရမလဲ ေဝခြဲမရသည့္ပံု..။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိ.။
“ဟုတ္ကဲ့… အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္…”
“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္… ေတာင္းပန္ဖို႔မလိုပါဘူး..”
အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ပါဘူးဟု မဆို..။ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ပါသည္ဟုလည္း မဆို.။ ကိုယ့္ကိုဘယ္လို သေဘာထားသလဲ…။ စိတ္ထဲက ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေမးမိျပန္သည္…။ အဲဒီအခ်ိန္ ရင္ထဲမွာ လိႈင္းတံပိုးမ်ား ခက္ထန္ ေနသည္.။
“ကၽြန္ေတာ္…”
သူမက သက္ျပင္းတစ္ခုကို ျဖည္းညင္းစြာခ်သည္.။ ထြက္သြားမည့္အမူအယာျပသည္.။ ေအာက္ဖက္သို႔ ျပန္ဆင္းမည့္ လမ္းက်ဥ္းကေလး၏ အလယ္ေခါင္က ကၽြန္ေတာ္ လမ္းဖယ္ေပးသည္.။ သူမက ကၽြန္ေတာ္ ဖယ္ေပးသည့္ လမ္းကမသြား..။ ကန္ေဘာင္အေပၚ လမ္းေပၚ တက္မည့္ဟန္ျပဳသည္…။
“ကၽြန္ေတာ္ အတူတူလိုက္ေလွ်ာက္လို႔ရမလား…”
ဘယ္လုိလူလဲ..ဆိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္သည္.။ မည္သုိ႔ေသာ စကားတစ္ခြန္းမွ်မဆိုပဲ မ်က္ေစာင္း တစ္ခ်က္ထိုးလိုက္သည္.။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္တစ္ခုလံုး ေျဗာင္းဆန္သြားရသည္..။
ထိုေန႔ကစ၍ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရက္စြဲမ်ား ေပ်ာ္စရာအတိၿပီးေလသည္.။ သူမ ေက်ာင္းျပန္လာသည့္အခါတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ႀကိဳေနတတ္သည္.။ ရက္သတၱပတ္မ်ားေက်ာ္လြန္ၿပီးသည့္အခါ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးသည္ ထင္ထား သည္ထက္ တင္းေနခဲ့သည္..။ ေနေကာင္းလား.။ ရာသီဥတုပူတယ္ေနာ္..။ ေျမနီကုန္းမွာ ကားၾကပ္လြန္းလို႔.. စသည့္ စကားမ်ားမွအစျပဳ၍ . က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ပါေနာ္..။ မေန႔က မ, မလာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ညေနလံုးထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့ တာ.။ မေန႔က ရွင့္ကို အိပ္မက္မက္တယ္.။ ဘုရားမွာ ရွင့္ေမြးနံေထာင့္မွာ ဆုေတာင္းခဲ့ေသးတယ္..။ စီးကရက္ေတြ ေလွ်ာ့ေသာက္ပါ.. ဆိုတာမ်ိဳးအထိ.။
            ေနာက္ေတာ့ ထိုကန္ေဘာင္မွာပဲ သူမကို ခ်စ္ခြင့္ပန္ျဖစ္ခဲ့သည္..။ ရင္ခုန္သံခ်င္းထပ္တူက်သူမို႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္.။ “မ” “ရွင္” ဆိုတဲ့အသံုးအႏႈန္းေတြကို “ခိုင္” နဲ႔ “ေမာင္” အျဖစ္ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ေျပာင္းလဲလိုက္ၾကသည္.။
            သို႔ႏွင့္ အင္းယားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦး၏ ကမာၻျဖစ္လာခဲ့သည္..။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အျခားလည္စရာပတ္စရာေတြ ထက္ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ အခ်စ္သေကၤတဆန္ဆန္ျဖစ္ေနသည့္ အင္းယားကန္ေဘာင္..။ ဒီေနရာမွာပဲ သူမကို စေတြ႕ခဲ့သည္.။ ဒီေနရာမွာပဲ သူမကို ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့သည္.။ ဒီေနရာမွာပဲ သူ႔ပါးေလးမ်ားကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္နမ္းရႈိက္ခြင့္ရခဲ့သည္.။
            “ခုိင္တို႔ ေက်ာင္းနဲ႔ ဒီကန္ေဘာင္နဲ႔က ေတာ္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္ေနာ္… ခုိင္တို႔ ေက်ာင္းေရွ႕မွာလည္း ဖယ္ရီကားဂိတ္ ရွိတာပဲ ဘာလို႔ ဒီဖက္အထိ လမ္းေလွ်ာက္လာတာလဲ.. ေမာင္အရင္က ေစာင့္ေစာင့္ၾကည့္ေနလို႔လား...”
            “အယ္. ေဝးပါေသးရဲ႕ ေမာင္ရယ္…ခိုင္က အေညာင္းေျပအညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္တာ.. သီးျခားအားကစား လုပ္ရသက္သာ တာေပါ့.။ Gym ဆိုတာလည္း ခုိင္တို႔ အတန္းမွာ ပံုမွန္ဝင္ႏုိင္ဖို႔မလြယ္ဘူးေလ… ၿပီးေတာ့..”
            “ၿပီးေတာ့ ေမာင္ရွိတယ္မဟုတ္လား…”
            ကၽြန္ေတာ္က ႏွာေခါင္းရံႈ႕လ်က္ ဆိုးႏြဲ႕လိုေသာအမူအယာျဖင့္ဆိုေတာ့…
            “ကဲ.. ေမာင္ကလည္း စကားမဆံုးခင္ ျဖတ္ျဖတ္မေျပာပါနဲ႔.. ခိုင္ေျပာတာက အင္းယားမွာလမ္းေလွ်ာက္ရတာ ခိုင္သေဘာက်တယ္…ေနာက္…”
            “ေနာက္… ဆက္ေျပာေလ ခိုင္..”
            အမွတ္မထင္ တည္ၾကည္သြားေသာ သူမမ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ အ့ံအားသင့္စြာၾကည့္မိလိုက္သည္..။ အလို.. သူမ မွာ အင္းယားနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ဒဏ္ရာေဟာင္းတစ္ခုရွိႏွင့္ေနေလၿပီ…။ ေဖြးႏုသန္႔စင္ေသာ ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္သို႔ စီးလုလု မ်က္ရည္ကို သူမ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ေအာင္ ထိန္းလိုက္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္လိုက္မိသည္..။
            “ခိုင္တို႔ ျပန္ၾကစို႔ေမာင္…”
            “မျပန္ႏုိင္ဘူး ခုိင္…။ ေမာင္သိခ်င္တာ မသိရမခ်င္း ေမာင္မျပန္ႏုိင္ဘူး..ခုိင္ဘာလို႔ ငိုသလဲ..။ ခုိင့္မွာ ေမာင္မသိတဲ့ အခ်က္ေတြမ်ားရွိေနသလား.။ ေမာင့္ကို သိခြင့္ေပးပါ.. ”
            “ေမာင္မျပန္ရင္လည္း ခိုင့္ဖာသာ ျပန္မယ္…”
            “ခုိင္…”
            မထင္မွတ္ပဲ မာသြားေသာ ကၽြန္ေတာ့္အသံေၾကာင့္ခုိင္လန္႔သြားသည္.။ သူ႔လက္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္လက္က မရည္ရြယ္ပါပဲ တင္းၾကပ္သြားသည္လား..။ နာက်င္သြားဟန္ တူသည့္ခိုင္က သူ႔လက္ကို ေလွ်ာ့ခ် လိုက္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခိုင့္လက္ကို လႊတ္ခ်လိုက္သည္..။
            “ေမာင္ ခိုင့္ကို ခ်စ္ခဲ့တာ.. ခုိင့္မွာ ရည္းစားမရွိဖူးဘူး ထင္လို႔ ခ်စ္ခဲ့တာလားေမာင္…”
            မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းႏွစ္ခုသည္ ျမစ္ႏွစ္သြယ္ကဲ့သို႔ စီးသည္...။ ခိုင္ငိုေနသည္..။ ဟုတ္သည္ ခိုင္ငိုေနသည္..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လြန္ဆန္ဝ့ံဟန္မတူ.။ သူထြက္မသြားေသး..။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔မ်က္ႏွာကို ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္..။ မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ သူ႔အၾကည့္က အသနားခံဟန္၊ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးဟန္၊ အရံႈးေပးဟန္ အရိပ္အေယာင္ေတြ ျမင္ေနရသည္..။
            “ခိုင္ရယ္…”
            ယခုမူ သိမ့္၍ သိမ့္၍ ငိုေနေသာ ခိုင့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲတြင္ အလိုက္သင့္ရွိေနပါၿပီတည္း.။
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


            “ ဘယ္လို ခုိင့္မွာ ႏွလံုးေရာဂါ ရွိတယ္ဟုတ္လား…”
            “ဟုတ္တယ္ ေမာင္ေလး…ခုိင္ေျပာျပၿပီးျဖစ္မွာပါ..။ သူ႔အရင္ရည္းစားေလ…။ အဲဒီေကာင္ေလးက ဆိုးတယ္.။ ျပႆနာခဏခဏ တက္တယ္.။ ခုိင္က ေအးတယ္ကြယ္..။ ဟိုေကာင္ေလးက ရန္ခဏခဏ ျဖစ္တယ္.။ ေသမလိုအထိ ပါျဖစ္ဖူးတယ္.။ ခုိင္က အဲဒီစိတ္ေတြနဲ႔ ေန႔တိုင္းငိုခဲ့ရတယ္. ေမာင္ေလး.။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး..။ အဲဒီေကာင္ေလးလည္း ဆံုးသြားတယ္..။ အဲဒီမွာ ခုိင္ Heart attack ရၿပီး ေဆး႐ံု တစ္လေလာက္ တက္လိုက္ရတယ္ ေမာင္ေလး…”
            ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာမွ ဆက္ေျပာရန္မရွိ…။ ခုိင္နဲ႔ မေတြ႕ရတာ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေနၿပီ..။ ဖုန္းလည္းစက္ပိတ္ထား သည္.။
            “သူလမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္ဆိုတာ ဆရာဝန္ Recommend ေပးထားလို႔ ေလွ်ာက္ေနတာေမာင္ေလး.။ သူ႔ အေျခအေန တိုးတက္လာတယ္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္...။ ဒါေပမယ့္…”
            ထိုအမ်ိဳးသမီးက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ၿပီးဆက္ေျပာသည္..။
            “သူ သိပ္ၾကာၾကာမေနရေတာ့ဘူး ေမာင္ေလး..။ အစ္မတို႔ သူ႔ကို လန္ဒန္ေခၚသြားမယ္..ခြဲစိတ္ဖို႔ေပါ့..။ ခြဲစိတ္မႈ ေအာင္ျမင္ရင္ေတာ့သူျပန္လာႏုိင္မယ္…သူ႔ကိုေတာ့ ေအာင္ျမင္ဖို႔ မ်ားတယ္လို႔ ေျပာထားေပမယ့္…”
            ခိုင့္အစ္မဆိုသူ အမ်ိဳးသမီးက က်လာေသာ မ်က္ရည္ကို သုတ္သည္..။
            “ မင္းအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြယ္.။ တကယ္ေတာ့ ခုိင္က ရည္းစားထားလို႔ မရဘူးကြယ္..။ အစ္မတို႔ သြားေတာ့မယ္ေမာင္ေလး..”
            ႏႈတ္ဆက္သံမွာ ႐ိႈက္သံပါေနသည္…။ သူမ ၿပီးဆံုးေအာင္ေျပာမသြားေသာ စကားက ဘာဆိုတာေမာင္ မရိပ္မိခဲ့ရင္ ဘယ္ ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲခိုင္ရယ္..။
            ခိုင္ေရာက္မလာေသာထိုညေနက အင္းယားကန္ေဘာင္ေပၚ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ဒူးေထာက္က်သည္..။ မိမိ ေလဆိပ္ လိုက္မပို႔သည္အခါ ခုိင္ေမွ်ာ္ေနမလား..။ ခုိင့္ေရာဂါ ပိုဆိုးမလား..။ ခုိင့္ကို သူတို႔ေတြ ဘယ္လို ဝုိင္းလိမ္ညာေပးၾကမလဲ။ ခုိင့္ကို ခ်စ္လွစြာေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားသည္ ခုိင္ခ်စ္လွစြာေသာကၽြန္ေတာ့္ထံ ဖုန္းတစ္ခ်က္ပင္ မဆက္ေစေတာ့ၿပီလား.။ စင္စစ္ပင္ ထုိေန႔သည္ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္လွစြာေသာခုိင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အေဝးဆံုး မျပန္လမ္းသို႔ ထြက္ခြာေသာေန႔ပင္ ျဖစ္ေလ သည္.။  
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


            ခုိင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္ တစ္ေျမျခားသို႔ မခြာခဲ့ပါလား…။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားသို႔ထြက္မသြားခဲ့ပါလား..။ ခိုင့္အတြက္ ခံစားခ်က္ အသစ္ အဆန္း၊ ႏွလံုးေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္အတြက္ အႏၲရာယ္ရွိေသာ ရင္ခုန္လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ေပးခဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္.။ ထိုအေတြးက ေျဖေဖ်ာက္မရ…။ ခုိင္သာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဘဝ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကမာၻ..။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကမာၻကုိ ကုိယ္ျပန္ဖ်က္သူပင္တည္း..။
            ခိုင္မေသဘူး..။ ခုိင္ျပန္လာမွာ..။ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနသည္..။ ခုိင္ကတိေပးခဲ့သည္.။ ခုိင္ျပန္လာဦးမည္.။ အဲဒီေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနခဲ့သည္.။ ဒီေနရာ ဒီအဝန္းအဝိုင္းမွာပဲ ခုိင္ရွိေနတယ္.။ သူကၽြန္ေတာ့္ကိုရွာေနမလား.။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ပါ့မလား..။ အင္းယားကန္ေဘာင္.. ၿပီးေတာ့ သူလာေနက် လမ္းေလး..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူ ထုိင္ခဲ့တဲ့ေနရာ.။ သူ႔ကို စကားစေျပာခဲ့တဲ့ လမ္းက်ဥ္းကေလး.။ ေနာက္….
            အင္းယားကန္ေဘာင္သည္ ညဥ့္နက္လာသည္ႏွင့္အမွ် လူက်ဲပါးသြားသည္.။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အုတ္ခံုေလးမွာ ထုိင္ေနတုန္း…။
ညသည္ တိတ္ဆိတ္စြာ ငိုေကၽြးတတ္ပါသလား..။ ဆီးႏွင္းေပါက္တို႔က ည၏ မ်က္ရည္မ်ား ျဖစ္သင့္သည္ဟု တစ္ဖက္သတ္ ယံုၾကည္သင့္သည္ဆိုပါလွ်င္ ည၏ငိုေကၽြးမႈတို႔သည္ မည္သည့္ အေၾကာင္းတရား ေပၚမွာ မွီတည္ ေလ့ရွိပါသနည္း..။ မည္သူ႔ေၾကာင့္ ငိုေကၽြးရသည္ ထင္ပါသနည္း.။ ညအေနျဖင့္ ငိုေကၽြးသည္ျဖစ္ေစ မငိုေကၽြးသည္ျဖစ္ေစ. ကမာၻတစ္ျခမ္းေသာ လူအားလံုးတို႔အေပၚ တစ္ေျပးညီ ေမွာင္မိုက္ျခင္းေပးသည္ဟု ယူဆႏုိင္မည္လား..။ စင္စစ္မူ ညခ်မ္းအခ်ိန္အခါသည္ ညမအိပ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ စိတၱဇသက္သက္ အေတြးပံုရိပ္မ်ား ျဖင့္ ေျခာက္လွန္႔ႀကီးစိုး ေငးေမာ ေစတတ္ေသာ အပိုင္းအျခားတစ္ခုသက္သက္သာ ျဖစ္ေလသည္...။

မိုးသက္ဦးလြင္
၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လ City မဂၢဇင္း
           






Friday, March 6, 2015

ခုတေလာ(၆)

(၁) 
ဟိုတေလာက ပဲခူးဖက္ကို ကိစၥတစ္ခုနဲ႔သြားရင္းနဲ႔ အျပန္မွာ ကမာၻေက်ာ္ ဆိုတဲ့ လိုင္းကားနဲ႔ ျပန္လာခဲ့တယ္.။ ပဲခူးကေန သကၤန္းကၽြန္းဖက္ကို ျပန္တဲ့လမ္းေပါ့..။ က်ေနာ္က အျပင္ဖက္ခံုမွာ.။ က်ေနာ့္အတြင္းကလူထသြားေတာ့ က်ေနာ္က ျပတင္းေပါက္ဖက္မွာ ေျပာင္းထိုင္လိုက္တယ္.။ လမ္းေပၚက ခရီးေဆာင္အိတ္ကိုလည္း ေပါင္ေပၚတင္ထားလိုက္တယ္.။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက လြတ္သြားတဲ့ေနရာမွာ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္လာထိုင္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႕ခံုမွာထိုင္ေနတာ က ကုလား(ညီအစ္ကိုျဖစ္ပံုရတယ္) ႏွစ္ေယာက္.။ မြတ္စလင္ေတာ့မဟုတ္ဘူး..။ ဟိႏၵဴလိုလို မန္ဒရာစီလိုလို ႐ိုးရာအရ နားေပါက္ေဖာက္တဲ့လူမ်ိဳးေတြ.။ အင္းတိုင္အေက်ာ္ ေတာင္ဥကၠလာ ဖက္မွာလူေတြအမ်ားႀကီးတက္လာတယ္..။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြ၊ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ကားေပၚက ကိုကိုမမ ေတြက သူဖယ္မလို ကိုယ္ဖယ္မလိုနဲ႔ ဖယ္မေပးၾကဘူး..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခုနက ကုလားေလး ႏွစ္ေယာက္ထဲက အျပင္မွာထုိင္တဲ့တစ္ေယာက္က အေမႀကီး ထိုင္ပါ ဆိုၿပီး အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ကို ဖယ္ေနရာဖယ္ေပးလိုက္တယ္..။ ကားေပၚက ေရႊျမန္မာသန္သန္မာမာ ေယာက္်ားရင့္မာႀကီးေတြ လူငယ္လူရြယ္ေတြကေတာ့ မဆိုင္သလိုပဲ..။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ေတာင္ စိတ္ထဲမသန္႔သလို ျဖစ္မိလို႔..။အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေနရာေပးဖို႔ အန္တီ ဒီဖက္ကိုတိုးပါ ဆိုၿပီး အထုပ္ႀကီးအရင္အျပင္ပို႔ၿပီး ကိုယ္ထြက္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ခံုေဘးမွာ မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ဖုန္းပြတ္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္က ကိုယ့္ဖက္ကိုေရႊ႕လို႔ လြတ္သြားတဲ့အဘြားႀကီးခံုကိုေစြ႕ကနဲ ဝင္ထုိင္လိုက္တယ္..။ သူ႔မ်က္ႏွာကို တအံ့တၾသၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခပ္တည္တည္ အေက်ာမာမာပဲ ကိုယ့္ကို ျပန္ၾကည့္တယ္..။ ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားတာေတာ့တာအမွန္ပဲ..။ လူမ်ိဳးဘာသာ ေပ်ာက္မေပ်ာက္ေတာ့မသိဘူး။ အသည္းႏွလံုးထဲက လူ႔က်င့္ဝတ္ေတြ၊ ဂါရဝတရားေတြ ေပ်ာက္ပ်က္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေနၿပီလဲ လို႔ေတြးမိတယ္...။ သီခ်င္းေတြထဲပါပါေနတဲ့ ကမာၻ႔အယဥ္ေက်းဆံုးတိုင္းျပည္ႀကီးဆိုတာ စဥ္းစားၿပီး သက္ျပင္းခ်မိပါတယ္..။
(၂) 
ဟိုးတစ္ေန႔က ယဥ္ ယဥ္ေႏွာင္း ေရးတာဖတ္မိေတာ့ သတိရတယ္.။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လိင္တူအခြင့္အေရးေပးပါတယ္.။ မခ်ိဳးေဖာက္ပါဘူးလို႔ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေနေပမယ့္ ျမန္မာဗြီဒီယိုဇာတ္ကား ၁၀ ကားမွာ အေျခာက္မပါတဲ့ကား ၁ ကား ၂ ကားပဲရွိမယ္ထင္တယ္.။ ပါလိုက္တဲ့ အေျခာက္တုိင္းဟာလည္း ဟားစရာ၊ ေလွာင္စရာ၊ ရယ္စရာထက္မပိုဘူး.။ တကယ္တမ္း ဇာတ္ကားမ်ားဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြအမ်ားႀကီးပါတာပါပဲ...။ ျမန္မာဇာတ္ကားေတြမွာ အရက္ေသာက္လာရင္ လမ္းေပၚမွာေတြ႕တဲ့ မိန္းကေလးတိုင္းကို ႏွမခ်င္းမစာနာ ဆြဲလားရမ္းလားလုပ္တယ္.။ ေတြ႕တဲ့သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္တယ္.။ အရက္ဆိုင္မွာ ရန္ျဖစ္တယ္.။ ရန္ျဖစ္တုိင္းလည္း ဓားနဲ႔ထိုးတယ္.။ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတာ လူေတြရဲ႕ စံျပပဲ..။ နိမိတ္ပံုပဲ.။ အဲဒီလိုေတြ႐ိုက္လို႔ အရက္ကိုေရွာင္ၾကမယ္မ်ား ထင္ေနလားမသိၾကဘူး.။ ႏုိင္ငံျခားကားေတြမွာလည္း အရက္ေသာက္ခန္း အင္မတန္ပါတာပါပဲ.။ တစ္စိမ့္စိမ့္ေသာက္၊ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာ ၾကတာမ်ိဳးေတြ ႐ိုက္ျပေတာ့ ဘာျဖစ္မွာမို႔လို႔လဲလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္.။
(၃) 
ေက်ာင္းသားေတြကိစၥကို လက္ပတ္နီနဲ႔ ဗ႐ုတ္သုတ္ခလူေတြကို ဖမ္းခိုင္းတာကိုေတာ့ အံ့ၾသမိပါတယ္.။ ဒါေပမယ့္ အျမင္အရေျပာရရင္ ဒါဟာ အၾကမ္းဖက္တာထက္ အရင္တစ္ခါ EU က ေလ့က်င့္ေပးတဲ့အတိုင္းတုတ္နဲ႔မ႐ိုက္ပဲ ခ်ဳပ္ၿပီးဖမ္းဆီးတာကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျမင္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္.။ ဒါေပမယ့္ ယူနီေဖာင္းဝတ္တဲ့ In service ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဖမ္းခိုင္းရင္ ဒီေလာက္ ႐ုပ္မပ်က္ဘူးလို႔ ျမင္မိတယ္..။ အေနာက္တိုင္းက ေဘာလံုးပြဲေတြမွာ ဝင္ေျပးတဲ့ ပရိသတ္ကို ဖမ္းရင္ေတာင္ ေျခနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ေျပးကန္ၿပီး လဲမွ လက္ထိပ္ခတ္တာမ်ိဳးကိုး..။ ဒါဟာလည္း ရာဇဝတ္မႈမွမဟုတ္ဘဲေနာ္.. smile emoticon ။
(၄) 
အျပင္မဂၢဇင္းတစ္ခုကို စာမူပို႔ဖို႔ လုပ္ေနေသးတယ္..။ ပရင့္ဖက္ကို ေျပာင္းဖို႔ အမ်ားႀကီး အခ်ိန္ေပးရဦးမယ္.။ လုပ္ခ်င္တာေတြက သိပ္မ်ားေနတယ္...။ စာသင္ဖို႔လည္း စဥ္းစားထားတာ ရွိေသးတယ္.။ ဒါထက္ ဘေလာ့ကိုလည္း ဖုန္ခါဖို႔ႀကံေနတုန္း ဒီစာေရးျဖစ္တာပါ..။ အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာထားတဲ့ လံုးခ်င္းဝတၳဳလည္း စာမ်က္ႏွာ ၄၀ ေလာက္မွာ တန္႔ေနတယ္.။ ခရီးေတြပဲ ထြက္ေနရေတာ့ ေရွ႕သိပ္မသြားႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေတာ့ ပံုေပၚေအာင္လုပ္ဖို႔ရွိပါတယ္.။
(၅)
၂၀၁၅ မွာ ႏွစ္စကတည္းက စာအုပ္ေတြ ျပန္ဝယ္ျဖစ္တယ္.။ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္စာအုပ္ေတြ ျပန္ရွာဝယ္ေနတယ္.။ စာအုပ္ေစ်းေတြကလည္း ေကာင္းခ်က္ဗ်ာ.။ အစက ၂ ရက္ တစ္အုပ္ ဖတ္မယ္လို႔ ႀကံထားရာကေန တစ္ပတ္ ၂ အုပ္ျဖစ္သြားတယ္.။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာျပန္ဖတ္ေနတာက ကိုယ့္အတြက္အမ်ားႀကီးက်န္မယ္ထင္တာပါပဲ..။ စာျပန္ဖတ္ေနၿပီ..။ ဝိတ္ခ် ဖို႔လုပ္ေနၿပီ..။ ႀကိဳးခုန္တယ္.။ ဘယ္လီ႐ိုက္တယ္..။ အရင္တစ္ခါ စိန္ေဂဟာကေန ေအာ္တာရွပ္ေလးတစ္ထည္ ဝယ္လာတယ္.။ ဆိုင္ကအ႐ုပ္မွာ စြပ္ျပထားတုန္းက လန္းသလားမေမးနဲ႔..။ ကိုယ္က်ပ္ကေလး၊ ေဘာ္ဒီဖစ္ ကေလး.။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အဲဒီလိုေလးျဖစ္မယ္ထင္ၿပီးဝတ္လိုက္ေတာ့ ဗိုက္က နည္းနည္းက်ပ္ေနတယ္..။ ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့ အေပၚဆံုး ႏွိပ္ေစ့ ႏွစ္လံုး ေအာက္ဆံုးႏွိပ္ေစ့ တစ္လံုးပဲ က်န္ၿပီး က်န္တာေတြ ျပဳတ္ထြက္သြားတယ္ frown emoticon ..။ အခုေတာ့အဲဒီအက်ီၤေလး တိုင္မွာခ်ိတ္ ထားၿပီး အဲဒါေလးၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ငါတစ္ေန႔ေန႔ ေတာ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဝိတ္ခ်ေနရတယ္ grin emoticon ..။



Sunday, January 18, 2015

ခုတေလာ(၅)

(၁)
ဒီေန႔ ဆိုင္ကယ္စီးေနရင္းနဲ႔ လမ္းမွာဆိုင္ကယ္တြန္းလာတဲ့ စံုတြဲတစ္တြဲေတြ႕တယ္.။ ေနျပည္ေတာ္လမ္း ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာက အေဝးႀကီးေတြမဟုတ္လား.။ ဆိုင္ကယ္ရပ္ေပးၿပီး.. ကိုယ့္ပါးစပ္က လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားတာက "မဂၤလာပါအစ္ကို" တဲ့.။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ ၿပံဳးမိသြား တယ္.။ သူတို႔ကို အကူအညီေပးမလို႔ပါ.။ ဆီျပတ္သြားတာလား အစ္ကိုဆိုေတာ့. မဟုတ္ဘူးအစ္ကို ဘီးေပါက္သြားလို႔ပါဗ်ာ. တဲ့.။ ဆီျပတ္သြားတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ေတာ္ေတာ္ေဝးေသးတဲ့ လမ္းေထာင့္က ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္မွာ ဘူးနဲ႔ ဝယ္ေပးမလို႔ပါ.။ ဘီးေပါက္သြားတာဆိုေတာ့လည္းကိုယ္လည္း မကူညီႏုိင္ဘူးေပါ့.။ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ လို႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္.။ လမ္းမွာတစ္လမ္းလံုး စဥ္းစားမိတာက ႏုိင္ငံျခားမွာေနတုန္းက ဘယ္သူမဆို မိသားစုခ်င္းေတာင္ မနက္ခင္းလင္းရင္ Доброе утро! (ေကာင္းေသာနံနက္ပါ) Здресвтвуйте! စသျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္.။ အဂၤလိပ္ေတြ၊ အေမရိကန္ေတြလည္း ေတြ႕ရင္ အခ်င္းခ်င္းႏႈတ္ဆက္တယ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ မဂၤလာပါဆိုတဲ့စကားက ဆိုင္က အေရာင္းဝန္ထမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ၊ မွာသာအမ်ားဆံုးေတြ႕ေနရၿပီး အျပင္ေလာကမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ မဂၤလာပါ ဆိုတဲ့ စကားမရွိသေလာက္ေပ်ာက္သြားၿပီ.။ ခုနက ကၽြန္ေတာ္ ေယာင္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္မိတဲ့အခါ ဟိုလူက ၿပံဳးေစ့ေစ့ ျဖစ္သြားတာေတာင္ သတိထားမိတယ္.။ စိတ္ထဲမွာ မဂၤလာပါ ဆိုတဲ့ Campaign ေလးတစ္ခု လုပ္ရင္ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိတယ္.။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမွန္ရင္ ေတြ႕တဲ့အခါ မဂၤလာပါ လို႔ ႏႈတ္ဆက္ပါဆိုတဲ့ တီရွပ္ေလးေတြ ထုတ္မယ္.။  ယဥ္ယဥ္ေႏွာင္း တို႔ ကိုကိုးအိမ္ တို႔ နဲ႔ တုိင္ပင္ဦးမယ္. လို႔ စိတ္ကူးေနမိပါတယ္.။ ကုိယ့္ကိုလည္း Popping ေတြလုပ္ေနတယ္ထင္မွာလည္း စိုးရပါတယ္.။ ပိုဆိုးတာက ေရြးေကာက္ပြဲကို အာ႐ံုလႊဲခ်င္တာ ဘာဘာညာညာေတြ ေခါင္းစဥ္တပ္မွာအဆိုးဆံုးေပါ့.။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ မဂၤလာပါဆိုတဲ့ Campaign ေလးလုပ္ကို လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားမိတယ္.။


(၂)
ဘဝဟာ တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြေလာက္ပဲ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တာေကာင္းတယ္...။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွိတာ ဟာ လူေတြရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ၊ ရင္ဘတ္ေတြကို နီးကပ္ေစၿပီး ပိုမိုေႏြးေထြးမႈကိုရမယ္.။ မလိုအပ္ပဲ လွ်ိဳ႕ဝွက္တတ္တာဟာ ကိုယ့္ကို သူမ်ားေပးတဲ့သံသယေတြပဲ ပိုရလိမ့္မယ္.။

(၃)
" မ ဖက္လိုက္ၿပီး မိုက္ဖက္ပါသြားတဲ့အခါ...
၅၂၈ ရင္ခြင္မွာ စံုကန္တဲ့ေျခရာေတြခ်ည္း "
ညက အိပ္မက္ထဲမွာ အေမဆံုးသြားသတဲ့..။ အိပ္မက္ေပမယ့္ လန္႔ႏိုးလာတဲ့အခါ မ်က္ရည္ေတြ အျပင္မွာပါက်ေနတယ္..။ အေမ့ဆီဖုန္းဆက္ေတာ့ အေမကေတာင္ စိတ္ပူေနေသးတယ္..။ သခၤါရမွန္းသိေပမယ့္ အေမဆိုတာ သားသမီးေတြရင္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေသတဲ့သူပဲေလ.။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္၊ ကိုယ့္အေဖထက္ေတာ့ ဦးစားမေပးႏုိင္ဘူးေလ.။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုယ့္အေမထက္ ပိုစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး..။ ဒါဟာ လူပီသတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သဘာဝလို႔ပဲ ထင္မိပါတယ္.။ သဘာဝထက္ထူးရင္ အစြန္းေရာက္ေနၿပီလို႔သာမွတ္ေပေတာ့...။

(၄)
ခုတေလာ တ႐ုတ္ Brand Xiaomi ေတြေခတ္စားေနတယ္.။ ညႊန္းခ်က္ေတြကေတာ့ လန္ထြက္ေနတာပဲ.။ အုိင္ဖုန္းကိုယ္ထည္နဲ႔ Samsung ဖုန္းကို သံုးရသလိုပဲတဲ့.။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဆမ္ေဆာင္းထက္ပိုေကာင္းသတဲ့.။ တစ္ခ်ိဳ႕ကဆိုရင္ ကိုင္ဖူးသမွ် Android ေတြထဲမွာ အတန္ဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုးပဲတဲ့.။ Official site ထဲဝင္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ Mi pad တို႔ဘာတို႔ပါ ေတြ႕တယ္.။ ကိုယ္လည္း အရင္ဆုိနီဖုန္းေလးတုန္းက MI ကထုတ္တဲ့ Miui custom firmware ေလး တင္သံုးၾကည့္ဖူးတယ္.။ အဲဒီကတည္းက ကာလာေရာ UI ကိုေရာကို သေဘာက်ေနတာ.။ ေလွ်ာ့တြက္လို႔ မရတဲ့ထဲမွာ ေရွာင္မီလည္းပါလာတယ္.။ အရင္က ဖုန္းဝယ္မယ္ဆို ေျပးေျပးၾကည့္ေနက်.။ GSM mania တို႔ဘာတုိ႔မွာေတာင္မွ လူၾကည့္အမ်ားဆံုး Rating မွာ နံပတ္ ၁ ျဖစ္ေနတယ္.။ ဝယ္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားတဲ့ထဲမွာပါတယ္။

(၅)
ရန္ကုန္ေနာက္တစ္ေခါက္သြားစရာေပၚလာတယ္ .။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ပါ.။ ပထမအေခါက္တုန္းက မေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြကို ဦးစားေပးၿပီးေတြ႕ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္က အစစ္အမွန္ကို ရွာတာပါ.။ facebook ကို ကိုယ့္ဓာတ္ပံု၊ ကိုယ့္နာမည္နဲ႔ သံုးၿပီး ေတြ႕တဲ့သူတုိင္းအေပၚ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးဆက္ဆံတဲ့အခါ ကိုယ့္အတြက္ မိတ္ေဆြစစ္ေတြ ေပၚလာတာပါပဲ..။ အျပင္မွာေတြ႕ေတာ့လည္း တကယ့္ ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို၊ မိတ္ရင္းေဆြရင္းေတြလိုပဲ.။ ပြင့္လင္းမႈဟာ လိပ္ျပာသန္႔ျခင္းကို ေပးသတဲ့.။ လိပ္ျပာသန္႔ျခင္းဟာ အႏူးညံ့ဆံုးေသာ ေခါင္းအံုးပါတဲ့.။ လိပ္ျပာသန္႔တဲ့အခါ အႏွစ္ၿခိဳက္ဆံုးေသာ အိပ္စက္ျခင္းနဲ႔ အိပ္စက္ရတာေပါ့.။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေျခာက္လွန္႔မယ့္ အရာ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့..။

(၆)
Stress အရမ္းမိေနတဲ့ ဆရာဝန္ ညီမေလးတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ၿပီး ငိုတယ္.။ ဒါေတာင္ သူႏုိင္ငံျခားမွာမဟုတ္ဘူး ျပည္တြင္းမွာပဲ.။ အလုပ္ကိစၥေတြ သိပ္မ်ားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ အျပင္ေလာကနဲ႔ ထိေတြ႕မႈနည္းလာတဲ့အခါ Stress ေတြ သိပ္မ်ားလာတတ္တယ္။ စိတ္က်ေရာဂါလည္း ျဖစ္လာတတ္ယ္.။ Depression ဝင္ၿပီး ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ အဓိပၸာယ္မရွိသလို ခံစားရတယ္.။ အထူးသျဖင့္ ခံစားမႈအားႀကီးတဲ့ အီမိုးရွင္းသမားေတြ အျဖစ္မ်ားတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသမွ်ကေတာ့ Stress မ်ားလာရင္..။
(၁) အလုပ္ကိုေျဖေလွ်ာ့ပါ.။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ခြင့္ယူၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခရီးတိုတစ္ခုထြက္ပါ.။
(၂) သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ေတြ႕ဆံုပါ.။ shopping ထြက္တာမ်ိဳးဟာ Stress က်ေစပါတယ္.။
(၃) ေလ့က်င့္ခန္း ခပ္ျပင္းျပင္းေလး လုပ္ပါ.။ ေခၽြးထြက္လာတဲ့အခါ စိတ္တင္းၾကပ္မႈကို ေျပေလ်ာ့ေစပါတယ္.။ အထူးအႀကံျပဳတဲ့အားကစားဟာ ေရကူးျခင္းျဖစ္ပါတယ္.။ ေရကူးျခင္းဟာ Stress က်ေစပါသတဲ့.။
(၄) အထက္ပါအေျခအေနေတြ မေပးရင္ အိမ္ကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ပါ တဲ့.။ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ေပါ့.။ သန္႔ရွင္းေတာက္ေျပာင္သြားတဲ့ အိမ္ခန္းဟာ စိတ္ကို ၾကည္လင္ၿပီး Stress ကို ေလ်ာ့က်ေစပါသတဲ့။
(၅) ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရာ ဘုရားကို ဝတ္ျပဳရွိခိုးပါ.။ ရွိခိုးၿပီးတဲ့အခါ မိမိယံုၾကည္ရာ ဘုရားကို အာ႐ံုျပဳၿပီး စိတ္ၾကည္တဲ့အထိ ဆိတ္ၿငိမ္စြာ ထိုင္ပါ.။ သက္ေတာင့္သက္သာအေနအထားရွိပါေစ..။
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသေလာက္ Stress က်ေစတဲ့ နည္းလမ္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္.။

ဒီေလာက္ပဲ...ေတာ္ၿပီ..။
~MT~



Saturday, January 17, 2015

အ႐ုပ္နည္းနည္းစာမ်ားမ်ား

အဖံုးကမသပ္မရပ္နဲ႔ဆိုေတာ့
ေသြးစက္စက္က်ေနတာေတာင္ စိတ္ဝင္စားမခံရဘူး...
တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္လွန္ၾကည့္သူေတြ ထားခဲ့ၾကေပါင္းမနည္း
တန္ဖိုးတင္ၾကည့္ၿပီး မဲ့ရြဲ႕ျပန္သြားသူေတြလည္းမရွား
အပ်င္းေျပေတာင္ စာမဖတ္တဲ့သူ ၿငီးေငြ႕တာဘာဆန္းသလဲ...
ကိုယ္ဟာ အ႐ုပ္နည္းနည္းစာမ်ားမ်ားေကာင္ပါ...
ထြက္ခြာသူ အားလံုးရဲ႕ေနာက္ေက်ာျပင္ေတြကို
ေသာ့ခ်ိတ္ေလးတစ္ခု က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ရင္း ေငးၾကည့္လို႔....။


~မိုးသက္~



Saturday, January 10, 2015

ေသာ့ခ်ိတ္



ေသာ့ခ်ိတ္ဟာ အတုနဲ႔အစစ္ ခြဲမရေအာင္တူတယ္..
ေသာ့ခ်ိတ္ဟာ ေသာ့မွာမခ်ိတ္ပဲ. သံေယာဇဥ္မွာခ်ိတ္တယ္. မင္းလမ္းမုန္႔တီမွာခ်ိတ္တယ္ ေႏြဦးကံ့ေကာ္မွာခ်ိတ္တယ္... အင္းယားညေနေစာင္းေတြမွာခ်ိတ္တယ္ ... ေရႊတိဂံုေတာင္ဖက္မုခ္က ႏွင္းဆီျဖဴျဖဴေတြမွာခ်ိတ္တယ္...
ေသာ့ခ်ိတ္ဟာ အတုနဲ႔အစစ္ ခြဲမရေအာင္တူတယ္...
အသည္းႏွလံုးပံုလို႔ ဆိုေပမယ့္ အသည္းႏွလံုးပံုမဟုတ္တာ သူေရာကိုယ္ပါသိတယ္..။
အသည္းနဲ႔ ႏွလံုး မတူဘူးဆိုတာလည္း သူေရာကိုယ္ပါသိတယ္..။ 
ရင္ခုန္သံနဲ႔ အနီးဆံုးအိပ္ကပ္မွာထားတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္က အက်ႌကိုေဖာက္တယ္..
အေရျပားကိုေဖာက္တယ္..။ အဆီျပင္ကိုေဖာက္တယ္.။ အသားစိုင္ကိုေဖာက္တယ္.။ ၾကြက္သားမွ်င္ေတြကိုေဖာက္တယ္.။ နံ႐ိုးေခြကိုေဖာက္တယ္.။ ႏွလံုးသားအထိ ေပါက္တယ္.။
ေသာ့ခ်ိတ္ဟာ အတုန႔ဲ႔အစစ္ ခြဲမရေအာင္တူတယ္...။
မေရမတြက္ႏုိင္တဲ့ Miss calls ေတြဟာ ေသာ့ခ်ိတ္ကို ေမွ်ာ္တယ္.။ Reply ျပန္မလာတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေတြဟာ ေသာ့ခ်ိတ္ကို ေမွ်ာ္တယ္.။ ဒုတိယမၸိ အင္းယားညေနေစာင္းဟာ Spy ရနံ႔သင္းသင္းနဲ႔ ေသာ့ခ်ိတ္ကိုေမွ်ာ္တယ္.။ ဒုတိယမၸိေႏြဦးကံ့ေကာ္ဟာ တမင္တကာ ႏွင္ထုတ္မႈအမူအယာေတြၾကားကေသာ့ခ်ိတ္ကိုေမွ်ာ္တယ္..။ ေရႊတိဂံုဘုရားေတာင္ဘက္မုခ္က ႏွင္းဆီျဖဴေတြဟာ ဟန္ေဆာင္ေနမွန္းသိသိလ်က္နဲ႔ ေသာ့ခ်ိတ္ကိုေမွ်ာ္တယ္..။ 
အဖက္မတန္ျခင္း၊ အေရးမထားျခင္း၊ စိတ္ကုန္ၿငီးေငြ႕ျခင္းေတြဟာ ေသာ့ခ်ိတ္ကို ျပန္ေခၚမလာေတာ့ဘူး...။ 
ေသခ်ာတယ္... ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့တာ ေသာ့ခ်ိတ္အတုပဲ...
ေသာ့ခ်ိတ္ဟာ အတုနဲ႔အစစ္ ခြဲမရေအာင္တူတယ္...။

~မိုးသက္~



Tuesday, January 6, 2015

ခုတေလာ (၄)

(၁)
၂၆ ရက္ေန႔ည ေနျပည္ေတာ္-မႏၲေလး ကားလက္မွတ္ျဖတ္ေတာ့ ေနာက္က်သြားတာနဲ႔ ကားလိုက္ရွာရင္း တစ္ခါမွ မစီးဖူးတဲ့ ဇာနည္ဘြား နဲ႔ စီးျဖစ္တယ္.။ ကားေပၚမတက္ခင္ ေစာင့္ေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔အတူ စီးမယ့္ ခရီးသည္ေလးငါးေယာက္က ကားဂိတ္ေရွ႕မွာ မူးၿပီးဆူညံေနေတာ့ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မိတယ္.။ ကားစစီး ေတာ့ကိုယ့္နံပတ္က ၁၄ ။ ဘယ္ဖက္အျခမ္းျပတင္းေဘးက ခံုပါ.။ ကားထြက္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္ ပုဂံကားကေန ေျပာင္းလာတဲ့ခရီးသည္တစ္ေယာက္ က အလယ္ခံုပဲ ရလို႔ ျပႆနာရွာတယ္.။ ကားလိုင္းက Service သိပ္မေကာင္းေပမယ့္ ကားသမားနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြက ဆက္ဆံေရးမဆိုးပါဘူး.။ အေတာ္ေတာင္းပန္ၿပီး အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးတာေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ထပ္တကယ့္ ျပႆနာက ကားစထြက္ကတည္းက ေနာက္နားက လူ ၂ ေယာက္ က ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ ကိစၥပါ.။ အဲကြန္းကားစီးၿပီး ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ဘယ္ေလာက္စုတ္ပဲ့လဲဗ်ာ.။ လူက ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ထိန္းထားရတယ္.။ ကားစပယ္ယာက သတိေပး ပါတယ္။ ၃ ခါေလာက္ ေျပာၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ခံုက အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေဆးလိပ္နံ႔ေတြ သူမခံႏုိင္ေတာ့ လို႔ပါ လို႔ ေျပာၿပီး ငိုတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မထိန္းႏုိင္ေတာ့လို႔.. "ကားဆရာ ေဆးလိပ္ ေသာက္တဲ့ ခံုက လူေတြရဲ႕ မွတ္ပံုတင္နံပတ္၊ နာမည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေပး.. ကၽြန္ေတာ္ တရားစြဲမယ္.." လို႔ ထေျပာလိုက္မွ နည္းနည္း ၿငိမ္သြားတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ထေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေနာက္က ပြစိပြစိ အသံ ၾကားရလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ၿပီး ပြစိပြစိေျပာရင္းကားၾကမ္းခင္းနဲ႔ မီးသတ္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္က စစ္ဂ်ာကင္နဲ႔.။ ေနာက္တစ္ေယာက္က သူ႔ေဘးက..။ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မွ ၿငိမ္သြားတယ္.။
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ထိုင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက တပ္ကုန္းကတပ္လာတဲ့ ကုလားေလးက "အစ္ကို ဓားနဲ႔ ထိုးခံေနရမယ္ေနာ္" တဲ့.။ ဓားနဲ႔ ထိုးလည္း မတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး.။ ကိုယ့္မွာ တာဝန္မကင္းဘူး လို႔ ခံစားရလို႔ ထေျပာတာပဲ.။ မိတၳီလာမွာနားေတာ့ ေဒါသက မေျပေသးဘူး.။ ေစာေစာက စစ္ဂ်ာကင္နဲ႔လူဆီသြားၿပီး "ခင္ဗ်ားတပ္ကလား.." လို႔ သြားေမးေတာ့. "မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ"  လို႔ ေျပေျပလည္လည္ ျပန္ေမးတယ္.။ သူ႔ဂ်ာကင္က Issue ထုတ္ေပးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး.။ ဂုတ္မွာ ဇစ္နဲ႔ ဟာမ်ိဳး..။ "ခင္ဗ်ား ေဆးလိပ္မေသာက္နဲ႔ေလဗ်ာ ကားထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြေရာ၊ အသက္ႀကီးတဲ့သူေတြေရာ၊ ကေလးေတြေရာ ရွိေနတာ နားမလည္ဘူးလား.." ဆိုမွ.. " ငါမေနႏုိင္လို႔ပါကြာ.." တဲ့.။ သူမဟုတ္တဲ့ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳးနဲ႔ ေျပေျပလည္လည္ျပန္ေျပာေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေျပသြားတယ္.။ တမင္လုပ္တာမဟုတ္ပဲ တကယ္ကို မသိတတ္တာ လို႔ ပဲ သတ္မွတ္လိုက္မိတယ္..။ 

(၂)
ဟိုးေန႔က နတ္ေမာက္သြားတဲ့ လမ္းအေၾကာင္းေရးတယ္ေလ..။ အဲဒီမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုေတြ႕တယ္.။ အျပန္ေန႔ခင္းဖက္ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းမွာ ျပန္လာမွ ေတြ႕တာပါ.။ မေကြးတုိင္းေဒသႀကီးမွ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ ပါ၏ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးအထိ လမ္းေတြ စုတ္ျပတ္ေနၿပီး၊ မႏၲေလးတိုင္းေဒသႀကီးမွ ႀကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ ေနရာက စလို႔ လမ္းေတြ ေကာင္းလာတာပဲ.။ တကယ့္ကို တိတိရိရိႀကီးေနာ္.။ ဆိုင္းဘုတ္ေလးယွဥ္ထားတဲ့ ေနရာက လမ္းေကာင္းနဲ႔ လမ္းဆိုးဆက္ေၾကာင္းႀကီးေပါ့..။ ဘာေတြကြာသြားလဲမသိ.။ တုိင္းေဒသႀကီး စည္ပင္ေတြ ကြာလို႔ ေနမေပါ့လို႔ပဲ ေတြးလိုက္မိတယ္.။

(၃)
"ေခြးေလွးခုန္လို႔ ဖုန္မထ" တို႔ "ပ်က္စီးနဲ႔ ဖ်က္ဆီး" တို႔ က ခဏခဏ ေျပာလြန္းလို႔ အီေနၿပီ.။ လက္ေရးမွာ ခဏခဏ မွားတာက ရ နဲ႔ ၇ သိပ္မွားတာပဲ.။ ရေကာက္ကို အဆန္ပါမွ ဖတ္ရတာ အရသာရွိသလို ခံစားရတယ္.။ ရေကာက္ကို ၇ နဲ႔ ေရးရင္ ေပါက္ကရ ဥပမာေတြထြက္လာတတ္တယ္.။ ျမန္မာစာဆရာ တစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့ ဥပမာကို သတိရတယ္.။ 
ကေလးေနမေကာင္းလို႔ ဖေအက တိုင္းရင္းေဆးခန္းသြားျပေတာ့ တိုင္းရင္းေဆးဆရာက ေဆးေပးၿပီး ေဆးညႊန္းေရးေပးလိုက္တယ္.။ "ဤေဆးကို မနက္တစ္ႀကိမ္ ညတစ္ႀကိမ္ ေ၇ြးေစ့ခန္႔ ေသာက္ပါ " ဆိုၿပီးေတာ့.။ ေရြးေစ့ကို ေ၇ြးေစ့ လို႔ ေရးေတာ့ ကေလးအေဖက ေဂြးေစ့ လို႔ ဖတ္လိုက္တယ္.။ ကံေကာင္း တာက ေဆးေတာ့ မတိုက္မိဘူး.။ ဆရာ့ဆီ ျပန္လာေမးတယ္.။ "ဆရာ့ေဆးညႊန္းထဲက ေဂြးေစ့က ကၽြန္ေတာ့္ေဂြးေစ့လား ကေလးေဂြးေစ့လား" တဲ့။
အဲဒီလို ေပါက္ကရဥပမာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္.။ တပ္မေတာ္ဗိုလ္ေရြးအဖြဲ႕ (OTT) ကို တပ္မေတာ္ ဗိုလ္ေဂြးအဖြဲ႕လို႔ ဖတ္မိတာမ်ိဳးေတြေပါ့..။ 

(၄)
ဒီတစ္ေခါက္ရန္ကုန္သြားရတာ ေတာ္ေတာ္အက်ိဳးရွိသြားတယ္။ မဂၢဇင္းတိုက္က အယ္ဒီတာေတြနဲ႔ ေတြ႕ျဖစ္တယ္.။ ဂ်ာနယ္က အယ္ဒီတာေတြနဲ႔လည္းေတြ႕ျဖစ္တယ္.။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ကဗ်ာဆရာ ေတြနဲ႔ ေတြ႕ၿပီး စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္တာပဲ.။ မရည္ရြယ္ပဲ ကိုတီဇက္ အိမ္မွာ ကဗ်ာဆရာေတြ ဆံုတုန္း ကဗ်ာရြတ္ၾကေတာ့.ကိုလူဘုန္းက သူ႔ရဲ႕ မီဒီယာမေလးမိုးသံစဥ္(သို႔)ငါတို႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ ကဗ်ာကို ရြတ္ရင္းနဲ႔ ငိုေတာ့ ကိုသုလင္းေဝႀကီး ကလည္း ငို၊ ကိုယ္ကလည္း မ်က္ရည္မဆည္ ႏုိင္။ အႏုပညာမွာ ယူနီေဖာင္းေတြ၊ ပါတီေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ အစည္းအ႐ံုးေတြ မရွိပါလား ဆိုတာ ေတြးမိတယ္။

(၅)
ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ကတည္းက မုန္႔ဟင္းခါးစစ္စစ္ကို မန္းေလးေရာက္မွ စားခဲ့ရတယ္.။ ရန္ကုန္မွာလည္း က်ေနာ္ေနတဲ့ ေနရာနားက ဆိုင္က မုန္႔ဟင္းခါးဖက္ အေျခာက္ကို ျပဳတ္တဲ့ဟာမ်ိဳး၊ ေနျပည္ေတာ္ေရာက္ေတာ့လည္း ႐ံုးကဆိုင္မွာ ေရာင္းတာက မုန္႔ဟင္းခါးဖက္အေျခာက္ကို ျပဳတ္တဲ့ဟာမ်ိဳး ။ ၂၇ ရက္ေန႔မနက္ မန္းေလးေရာက္ေတာ့ သိပ္ေစာေနတာနဲ႔ ဘူတာႀကီးေအာက္က ဆိုင္မွာ မုန္႔ဟင္းခါး စားေတာ့ လွ်ာေပၚတင္သြားတဲ့အခ်ိန္ ညွစ္မုန္႔ဖက္စိမ္းရဲ႕ အနံ႔ကို တန္းသိလိုက္တယ္.။ စားလို႔ေကာင္း လိုက္တာ.။ တကယ္ပါ. ။ အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သိပ္ၿပီးဇီဇာေၾကာင္ေရြးခ်ယ္ေလ့မရွိေပမယ့္ အဲဒီမုန္႔ဟင္းခါး ကိုေတာ့ တကယ္ကို အရသာခံၿပီး စားျဖစ္ခဲ့တယ္ ..။

ေတာ္ၿပီ..။
(MT)



Tuesday, December 16, 2014

Sweet December!

ဘေလာ့မွာ ဘာပို႔စ္မွလည္း မတင္တာၾကာပါၿပီ.။ လူကလည္း အလုပ္ရႈပ္ေနတာေရာ အင္တာနက္ လိုင္းမေကာင္းတာေၾကာင့္လည္းပါတာေပါ့..။ အားလံုးကိုေတာ့ သတိရပါတယ္…။ တပ္ကေန ေျပာင္းသြား တဲ့အခ်ိန္ ဒီဖက္မွာ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ကိုယ့္ဝါသနာ နဲ႔နီးေတာ့ ပိုအဆင္ေျပပါတယ္.။ ေလာေလာဆယ္ ေက်နပ္တာက ကိုယ့္တာဝန္ကိုယ္ ေက်ရင္ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ကို အျပည့္အဝ သံုးခြင့္ရတာေလး သေဘာက်တယ္.။ ခုေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြ ျပန္႐ိုက္ျဖစ္ေနတယ္.။


ဒီပံုက စေနေန႔ညက ေရပန္းဥယ်ာဥ္မွာ ႐ိုက္လာတဲ့ပံု.။ Long Exposure ေခၚတာေပါ့.။ Aperture အလင္းဝင္ေပါက္ရဲ႕ ပိတ္ခ်ိန္ကို ၾကာေပးလိုက္ေတာ့ ၾကားထဲမွာစီးသမွ် ေရေတြကို အကုန္ဖမ္းထားလိုက္တဲ့သေဘာေပါ့.။ တစ္ခုရွိတာက လႈပ္ေနတာကို႐ိုက္ရင္ အဲဒီလို ေရာသြားပါတယ္.။ ဆိုလုိတာက လူ႐ိုက္လို႔ မရဘူးေပါ့.။ Tripod ေတာ့ သံုးရပါတယ္.။ (Click ႏွိပ္ၿပီး ခ်ဲ႕ၾကည့္လို႔ရပါတယ္.
)

ေနာက္တစ္ပံုကေတာ့ ေလွခြင္းေတာင္မွာ ႐ိုက္လာတဲ့ပံု.။ Ultra Wide Lens မရွိလို႔ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ 18-200 Lens နဲ႔ပဲ ရိုက္လာရတယ္.။ ဆိုးေတာ့ မဆိုးပါဘူး.။ 18 ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး Wide ပါတယ္.။ ျမစ္ျပင္က လွေပမယ့္ အေပၚက တြဲေလာင္းက်ေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြကို ေရွာင္ရင္းနဲ႔ ၁၈ မရပဲ ၃၅ မီလီမီတာ ယူလိုက္ရတယ္.။ 

ဒီပံုလည္း ေရပန္းဥယ်ာဥ္မွာပဲ ႐ိုက္လာတာ.။ Night shot ကိုေတာ့ ေသခ်ာမ႐ိုက္တတ္ေသးေတာ့ စမ္း႐ိုက္ရင္းနဲ႔ လက္လြန္သြားေတာ့ Exposure time က ၃၀ စကၠန္႔အထိသြားေတာ့အလင္းေတြ အမ်ားႀကီးဝင္သြားတယ္.။ ေနာက္မွ ထပ္႐ိုက္ဦးမယ္.။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်န္းမာေရးက ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးျဖစ္ေနတယ္.။ ဒီေန႔ေတာ့ သက္သာပါၿပီ.။ ဘေလာ့ကို မဝင္ျဖစ္တာလည္းၾကာၿပီ.။ ေရာက္တတ္ရာရာ ပို႔စ္ေလးေတြလည္း မေရးတာၾကာၿပီမို႔ပါ.။ ေနာက္ဆိုရင္ ဓာတ္ပံုဆိုၿပီး Category တစ္ခု သက္သက္ခြဲဦးမယ္လို႔ ႀကံထားတယ္.။ ဒီလကေတာ့ ေအးေဆးပါ.။ ကၽြန္ေတာ္ သင္တန္းမပါေသးဘူး..။ အစ္မမဒမ္ကိုး ေနျပည္ေတာ္လာရင္ ေတြ႕ဖို႔ရွိေသးတယ္.။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာက ခ်ိဳၿမိန္ေနတုန္းပဲ..။ 
ေလာေလာဆယ္ ႐ံုးဆင္းၿပီမို႔ ထမင္းစားဖို႔ လိမ့္ဦးမယ္ဗ်ာ.။ ေတာ္ေသးၿပီ..။

သင္တို႔၏…
~ငမိုးသည္ဂရိတ္~



Wednesday, December 3, 2014

ခုတစ္ေလာ (၃)

(၁)
ဝရန္တာလို လဟာျပင္မဟုတ္တဲ့ အခန္းေလးထဲမွာေဟာ္လိုဂစ္တာေလးတစ္လံုးကို တိတ္တိတ္ကေလး တီးေနခ်င္တယ္..။ ဘယ္သူမွ ၾကားစရာမလိုဘူး..။ ကိုယ္ကိုယ့္ကိုယ္ ရည္ညႊန္းတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေပါ့..။ တိုးတိုးေလးေပမယ့္ အသံေတြ တိမ္သြားတဲ့အထိ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေအာ္ဆို ခ်င္တယ္.။ စိတ္ၾကည္လင္ေနတဲ့အခါ ဂစ္တာတီးလို႔ သိပ္ေကာင္းတယ္..။ စိတ္ရႈပ္ေနရင္ Tempo မထိန္းႏုိင္ဘူး.။ Swim ေတြ ဆူလြန္းတယ္.။ ႀကိဳးေတြခါလြန္းတယ္.။ Picking ေတြ မၿငိမ္ဘူး.။ ဂ်ပ္ဂ်ပ္ သံေတြပါေနတတ္တယ္.။
(၂)
ဂ်ဴးေရးၿပီး ကိုငွက္ဖတ္တဲ့ "ျမရဲ႕လ" ကို အလြတ္ရမတတ္နားေထာင္ျဖစ္တယ္.။ တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒီထဲကအတိုင္း ကိုယ့္မွတ္ဥာဏ္ေတြေပ်ာက္သြားေစခ်င္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုနဲ႔ လ ကို စိုက္ၾကည့္ျဖစ္ေနတယ္။ ထူးေတာ့ထူးမလာပါဘူး..။ ကိုယ္က ဂ်ဴးဝတၳဳေတြဖတ္တာရွားပါတယ္.။ ကိုငွက္အစြဲနဲ႔ နားေထာင္ရင္းကေန ႀကိဳက္သြားခဲ့တာ..။ ရင္ကိုထိတဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ေပါ့..။
https://soundcloud.com/kko246/ju-mya-yae-la-htooeainthin-1
(၃)
Propaganda, Persuasion & Deception ဆိုတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ေဒါင္းလုပ္ခ်ထားတယ္.။ အားရင္ ဖတ္မယ္ဆိုၿပီးခဲထား ေပမယ့္ foreword ကိုေတာင္ အေတာ္ဖတ္ယူရတယ္.။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ Terms ေတြက ျမန္မာလိုေတာင္ အေတာ္စဥ္းစားေနရတယ္.။ (ကိုယ္ည့ံတာလည္း တစ္ဝက္ေလာက္ ပါမွာေပါ့)။ ကိုယ္ကေတာ့ ဝါဒျဖန္႔ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး.။ သေဘာတရားေတြ သိထားခ်င္လို႔ထက္ မပိုပါဘူး.။
(၄)
ဥပေဒၾကမ္းေတြ ျပဌာန္းလိုက္ၿပီလို႔ ဖတ္ရတယ္.။ အေစာကတည္းက ကိုယ္သေဘာမက်ခဲ့တဲ့ ဥပေဒေတြမို႔ စိတ္ထဲေတာ့ကသိ ကေအာက္ျဖစ္တယ္.။ လြတ္လပ္စြာနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ကြဲလြဲခ်င္ ပါတယ္.။ ကိုယ့္္အသိထဲေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ဘာသာကို ဥပေဒထုတ္ၿပီး ကာကြယ္ရတာမ်ိဳးကို စိတ္ထဲသေဘာမေတြ႕ဘူး.။ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ ဆိုတာ ပိုမိုရွင္သန္ႀကီးထြားေအာင္၊ ရင့္သန္ေအာင္၊ အျမစ္တြယ္ေအာင္ လုပ္မွပဲ တည္တ့ံမယ္လို႔ ယူဆတယ္..။ ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒး ရွင္းလိုဟာမ်ိဳးေလးေတြကို သိပ္သေဘာက်လို႔ တပ္မွာေတာင္ အေခြေတြ ေဝခဲ့ေသးတယ္.။
(၅)
ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ေရးရင္းတန္းလန္း PC မွာသရဲေျခာက္တဲ့ ကိစၥ ေရးေန တုန္း ရပ္ေနတယ္.။ အရင္ စကားေျပာနဲ႔ ေရးၿပီးသားကို စကားေျပျပန္ေျပာင္းရမွာမို႔ ပ်င္းေနတယ္ နဲ႔ တူပါရဲ႕..။ ေလာေလာဆယ္ ပရင့္ဖက္ကို ကူးဖို႔ ႀကံေနတယ္..။ ကိုယ့္လက္က ကေခ်ာ္ကခၽြတ္မို႔ အရွက္ကြဲမွာလဲ စိုးပါရဲ႕.။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွာပဲေရးေရး ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကိုယ့္လက္က စာေရးဖို႔ကို တြန္႔ဆုတ္ေနတာျပႆနာျဖစ္ေနတယ္.။ အျပင္မသြားျဖစ္ေတာ့ စိတ္ကူးမေပၚတာလဲ ပါမွာေပါ့.။ အျပင္ကို တစ္ေယာက္တည္း သြားတဲ့အခါေတြ၊ တစ္ေယာက္တည္းဆိုင္ကယ္ အေဝးႀကီးစီးတဲ့အခါ မ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ကူးေပၚတတ္တယ္.။ ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ဆို စကားမ်ားရင္းနဲ႔တင္ အေတြးကထြက္မလာဘူးျဖစ္သြားတယ္.။ တစ္လ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ပံုမွန္ေလးေရးပို႔ၾကည့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားမိတယ္.။
(၆)
ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အေဖ သီခ်င္းကို နားေထာင္ရတယ္.။ အေမသီခ်င္းေတြပဲ နားေထာင္ျဖစ္ၿပီး အေဖသီခ်င္းနားေထာင္တဲ့အခါ မ်က္ရည္ဝဲတဲ့အထိ ခံစားရတယ္.။ သီခ်င္းနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ သိပ္ၿပီး လိုက္ဖက္လြန္းလို႔ပါ.။ အဲဒီ MTV တစ္ေခါက္ၾကည့္ဖူးတယ္.။ တကယ့္လူၾကမ္းအဖြဲ႕က သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝကို တကယ္႐ိုက္ထားတာလို႔ ဆိုတယ္..။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာလည္း Issues ရွိၿပီးသားမို႔လားမသိဘူး.။ ရင္ထဲကို တကယ္ထိခတ္သြားတယ္.။
https://www.youtube.com/watch?v=CQTWydw76z4
(၇)
အမ်ိဳးေတြ စိတ္ပူမွာစိုးလို႔ မေျပာပဲ အခုမွ ေျပာတာ..။ ဒီဖက္ကို ေျပာင္းလာတဲ့ေန႔က တပ္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ စာရြက္က်န္ခဲ့လို႔ မိုင္(၄၀)ေလာက္ေဝးတဲ့ေနရာကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ယူရတယ္.။ ကိုယ္က အလာကတည္းက ယူမယ္ လို႔ ေျပာထားပါလ်က္နဲ႔ အေရးမႀကီးလို႔ MO ပဲ ယူသြားပါ ဆိုလို႔ ယူသြားၿပီး ပါမလာေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ယူရတာေပါ့..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ သူ႔ကိုပါ စိတ္တိုၿပီး ေတာင္ေတြၾကားကေဖာက္ထားတဲ့ ျဖတ္လမ္းကအျပန္မွာ OTT မေရာက္ခင္မွာ ကုန္းဆင္းအႀကီးႀကီးကိုမွ ေအာက္ေျခမွာ Angle က်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ေကြ႕ခပ္ႀကီးႀကီးရွိတယ္.။ အဲဒီကုန္းဆင္းမွာ အရွိန္လြန္ၿပီး ေကြ႕အတိုင္းမေကြ႕ႏုိင္ပဲ ဆိုင္ကယ္က လမ္းေဘးက ကပ္တံုးေပၚအထိ တက္သြားတယ္.။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကကပ္တံုးအလြန္ေျမာင္းထဲမွာညပ္ၿပီး ရပ္သြားတယ္.။ လူကလည္း အဲဒီနားက ျမက္ဖုတ္ေတြထဲမွာ အထူဆံုးနဲ႔ အရွည္ဆံုးျမက္အံုထဲကို ဇက္ နဲ႔ က်တယ္.။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သြားၿပီ လို႔ တြက္ထားေပမယ့္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာေက်းဇူးေၾကာင့္ တံေတာင္ဆစ္မယ္ ေသးေသးေလး ပြန္းသြားတာကလြဲရင္ ျမက္ရွရာနည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္.။ ကိုယ့္ေနာက္က ကုန္းဆင္းႀကီးကို လိုက္ဆင္းလာတဲ့ ေက်ာက္ခြဲစက္ကားေမာင္းတဲ့သူက ကားရပ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းေျပးထူတယ္.။ ေသြးပူေနတာေရာ၊ လန္႔သြားတာေရာေၾကာင့္ ေသြးရူးေသြးတမ္းနဲ႔ ျပန္ထ တယ္ထင္ေနတာ.။ ကိုယ္ဘာမွ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ သူမယံုဘူး ျဖစ္ေနတယ္.။ ဆိုင္ကယ္ကေတာ့ ဘယ္ဖက္ ေျခနင္းတုံုးေကာက္ သြားလို႔ ကၽြဲရွင္းအထိ ေမွးစီးသြားၿပီး ဟိုေရာက္မွ ဝပ္ေရွာ့တစ္ခုဝင္ၿပီး ျပန္ေျဖာင့္ခဲ့ရတယ္.။ ကံသီလို႔ဗ်ာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဂန္႔ေတာ့မလို႔..။ Shock အႀကီးႀကီး၊ သင္ခန္းစာအႀကီးႀကီး ေတာ့ရသြားတယ္.။ စိတ္တိုေနတဲ့အခါမ်ိဳး.။ Emotion သိပ္မ်ားေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဆိုင္ကယ္ မေမာင္းသင့္ဘူး ဆိုတာေပါ့.။
အိပ္ၿပီ...
~MTOL~



Saturday, October 25, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (၅)


 
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆာက္ႏွင့္ထြင္း

            ညေန တန္းစီကို ညေန ၆ နာရီတြင္ တစ္ခါစီသည္။ ထမင္းေကၽြးသည့္စားရိပ္သာက ကုန္းေအာက္မွာရွိသည္။ ရိပ္သာမွာမစားလိုသူမ်ား ဝယ္စားႏုိင္ရန္ ဆိုင္တန္းမ်ားလည္းရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းကို စားရိပ္သာတာဝန္ခံ မွာ ဗက သက္လြင္ဦးျဖစ္သည္။ တာဝန္ခံအျပင္ ဗုိလ္ႀကီးကေတာ္ကလည္း ရိပ္သာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးသည္ကို ထူးျခားစြာေတြ႕ရသည္။ တစ္သက္လံုး တပ္ထဲမွာ ဆရာႀကီးမ်ားခ်က္သည္ကိုသာ စားခဲ့ရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ အမ်ိဳးသမီးခ်က္သည့္လက္ရာကို ထူးထူးျခားျခားစားရျခင္း ျဖစ္သည္။ စားရိပ္သာက ခ်က္ျပဳတ္သည္မ်ားမွာ စားေသာက္၍ ေကာင္းမြန္အဆင္ေျပသည္။ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝက စားခဲ့ရသကဲ့သို႔ တစ္ခါတစ္ရံ မက်က္တစ္က်က္ျဖစ္ သည္မ်ားကို မႀကံဳခဲ့ရ။

            ညဖက္ Surprise check တန္းစီမွ လန္႔ရေတာ့သည္.။ မိမိတို႔ တန္းခြဲမွဴးက အလုပ္သင္(ေတဇ) မွ ဗိုလ္မွဴးတစ္ဦး (ထုိဗိုလ္မွဴးမွာ သင္တန္းဖြင့္ၿပီး ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ ေျပာင္းေရႊ႕သြားသျဖင့္ မမွတ္မိ) ေနာက္တစ္ေယာက္က ဗက မင္းေဇာ္ထြန္း(စတသ-၃၇) ျဖစ္သည္.။ ဗကမင္းေဇာ္ထြန္းက လူမွန္ျဖစ္သည္.။ တပ္မေတာ္ တြင္ ေတြ႕ရခဲေသာ ဆုေပး၊ ဒဏ္ေပးစနစ္ကို အမွန္အကန္က်င့္သံုးသည္။ အျပစ္ေဖာက္သူကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆံုးမသည္။ အျပစ္မေဖာက္သူ၊ စိတ္ဓာတ္ရွိရွိေနထုိင္သူက ထိုသူအက်င့္အတိုင္း အားေပးခ်ီးေျမွာက္သည္။ ရွာမွရွားေသာ ေနာင္ေတာ္ တစ္ဦးျဖစ္သည္။

            ေရာက္ေရာက္ခ်င္းည Surprise check တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိပ္ေဆာင္မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေနာက္က် ေတာ့သည္။ ဗိုလ္ႀကီးမင္းေဇာ္ထြန္း၏ လက္သံေျပာင္မႈကို စတင္ျမည္းစမ္းရေတာ့သည္။

            “ေနာက္က်တဲ့ ဗိုလ္ႀကီး ထြက္ခဲ့ပါဦး…”

            ဝူခံုးဟု အမည္ေျပာင္ေပးထားသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ Squad တြင္းမွ ထြက္သြားသည္။

            “ဗိုလ္ႀကီး ရာသီဥတုက ေအးတယ္ေနာ္…”

            “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်”

            “ဒါဆို အက်ႌေလး ခၽြတ္ၿပီး Craw ေလးဆြဲလိုက္ပါဦး…”

            ေဆာင္းမကၽြတ္ေသးေသာ ရာသီဥတု ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ Craw ဆြဲရေတာ့သည္.။ သိပ္မၾကာပါ.။ ခဏၾကာေတာ့ ထခိုင္းၿပီး သတိေပးစကားဆိုသည္။

            “တန္းခြဲ(၁) ကဗုိလ္ႀကီးေတြ အားလံုး နားေထာင္ၾကပါ..။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ဗိုလ္ႀကီး မင္းေဇာ္ထြန္းပါ.။ စစ္တကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ (၃၇) က ေက်ာင္းဆင္းပါတယ္…။ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ ညဖက္ အေဆာင္မွာ အားလပ္ေနတဲ့အခါ..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလုပ္မရွိလို႔ ပ်င္းလွပါၿပီ.. တို႔..။ ကၽြန္ေတာ့္အခ်ိန္ေတြ သိပ္ပိုေနတာ ဘယ္မွာ သြားထားရမွာလဲ တို႔ ေအာ္မေနပါနဲ႔.. Extra ေတြ ေရးရပါလိ္မ့္မယ္…”

            တပ္စုမွဴးသင္တန္း ေရွ႕အပတ္စဥ္မ်ားက ဒီထက္ၾကမ္းခဲ့သည္ဟု သိရသည္.။ သု႔ိရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္ ႏွင့္မူ အလြန္ပင္ ခ်စ္ၾကည္ေလးစားခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္.။ တန္းစီခ်ိန္တြင္ ၅ မိနစ္အတြင္းေရာက္ေအာင္ စီရသည္။ တန္းစီသည္ကို စိတ္တိုင္းက်ေတာ့ စကားကို မ်ားမ်ားမေျပာ.။ လိုရင္းတိုရွင္းေျပာၿပီး ခ်က္ခ်င္း တန္းျဖဳတ္ သည္။ ဤသည္ကပင္ သေဘာက်စရာျဖစ္ေနသည္.။ တန္းစီသည္၊ လူစံုေၾကာင္းသတင္းပို႔သည္။ ေျပာလိုသည္ကို အျမန္ဆံုး လိုရင္းေျပာသည္။ အလြန္ဆံုးၾကာ ၃ မိနစ္ထက္ပင္မၾကာ။ ၿပီးလွ်င္ တန္းျဖဳတ္သည္.။ မိမိတို႔ တန္းခြဲမွ တန္းျဖဳတ္ၿပီးၿပီ.။ အျခားတန္းခြဲမွ တန္းစီေနတုန္း.။

            ထို႔အျပင္ ဆုေပးဒဏ္ေပးစနစ္ကိုလည္း အမွန္အကန္ က်င့္သံုးသည္.။ ဥပမာဆိုၾကပါစို႔..။ လူမႈဝန္ထမ္း Fatigue လုပ္သည့္အခါ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ ျဖစ္၍ ဧရိယာမ်ားၾကားမွ အကြက္တစ္ကြက္က်န္ေနခဲ့ၿပီ ဆိုပါစို႔..။ သူက မိမိဖာသာ Volunteer လုပ္မည့္ လူ ငါးေယာက္ခန္႔ မိမိသေဘာႏွင့္ ထြက္လာေစသည္.။ မိမိသေဘာျဖင့္ ျမက္ေပါက္ မည့္ ၅ ေယာက္ ကို ေနာက္ရက္မနက္ PT ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးလိုက္ေသးသည္.။ ထိုသို႔ျဖစ္သည္.။ သို႔ျဖစ္၍ သူခုိင္းသည့္ အလုပ္မွန္သမွ် ေစတနာပါပါလုပ္ၾကသည္.။ Fatigue လုပ္ရာတြင္လည္း ဧရိယာမ်ားပတ္ၾကည့္ေနရင္း သူ႔အိတ္ထဲက Premium gold ေဆးလိပ္ဘူးကို ထုတ္၍ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သူမ်ားကို ေဝတတ္ေသးသည္…။ ေရခဲေခ်ာင္း၊ ေရခဲေရ ေရာင္းသည့္ ေစ်းသည္မ်ားေရာက္လာလွ်င္လည္း ပံုးလံုးကၽြတ္ဝယ္ယူ၍ အလုပ္လုပ္ေနသူမ်ားကို တိုက္ေကၽြး တတ္ေသးသည္.။

            အျပစ္ေဖာက္သူမ်ားကို ေရေရလည္လည္သမ တတ္သည့္ ဗိုလ္ႀကီးမင္းေဇာ္ထြန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္ ကို နားလည္သေဘာေပါက္လာသည္.။ ေျခလ်င္တပ္စုမွဴးသင္တန္း အမွတ္စဥ္(၁၈၀) သည္ သူနည္းျပသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ကိုင္တြယ္၍ အေကာင္းဆံုးပါဟု ႐ံုးကိစၥေဆာင္ရြက္သည့္ ဗိုလ္ႀကီး ရန္ေနာင္ျမင့္(ဗသက-၉၅) က ဝန္ခံသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္ကလည္း တကယ့္ မိုၾကြသူေတြအမ်ားသားျဖစ္သည္.။ ညဖက္တပ္ျပင္ မထြက္ရ အမိန္႔ရွိသည္.။ ေရာက္စက ကင္းပုန္းေတြဘာေတြႏွင့္ ေစာင့္ဖမ္းၾကသည္.။ တကယ္က တပ္ျပင္ထြက္ဖို႔ ေနေနသာသာ သင္တန္းထဲက ေမာင္းထုတ္လွ်င္ပင္ ထြက္မည့္သူ ရွိမည္မဟုတ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္က အရာရွိမ်ား၏ အႀကီးဆံုးျပစ္ဒဏ္မွာ ညဖက္ ဗိုက္ဆာလွ်င္  ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းဖက္က ဆိုင္ေတြ ဆင္းဆင္းစားတတ္သည့္ အျပစ္သာျဖစ္သည္.။ အျခားအပတ္စဥ္မ်ားႏွင့္ ယွဥ္လာလွ်င္ ထိုကိစၥက အျပစ္ဟုပင္ မဆုိသာ.။ ေဘာလံုးပြဲရွိလွ်င္ ဆိုင္တန္းထဲမွာသြားၾကည့္ၾကသည္.။ ရံဖန္ရံခါ ဆိုင္တန္းထဲက ဂိမ္းဆိုင္မွာ ဂိမ္းႏွိပ္ၾကသည္.။ သင္တန္းၿပီးဆံုး သည္အထိ ဘာဆိုဘာမွ ျပႆနာမတက္ခဲ့.။ တပ္ျပင္လည္းခိုးမထြက္၊ ပစၥည္းလည္းမေပ်ာက္၊ ရန္လည္းမျဖစ္၊ အရက္မူးၿပီး ရမ္းသူလည္း မရွိ၊ ေနာက္ပိုင္း မိမိတို႔ အပတ္စဥ္၏ ေနပံုထိုင္ပံုအတိုင္း အုပ္ခ်ဳပ္မႈက ေျပာင္းလဲေပးသည္.။ သင္တန္းကာလတြင္ အေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းခဲ့သည္.။ တစ္ခါက စာေမးပြဲ ေျဖရာတြင္ အမွတ္၂၀၀ ဖိုးေမးခြန္းကို အမွတ္ (၂၀၀) အျပည့္ရသူမ်ား မတ္တတ္ရပ္ပါ ဆိုသည္တြင္ အတန္းတစ္ဝက္နီးပါး ထရပ္ၾကၿပီး.. ၁၈၉ မွတ္ရေသာ ငမိုး အဆင့္ ဟိုး ေနာက္ဆံုးေရာက္သြားသည္ကို သတိရမိေသးသည္.။

            ေဖေဖာ္ဝါရီလမွ စေသာသင္တန္းသည္. တကယ့္ အပူခ်ိန္ျမင့္ေသာကာလ သို႔ တစ္ျဖည္းျဖည္းေရာက္လာ သည္.။ ရွမ္းျပည္နယ္ ဆိုေသာ္လည္း ရပ္ေစာက္ဝန္းက်င္သည္ တကယ့္ ေျမျပန္႔ျဖစ္သည္.။ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕မႈေၾကာင့္ မၾကာခဏ ေတာမီးေလာင္ ေလ့ရွိသည္.။ သင္တန္းနား အနီးတစ္ဝိုက္တြင္ ေတာမီးေလာင္ၿပီဆိုလွ်င္ မိမိတို႔ တပ္စုမွဴး သင္တန္းမွသင္တန္းသားမ်ားကို လာေရာက္ေခၚယူကာ ၿငိွမ္းသက္ရေလ့ရွိသည္.။ မီးကလည္းမၾကာခဏ ေလာင္သည္။ မိမိတို႔လည္းမၾကာခဏ မီးသတ္ၾကရသည္..။ အခ်ိဳ႕က တပ္မေတာ္တိုက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း(ဗထူး)ဟူသည့္ အမည္ကိုပင္ တပ္မေတာ္တိုက္ခိုက္ေရးႏွင့္ မီးသတ္သင္တန္း ေက်ာင္း ဟု ေလွာင္ေျပာင္ေခၚေဝၚၾကသည္။

            မီးေလာင္ၿပီဟု ဆိုလွ်င္ အကုန္ေျပးလႊား၍ ၿငိွမ္းသတ္ၾကရသည္.။ မီးတားလမ္းမ်ား ေဖာက္၍ မီးႀကိဳရိႈ႕ကာ မီးေလာင္မႈကို ႀကိဳတင္ကာကြယ္ရသည္..။ ေနာက္ထပ္ အခက္အခဲ တစ္ခုက ေရရွားပါးသည့္ ျပႆနာျဖစ္သည္.။ မိမိတို႔ စစ္တကၠသိုလ္ ဖိုင္နယ္ရီးယားဘဝတြင္ ေၾကြျပားကပ္ အုတ္ကန္ထဲကေရကို ေရပံုးျဖင့္ အားရပါးရခပ္၍ ခ်ိဳးခဲ့ဖူးသည္.။ ဂ်ဴနီယာအင္တိတ္မ်ားက ေရခြက္ျဖင့္ ခ်ိဳးရသည္.။ ေရရွား၍ မဟုတ္.။ ပံုးျဖင့္ ခ်ိဳးျခင္းသည္ Final year ဘဝ၏ အရသာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္.။ ဗထူးတြင္ေႏြအခါ ေရရွားသည္.။ ဗထူးစမ္းမွ ေရကို သင္တန္းအေပၚက ေရစင္ကုန္းေပၚသို႔ တြန္းတင္ၿပီးမွ ေရျပန္ေပးေဝျခင္းျဖစ္သည္.။ ဗထူးစမ္းေရနည္းေသာအခါ ေရမတြန္းေပးႏုိင္.။ ထိုအခါ မိမိတို႔ သင္တန္းသားမ်ား ခ်ိဳးေရအခက္ႀကံဳရေတာ့သည္.။ စစ္သားဆိုသည္ကလည္း တစ္ရက္လွ်င္ ေရ ၂ ခါ ခ်ိဳးမွ အဆင္ေျပသည့္ အမ်ိဳးဆိုေတာ့ ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္.။

            “ငါတို႔… ဝမ္းႏိုင္းဒဘယ္ဇီး႐ိုးကေန တူးဝမ္းဒဘယ္ဇီး႐ိုးထိ ဗထူးစမ္းကေန ေရကို တြန္းပို႔လိုက္ၿပီး.. ဟိုးအေပၚက ကန္ႀကီးမွာ စတိုးလုပ္ၿပီးမွ မင္းတို႔ဆီ ျပန္ပို႔တာ” ဟု အစခ်ီ၍ သင္တန္းမွဴး ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး သန္႔ဇင္ မၾကာခဏေျပာေလ့ရွိသည္.။ သင္တန္းမွဴးအဘက ဘုရားတရားသမား.။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ပင္ ပါးစပ္က ပရိတ္၊ ပဌာန္းကို တြတ္တြတ္ ရြတ္ေနေလ့ရွိသည္.။ ထိုစဥ္အခါက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ရဲေအာင္ (ယခုဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲေအာင္) ျဖစ္သည္.။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက အရာရွိငယ္မ်ားကို သားသမီးသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာသည္.။ ကေလးမ်ားလိုပင္ သေဘာထားသည္.။ တစ္ခါကလည္း မီးတားလမ္းအတြက္ မီးရိႈ႕ရင္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး အိမ္ကို မီးေလာင္မလို ျဖစ္၍ အတင္းၿငိွမ္းသတ္ရေသးသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္မွာ ထိုသူငယ္ခ်င္းမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအိမ္ မီးရိႈ႕သည့္ေမာင္ ဟု နာမည္ႀကီးသြားေသးသည္.။

            ျပႆနာလည္းမတက္၊ သင္တန္းမွဴးႏွင့္ နည္းျပမ်ားကလည္း တကယ့္စစ္သား စီနီယာအရင့္အမာႀကီးေတြ၊ အေတြ႕အႀကံဳျပည့္ဝသူမ်ားျဖစ္ရာ တပ္စုမွဴးသင္တန္းက အမွန္တကယ္ပင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသည္.။ ပင္ပန္းသည္ ဆိုေသာ္လည္း အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္ကို မွတ္မိသည္.။ ဗထူးမွ ေညာင္ပင္သာလမ္းအတိုင္း အင္ေတာ ေက်ာက္ဂူ ေဒသ အထိေပါက္ေသာလမ္းေပၚတြင္ရွိေသာ ၄ မိုင္တိုင္ မဆုတ္တမ္းခံစစ္ကုန္းႀကီးေပၚတြင္ ခံစစ္သင္ခန္းစာမ်ား ေလ့က်င့္ၾကသည္.။ ဗထူးသည္ တပ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ္လည္း မလွမ္းမကမ္းရြာမ်ားတြင္ ရံဖန္ရံခါရန္သူႏွင့္ ထိေတြ႕မႈ ျဖစ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ Outdoor သင္ခန္းစာမ်ားသည္ပင္ပန္းေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းသည္.။ သင္တန္းတြင္ မိမိႏွင့္ အတြဲမ်ားသည္က. သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ရထားေသာ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ျပည့္ၿဖိဳးၿငိမ္းတို႔ မြန္ျပည္နယ္သား တစ္စုႏွင့္ ျဖစ္သည္.။ မိမိတို႔ အတူတူ ထိုင္ေလ့ရွိေသာ ဆိုင္ကလည္း အတူတူ၊ ေအာက္ဒိုးထြက္လွ်င္လည္း ေျမခင္းစမ်ားဆက္၍ အတူူတူအိပ္စက္ၾကရသည္…။

            ပထမဆံုးအႀကိမ္ထြက္ရေသာ ေျမပံုဖတ္သင္ခန္းစာတြင္ မိမိကပညာျပဖို႔ ႀကံသည္.။ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝက အေနာ္ရထာတပ္ရင္းတြင္ မိမိဦးေဆာင္ေသာ နရထ(၁၁)မွ တပ္စိတ္ႏွင့္ အမွတ္(၇) တပ္ခြဲမွ တပ္စိတ္က ေျမပံုအမွတ္ အသားမ်ားကို အျမန္ဆံုးႏွင့္ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ရွာေဖြႏုိင္ခဲ့သည္ကို သတိရမိသည္.။ ေျမပံု/ ေျမျပင္ကြဲလြဲခ်က္မ်ား ကိုအရင္ စဥ္းစားသည္.။ ၿပီးမွ ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ၿပီးရွာေဖြသည္.။ ဒီတစ္ခါ တပ္စုမွဴးသင္တန္းမွာေတာ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ မွားေလသည္.။ စစ္သခ်ႋဳင္းေျမပံုကို အမည္မဖတ္ခဲ့ပဲ ရမ္းထည့္ရမွာ လြဲမွားၿပီး ယင္ေကာင္ ဆယ္ေကာင္ ခန္႔ ႐ိုက္ရေလ သည္.။ ယင္ေကာင္႐ိုက္သည္ဆိုသည္မွာ အျပစ္ေပးနည္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး လက္ေထာက္ေမွာက္(ဒိုက္ထိုး) အေနအထားမွ လက္ကို အားျဖင့္ ေလေပၚကန္၍ ခုန္ၿပီး လက္ခုပ္ တီးရျခင္းျဖစ္သည္.။ (ျမန္မာႀကိဳက္မင္းသား ဗန္ဒိန္းပါဝင္ေသာ Kick boxer 5 ဇာတ္ကားထဲမွ မင္းသားဗန္ဒိန္းေလ့က်င့္သည့္နည္းကို မွတ္မိၾကမည္ထင္ပါသည္.။)

            ဂစ္တာသမား ၂ ေယာက္ တစ္ခန္း အတူတူ ေနရျခင္းျဖစ္ရာ . ဂစ္တာတီးလိုေသာဆႏၵက ေဖ်ာက္၍ မရ.။ သို႔ႏွင့္ ဗထူး တပ္နယ္ေစ်းသို႔သြားကာ ကုလားႀကီးဟု အမည္ေျပာင္ေခၚေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ၿဖိဳးသီဟ၊ ကိုေလးတို႔ႏွင့္ အတူ ဂစ္တာ ၂ လက္ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့သည္.။ ကိုေလးက လိဒ္ အတီးေကာင္း သည္ ျဖစ္ရာ. ၿဖိဳးသီဟႏွင့္ကၽြန္ေတာ္က ရစ္သမ္တစ္လွည့္စီတီး ကိုေလးက လိဒ္တီးျဖင့္ တန္းခြဲ ၁ မွ ဂစ္တာဝိုင္းေလးက အေတာ္ပင္ ၿမိဳင္ဆိုင္လွသည္.။ တီးသည့္သီခ်င္းက အစံု၊ ေလးျဖဴ၊ မင္းမင္းလတ္၊ စိုင္းထီးဆိုင္မွအစ ခ်စ္အာ႐ံု၊ ပုပၸားနတ္ေတာင္ေတာ္ အထိ ျမန္မာသံ၊ စတီရီယိုသီခ်င္း အစံုပါေပ.။ ကိုေလးလက္သံ မည္မွ် ေကာင္းပါသနည္း ဆိုလွ်င္ အိပ္ေဆာင္၌ မဆူရန္လာေျပာသည့္ ဗိုလ္ႀကီး မင္းေဇာ္ထြန္းပင္ ဆိုင္ကယ္ရပ္၍ နားေထာင္ရသည္ အထိျဖစ္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂစ္တာဝိုင္းေလး စတင္ၿပီ ဆိုပါလွ်င္ အျခားတန္းခြဲမ်ားမွ ေကာ္ရစ္ဒါထြက္၍ နားေထာင္ၾကသူကပင္ အမ်ား အျပားရွိသည္.။ ကုလားႀကီးကေတာ့ အရက္သမား.။ အရက္သမားဆိုသည့္စကားက နည္းနည္းနားဝင္ဆိုးမည္မွာ အမွန္ပင္ သိုု႔ရာတြင္ သူက မူး႐ူးေသာင္းက်န္းတတ္သည့္ အရက္သမားမ်ိဳးမဟုတ္.။ တိတ္တိတ္ေသာက္၊ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန၍  ဇိမ္ယူ အာ႐ံုခံေသာ ေသာက္သံုးသူ စစ္စစ္ျဖစ္၏..။ တန္းခြဲ(၃)ေနာက္ေက်ာမွ ဝက္သားတုတ္ထိုးဆိုင္မွ အန္တီႀကီး ဆိုလွ်င္ အျမည္းဝယ္ရင္း အင္မတန္ ရင္းႏွီးေနေလၿပီ..။

            စုမွဴးသင္တန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ စာလည္း ျပန္ေရးျဖစ္ေသးသည္.။ ႏွင္းခခ်ယ္ရီလြမ္းပန္းခ်ီ(၃) ျဖစ္သည္.။ ေရးေနရင္း အခ်ိဳ႕က ေဝဖန္ၾကသည္.။ ႏွင္းခ(၂) ကို ဖတ္ဖူးသူအခ်ိဳ႕က “မင္းဟာက (၃) လည္းမဟုတ္ဘူး.။ (၂) Modified ႀကီး” ဟု ဆိုသူက ဆိုၾကသည္.။ ခင္မင္ေနသည့္ တနတ မွ အစ္ကိုမ်ားကေတာ့ သေဘာက်ၾကသည္.။ ထိုစာအုပ္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လုဆဲဆဲတြင္ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ေအာင္မွ ယူဖတ္ၿပီး. “မင္းစာအုပ္က အကြဲဇာတ္မ်ိဳး၊ ကြဲပစ္လိုက္.” ဟု ဆိုလာသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ဇာတ္ေပါင္းဖို႔ ႀကံထားေၾကာင္းဆိုမိရာ.. “ကြဲေပးရင္ကြဲေပး. မကြဲေပးရင္ မင္းစာအုပ္ကို ၿဖဲဆုတ္ပစ္မယ္..” ဟု ဆိုလာသည္.။ သူငယ္ခ်င္း၏ ဆႏၵအျပင္ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လိုေသာဆႏၵ အရ ႏွင္းခ(၃) မွ ဇာတ္ေကာင္ မိုးသက္ႏွင့္ မီမီတို႔ ႏွစ္ဦးကို ေသကြဲကြဲပစ္လိုက္ရေလသည္…။ သု႔ိေသာ္ စာမ်က္ႏွာ အခက္အခဲအရ ႏွင္းခ(၃) ဇာတ္သိမ္းပိုင္းက အလ်င္စလို ႏိုင္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္.။ (ႏွင္းခ ၃ ကို တပ္ျပန္ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ မိခင္ထံပါဆယ္ ျဖင့္ ပို႔ရာ အေၾကာင္းၾကား လာမယူ စာတမ္းအနီျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္.။ မိုးေရမ်ားစို၍ မင္မ်ားပ်ံ႕ကာ အေတာ္ျပန္ဖတ္ယူ ရသည္.။)

            ဗထူးမွာ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားစြာရွိခဲ့သည့္အထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သရဲအေျခာက္ခံရသည့္ အေၾကာင္းလည္းအပါအဝင္ျဖစ္ခဲ့သည္.။ မိမိဦးေႏွာက္ျဖင့္ လိုက္မမီေသာနာမ္ေလာကႏွင့္ပတ္သတ္၍ ဗထူးတြင္ ရွိစဥ္အခါ ႏွစ္ႀကိမ္တိတိႀကံဳခဲ့ရသည္.။ မိမိတို႔ သင္တန္း႐ံုးမွာ ကြန္ပ်ဴတာကၽြမ္းက်င္သူမ်ား ႐ံုးအလုပ္ေတြကူလုပ္ေပးေနသည္မွာေတာ့ ၾကာၿပီ..။ တကယ့္တကယ္ ဇာတ္လမ္းစသည္မွာေတာ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွ တပ္ၾကပ္ႀကီး/စာေရးတစ္ဦး ကြယ္လြန္သြားသည္မွစျခင္းျဖစ္သည္.။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

မိုးသက္ဦးလြင္



Wednesday, October 15, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (၄)



ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ေလးလတာ
          ေနျပည္ေတာ္ၿမိဳ႕မေစ်းမွထြက္ခြာလာေသာ ပအို႔ဝ္ထိပ္တန္း မွန္လံုအျမန္ယာဥ္သည္ ရာဇဌာနီ လမ္းမႀကီးမွ တဆင့္ ေဘာဂသီရိကားႀကီးဝင္းသို႔ တစ္လိမ့္လိမ့္ေျပးေနသည္..။ အခ်ိန္က ညေန ၅ နာရီ ခြဲခန္႔ရွိေခ်ၿပီ။ ကားေပၚမွာ ပါလာသည္က ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္မွ ရဲေအာင္ႏွင့္ အျခား တပ္စုမွဴးသင္တန္းတက္မည့္သူမ်ား၊ တပ္ခြဲမွဴးသင္တန္း၊ ရင္းမွဴးသင္တန္းသို႔ သြားမည့္ အရာရွိမ်ားပါလာသည္..။ ေနျပည္ေတာ္ေတာင္ႀကီး ခရီးစဥ္သြား ေသာယာဥ္ေပၚတြင္ျဖစ္၍ အရပ္သားတစ္ဝက္၊ တပ္မေတာ္သား တစ္ဝက္ေလာက္ပါလာသည္…။ ကားစထြက္ကတည္း ကတည္းက အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ၾကရင္း စတသ (၃၇)၊ မွ စတသ(၅၂) အထိ အင္တိတ္ အစံုျဖစ္ေန၍ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ၾကရင္း၊ ေက်ာင္းေတာ္မွ အလြမ္းေျပဟာသမ်ား ေျပာၾကရင္းပင္ ေဘာဂသီရိကားဝင္းသို႔ ေရာက္လာခဲ့ ၾကသည္.။
            တပ္မွထြက္မလာခင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာမွာလိုက္ေသာ တပ္ရင္းမွဴးစကားေၾကာင့္ ပါလာေသာ MA-၁၃ ေသနတ္ႏွင့္ က်ည္ဆံမ်ားကို ေက်ာပိုးအိတ္တြင္းမွာ ကိုယ္ႏွင့္မကြာေဆာင္ထား၍ က်န္သည့္ပစၥည္းမ်ားမွာ သံေသတၱာတစ္လံုး၊ ခရီးေဆာင္ေျမြေရခြံအိတ္ တစ္လံုးျဖစ္သည္..။ MA-၁၃ ေသနတ္က  ခပ္တိုတို က်ည္အိမ္အရွည္ျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားဇာတ္ကားမ်ားထဲမွ အူဇီႏွင့္ အနည္းငယ္ဆင္သည္.။ ဒင္ကိုျဖဳတ္ထား၍လည္းရ၍ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားရတာ အဆင္ေျပ၍ ေတာ္ေသးသည္.။ သို႔ရာတြင္ပင္ ေျပာင္းက ေထာင္ေန၍ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ရတာ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ အေရးႀကီးတာက မိမိကိုယ္မွ မကြာေဆာင္ထားဖို႔…။
            ခဏၾကာေတာ့ ကားကုိ လိုအပ္သည့္ ျပင္ဆင္မႈမ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ေဘာဂသီရိ ကားဝင္းမွ ဆက္ထြက္သည္။ ေစာေစာက လမ္းမီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္သာေနေသာ ကြန္ကရစ္လမ္းမႀကီး။ ကားေပၚမွာ ပါလာေသာ တပ္မေတာ္သား မ်ားႏွင့္ အခ်င္းခ်င္းသာနားလည္ေသာ စကားမ်ားဆို၍ စကားစက အမွ်င္မျပတ္၊ ခါးသီးမႈမ်ားကိုရင္ဖြင့္၍ ရယ္ေမာစရာ အျဖစ္ေျပာင္းလဲၾကျခင္းသည္ပင္ ခ်စ္ၾကည္ေသာ တပ္မေတာ္သားအခ်င္းခ်င္း၏ ရဲေဘာ္စိတ္တစ္ခုပင္လား မေျပာတတ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေမွာင္ရိပ္သန္းလာေသာ ပတ္ဝန္းက်င္အရိပ္အေယာင္ေၾကာင့္ မ်က္လံုးမ်ားေမွးစင္း၍ အိပ္ေမာက်သြားေတာ့သည္။
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
            ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရတ္ႏုိးလာေတာ့ သာစည္ေရာက္ေနၿပီ.။ ဟိုးဖက္ဆက္သြားလွ်င္ ရြာငံသည္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ သည္ေနရာသည္ မႏၱေလးတိုင္း၏ ေနာက္ဆံုးပင္ျဖစ္သည္။ သာစည္မွာ ကားရပ္နား၍ ညစာ စားၾကသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ရွမ္းေသြးတစ္ဝက္ပါသူ ကၽြန္ေတာ္စားခဲ့သည္က ရွမ္းေခါက္ဆြဲပင္ျဖစ္သည္။ ကားေပၚက ျပန္ထြက္ေတာ့ စပ်စ္သီးဝယ္ရန္ႀကံသည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိခင္ေစ်းသြားလွ်င္ ျခင္းေတာင္းလိုက္ဆြဲ႐ံုမွ လြဲ၍ မည္သည့္ပစၥည္းက မည္သည့္အေလးခ်ိန္တြင္ မည္မွ်ခန္႔ပါဝင္သည္ကို စိတ္မဝင္စားခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္ အခက္ႀကံဳရၿပီ။ မ်ားေနမည္စိုးသည္ေၾကာင့္ အစိတ္သားကို ေငြ(၄၀၀) က်ပ္ျဖင့္ဝယ္ယူလာခဲ့သည္။ ထည့္ေပးလိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေနာေနာ အထုပ္ႀကီးမဟုတ္။ ဝယ္ၿပီးမွေတာ့ မတတ္ႏုိင္။ မိမိႏွင့္ အတူထိုင္သည့္ သူငယ္ခ်င္းက စပ်စ္သီး သိပ္မႀကိဳက္ဟုဆို၍ မိမိဖာသာ တစ္ကိုယ္တည္း စားရေတာ့သည္.။
            ကားျပန္ထြက္ေတာ့ စပ်စ္သီးထုပ္ကို ကိုင္ကာ ကားေပၚတက္၍ တစ္လမ္းလံုး စပ်စ္သီးၿမံဳ႕ရင္း လိုက္ပါလာခဲ့ သည္။ တကယ္စားေတာ့လည္း ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ စပ်စ္သီးကို ကၽြန္ေတာ္ ထင္သေလာက္မစားႏုိင္။   ကားေပၚမွ မဆင္းခင္က တည္းက အေမတို႔ အမ်ိဳးေတြအသံဝဲဝဲေလးေတြၾကားရသည္။ ပါးမို႔မို႔ရဲရဲေလးမ်ား၊ ဘာစကားေျပာေျပာ၊ “ဟုတ္ကဲ့ရွင့္” “ရပါတယ္ရွင့္” ဟုထည့္ေျပာတတ္ေသာ ရွမ္းမေလးမ်ားကို ျမင္လာရၿပီျဖစ္သည္။ ေၾသာ္ ရွမ္းျပည္နယ္ ဆိုတာ ဒါပါလား၊ ရွမ္းမေလးေတြ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပါလား ဟု ေတြးေတာသေဘာက်ရသည္။ မိမိသည္လည္း ျပင္ဦးလြင္သား စစ္စစ္ျဖစ္ေလရာ ရွမ္းမေလးမ်ားကို အစိမ္းသက္သက္မဟုတ္..။ ရွမ္းႀကိဳက္သည္က ႏြားေခ်ာျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ပါေစ.။ ရွမ္းျပည္နယ္က ရွမ္းမေလးမ်ားက မိမိမ်က္စိထဲ ပိုသိမ္ေမြ႔ေနသည္။ ပိုုယဥ္လြန္းေနသည္။ ပိုစြဲမက္ဖြယ္ ေကာင္းေနသည္။
သိပ္မေမာင္းရေတာ့ဘူး ဆိုသည့္စကားေၾကာင့္မိမိ ေနာက္ထပ္ ခရီးကို ထပ္မအိပ္ျဖစ္ေတာ့..။ အလင္းေရာင္ကလည္း ပ်ိဳးလာၿပီကိုး.။ ကေလာၿမိဳ႕မွ ႀကိဳဆိုပါ၏ ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေခါင္းေထာင္မိသည္။ ဤေနရာ ဤ ေဒသမွာ စစ္ဦးစီးတကၠသိုလ္ရွိသည္ဟု OTT မဝင္ခင္က ဖတ္မွတ္ဖူးခဲ့သည္.။ ဟိုဟုိသည္သည္ လိုက္ရွာေသာ္လည္း အေမွာင္ထုေၾကာင့္ ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါ.။ ကေလာၿမိဳ႕က မိမိတို႔ ျပင္ဦးလြင္ႏွင့္အၿပိဳင္ အင္မတန္ေနခ်င့္စဖြယ္ ေအးခ်မ္းေသာ ေတာင္စခန္းၿမိဳ႕ဟု သိထားခဲ့သည္.။ ကားလမ္းညာဖက္က ခ်ိဳင့္ဝွမ္းတစ္ခုလံုး အိမ္ေလးမ်ားက အျပည့္။ မသဲမကြဲျမင္ရေသာ အလင္းေရာင္မွာပင္ အိပ္ရာႏုိးစ ကေလာၿမိဳ႕ေလးက လွလြန္းေနသည္ပဲ။
မအိပ္ေတာ့ဘူး ဟု ႀကံရြယ္ထားေသာ္လည္း မည္သို႔မည္ပံုျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မသိ.။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ႏိႈးမွ ႏိုးေတာ့သည္.။ မိမိ ေရာက္ေတာ့ ရပ္ေစာက္ဖက္ ခြဲသည့္ ေရႊေညာင္လမ္းခြဲေရာက္ေနၿပီ..။ မိမိတို႔ ကားတစ္ဆင့္ ျပန္ေျပာင္းရ ျပန္သည္.။ မွန္လံုကားေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားကို ခ်၊ မိမိတို႔ အုပ္စုလိုက္ စီးလံုးငွားထားသည့္ ဟိုင္းလပ္ကားေပၚတင္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္း ပစၥည္းေမ့က်န္မည္စိုးသျဖင့္ သတိေပးၾကရေသးသည္။ ရပ္ေစာက္သြားသည့္လမ္းကေတာ့ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းလမ္းနည္းပါးသည္.။ တကယ္ေတာ့ ရပ္ေစာက္သည္ ေတာင္ေပၚက ေျမျပန္႔ၿမိဳ႕ကေလးဆန္ဆန္ျဖစ္ေနသည္။ လမ္းမွာ ေခတၱနားသည္.။ ဝက္သားႏွင့္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားရန္ႀကံမိေသာ္လည္း တို႔ဟူးေႏြးႏွင့္ တို႔ဟူးေၾကာ္ကိုသာ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာစားခဲ့မိပါသည္.။
ရပ္ေစာက္ကိုေရာက္ေတာ့ မိုးစင္စင္လင္းေနၿပီ.။ မိခင္ကပါ လိုက္ပို႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ မိခင္ႏွင့္ ေတြ႔သည္။ မိမိတို႔ သင္တန္းသို႔ သြားေရာက္သတင္းပို႔ၿပီး လိုအပ္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္ Outpass ျပန္လႊတ္ေပးေၾကာင္းသတင္းေပးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မဆိုင္းပဲ တပ္မေတာ္ တိုက္ခုိက္ေရးေက်ာင္း(ဗထူး) ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးအတြင္း သို႔ ကားငွား၍ ထပ္မံခ်ီတက္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။
စစ္ခ်ီဝတ္စံုျဖင့္ ရဲစိတ္ရဲမာန္တက္ၾကြေနေသာ စစ္သည္တစ္ဦးပံုစံ ႐ုပ္တုျဖင့္ တန္းေပါင္းစီကြင္းႀကီး၏ အေပၚဖက္ တြင္သတင္းပို႔ၾကရသည္ မိမိက တန္းခြဲ(၁) ေရွ႕ျခမ္း ေလွကားေဘးက ကပ္လ်က္အခန္းျဖစ္သည္။ အခန္းရလွ်င္ ရျခင္း အထုပ္အပိုးမ်ားထားကာ အိပ္ရာခင္းက်င္း၍ ေမးစမ္းၾကည့္ေတာ့ သတင္းပို႔ၿပီးသူ အရာရွိမ်ား တပ္ျပင္ျပန္လည္ထြက္ခြင့္ မရွိေၾကာင္းသိရသည္။ ထိုအခါမွ ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ေတြ႕ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ မိခင္မွ မိမိတို႔ သတင္းမပို႔ပဲ အေပ်ာ္လြန္၍ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျဖစ္စဥ္မ်ားျဖစ္ပြားမည္စိုးေသာေၾကာင့္ အျမန္သတင္းပို႔ေစခဲ့ျခင္းျဖစ္ ေၾကာင္း သိရေတာ့သည္။
ခဏၾကာေတာ့ မိမိအခန္းေဖာ္ေရာက္လာသည္။ မိမိေနရမည့္အခန္းမွာ ၂ ေယာက္ခန္းျဖစ္၍ မိမိႏွင့္ အတူ ေနရသူမွာ တနတအမွတ္စဥ္(၁၂) မွ ကိုျပည့္ၿဖိဳးပိုင္(ေနာင္အခါတြင္ သူ၏ေက်ာင္းသားနံပတ္(၄) ကို အစြဲျပဳ၍ ကိုေလး ဟုသာေခၚၾကသည္) ျဖစ္ေနသည္။ ကိုေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေတာင္ညိဳတြင္ YO တက္ခဲ့စဥ္က ဂစ္တာတီးေဖာ္တီးဖက္၊ ျဖစ္ဖူးၿပီး ေတာင္ညိဳမွာကတည္းက တပ္စုမွဴးသင္တန္းတြင္ တစ္ေဆာင္တည္းက်လွ်င္ ေကာင္းလိမ့္မည္ဟု ဆိုခဲ့ဖူးၾကသည္။ ယခုအခါတြင္ ကံအားေလ်ာ္စြာပင္ တစ္ခန္းတည္း လာက်ေနသည္။ အေၾကာင္းသိခ်င္း၊ ဝါသနာတူခ်င္း ျဖစ္ေလရာ အဆင္ေျပသြားသည္။ (ကိုေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို Lead guitar တီးခတ္နည္း သင္ေပးခဲ့သည့္ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာတစ္ဦးျဖစ္သည္။)
ထို႔ေနာက္ မိမိတို႔ ပါလာေသာ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ားကို ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္း ဗဟိုကင္းတြင္ သြားေရာက္ အပ္ႏွံၾကရသည္။ အျပန္တြင္ စစ္ဝတ္ပစၥည္းေစ်းတန္းႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ မိမိမွာ စစ္ဝတ္ပစၥည္းအစံုအလင္ ပါလာေသာေၾကာင့္ အခက္အခဲမရွိ၊ ဘာတစ္ခုမွ မပါလာသူပင္ ထုိေစ်းတန္းမွာ ေစာင္၊ ေခါင္းအံုးမွ အစ အီကြစ္မင့္၊ ေရဘူး၊ ေရပံုအထိ အစံုအလင္ ရသည္။ အသစ္မဟုတ္၊ တစ္ပတ္ရစ္မ်ားျဖစ္သည္။ ဝယ္ယူၿပီးသံုးစြဲႏုိင္သည္။ သင္တန္းၿပီးဆံုးလွ်င္ ထိုေစ်းသည္မ်ား ထံပင္ သင့္တင့္ေသာေစ်းႏႈန္းျဖင့္ ျပန္လည္ေရာင္းခ်ခဲ့ႏုိင္သည္။ ေရာင္းသူ၊ ဝယ္သူ ႏွစ္ဖက္စလံုး သေဘာက်သည့္ Win-Win စနစ္ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိလည္း ေပါက္တူးတစ္လက္ႏွင့္ ေရပံုးတစ္ပံုး ဝယ္ယူလာခဲ့ေတာ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ညေနတန္းစီခ်ိန္မွစ၍ သင္တန္းေက်ာင္း၏ အစဥ္အလာမ်ားကို စတင္ထိေတြ႔ မိတ္ဆက္ ရပါေတာ့သည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

မိုးသက္ဦးလြင္



 

My Blog List

အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး

ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္...