ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Follow me on facebook

Saturday, October 25, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (၅)


 
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆာက္ႏွင့္ထြင္း

            ညေန တန္းစီကို ညေန ၆ နာရီတြင္ တစ္ခါစီသည္။ ထမင္းေကၽြးသည့္စားရိပ္သာက ကုန္းေအာက္မွာရွိသည္။ ရိပ္သာမွာမစားလိုသူမ်ား ဝယ္စားႏုိင္ရန္ ဆိုင္တန္းမ်ားလည္းရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းကို စားရိပ္သာတာဝန္ခံ မွာ ဗက သက္လြင္ဦးျဖစ္သည္။ တာဝန္ခံအျပင္ ဗုိလ္ႀကီးကေတာ္ကလည္း ရိပ္သာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးသည္ကို ထူးျခားစြာေတြ႕ရသည္။ တစ္သက္လံုး တပ္ထဲမွာ ဆရာႀကီးမ်ားခ်က္သည္ကိုသာ စားခဲ့ရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ အမ်ိဳးသမီးခ်က္သည့္လက္ရာကို ထူးထူးျခားျခားစားရျခင္း ျဖစ္သည္။ စားရိပ္သာက ခ်က္ျပဳတ္သည္မ်ားမွာ စားေသာက္၍ ေကာင္းမြန္အဆင္ေျပသည္။ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝက စားခဲ့ရသကဲ့သို႔ တစ္ခါတစ္ရံ မက်က္တစ္က်က္ျဖစ္ သည္မ်ားကို မႀကံဳခဲ့ရ။

            ညဖက္ Surprise check တန္းစီမွ လန္႔ရေတာ့သည္.။ မိမိတို႔ တန္းခြဲမွဴးက အလုပ္သင္(ေတဇ) မွ ဗိုလ္မွဴးတစ္ဦး (ထုိဗိုလ္မွဴးမွာ သင္တန္းဖြင့္ၿပီး ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ ေျပာင္းေရႊ႕သြားသျဖင့္ မမွတ္မိ) ေနာက္တစ္ေယာက္က ဗက မင္းေဇာ္ထြန္း(စတသ-၃၇) ျဖစ္သည္.။ ဗကမင္းေဇာ္ထြန္းက လူမွန္ျဖစ္သည္.။ တပ္မေတာ္ တြင္ ေတြ႕ရခဲေသာ ဆုေပး၊ ဒဏ္ေပးစနစ္ကို အမွန္အကန္က်င့္သံုးသည္။ အျပစ္ေဖာက္သူကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆံုးမသည္။ အျပစ္မေဖာက္သူ၊ စိတ္ဓာတ္ရွိရွိေနထုိင္သူက ထိုသူအက်င့္အတိုင္း အားေပးခ်ီးေျမွာက္သည္။ ရွာမွရွားေသာ ေနာင္ေတာ္ တစ္ဦးျဖစ္သည္။

            ေရာက္ေရာက္ခ်င္းည Surprise check တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိပ္ေဆာင္မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေနာက္က် ေတာ့သည္။ ဗိုလ္ႀကီးမင္းေဇာ္ထြန္း၏ လက္သံေျပာင္မႈကို စတင္ျမည္းစမ္းရေတာ့သည္။

            “ေနာက္က်တဲ့ ဗိုလ္ႀကီး ထြက္ခဲ့ပါဦး…”

            ဝူခံုးဟု အမည္ေျပာင္ေပးထားသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ Squad တြင္းမွ ထြက္သြားသည္။

            “ဗိုလ္ႀကီး ရာသီဥတုက ေအးတယ္ေနာ္…”

            “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်”

            “ဒါဆို အက်ႌေလး ခၽြတ္ၿပီး Craw ေလးဆြဲလိုက္ပါဦး…”

            ေဆာင္းမကၽြတ္ေသးေသာ ရာသီဥတု ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ Craw ဆြဲရေတာ့သည္.။ သိပ္မၾကာပါ.။ ခဏၾကာေတာ့ ထခိုင္းၿပီး သတိေပးစကားဆိုသည္။

            “တန္းခြဲ(၁) ကဗုိလ္ႀကီးေတြ အားလံုး နားေထာင္ၾကပါ..။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ဗိုလ္ႀကီး မင္းေဇာ္ထြန္းပါ.။ စစ္တကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ (၃၇) က ေက်ာင္းဆင္းပါတယ္…။ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ ညဖက္ အေဆာင္မွာ အားလပ္ေနတဲ့အခါ..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလုပ္မရွိလို႔ ပ်င္းလွပါၿပီ.. တို႔..။ ကၽြန္ေတာ့္အခ်ိန္ေတြ သိပ္ပိုေနတာ ဘယ္မွာ သြားထားရမွာလဲ တို႔ ေအာ္မေနပါနဲ႔.. Extra ေတြ ေရးရပါလိ္မ့္မယ္…”

            တပ္စုမွဴးသင္တန္း ေရွ႕အပတ္စဥ္မ်ားက ဒီထက္ၾကမ္းခဲ့သည္ဟု သိရသည္.။ သု႔ိရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္ ႏွင့္မူ အလြန္ပင္ ခ်စ္ၾကည္ေလးစားခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္.။ တန္းစီခ်ိန္တြင္ ၅ မိနစ္အတြင္းေရာက္ေအာင္ စီရသည္။ တန္းစီသည္ကို စိတ္တိုင္းက်ေတာ့ စကားကို မ်ားမ်ားမေျပာ.။ လိုရင္းတိုရွင္းေျပာၿပီး ခ်က္ခ်င္း တန္းျဖဳတ္ သည္။ ဤသည္ကပင္ သေဘာက်စရာျဖစ္ေနသည္.။ တန္းစီသည္၊ လူစံုေၾကာင္းသတင္းပို႔သည္။ ေျပာလိုသည္ကို အျမန္ဆံုး လိုရင္းေျပာသည္။ အလြန္ဆံုးၾကာ ၃ မိနစ္ထက္ပင္မၾကာ။ ၿပီးလွ်င္ တန္းျဖဳတ္သည္.။ မိမိတို႔ တန္းခြဲမွ တန္းျဖဳတ္ၿပီးၿပီ.။ အျခားတန္းခြဲမွ တန္းစီေနတုန္း.။

            ထို႔အျပင္ ဆုေပးဒဏ္ေပးစနစ္ကိုလည္း အမွန္အကန္ က်င့္သံုးသည္.။ ဥပမာဆိုၾကပါစို႔..။ လူမႈဝန္ထမ္း Fatigue လုပ္သည့္အခါ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ ျဖစ္၍ ဧရိယာမ်ားၾကားမွ အကြက္တစ္ကြက္က်န္ေနခဲ့ၿပီ ဆိုပါစို႔..။ သူက မိမိဖာသာ Volunteer လုပ္မည့္ လူ ငါးေယာက္ခန္႔ မိမိသေဘာႏွင့္ ထြက္လာေစသည္.။ မိမိသေဘာျဖင့္ ျမက္ေပါက္ မည့္ ၅ ေယာက္ ကို ေနာက္ရက္မနက္ PT ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးလိုက္ေသးသည္.။ ထိုသို႔ျဖစ္သည္.။ သို႔ျဖစ္၍ သူခုိင္းသည့္ အလုပ္မွန္သမွ် ေစတနာပါပါလုပ္ၾကသည္.။ Fatigue လုပ္ရာတြင္လည္း ဧရိယာမ်ားပတ္ၾကည့္ေနရင္း သူ႔အိတ္ထဲက Premium gold ေဆးလိပ္ဘူးကို ထုတ္၍ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သူမ်ားကို ေဝတတ္ေသးသည္…။ ေရခဲေခ်ာင္း၊ ေရခဲေရ ေရာင္းသည့္ ေစ်းသည္မ်ားေရာက္လာလွ်င္လည္း ပံုးလံုးကၽြတ္ဝယ္ယူ၍ အလုပ္လုပ္ေနသူမ်ားကို တိုက္ေကၽြး တတ္ေသးသည္.။

            အျပစ္ေဖာက္သူမ်ားကို ေရေရလည္လည္သမ တတ္သည့္ ဗိုလ္ႀကီးမင္းေဇာ္ထြန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္ ကို နားလည္သေဘာေပါက္လာသည္.။ ေျခလ်င္တပ္စုမွဴးသင္တန္း အမွတ္စဥ္(၁၈၀) သည္ သူနည္းျပသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ကိုင္တြယ္၍ အေကာင္းဆံုးပါဟု ႐ံုးကိစၥေဆာင္ရြက္သည့္ ဗိုလ္ႀကီး ရန္ေနာင္ျမင့္(ဗသက-၉၅) က ဝန္ခံသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္ကလည္း တကယ့္ မိုၾကြသူေတြအမ်ားသားျဖစ္သည္.။ ညဖက္တပ္ျပင္ မထြက္ရ အမိန္႔ရွိသည္.။ ေရာက္စက ကင္းပုန္းေတြဘာေတြႏွင့္ ေစာင့္ဖမ္းၾကသည္.။ တကယ္က တပ္ျပင္ထြက္ဖို႔ ေနေနသာသာ သင္တန္းထဲက ေမာင္းထုတ္လွ်င္ပင္ ထြက္မည့္သူ ရွိမည္မဟုတ္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္က အရာရွိမ်ား၏ အႀကီးဆံုးျပစ္ဒဏ္မွာ ညဖက္ ဗိုက္ဆာလွ်င္  ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းဖက္က ဆိုင္ေတြ ဆင္းဆင္းစားတတ္သည့္ အျပစ္သာျဖစ္သည္.။ အျခားအပတ္စဥ္မ်ားႏွင့္ ယွဥ္လာလွ်င္ ထိုကိစၥက အျပစ္ဟုပင္ မဆုိသာ.။ ေဘာလံုးပြဲရွိလွ်င္ ဆိုင္တန္းထဲမွာသြားၾကည့္ၾကသည္.။ ရံဖန္ရံခါ ဆိုင္တန္းထဲက ဂိမ္းဆိုင္မွာ ဂိမ္းႏွိပ္ၾကသည္.။ သင္တန္းၿပီးဆံုး သည္အထိ ဘာဆိုဘာမွ ျပႆနာမတက္ခဲ့.။ တပ္ျပင္လည္းခိုးမထြက္၊ ပစၥည္းလည္းမေပ်ာက္၊ ရန္လည္းမျဖစ္၊ အရက္မူးၿပီး ရမ္းသူလည္း မရွိ၊ ေနာက္ပိုင္း မိမိတို႔ အပတ္စဥ္၏ ေနပံုထိုင္ပံုအတိုင္း အုပ္ခ်ဳပ္မႈက ေျပာင္းလဲေပးသည္.။ သင္တန္းကာလတြင္ အေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းခဲ့သည္.။ တစ္ခါက စာေမးပြဲ ေျဖရာတြင္ အမွတ္၂၀၀ ဖိုးေမးခြန္းကို အမွတ္ (၂၀၀) အျပည့္ရသူမ်ား မတ္တတ္ရပ္ပါ ဆိုသည္တြင္ အတန္းတစ္ဝက္နီးပါး ထရပ္ၾကၿပီး.. ၁၈၉ မွတ္ရေသာ ငမိုး အဆင့္ ဟိုး ေနာက္ဆံုးေရာက္သြားသည္ကို သတိရမိေသးသည္.။

            ေဖေဖာ္ဝါရီလမွ စေသာသင္တန္းသည္. တကယ့္ အပူခ်ိန္ျမင့္ေသာကာလ သို႔ တစ္ျဖည္းျဖည္းေရာက္လာ သည္.။ ရွမ္းျပည္နယ္ ဆိုေသာ္လည္း ရပ္ေစာက္ဝန္းက်င္သည္ တကယ့္ ေျမျပန္႔ျဖစ္သည္.။ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕မႈေၾကာင့္ မၾကာခဏ ေတာမီးေလာင္ ေလ့ရွိသည္.။ သင္တန္းနား အနီးတစ္ဝိုက္တြင္ ေတာမီးေလာင္ၿပီဆိုလွ်င္ မိမိတို႔ တပ္စုမွဴး သင္တန္းမွသင္တန္းသားမ်ားကို လာေရာက္ေခၚယူကာ ၿငိွမ္းသက္ရေလ့ရွိသည္.။ မီးကလည္းမၾကာခဏ ေလာင္သည္။ မိမိတို႔လည္းမၾကာခဏ မီးသတ္ၾကရသည္..။ အခ်ိဳ႕က တပ္မေတာ္တိုက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း(ဗထူး)ဟူသည့္ အမည္ကိုပင္ တပ္မေတာ္တိုက္ခိုက္ေရးႏွင့္ မီးသတ္သင္တန္း ေက်ာင္း ဟု ေလွာင္ေျပာင္ေခၚေဝၚၾကသည္။

            မီးေလာင္ၿပီဟု ဆိုလွ်င္ အကုန္ေျပးလႊား၍ ၿငိွမ္းသတ္ၾကရသည္.။ မီးတားလမ္းမ်ား ေဖာက္၍ မီးႀကိဳရိႈ႕ကာ မီးေလာင္မႈကို ႀကိဳတင္ကာကြယ္ရသည္..။ ေနာက္ထပ္ အခက္အခဲ တစ္ခုက ေရရွားပါးသည့္ ျပႆနာျဖစ္သည္.။ မိမိတို႔ စစ္တကၠသိုလ္ ဖိုင္နယ္ရီးယားဘဝတြင္ ေၾကြျပားကပ္ အုတ္ကန္ထဲကေရကို ေရပံုးျဖင့္ အားရပါးရခပ္၍ ခ်ိဳးခဲ့ဖူးသည္.။ ဂ်ဴနီယာအင္တိတ္မ်ားက ေရခြက္ျဖင့္ ခ်ိဳးရသည္.။ ေရရွား၍ မဟုတ္.။ ပံုးျဖင့္ ခ်ိဳးျခင္းသည္ Final year ဘဝ၏ အရသာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္.။ ဗထူးတြင္ေႏြအခါ ေရရွားသည္.။ ဗထူးစမ္းမွ ေရကို သင္တန္းအေပၚက ေရစင္ကုန္းေပၚသို႔ တြန္းတင္ၿပီးမွ ေရျပန္ေပးေဝျခင္းျဖစ္သည္.။ ဗထူးစမ္းေရနည္းေသာအခါ ေရမတြန္းေပးႏုိင္.။ ထိုအခါ မိမိတို႔ သင္တန္းသားမ်ား ခ်ိဳးေရအခက္ႀကံဳရေတာ့သည္.။ စစ္သားဆိုသည္ကလည္း တစ္ရက္လွ်င္ ေရ ၂ ခါ ခ်ိဳးမွ အဆင္ေျပသည့္ အမ်ိဳးဆိုေတာ့ ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္.။

            “ငါတို႔… ဝမ္းႏိုင္းဒဘယ္ဇီး႐ိုးကေန တူးဝမ္းဒဘယ္ဇီး႐ိုးထိ ဗထူးစမ္းကေန ေရကို တြန္းပို႔လိုက္ၿပီး.. ဟိုးအေပၚက ကန္ႀကီးမွာ စတိုးလုပ္ၿပီးမွ မင္းတို႔ဆီ ျပန္ပို႔တာ” ဟု အစခ်ီ၍ သင္တန္းမွဴး ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး သန္႔ဇင္ မၾကာခဏေျပာေလ့ရွိသည္.။ သင္တန္းမွဴးအဘက ဘုရားတရားသမား.။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ပင္ ပါးစပ္က ပရိတ္၊ ပဌာန္းကို တြတ္တြတ္ ရြတ္ေနေလ့ရွိသည္.။ ထိုစဥ္အခါက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ရဲေအာင္ (ယခုဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲေအာင္) ျဖစ္သည္.။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက အရာရွိငယ္မ်ားကို သားသမီးသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာသည္.။ ကေလးမ်ားလိုပင္ သေဘာထားသည္.။ တစ္ခါကလည္း မီးတားလမ္းအတြက္ မီးရိႈ႕ရင္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး အိမ္ကို မီးေလာင္မလို ျဖစ္၍ အတင္းၿငိွမ္းသတ္ရေသးသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္မွာ ထိုသူငယ္ခ်င္းမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအိမ္ မီးရိႈ႕သည့္ေမာင္ ဟု နာမည္ႀကီးသြားေသးသည္.။

            ျပႆနာလည္းမတက္၊ သင္တန္းမွဴးႏွင့္ နည္းျပမ်ားကလည္း တကယ့္စစ္သား စီနီယာအရင့္အမာႀကီးေတြ၊ အေတြ႕အႀကံဳျပည့္ဝသူမ်ားျဖစ္ရာ တပ္စုမွဴးသင္တန္းက အမွန္တကယ္ပင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသည္.။ ပင္ပန္းသည္ ဆိုေသာ္လည္း အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္ကို မွတ္မိသည္.။ ဗထူးမွ ေညာင္ပင္သာလမ္းအတိုင္း အင္ေတာ ေက်ာက္ဂူ ေဒသ အထိေပါက္ေသာလမ္းေပၚတြင္ရွိေသာ ၄ မိုင္တိုင္ မဆုတ္တမ္းခံစစ္ကုန္းႀကီးေပၚတြင္ ခံစစ္သင္ခန္းစာမ်ား ေလ့က်င့္ၾကသည္.။ ဗထူးသည္ တပ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ္လည္း မလွမ္းမကမ္းရြာမ်ားတြင္ ရံဖန္ရံခါရန္သူႏွင့္ ထိေတြ႕မႈ ျဖစ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ Outdoor သင္ခန္းစာမ်ားသည္ပင္ပန္းေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းသည္.။ သင္တန္းတြင္ မိမိႏွင့္ အတြဲမ်ားသည္က. သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ရထားေသာ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ျပည့္ၿဖိဳးၿငိမ္းတို႔ မြန္ျပည္နယ္သား တစ္စုႏွင့္ ျဖစ္သည္.။ မိမိတို႔ အတူတူ ထိုင္ေလ့ရွိေသာ ဆိုင္ကလည္း အတူတူ၊ ေအာက္ဒိုးထြက္လွ်င္လည္း ေျမခင္းစမ်ားဆက္၍ အတူူတူအိပ္စက္ၾကရသည္…။

            ပထမဆံုးအႀကိမ္ထြက္ရေသာ ေျမပံုဖတ္သင္ခန္းစာတြင္ မိမိကပညာျပဖို႔ ႀကံသည္.။ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝက အေနာ္ရထာတပ္ရင္းတြင္ မိမိဦးေဆာင္ေသာ နရထ(၁၁)မွ တပ္စိတ္ႏွင့္ အမွတ္(၇) တပ္ခြဲမွ တပ္စိတ္က ေျမပံုအမွတ္ အသားမ်ားကို အျမန္ဆံုးႏွင့္ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ရွာေဖြႏုိင္ခဲ့သည္ကို သတိရမိသည္.။ ေျမပံု/ ေျမျပင္ကြဲလြဲခ်က္မ်ား ကိုအရင္ စဥ္းစားသည္.။ ၿပီးမွ ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ၿပီးရွာေဖြသည္.။ ဒီတစ္ခါ တပ္စုမွဴးသင္တန္းမွာေတာ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ မွားေလသည္.။ စစ္သခ်ႋဳင္းေျမပံုကို အမည္မဖတ္ခဲ့ပဲ ရမ္းထည့္ရမွာ လြဲမွားၿပီး ယင္ေကာင္ ဆယ္ေကာင္ ခန္႔ ႐ိုက္ရေလ သည္.။ ယင္ေကာင္႐ိုက္သည္ဆိုသည္မွာ အျပစ္ေပးနည္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး လက္ေထာက္ေမွာက္(ဒိုက္ထိုး) အေနအထားမွ လက္ကို အားျဖင့္ ေလေပၚကန္၍ ခုန္ၿပီး လက္ခုပ္ တီးရျခင္းျဖစ္သည္.။ (ျမန္မာႀကိဳက္မင္းသား ဗန္ဒိန္းပါဝင္ေသာ Kick boxer 5 ဇာတ္ကားထဲမွ မင္းသားဗန္ဒိန္းေလ့က်င့္သည့္နည္းကို မွတ္မိၾကမည္ထင္ပါသည္.။)

            ဂစ္တာသမား ၂ ေယာက္ တစ္ခန္း အတူတူ ေနရျခင္းျဖစ္ရာ . ဂစ္တာတီးလိုေသာဆႏၵက ေဖ်ာက္၍ မရ.။ သို႔ႏွင့္ ဗထူး တပ္နယ္ေစ်းသို႔သြားကာ ကုလားႀကီးဟု အမည္ေျပာင္ေခၚေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ၿဖိဳးသီဟ၊ ကိုေလးတို႔ႏွင့္ အတူ ဂစ္တာ ၂ လက္ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့သည္.။ ကိုေလးက လိဒ္ အတီးေကာင္း သည္ ျဖစ္ရာ. ၿဖိဳးသီဟႏွင့္ကၽြန္ေတာ္က ရစ္သမ္တစ္လွည့္စီတီး ကိုေလးက လိဒ္တီးျဖင့္ တန္းခြဲ ၁ မွ ဂစ္တာဝိုင္းေလးက အေတာ္ပင္ ၿမိဳင္ဆိုင္လွသည္.။ တီးသည့္သီခ်င္းက အစံု၊ ေလးျဖဴ၊ မင္းမင္းလတ္၊ စိုင္းထီးဆိုင္မွအစ ခ်စ္အာ႐ံု၊ ပုပၸားနတ္ေတာင္ေတာ္ အထိ ျမန္မာသံ၊ စတီရီယိုသီခ်င္း အစံုပါေပ.။ ကိုေလးလက္သံ မည္မွ် ေကာင္းပါသနည္း ဆိုလွ်င္ အိပ္ေဆာင္၌ မဆူရန္လာေျပာသည့္ ဗိုလ္ႀကီး မင္းေဇာ္ထြန္းပင္ ဆိုင္ကယ္ရပ္၍ နားေထာင္ရသည္ အထိျဖစ္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂစ္တာဝိုင္းေလး စတင္ၿပီ ဆိုပါလွ်င္ အျခားတန္းခြဲမ်ားမွ ေကာ္ရစ္ဒါထြက္၍ နားေထာင္ၾကသူကပင္ အမ်ား အျပားရွိသည္.။ ကုလားႀကီးကေတာ့ အရက္သမား.။ အရက္သမားဆိုသည့္စကားက နည္းနည္းနားဝင္ဆိုးမည္မွာ အမွန္ပင္ သိုု႔ရာတြင္ သူက မူး႐ူးေသာင္းက်န္းတတ္သည့္ အရက္သမားမ်ိဳးမဟုတ္.။ တိတ္တိတ္ေသာက္၊ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန၍  ဇိမ္ယူ အာ႐ံုခံေသာ ေသာက္သံုးသူ စစ္စစ္ျဖစ္၏..။ တန္းခြဲ(၃)ေနာက္ေက်ာမွ ဝက္သားတုတ္ထိုးဆိုင္မွ အန္တီႀကီး ဆိုလွ်င္ အျမည္းဝယ္ရင္း အင္မတန္ ရင္းႏွီးေနေလၿပီ..။

            စုမွဴးသင္တန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ စာလည္း ျပန္ေရးျဖစ္ေသးသည္.။ ႏွင္းခခ်ယ္ရီလြမ္းပန္းခ်ီ(၃) ျဖစ္သည္.။ ေရးေနရင္း အခ်ိဳ႕က ေဝဖန္ၾကသည္.။ ႏွင္းခ(၂) ကို ဖတ္ဖူးသူအခ်ိဳ႕က “မင္းဟာက (၃) လည္းမဟုတ္ဘူး.။ (၂) Modified ႀကီး” ဟု ဆိုသူက ဆိုၾကသည္.။ ခင္မင္ေနသည့္ တနတ မွ အစ္ကိုမ်ားကေတာ့ သေဘာက်ၾကသည္.။ ထိုစာအုပ္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လုဆဲဆဲတြင္ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ေအာင္မွ ယူဖတ္ၿပီး. “မင္းစာအုပ္က အကြဲဇာတ္မ်ိဳး၊ ကြဲပစ္လိုက္.” ဟု ဆိုလာသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ဇာတ္ေပါင္းဖို႔ ႀကံထားေၾကာင္းဆိုမိရာ.. “ကြဲေပးရင္ကြဲေပး. မကြဲေပးရင္ မင္းစာအုပ္ကို ၿဖဲဆုတ္ပစ္မယ္..” ဟု ဆိုလာသည္.။ သူငယ္ခ်င္း၏ ဆႏၵအျပင္ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လိုေသာဆႏၵ အရ ႏွင္းခ(၃) မွ ဇာတ္ေကာင္ မိုးသက္ႏွင့္ မီမီတို႔ ႏွစ္ဦးကို ေသကြဲကြဲပစ္လိုက္ရေလသည္…။ သု႔ိေသာ္ စာမ်က္ႏွာ အခက္အခဲအရ ႏွင္းခ(၃) ဇာတ္သိမ္းပိုင္းက အလ်င္စလို ႏိုင္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္.။ (ႏွင္းခ ၃ ကို တပ္ျပန္ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ မိခင္ထံပါဆယ္ ျဖင့္ ပို႔ရာ အေၾကာင္းၾကား လာမယူ စာတမ္းအနီျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္.။ မိုးေရမ်ားစို၍ မင္မ်ားပ်ံ႕ကာ အေတာ္ျပန္ဖတ္ယူ ရသည္.။)

            ဗထူးမွာ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားစြာရွိခဲ့သည့္အထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သရဲအေျခာက္ခံရသည့္ အေၾကာင္းလည္းအပါအဝင္ျဖစ္ခဲ့သည္.။ မိမိဦးေႏွာက္ျဖင့္ လိုက္မမီေသာနာမ္ေလာကႏွင့္ပတ္သတ္၍ ဗထူးတြင္ ရွိစဥ္အခါ ႏွစ္ႀကိမ္တိတိႀကံဳခဲ့ရသည္.။ မိမိတို႔ သင္တန္း႐ံုးမွာ ကြန္ပ်ဴတာကၽြမ္းက်င္သူမ်ား ႐ံုးအလုပ္ေတြကူလုပ္ေပးေနသည္မွာေတာ့ ၾကာၿပီ..။ တကယ့္တကယ္ ဇာတ္လမ္းစသည္မွာေတာ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွ တပ္ၾကပ္ႀကီး/စာေရးတစ္ဦး ကြယ္လြန္သြားသည္မွစျခင္းျဖစ္သည္.။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

မိုးသက္ဦးလြင္



Wednesday, October 15, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (၄)



ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ေလးလတာ
          ေနျပည္ေတာ္ၿမိဳ႕မေစ်းမွထြက္ခြာလာေသာ ပအို႔ဝ္ထိပ္တန္း မွန္လံုအျမန္ယာဥ္သည္ ရာဇဌာနီ လမ္းမႀကီးမွ တဆင့္ ေဘာဂသီရိကားႀကီးဝင္းသို႔ တစ္လိမ့္လိမ့္ေျပးေနသည္..။ အခ်ိန္က ညေန ၅ နာရီ ခြဲခန္႔ရွိေခ်ၿပီ။ ကားေပၚမွာ ပါလာသည္က ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္မွ ရဲေအာင္ႏွင့္ အျခား တပ္စုမွဴးသင္တန္းတက္မည့္သူမ်ား၊ တပ္ခြဲမွဴးသင္တန္း၊ ရင္းမွဴးသင္တန္းသို႔ သြားမည့္ အရာရွိမ်ားပါလာသည္..။ ေနျပည္ေတာ္ေတာင္ႀကီး ခရီးစဥ္သြား ေသာယာဥ္ေပၚတြင္ျဖစ္၍ အရပ္သားတစ္ဝက္၊ တပ္မေတာ္သား တစ္ဝက္ေလာက္ပါလာသည္…။ ကားစထြက္ကတည္း ကတည္းက အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ၾကရင္း စတသ (၃၇)၊ မွ စတသ(၅၂) အထိ အင္တိတ္ အစံုျဖစ္ေန၍ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ၾကရင္း၊ ေက်ာင္းေတာ္မွ အလြမ္းေျပဟာသမ်ား ေျပာၾကရင္းပင္ ေဘာဂသီရိကားဝင္းသို႔ ေရာက္လာခဲ့ ၾကသည္.။
            တပ္မွထြက္မလာခင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာမွာလိုက္ေသာ တပ္ရင္းမွဴးစကားေၾကာင့္ ပါလာေသာ MA-၁၃ ေသနတ္ႏွင့္ က်ည္ဆံမ်ားကို ေက်ာပိုးအိတ္တြင္းမွာ ကိုယ္ႏွင့္မကြာေဆာင္ထား၍ က်န္သည့္ပစၥည္းမ်ားမွာ သံေသတၱာတစ္လံုး၊ ခရီးေဆာင္ေျမြေရခြံအိတ္ တစ္လံုးျဖစ္သည္..။ MA-၁၃ ေသနတ္က  ခပ္တိုတို က်ည္အိမ္အရွည္ျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားဇာတ္ကားမ်ားထဲမွ အူဇီႏွင့္ အနည္းငယ္ဆင္သည္.။ ဒင္ကိုျဖဳတ္ထား၍လည္းရ၍ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားရတာ အဆင္ေျပ၍ ေတာ္ေသးသည္.။ သို႔ရာတြင္ပင္ ေျပာင္းက ေထာင္ေန၍ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ရတာ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ အေရးႀကီးတာက မိမိကိုယ္မွ မကြာေဆာင္ထားဖို႔…။
            ခဏၾကာေတာ့ ကားကုိ လိုအပ္သည့္ ျပင္ဆင္မႈမ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ေဘာဂသီရိ ကားဝင္းမွ ဆက္ထြက္သည္။ ေစာေစာက လမ္းမီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္သာေနေသာ ကြန္ကရစ္လမ္းမႀကီး။ ကားေပၚမွာ ပါလာေသာ တပ္မေတာ္သား မ်ားႏွင့္ အခ်င္းခ်င္းသာနားလည္ေသာ စကားမ်ားဆို၍ စကားစက အမွ်င္မျပတ္၊ ခါးသီးမႈမ်ားကိုရင္ဖြင့္၍ ရယ္ေမာစရာ အျဖစ္ေျပာင္းလဲၾကျခင္းသည္ပင္ ခ်စ္ၾကည္ေသာ တပ္မေတာ္သားအခ်င္းခ်င္း၏ ရဲေဘာ္စိတ္တစ္ခုပင္လား မေျပာတတ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေမွာင္ရိပ္သန္းလာေသာ ပတ္ဝန္းက်င္အရိပ္အေယာင္ေၾကာင့္ မ်က္လံုးမ်ားေမွးစင္း၍ အိပ္ေမာက်သြားေတာ့သည္။
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
            ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရတ္ႏုိးလာေတာ့ သာစည္ေရာက္ေနၿပီ.။ ဟိုးဖက္ဆက္သြားလွ်င္ ရြာငံသည္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ သည္ေနရာသည္ မႏၱေလးတိုင္း၏ ေနာက္ဆံုးပင္ျဖစ္သည္။ သာစည္မွာ ကားရပ္နား၍ ညစာ စားၾကသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ရွမ္းေသြးတစ္ဝက္ပါသူ ကၽြန္ေတာ္စားခဲ့သည္က ရွမ္းေခါက္ဆြဲပင္ျဖစ္သည္။ ကားေပၚက ျပန္ထြက္ေတာ့ စပ်စ္သီးဝယ္ရန္ႀကံသည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိခင္ေစ်းသြားလွ်င္ ျခင္းေတာင္းလိုက္ဆြဲ႐ံုမွ လြဲ၍ မည္သည့္ပစၥည္းက မည္သည့္အေလးခ်ိန္တြင္ မည္မွ်ခန္႔ပါဝင္သည္ကို စိတ္မဝင္စားခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္ အခက္ႀကံဳရၿပီ။ မ်ားေနမည္စိုးသည္ေၾကာင့္ အစိတ္သားကို ေငြ(၄၀၀) က်ပ္ျဖင့္ဝယ္ယူလာခဲ့သည္။ ထည့္ေပးလိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေနာေနာ အထုပ္ႀကီးမဟုတ္။ ဝယ္ၿပီးမွေတာ့ မတတ္ႏုိင္။ မိမိႏွင့္ အတူထိုင္သည့္ သူငယ္ခ်င္းက စပ်စ္သီး သိပ္မႀကိဳက္ဟုဆို၍ မိမိဖာသာ တစ္ကိုယ္တည္း စားရေတာ့သည္.။
            ကားျပန္ထြက္ေတာ့ စပ်စ္သီးထုပ္ကို ကိုင္ကာ ကားေပၚတက္၍ တစ္လမ္းလံုး စပ်စ္သီးၿမံဳ႕ရင္း လိုက္ပါလာခဲ့ သည္။ တကယ္စားေတာ့လည္း ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ စပ်စ္သီးကို ကၽြန္ေတာ္ ထင္သေလာက္မစားႏုိင္။   ကားေပၚမွ မဆင္းခင္က တည္းက အေမတို႔ အမ်ိဳးေတြအသံဝဲဝဲေလးေတြၾကားရသည္။ ပါးမို႔မို႔ရဲရဲေလးမ်ား၊ ဘာစကားေျပာေျပာ၊ “ဟုတ္ကဲ့ရွင့္” “ရပါတယ္ရွင့္” ဟုထည့္ေျပာတတ္ေသာ ရွမ္းမေလးမ်ားကို ျမင္လာရၿပီျဖစ္သည္။ ေၾသာ္ ရွမ္းျပည္နယ္ ဆိုတာ ဒါပါလား၊ ရွမ္းမေလးေတြ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပါလား ဟု ေတြးေတာသေဘာက်ရသည္။ မိမိသည္လည္း ျပင္ဦးလြင္သား စစ္စစ္ျဖစ္ေလရာ ရွမ္းမေလးမ်ားကို အစိမ္းသက္သက္မဟုတ္..။ ရွမ္းႀကိဳက္သည္က ႏြားေခ်ာျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ပါေစ.။ ရွမ္းျပည္နယ္က ရွမ္းမေလးမ်ားက မိမိမ်က္စိထဲ ပိုသိမ္ေမြ႔ေနသည္။ ပိုုယဥ္လြန္းေနသည္။ ပိုစြဲမက္ဖြယ္ ေကာင္းေနသည္။
သိပ္မေမာင္းရေတာ့ဘူး ဆိုသည့္စကားေၾကာင့္မိမိ ေနာက္ထပ္ ခရီးကို ထပ္မအိပ္ျဖစ္ေတာ့..။ အလင္းေရာင္ကလည္း ပ်ိဳးလာၿပီကိုး.။ ကေလာၿမိဳ႕မွ ႀကိဳဆိုပါ၏ ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေခါင္းေထာင္မိသည္။ ဤေနရာ ဤ ေဒသမွာ စစ္ဦးစီးတကၠသိုလ္ရွိသည္ဟု OTT မဝင္ခင္က ဖတ္မွတ္ဖူးခဲ့သည္.။ ဟိုဟုိသည္သည္ လိုက္ရွာေသာ္လည္း အေမွာင္ထုေၾကာင့္ ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါ.။ ကေလာၿမိဳ႕က မိမိတို႔ ျပင္ဦးလြင္ႏွင့္အၿပိဳင္ အင္မတန္ေနခ်င့္စဖြယ္ ေအးခ်မ္းေသာ ေတာင္စခန္းၿမိဳ႕ဟု သိထားခဲ့သည္.။ ကားလမ္းညာဖက္က ခ်ိဳင့္ဝွမ္းတစ္ခုလံုး အိမ္ေလးမ်ားက အျပည့္။ မသဲမကြဲျမင္ရေသာ အလင္းေရာင္မွာပင္ အိပ္ရာႏုိးစ ကေလာၿမိဳ႕ေလးက လွလြန္းေနသည္ပဲ။
မအိပ္ေတာ့ဘူး ဟု ႀကံရြယ္ထားေသာ္လည္း မည္သို႔မည္ပံုျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မသိ.။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ႏိႈးမွ ႏိုးေတာ့သည္.။ မိမိ ေရာက္ေတာ့ ရပ္ေစာက္ဖက္ ခြဲသည့္ ေရႊေညာင္လမ္းခြဲေရာက္ေနၿပီ..။ မိမိတို႔ ကားတစ္ဆင့္ ျပန္ေျပာင္းရ ျပန္သည္.။ မွန္လံုကားေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားကို ခ်၊ မိမိတို႔ အုပ္စုလိုက္ စီးလံုးငွားထားသည့္ ဟိုင္းလပ္ကားေပၚတင္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္း ပစၥည္းေမ့က်န္မည္စိုးသျဖင့္ သတိေပးၾကရေသးသည္။ ရပ္ေစာက္သြားသည့္လမ္းကေတာ့ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းလမ္းနည္းပါးသည္.။ တကယ္ေတာ့ ရပ္ေစာက္သည္ ေတာင္ေပၚက ေျမျပန္႔ၿမိဳ႕ကေလးဆန္ဆန္ျဖစ္ေနသည္။ လမ္းမွာ ေခတၱနားသည္.။ ဝက္သားႏွင့္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားရန္ႀကံမိေသာ္လည္း တို႔ဟူးေႏြးႏွင့္ တို႔ဟူးေၾကာ္ကိုသာ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာစားခဲ့မိပါသည္.။
ရပ္ေစာက္ကိုေရာက္ေတာ့ မိုးစင္စင္လင္းေနၿပီ.။ မိခင္ကပါ လိုက္ပို႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ မိခင္ႏွင့္ ေတြ႔သည္။ မိမိတို႔ သင္တန္းသို႔ သြားေရာက္သတင္းပို႔ၿပီး လိုအပ္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္ Outpass ျပန္လႊတ္ေပးေၾကာင္းသတင္းေပးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မဆိုင္းပဲ တပ္မေတာ္ တိုက္ခုိက္ေရးေက်ာင္း(ဗထူး) ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးအတြင္း သို႔ ကားငွား၍ ထပ္မံခ်ီတက္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။
စစ္ခ်ီဝတ္စံုျဖင့္ ရဲစိတ္ရဲမာန္တက္ၾကြေနေသာ စစ္သည္တစ္ဦးပံုစံ ႐ုပ္တုျဖင့္ တန္းေပါင္းစီကြင္းႀကီး၏ အေပၚဖက္ တြင္သတင္းပို႔ၾကရသည္ မိမိက တန္းခြဲ(၁) ေရွ႕ျခမ္း ေလွကားေဘးက ကပ္လ်က္အခန္းျဖစ္သည္။ အခန္းရလွ်င္ ရျခင္း အထုပ္အပိုးမ်ားထားကာ အိပ္ရာခင္းက်င္း၍ ေမးစမ္းၾကည့္ေတာ့ သတင္းပို႔ၿပီးသူ အရာရွိမ်ား တပ္ျပင္ျပန္လည္ထြက္ခြင့္ မရွိေၾကာင္းသိရသည္။ ထိုအခါမွ ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ေတြ႕ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ မိခင္မွ မိမိတို႔ သတင္းမပို႔ပဲ အေပ်ာ္လြန္၍ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျဖစ္စဥ္မ်ားျဖစ္ပြားမည္စိုးေသာေၾကာင့္ အျမန္သတင္းပို႔ေစခဲ့ျခင္းျဖစ္ ေၾကာင္း သိရေတာ့သည္။
ခဏၾကာေတာ့ မိမိအခန္းေဖာ္ေရာက္လာသည္။ မိမိေနရမည့္အခန္းမွာ ၂ ေယာက္ခန္းျဖစ္၍ မိမိႏွင့္ အတူ ေနရသူမွာ တနတအမွတ္စဥ္(၁၂) မွ ကိုျပည့္ၿဖိဳးပိုင္(ေနာင္အခါတြင္ သူ၏ေက်ာင္းသားနံပတ္(၄) ကို အစြဲျပဳ၍ ကိုေလး ဟုသာေခၚၾကသည္) ျဖစ္ေနသည္။ ကိုေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေတာင္ညိဳတြင္ YO တက္ခဲ့စဥ္က ဂစ္တာတီးေဖာ္တီးဖက္၊ ျဖစ္ဖူးၿပီး ေတာင္ညိဳမွာကတည္းက တပ္စုမွဴးသင္တန္းတြင္ တစ္ေဆာင္တည္းက်လွ်င္ ေကာင္းလိမ့္မည္ဟု ဆိုခဲ့ဖူးၾကသည္။ ယခုအခါတြင္ ကံအားေလ်ာ္စြာပင္ တစ္ခန္းတည္း လာက်ေနသည္။ အေၾကာင္းသိခ်င္း၊ ဝါသနာတူခ်င္း ျဖစ္ေလရာ အဆင္ေျပသြားသည္။ (ကိုေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို Lead guitar တီးခတ္နည္း သင္ေပးခဲ့သည့္ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာတစ္ဦးျဖစ္သည္။)
ထို႔ေနာက္ မိမိတို႔ ပါလာေသာ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ားကို ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္း ဗဟိုကင္းတြင္ သြားေရာက္ အပ္ႏွံၾကရသည္။ အျပန္တြင္ စစ္ဝတ္ပစၥည္းေစ်းတန္းႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ မိမိမွာ စစ္ဝတ္ပစၥည္းအစံုအလင္ ပါလာေသာေၾကာင့္ အခက္အခဲမရွိ၊ ဘာတစ္ခုမွ မပါလာသူပင္ ထုိေစ်းတန္းမွာ ေစာင္၊ ေခါင္းအံုးမွ အစ အီကြစ္မင့္၊ ေရဘူး၊ ေရပံုအထိ အစံုအလင္ ရသည္။ အသစ္မဟုတ္၊ တစ္ပတ္ရစ္မ်ားျဖစ္သည္။ ဝယ္ယူၿပီးသံုးစြဲႏုိင္သည္။ သင္တန္းၿပီးဆံုးလွ်င္ ထိုေစ်းသည္မ်ား ထံပင္ သင့္တင့္ေသာေစ်းႏႈန္းျဖင့္ ျပန္လည္ေရာင္းခ်ခဲ့ႏုိင္သည္။ ေရာင္းသူ၊ ဝယ္သူ ႏွစ္ဖက္စလံုး သေဘာက်သည့္ Win-Win စနစ္ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိလည္း ေပါက္တူးတစ္လက္ႏွင့္ ေရပံုးတစ္ပံုး ဝယ္ယူလာခဲ့ေတာ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ညေနတန္းစီခ်ိန္မွစ၍ သင္တန္းေက်ာင္း၏ အစဥ္အလာမ်ားကို စတင္ထိေတြ႔ မိတ္ဆက္ ရပါေတာ့သည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

မိုးသက္ဦးလြင္



Thursday, September 11, 2014

ဟိုအတိတ္ကို မမ်ိဳသိပ္ဘဲ ဆိုရလွ်င္...


       ခ်စ္လွစြာေသာ အစ္မကန္ဒီရဲ႕ တဂ္ပို႔စ္ေလးပါ..။ အစ္မကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ဗာမွာ တစ္ဂ်ီဂ်ီ လုပ္ေနတာ အျမင္ကတ္လို႔နဲ႔ တူပါတယ္.။ အခ်ိန္ကိုက္ကို တဂ္လိုက္ပါတယ္.။ အစကေတာ့ ျငင္းဦးမလို႔ ပါပဲ..။ ဟိုအခန္းဆက္ကလည္း တို႔လို႔ တန္းလန္းကိုး..။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မေရးတာၾကာတဲ့ ဒီၾကားထဲ ဟိုလိုဒီလို ေဆာင္းပါးမက် ဘာမက် ေျပာတာေလးေတြ မေရးျဖစ္တာၾကာလို႔ပါ..။ Labels ေတြထဲမယ္ ဆိုရင္ ေရာက္တတ္ရာရာေပါ့ေနာ္.။ တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားမိတာက Blog Day ကတည္းကပါ.။ ဒါေပမယ့္ အခုမွ ပဲ ေရးျဖစ္ပါေတာ့တယ္..။
      အဲ.. ဒီအေၾကာင္းဆိုမွ .. ကၽြန္ေတာ္ေရးမွာ ဘာအေၾကာင္းပါလိမ့္..။ ေၾသာ္.. မွတ္မိၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမာ္စကိုေရာက္ခါစ ဘေလာ့စေရးခါစ အေၾကာင္းေလးေတြေပါ့.။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာ္စကိုစေရာက္ေတာ့ ၂၀၁၁ ေအာက္တိုဘာ ၃ ရက္ေန႔ေပါ့ေနာ္..။ အစကေတာ့ ကိုယ္က စာေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ မရွိဘူး.။ ပထမဆံုး ဖတ္မိတာက အစ္မမဒမ္ကိုးနဲ႔ ကိုရင္ေရးတဲ့ မဒမ္ကိုး ဘေလာ့ေလးကိုပါ.။ အဲဒီထဲက မဒမ္ဖတ္ဖို႔၊ ကိုရင္ဖတ္ဖို႔ ဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ က်ီစယ္ထားတာေလးေတြ အင္မတန္ သေဘာက်ခဲ့တာ.။ ကိုယ္စာေရးမယ္ႀကံရင္ သူတို႔ အေရးအသားေတြၾကည့္တဲ့အခါ စိတ္အားငယ္ရတယ္.။ အစ္မတို႔ စာေရးတာ အရမ္းေကာင္းတာကိုး..။ (အင္း .. ခုေတာ့ သူတို႔လည္း သိပ္ၿပီး မက်ီစယ္ၾကတာၾကာၿပီ..) ေနာက္ မကြန္ ေရးတဲ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေတြ ဖတ္မိတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ စာစေရးေတာ့ မေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ရဲ႕ MOBA ဆိုတဲ့ Ning ဆိုက္ေပါ့.။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြက Top Blogs ေတြထဲမွာ အၿမဲပါေတာ့ ေခ်ာ့ကလတ္က်ဴးပစ္ေလးနဲ႔ အစ္မ ဂ်က္ တို႔က ဘေလာ့တစ္ခု လုပ္ၿပီး ေရးဖို႔ အႀကံေပးတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ စေရးေနပါၿပီ.။  ဒါေပမယ့္ နည္းပညာ ဘေလာ့ေပါ့ေလ.။
        ေမၿမိဳ႕မိုးလို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ဒီဘေလာ့ေလးကို ၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႔မွာစ ေရးျဖစ္တယ္. ။တန္းပလိတ္ေတြလညး္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္း၊ ဘေလာ့လင့္ခ္ေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းရင္း ျဖဴျဖဴ စင္စင္နဲ႔ ဣေျႏၵရရေလး လွတဲ့ ဒီတန္းပလိတ္ေလးမွာ အထိုင္က်သြားေတာ့တယ္..။ နာမည္ကိုလည္း စာအုပ္ထုတ္ခါနီး ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ရဲ႕ Privacy နဲ႔ ၿငိတာေၾကာင့္ မိုးသက္ဦးလြင္လို႔ ေျပာင္းလိုက္တယ္.။
       ဘေလာ့စေရးခါစက ရယ္ရတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ပတ္ရင္ ကိုယ္နဲ႔မသိတဲ့သူေတြဆိုရင္ မိန္းကေလး ဆို ညီမေလးလို႔ပဲ ေခၚတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ညီမေလးလို႔ ေခၚတဲ့ အစ္မျမတ္ၾကည္တို႔၊ အစ္မခ်ိဳခ်ဥ္တို႔၊ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အစ္ကို၊ အစ္ကိုနဲ႔ :D .။ ေနာက္မွ ေမြးေန႔ေတြ သိလာမွ လိုက္ရွင္းျပရေတာ့ ဆူခံရေရာ..။
     ဘာလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဖို႔ရက္ကလည္း ၁၄ ရက္ပဲ လိုပါေတာ့တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ေလ. ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဒီေမာင္ႏွမ အသိုင္းအဝုိင္းထဲက ထြက္မသြားခ်င္ဘူး.။ အားလံုးနဲ႔ အတူတူ ဆံုခ်င္ေနမိတယ္.။ ကိုယ္က ေမာင္ငယ္ေလး တစ္ေယာက္လို အစ္မေတြ အစ္ကိုေတြကို ဆိုးခ်င္၊ ရစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးျဖစ္ေနမိတယ္ ထင္တယ္.။ တကယ္ပါ..။ (ဒီစာေရးတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းနည္းသလိုလို ျဖစ္ေနတယ္) .။ ကၽြန္ေတာ္ အစ္မခ်ိဳခ်ဥ္၊ အစ္မ မဒမ္ကိုး၊ အစ္မက်ဴတီ တို႔ ဆူတာေတြ ခံခ်င္ေသးတယ္.။ သူတို႔ကိုလည္း စေနာက္ ေနခ်င္ေသးတယ္.။
      ဒါေပမယ့္ စစ္သားဘဝကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းေပါ့ဗ်ာ..။ ေနရာနဲ႔ အခ်ိန္ ကန္႔သတ္လို႔မရဘူးေလ.။ သြားဆိုတဲ့ေနရာကို သြားခိုင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သြားရမယ္ မဟုတ္လား..။ ဘဝ အစစ္အမွန္ထဲကို ျပန္သြားရမယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ မဆိုခ်င္ဘူး.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတူတူ စေနာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ဘဝ အတု လို႔ မေျပာရက္လို႔၊ ေျပာမထြက္လို႔ပါ..။ ဒါဟာ တဒဂၤလိုပဲ.။ ဒါေပမယ့္ အၿမဲပဲ သတိရေနမိမွာပါ..။ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ျပန္သြားတဲ့ ကိုေမာင္ေမာင္(ျမစ္ဆံု) စာမေရးႏုိင္ေတာ့တာကို သတိထားမိတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေသခ်ာဘူး.။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အားတဲ့အခါတုိင္း အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြကို ဆက္သြယ္ဦးမွာပါ.။
     ဒီႏုိင္ငံမွာလည္း အမွတ္တရေတြ အမ်ားႀကီးပါ..။ ေရာက္ခါစက သြားခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ။ ဘာသာစကား နားမလည္ခင္က အမွားမွား အယြင္းယြင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ စိမ္းကားေအးစက္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြထဲက ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏွလံုးသားရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ..။ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္တုိရ၊ တစ္ခါတစ္ခါ သေဘာက်ရ တဲ့ ဥေရာပ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ေအးစက္တဲ့ ႏွင္းပြင့္ေတြနဲ႔ ေအးစက္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ဒါေတြ အကုန္ကို တစ္သက္စာ ထားခဲ့ရေတာ့မယ္ေလ..။
       ဒီေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘဝရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းရဲ႕ အမွတ္အသား ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ဒီေမာင္ႏွမေတြက ဘဝရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုထက္ ပိုပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အျခားဖက္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မိသားစုေတြပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ အၿမဲေတြးထားမိတယ္.။
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့တဲ့ အရာေလးေတြရွိတယ္...။
- အစ္မမဒမ္ကိုး ဓားနဲ႔ သိုင္းခ်တဲ့ ပံုကို ခုထိ မေမ့ဘူး..။
- ေမတၱာျဖင့္ အန္တီတင့္ ဆိုတဲ့ ကြန္မန္႔ေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး...။
- No myanmar font လို႔ Custom message တင္ထားတဲ့ အစ္မကြန္ရဲ႕ Google Talk ေလးကို မေမ့ဘူး.။
- ေက်ာက္မီးေသြးရထားကိုစီးလို႔ ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ မခင္ေစာေအး ဆိုတဲ့ ကိုရင့္အေကာင့္ကို မေမ့ဘူး.။
- ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ Virtual Character အျဖစ္ လူေတြ စိတ္ဝင္စားခဲ့ၾကတဲ့ မခင္သီတာကို မေမ့ဘူး.။
- ၂-၅-၁၉၈၈ က မကန္ဒီေမြးေန႔ ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး.။
- အေမႊးဆံုး စံပယ္ဆိုတဲ့ မဂ်က္ေမြးေန႔ကဗ်ာေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး..။
- ေကာ္ဖီခါးခါးႀကိဳက္ၿပီး စတိုင္အရမ္းမိုက္တဲ့ မမိုးေငြ႕ရဲ႕ အိန္ဂ်ယ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး..။
- ကြန္မန္႔ေရးသူေတြနာမည္ကို ေတးထပ္ေရးၿပီး Reply တဲ့ တံုးဖလားရြာသူႀကီးမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး..။
- ကုိေမာင္တစ္လံုး၊ ကိုေမာင္ႏွစ္လံုးနဲ႔ လက္ဝဲ၊ ေႏြလ ညီအစ္ကိုေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး.။
တစ္ျခား မေမ့စရာအေၾကာင္းအရာေတြအမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္.။
ခဏေလာက္ ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ဘယ္သူမွ မေမ့ၾကဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနမိတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေနေန အားလံုး သတိမထားမိတဲ့အခ်ိန္..တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေပါ့..အားလံုးဆီကို “ဘြား”ကနဲ ျပန္ေပၚလာမယ္ ဆိုတာႀကိဳေျပာဖို႔ လိုမယ္မထင္ပါဘူးေနာ္..။


ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္(ကိုငွက္စကားလံုးယူသံုးထားသည္)
မိုးသက္ဦးလြင္
(၁၂-၉-၂၀၁၄)



Wednesday, September 10, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း(၃)

ဖ်က္မရေသာ ေနာင္တ
---------------------------------------
အဲဒီေန႔က ေသာၾကာေန႔ျဖစ္သည္.။ ဒီစာကိုေရးတဲ့အခ်ိန္ ထိုစဥ္ကေရးေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္က ျမန္မာ ႏုိင္ငံက အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့သည္.။ သို႔အတြက္ ဘယ္ရက္လဲ ဆိုတာေတာ့ အတိအက်မမွတ္မိ..။ ထံုးစံအတိုင္း ညေန ျမက္ရွင္း Fatigue အၿပီးမွာ တန္းျဖဳတ္သည္..။ စားရိပ္သာမွာ သြားစားသူစားၾကသည္..။ ေအာက္က ေစ်းတန္းမွာ ယမကာမွီဝဲရင္း စားသူက စားၾကသည္..။ မိမိက စားရိပ္သာမွာ စားၿပီးမွ ေအာက္ေစ်းတန္းမွာ ဖုန္း ဆက္ရန္ ဆင္းလာခဲ့သည္…။
ထိုစဥ္က ေတာင္ညိဳကသင္တန္းေက်ာင္းမွာ သင္တန္းသားမ်ားအတြက္ လိုင္းဖုန္းခ်ိတ္မထား၊ ယခုကဲ့ သို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ား ေပါေပါေလာေလာ ရွိေသာ ေခတ္အခါမ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ သင္တန္းက ကဒ္ဖုန္း စီစဥ္ေပးထားသည္.။ Prepaid ကဒ္မ်ိဳးျဖစ္သည္.။ ဖုန္းဆက္လိုလွ်င္ ဖုန္းကဒ္မွ ကုဒ္ကို ႐ိုက္ထည့္ၿပီး ဆက္ရန္ ျဖစ္သည္.။ တစ္နာရီကဒ္၊ ႏွစ္နာရီကဒ္ စသည္ျဖင့္ ရွိသည္..။
ထိုေန႔က ဖုန္းဆက္ၿပီး ညေန Surprise check လူစစ္တန္းစီခ်ိန္တြင္ သင္တန္းေက်ာင္း တန္းစီရာေနရာ သို႔ ျပန္တက္လာခဲ့သည္.။ တန္းစီခ်ိန္တြင္ တန္းခြဲ(၂)မွ အေနာ္ရထာ(၁၀) မွ ေက်ာင္းဆင္းေသာသူငယ္ခ်င္း ရဲေက်ာ္ (အမည္လႊဲ) မွ အနည္းငယ္ မူးယစ္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္..။ ေစာေစာကတည္းက မိမိႏွင့္ အေစးမကပ္သူ ျဖစ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိမွလည္း စည္းကမ္းေဖာက္သူကို ကိုယ္တိုင္လည္း မႏွစ္မ်ိဳ႕သည္ေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း စိတ္ထဲ အနည္းငယ္ အခ်ဥ္ေပါက္ေနမိသည္..။ လူစစ္ေနရင္း သူက မိမိဖက္သို႔ အၾကည့္ႏွင့္ ဆံု ေလေသာ္ မိမိမွ မၾကည္ဟန္ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္ကို သတိရသည္..။
တန္းျဖဳတ္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပၚတီကိုေအာက္မွ အထြက္  အဆိုပါသူငယ္ခ်င္းမွ ေနာက္က ဆြယ္တာ အက်ႌကို ဆြဲထားသည္…။ ကၽြန္ေတာ္မွ ဆြဲထားေသာလက္ကို ပုတ္ခ်လိုက္ၿပီး…
“ မင္းမူးေနရင္. ေအးေအး ေဆးေဆးေန ရဲေက်ာ္”
ဟု တစ္ခြန္းေျပာၿပီး ေရွာင္ထြက္လာခဲ့သည္..။ ေနာက္မွ ဆဲသံ တစ္ခ်က္ၾကားလိုက္၍ စိတ္က ေထာင္းကနဲ ျဖစ္သြားေသာ္လည္း ေနာက္ျပန္မလွည့္ၾကည့္ျဖစ္..။
တန္းျဖဳတ္ၿပီးေတာ့ အိပ္ေဆာင္ေဘးက သက္သာဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီဝင္ေသာက္ရင္း ခဏထိုင္သည္…။ လူေတြ အင္မတန္စည္ေနသည့္ၾကားမွ ရဲေက်ာ္ကိုရွာသည္..။
ပြင့္လင္းစြာေျပာရပါလွ်င္မူ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ႀကိဳတင္ႀကံစည္မႈ တစ္ခုကို ျပဳလုိက္မိသည္ဟု ဝန္ခံရပါ လိမ့္မည္.။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရန္ျဖစ္ျခင္းကို တားျမစ္ထားျခင္း၊ မည္သူမွားမွား ရန္ျဖစ္သည္ကို လက္မခံေသာ မိဘ ႏွစ္ပါးလက္ဝယ္တြင္ႀကီးျပင္းလာေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ျဖစ္ရာတြင္ လက္သြက္လိမ့္မည္မဟုတ္၊ ခံရမည္ ဆိုသည္ကို သိသည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္လားမသိ.. ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခု ဆင္ခဲ့မိသည္..။
သက္သာဆိုင္ အေရွ႕မွာ ခံုအပုေတြခင္းထားသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕ျခမ္းဆိုင္ေထာင့္မွာ ခံုအပုျဖင့္ထုိင္ေနသည္..။  ရဲေက်ာ္ႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ တစ္ေယာက္က ခံုအျမင့္ေပၚမွာ ..။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာင္းေနခဲ့သည္ကို သိလိမ့္မည္မဟုတ္..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို ျမင္သည္.။
ေကာ္ဖီကိုလက္စသတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူတူ ထုိင္ေနေသာ ၿဖိဳးပိုင္ကို၊ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္တို႔ကို ခဏေစာင့္ ရန္ေျပာသည္..။ လက္ပတ္နာရီကို ခၽြတ္ၿပီးျပည့္ၿဖိဳးေမာင္ကို ေပးလုိက္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္မည္ကို မသိေသာ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္က နားမလည္စြာ ျပန္ၾကည့္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္လိုက္ၿပီး ရဲေက်ာ္တို႔ ထုိင္ေနေသာ ဝိုင္းသို႔သြားသည္.။ ရဲေက်ာ္ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္က သူငယ္ခ်င္း ရဲလြင္မ်ိဳး..။
“ ပါႀကီးေဟ့ေကာင္. ပိုက္ဆံပါရင္ ေဆးလိပ္ေလးဘာေလး ဝယ္တိုက္ပါဦး.. ငါ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ဘူး”
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပို္က္ဆံပါသည္..။ အထက္ပါစကားကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ျပင္းကတ္စရာေကာင္း ေလာက္ေအာင္ အသံတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လုပ္ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္..။
ရဲလြင္မ်ိဳးက ပိုက္ဆံထုတ္ေပးၿပီး..
“ မင္းသြားဝယ္လိုက္ေလ ငါေစာင့္ေနမယ္..”
သူႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ ရဲေက်ာ္က ရီေဝေဝအၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ၿပီး…
“ ေဟ့ေကာင္… ေရာ့ ငါ့အတြက္ ဝယ္လာခဲ့ၾကားလား.. သူေတာင္းစား.. ”
“မင္း ဘယ္လို ေျပာလိုက္တယ္. ေဟ့ေကာင္…”
ရဲေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ဆင္သည့္ ခြင့္အတြင္းသို႔ တည့္တည့္ပင္ ဝင္လာခဲ့ေလၿပီ...။
“မင္းကို ငါေဆးလိပ္သြားဝယ္ခိုင္းေနတာ ၾကားလား.. ေဟ့ေကာင္…”
ကၽြန္ေတာ္ ပုဆိုးကို ခပ္တိုတို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္..။
“ရဲလြင္မ်ိဳး ခဏဖယ္စမ္းပါ…”
ရဲလြင္မ်ိဳးက အေျခအေနကို သတိျပဳမိပံုမရေသး..။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို တြန္းဖယ္လိုက္ၿပီး ခံုေပၚမွာထိုင္ေနေသာ ရဲေက်ာ္ကို အားကုန္ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္သည္..။ ဆိုင္ေထာင့္ထိ ခံုေရာ လူပါ ဒလိမ့္ ေကာက္ေကြး..။ ေၾကြခြက္ျဖင့္ ေကာက္ပစ္မိလိုက္ေသးသည္လား ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိ..။ ရဲေက်ာ္ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲသလိုလိုႏွင့္ဝင္ခ်ဳပ္သည္..။ ေနာက္ေစ့ျဖင့္ ျပန္တိုက္လုိက္၍ ျပန္လန္သြားသည္..။ ေနာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္သည့္ေကာင္က တစ္ခ်က္ထိုးသည္။ ေခါင္းငံု႔လိုက္၍ ခ်ိဳေစာင္းကို ထိသည္.။
အေျခအေနေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေဘာ္ဒါ ၿဖိဳးပိုင္ကိုတို႔၊ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္တို႔က ဝိုင္းဆြဲၾကသည္..။ DSTA က အစ္ကိုေတြကပါ ဝင္ဆြဲၾကေတာ့ အားလံုးၿပီးသြားၿပီး အိပ္ေဆာင္သို႔ ျပန္လာၾက သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေဆာင္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ရဲေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းကို ေရာက္လာသည္.။ ေနာက္ေတာ့ အျပန္အလွန္ စကားေျပာရင္း စိတ္ေျပသြားၾကသည္..။ ေနာက္ထပ္ ထိုးဖို႔လည္း မလြယ္ေတာ့။ အေဆာင္မွာမို႔ ဆြဲမယ့္သူေတြက အရံသင့္ေစာင့္ေနၾကသည္ကိုး..။ လူကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေနာင္တ ရေနပါသည္.။ အလစ္အငိုက္လုပ္ခဲ့သည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ေယာက်ာ္းမပီသမႈအတြက္ ရွက္ရြံ႕ေနမိပါသည္.။
ေနာက္ရက္ မနက္က်ေတာ့ တန္းေပါင္းစီမွာ တပ္ေရးဗိုလ္ႀကီးက သမပါေတာ့သည္..။
“ မေန႔က ဗ်ဴဟာဆိုင္မွာ ရန္ျဖစ္တဲ့ အရာရွိ (၂) ေယာက္ထြက္လာခဲ့”
ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း..။ ရဲေက်ာ္က မနက္ခင္း တာဝန္တစ္ခုျဖင့္ ဂိုေဒါင္ကို ေရာက္ေနသည္..။
“မင္း မာစတာပါသလား…”
“ဟုတ္ကဲ့ ပါပါတယ္ခင္ဗ်.”
“ျဖန္း…”
ဘယ္ဖက္ပါးတစ္ျခမ္း ပူထူသြားသည္.. ။ အျပစ္က စိတ္ထဲမွာ ေနာင္တရႏွင့္ၿပီး ျဖစ္၍ အ႐ိုက္ခံလိုက္ရမွ ေက်နပ္သလိုလုိ၊ ေနသာထိုင္သာရွိသလိုလို ျဖစ္သြားသည္..။ မာစတာပါသလား အရင္ေမးသည္မွာ ယခင္ ျပႆနာအနည္းငယ္ ျဖစ္သူတိုင္း မာစတာပါသူမ်ား ျဖစ္ေန၍ မာစတာပါသူမ်ား သင္တန္းမွ ေစာေစာျပန္ရမည္ကို သိ၍ အျပစ္ေဖာက္တတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္..။  
ညဖက္ Study ဝင္ေတာ့ သင္တန္းမွဴးထံ သူငယ္ခ်င္း(၂) ေယာက္ PT dress ျဖင့္ တန္းအပ္ရသည္.။ တန္းစီရာေပၚတီကို ေလွကားထစ္ကို ႏွစ္ေယာက္သား ပခံုးဖက္၍ အတက္အဆင္း ခုန္ရသည္..။ အတက္အဆင္း(၁၀၀) ျပည့္လွ်င္ သတင္းပို႔ သည္.။ ထုိင္ထ(၁၀၀) ဆက္လုပ္သည္.။ ထုိင္ထ(၁၀၀) ျပည့္လွ်င္ သတင္းပို႔သည္၊ အတက္အဆင္း(၁၀၀) ျပန္ခုန္ရ ျပန္သည္..။ Limit မရွိ..။ အျခားသူမ်ား Night study ၃ နာရီျပည့္၍ ထြက္လာေတာ့မွ တန္းျဖဳတ္ေပးေတာ့သည္..။ တန္းျဖဳတ္ေပးခ်ိန္တြင္ ႏွစ္ေယာက္သား ညဖက္ႀကီး ေရခ်ိဳးကန္ေဘးမွာ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးႏွင့္ ေရခ်ိဳးရင္း အျပန္အလွန္ ေတာင္းပန္စကား ဆိုၾကသည္..။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ သင္တန္းဆင္းခ်ိန္အထိ ရဲေက်ာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ပင္ တြဲမိသြားေတာ့သည္..။
သင္တန္းမွာ မထင္မွတ္သူမ်ားႏွင့္လည္းဆံုရေသးသည္…။ သင္တန္းစဝင္ခါစ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပင္ဦးလြင္ အလက(၁) မွ ကိုရဲမင္းဦးႏွင့္ ဆံုသည္.။ သူ(၈)တန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္(၆) တန္း၊ သူက DSTA တက္ရာ ေက်ာင္းဆင္း ေတာ့ အတူတူဆင္းၾကသည္..။ ဝိုင္အိုမွာ ျပန္ဆံုမိၾကသည္..။ တန္းခြဲခ်င္းလည္း အတူတူကိုး.။ ေနာက္တစ္ ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ စီနီယာလည္းဟုတ္၊ အစ္ကိုလည္း ဟုတ္ေသာ ကိုထက္ဇာနည္(စတသ-၄၆)ျဖစ္သည္..။ ေအာက္ဗ်ဴဟာဆိုင္မွ ျပန္တက္လာခ်ိန္တြင္ သင္တန္းေက်ာင္းေရွ႕က လမ္းမွာ ဆံုျဖစ္ၾကသည္..။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း တအ့ံတၾသႏႈတ္ဆက္ၿပီး.. ညီအစ္ကိုေတြ မျပန္ခင္ ေအာက္ဆိုင္မွာ စားၾကေသာက္ၾက ေသးသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ယမကာ မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ပါ..။ ေနာင္ေတာ္ေကၽြးေသာ ထမင္းကိုသာ စားျဖစ္ခဲ့ပါသည္..။
သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ႏွင့္ ကံမဆံုေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ သင္တန္းဝက္ေရာက္ခ်ိန္မွာပင္ သင္တန္းေက်ာင္းမွ တပ္ေခါက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့သည္..။ အေၾကာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မာစတာပါသူ မ်ားကို မဟာသိပၸံအရည္အခ်င္းစစ္သင္တန္းအခ်ိန္မီ တက္ေရာက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ေျခလ်င္တပ္စုမွဴးသင္တန္း အပတ္စဥ္(၁၈၀) ေခၚယူလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္.။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တန္းခုလတ္၌ ပင္ရပ္နားခဲ့ရၿပီး အမွတ္တရမ်ားစြာရွိေသာ ေတာင္ညိဳေျမမွ  အမွတ္တရမ်ားစြာရွိေသာ ရပ္ေစာက္ေျမသို႔ ခရီးဆန္႔ခဲ့ရပါေတာ့သည္..။



Tuesday, September 9, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း(၂)

          Land Rover ကားကေလးသည္ ကြန္ကရစ္လမ္းမေပၚ ေျပးလႊားေနပါသည္..။ ထိုလမ္းကိုပန္းခင္းလမ္း ဟု ေခၚ ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚ၏ အမ်ိဳးသား ဗိုလ္မွဴးက ေျပာျပသည္..။
            “ဒါကေတာ့ ေနျပည္ေတာ္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ေပါ့ကြာ… ေနာက္ မင္းတပ္မွာအေနၾကာသြားတဲ့အခါ တပ္ရင္းမွဴးဆီ သတင္းပို႔ၿပီး တို႔ဆီ ညအိပ္ညေန လာလည္ေပါ့…”
            “ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ”
            ေနျပည္ေတာ္ရဲ႕ ကားလမ္းမႀကီးက တကယ္ပင္ အက်ယ္ႀကီးေတြျဖစ္သည္။ ရာသီဥတုကေတာ့ အေတာ္ ပင္ပူသည္။ မိမိကကားျဖင့္သြားေနေသာ္လည္း ေနပူစပ္ခါးမေရွာင္ ထမ္းပိုးေနသည့္ ဘဝေတြကို ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲက တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ျဖစ္မိသည္..။ မိမိမွာ ဝန္ထမ္းသားသမီး ျဖစ္ပါလ်က္ မေကာင္းျမစ္ထာ၊ ေကာင္းရာ ညႊန္လတ္၍ အတတ္သင္ေစခဲ့သည့္ မိဘမ်ား၊ သင့္ရာအပ္ပို႔ ခဲ့သည့္ ဆရာမ်ားေၾကာင့္ မိမိဂုဏ္ယူႏုိင္ေသာ တိုင္းျပည္ဝန္ထမ္းတစ္ဦး ျဖစ္ေနသည္ကို သတိရသည္…။ မိမိ ပထမဆံုးႀကံဳရမည့္ တပ္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ စဥ္းစားမိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္မိေနေသးသည္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ… ငါအေကာင္းဆံုးႀကိဳးစားၿပီး အဆင္ေျပမွာပါ..။
            “ ဒါက အင္းဝဘဏ္.. မင္းတို႔ လခ ထုတ္ရင္ ဒီမွာ ထုတ္ရမယ္.. ဒါနဲ႔ ခ်က္စာအုပ္က အိမ္ကိုေပးထားခဲ့ တာလား”
            “မေပးခဲ့ဘူးခင္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ယူလာပါတယ္…”
            “ေအး… အေသာက္အစား၊ အေပ်ာ္အပါးေရွာင္ေပါ့ညီေလးရာ… တပ္မွာ ျဖစ္သမွ် ျဖစ္စဥ္ေတြရဲ႕ ၉၀ ရာႏႈန္းက အရက္ေၾကာင့္ကြ …”
            “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်…”
            “ေတာင္ညိဳထိေတာ့ ငါတို႔မပို႔ေတာ့ဘူးကြာ… မင္းကို ေတာင္ညိဳကားေပၚတင္ေပးလိမ့္မယ္… အဲဒီမွာ မင္းတို႔ တပ္က လံုၿခံဳေရး ဂိတ္က လမ္းေပၚတင္ ရွိပါတယ္…”
            “ဟုတ္ကဲ့ ဗိုလ္မွဴးခင္ဗ်ာ ရပါတယ္..”
            ပ်ဥ္းမနား ေစ်းဖက္ကို ေကြ႕ဝင္လိုက္သည္..။ ပ်ဥ္းမနားေစ်းက အေတာ္ပင္စည္ကားသည္..။ ရာသီဥတု ပူပူထဲက ဘဝေတြ ထပ္ေတြ႕ရျပန္သည္..။
            ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ ဟု ေရးထားေသာ Lite Ace ပစ္ကပ္ကားေတြေတြ႕သည္..။ ေတာင္ညိဳ ဟု ေရးထားသည္..။ ကားေပၚက မိမိသံေသတၱာကို ကားသမားႏွင့္ ေတာင္ညိဳကားက ဆရာ အတူမတင္ၾကသည္..။
            “ဗိုလ္ႀကီးေသတၱာႀကီးက ေလးလွခ်ည္လား.. အေတာ္မ ယူရတယ္..”
            ကားဆရာက မခ်ိဳမခ်ဥ္ ဆိုေတာ့ ဘူတာက အထမ္းသမားႀကီးကို သတိရမိျပန္သည္…။ ကၽြန္ေတာ့္္ကို လိုက္ပို႔သည့္ အေဒၚတို႔ လင္မယားလည္း ျပန္သြားသည္…။ ေခါင္းခန္းမွာ ေနရာရသည္ ဆိုေတာ့ ေရွ႕မွန္ကို ျဖတ္၍ ေနစူးေနေသာ မ်က္ႏွာကို အုပ္၍ ပူစပ္ပူေလာင္ ထိုင္ေနရသည္…။
            “ေက်ာ္လင္းေရ ဒီမွာ ေရွ႕မွန္ကို တာလပတ္စေလး ခဏ အုပ္ထားေပးဦး.. ေရွ႕ေခါင္းခန္းထဲက ဗိုလ္ႀကီး ေနပူမစိုးလို႔….”
“ရပါတယ္ဗ်ာ ထားလိုက္ပါ…၊ ဒါနဲ႔ တာလပတ္စ အုပ္ဦးမယ္ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကားက ၾကာဦးမွာလား…”
“ၾကာေတာ့ မၾကာပါဘူး.. မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေပါ့.. ဗိုလ္ႀကီး .. ဟိုဟုိသည္သည္ ေစ်းခဏ ပတ္ခ်င္လည္း ပတ္ေပါ့… ေနာက္မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွ ျပန္လာခဲ့ေပါ့ဗ်ာ… ဒီမွာ ထိုင္ေနရတာ ေနပူပါတယ္”
သုိ႔ႏွင့္ ပ်ဥ္းမနားေစ်းထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ပတ္ၿပီး Mp4 player ေလးတစ္ခု ဝယ္ျဖစ္ခဲ့သည္.။ က်န္တာေတာ့ ဘာမွ မဝယ္ျဖစ္..။ ေစ်းတစ္ပတ္ပတ္ၿပီး ကားေပၚတက္ ကားစထြက္ႏွင့္ ခရီးဆက္ ျဖစ္ခဲ့ျပန္ေလသည္.။
            ေတာင္ညိဳလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မိမိစကားမေျပာျဖစ္၊ အီလက္ထရြန္းနစ္ဆိုင္က ေမတၱာလက္ေဆာင္ သြင္းေပးလိုက္ေသာ သီခ်င္းမ်ားနားေထာင္ရင္းပင္ လိုက္ပါလာသည္..။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဟိုေငးသည္ေငးျဖင့္..။ “ရႈ မဆံုးေတာ့သည္.. စိမ္းလဲ့လဲ့သစ္ပင္.. လယ္ကြင္းေတြက တေမွ်ာ္တေခၚ စိုျပည္လြင္” ဆိုသည့္ သီခ်င္းကို စိတ္တြင္းမွာ သတိရသည္..။ ခ်က္ခ်င္းပင္မိမိအေတြးကို ဘရိတ္ျပန္အုပ္သည္..။ သည္အရပ္က လယ္ကြင္းေတြက တေမွ်ာ္တေခၚ စိုက္ၾကသည္မဟုတ္..။ လယ္ကြင္းေတြကိုလည္း အနည္းအပါးသာေတြ႕ရသည္..။ ဖုန္ကေတာ့ အေတာ္ပင္ထူသည္..။ ကၽြဲရွင္းရြာဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္မွစ၍ ကားျပတင္းမွန္ကုိ ပိတ္လိုက္ရသည္..။
            “ဖုန္ကေတာ့ လႊတ္ေပါတယ္ ဗိုလ္ႀကီးေရ…”
            ကားဆရာက မေမးပါပဲလ်က္ အားနာဟန္ျဖင့္ဆိုသည္..။ “လႊတ္” ဆိုသည့္စကားမွာ အင္မတန္၊ အဆမတန္၊ အလြန္ စသည့္ ေဒသႏၲရစကားျဖစ္သည္..။ ဒီအရပ္မွာက မွ်စ္ခ်ဥ္ကို မွ်စ္ရွင္ ဟု ေခၚၾကသည့္အရပ္ ေပကိုး..။
            မအူေလးပင္၊ မရမ္းခံု စတာေတြ ေက်ာ္လာၿပီးမွ ေတာင္ညိဳကို ေရာက္သည္..။ ေတာင္ညိဳကိုေရာက္ေတာ့ ညေန ေစာင္းေနၿပီ..။
            “ဗိုလ္ႀကီး ဒါဗိုလ္ႀကီးတို႔ တပ္က ဂိတ္ပဲ…”
            ကားဆရာက ကားကို ဂိတ္နားလမ္းေဘးမွာ ကပ္ခ်ၿပီး ဆိုသည္..။
            “ဆရာႀကီး ဒီမွာ ဆရာႀကီးတို႔ တပ္က ဗိုလ္ႀကီး အသစ္တစ္ေယာက္ပါတယ္…”
            ဂိတ္တဲထဲက စြပ္ၾကယ္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေသတၱာကိုလာမသည္..။
            “ဆရာႀကီး ေသတၱာကို..ဂိတ္ထဲသာထည့္ထားလိုက္ေတာ့ဗ်ာ”
            “အာ.. ဗိုလ္ႀကီး က်ေနာ္က ဆရာႀကီး မဟုတ္ဘူး. တပည့္ပါ… ”
            စစ္တကၠသိုလ္မွာရွိစဥ္အခါက အျခားအဆင့္မွန္သမွ်ကို ဆရာႀကီးဟုသာ ေခၚခဲ့ဖူးသည္..။ စစ္တကၠသိုလ္က စစ္သည္ အသိုင္းအဝုိင္းအမ်ားစုက လူကဆရာႀကီး မဟုတ္လွ်င္ပင္ မိမိဖာသာဆရာႀကီးေတြ မဟုတ္လား။ သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လြဲမွားသည္မွာ ထူးေတာ့ မထူးဆန္း..။
            ဂိတ္တဲထဲမွာ ရွပ္အက်ႌအျဖဴႏွင့္ ႐ူပါသန္႔သန္႔ အရာရွိတစ္ဦးက ႀကိဳဆိုသည္..။
“ေအး ညီေလး ထုိင္ကြာ.. ကိုယ္တို႔တုန္းကလည္း အမွတ္(----)ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးတပ္ရင္း ႀကီးကို ခုလိုပဲ ေပေၾကာင္ေပေၾကာင္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တာေပါ့ကြာ… ခဏေန တပ္က လာႀကိဳလိမ့္မယ္ ကိုယ္ ဖုန္းဆက္ထားတယ္…”
            သူဘယ္အပတ္စဥ္ကလည္းေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝ စစ္တကၠသိုလ္ အေမ့ဝမ္းမွ ကၽြတ္ခါစ ဝက္စ္မိ ေနေသး ၍ မေမးရဲေသးပါ..။ ေျပာပံုဆိုပံုအရေတာ့ စီနီယာပိုင္းထဲက တစ္ဦးဟုေတာ့ သံုးသပ္လိုက္မိသည္..။ (ေနာင္အခါသိရသည္မွာ ထို အစ္ကိုမွာ ငမိုးတို႔ထက္ တစ္ပတ္စဥ္သာႀကီးေသာ ေနာင္ေတာ္ ကိုရန္ႏုိင္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ထိုအခါမွ ျပန္ေျပာမိရင္ ညီအစ္ကိုတေတြ ရယ္ေမာရေသးသည္…။)
            ခဏၾကာေတာ့ တပ္ကကားလာႀကိဳသည္…။ တပ္ေပၚေရာက္ေတာ့ တပ္မွာ မီးေတြပ်က္ေနသည္..။
            အရာရွိ ရိပ္သာေရွ႕မွာ ကားရပ္ၿပီး အထုပ္အပိုးေတြခ်သည္..။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အစြန္ဆံုးက အခန္းတစ္ခန္းရသည္.။ ပစၥည္းမ်ားခ်ၿပီး ရိပ္သာက ထမင္းခ်က္ရဲေဘာ္က အိပ္ရာခင္း၊ အခန္းတြင္း သန္႔ရွင္းေရး လာလုပ္ေပးသည္..။
            “ရဲေဘာ္ရွားေတာ့ Best Man မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးဗိုလ္ႀကီးရ..။ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ ဗို္လ္ႀကီးအသစ္ ၅ ေယာက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က Best man ပဲ.. ဗိုလ္ႀကီး ခုိင္းစရာရွိရင္ တပည့္ကို ခိုင္းပါ.. ခဏေလး ဗိုလ္ႀကီး  ကၽြန္ေတာ္ ဖေယာင္းတိုင္ သြားထြန္းလိုက္ဦးမယ္…”
            “ဟုတ္ၿပီ.. ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ဘယ္သူလဲ…”
            “ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ လြင္ဦးပါ ဗိုလ္ႀကီး…”
            “ေအာ္ ေအးေအး…”
            ေက်ာင္းဆင္းခါစက ထုတ္ေပးလိုက္သည့္ အရာရွိ လက္စြဲစာေစာင္မွာ ရဲေဘာ္မ်ားက နာမည္ေခၚတာကို ႀကိဳက္သည္ ဟု ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးထားသည္…။ အထက္အရာရွိက မိမိနာမည္ကို ဂ႐ုတစိုက္မွတ္သားထားသည္ကို သေဘာက်သည့္ သေဘာပင္ျဖစ္သည္..။
            ေလာေလာလတ္လတ္ ခင္းထားသည့္ အိပ္ရာေပၚမွာေမွာင္မည္းမည္းႏွင့္ လွဲေနရင္း ဖေယာင္းတိုင္ ကိုေစာင့္ေနမိသည္.။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ မိမိႏွင့္ စတင္မိတ္ဆက္လာသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္ကို စူးစမ္းေနမိသည္..။ အရာရွိရိပ္သာ မွ တစ္ဖက္သည္ ကၽြန္းေတာႀကီး သက္သက္ျဖစ္သည္.။ ပဲခူး႐ိုးမထိ ဆက္သြားသည္လား ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္..။ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြးေနရင္းမွာပင္ ရိ္ပ္သာေရွ႕မွာ ဆိုင္ကယ္ ရပ္သံၾကားလိုက္ရသည္..။
            “ ေဟ့. ဟိုေကာင္ေလး.. လြင္ဦး.. လာဦး”
            “ဟုတ္ကဲ့ဗိုလ္ႀကီး.. ဒီမွာ ဟိုက အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ဗိုလ္ႀကီး အခန္းကို ဖေယာင္းတိုင္ သြားပို႔လိုက္ ဦးမယ္.. ”
            “ဒီေကာင္ေတြက မနက္ျဖန္မွ သတင္းပို႔ရမွာမဟုတ္လား.. ရတယ္ သြားမပို႔န႔ဲေတာ့ ငါသူ႔ကို တပ္က သက္သာဆိုင္ ေခၚသြားလိုက္မယ္.. သူ႔ကို သြားေခၚေခ်…”
လြင္ဦး လာေခၚခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ မေစာင့္ေတာ့ပါ..။ အခန္းျပင္သို႔ထြက္ၿပီး ေပၚတီကိုဆင္ဝင္ေအာက္ ဆိုင္ကယ္အထိ ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္..။
“ ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကိုႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ဟိန္းလင္းထြန္းပါ. ၅၂ ကပါခင္ဗ်…”
“ ေအာ္ ေအးေအး ရိပ္သာမွာ မီးလည္းပ်က္ေနတယ္.. လာငါနဲ႔ သက္သာဆိုင္လိုက္လာခဲ့ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္… ဟိုေရာက္ေတာ့ စကားေအးေအးေဆးေဆး ေျပာၾကတာေပါ့ကြာ..”
ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ၿပီး ရိပ္သာကထြက္ခဲ့ၾကသည္..။ ႐ံုးႏွင့္ရိပ္သာၾကား ေအာင္ေဇယ် ရိပ္သာ ဆိုသည့္ အေဆာက္အဦးေရွ႕မွာ ခဏရပ္သည္…။
“ညြန္႔ဝင္း ျပန္ေရာက္ေနၿပီလား မသိဘူး.. ဒီေကာင့္ဆိုင္ကယ္ရပ္ထားတာေတြ႕တယ္.. ညြန္႔ဝင္းေရ.. ညြန္႔ဝင္း.. ”
အစြန္ဆံုးအခန္းတံခါးပြင့္သြားၿပီး.. စြပ္က်ယ္အျဖဴ၊ ယူနီေဖာင္းေဘာင္းဘီျဖင့္ အဝတ္အစားလဲရင္း တန္းလန္း အရာရွိတစ္ဦးထြက္လာသည္..။
“ကၽြန္ေတာ္ တိုင္း႐ံုးက အခုမွ ျပန္ေရာက္တာ သက္သာဆိုင္သြားမလို႔မဟုတ္လား.. အစ္ကိုတို႔ သြားႏွင့္ၾကေလ.. ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မွပဲ လိုက္လာခဲ့မယ္…ေနာက္က ေရာက္လာတဲ့ အငယ္ေလးလား..”
“ေအးဟုတ္တယ္.. ဒါဆို မင္းၿပီးမွသာ ေအးေအးေဆးေဆးလိုက္လာခဲ့ေတာ့…”
ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ဆက္သြားၾကသည္..။ တပ္ေပါက္ဝကို ေက်ာ္ၿပီးမွ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြ ထြန္းထားသည့္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ေရာက္သည္..။
“ေဟာ.. ဗိုလ္ႀကီးမင္းထက္တို႔ လာၿပီ…”
ဆိုင္တြင္းသို႔ ဝင္ထိုင္ၾကသည္..။ ဆိုင္က ေကာ္ဖီမစ္ႏွင့္ အေအးေလာက္၊ ေခါက္ဆဲြေျခာက္ေလာက္သာ ရမည့္ အိမ္ဆိုင္သာသာ ျဖစ္သည္..။ ေစာေစာက ဆုိင္ထဲက အမ်ိဳးသမီးႀကီး ေရရြတ္သံအရ မိမိကို ေခၚလာသူမွာ ကိုမင္းထက္ ျဖစ္ရမည္..။
“ကဲ ထိုင္… ေဒၚရခိုင္မ ေဆးလိပ္တစ္ပြဲနဲ႔ ေကာ္ဖီ (၂) ခြက္ ခ် ဗ်ာ..”
သို႔ႏွင့္ မိမိတို႔ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္..။
“ဆိုစမ္းပါဦး မင္းက ဘယ္နယ္ကလဲ…”
“ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကိုႀကီး ျပင္ဦးလြင္ကပါခင္ဗ်…။ အေဖက စစ္တကၠသိုလ္ရူပေဗဒဌာနက ဓာတ္ခြဲခန္းမွဴး ဒုအရာခံဗိုလ္ပါ..”(ထိုစဥ္က အေဖဒုအရာခံဗိုလ္ကာလျဖစ္သည္)။
“ ေအး မင္းတို႔ေတာ့ ငါနဲ႔ စေတြ႕တာပဲ…။ ငါ့နာမည္ေတာ့ သိၿပီမဟုတ္လား…”
“ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကိုႀကီး .. ကိုမင္းထက္ပါ…”
“ေအး.. မင္းတို႔စစ္သည္ေတာ္က်င့္ဝတ္ေတြ၊ ေဆာင္ပုဒ္ေတြက်က္ထား.. အထူးသျဖင့္ စစ္သည္ေတာ္ က်င့္ဝတ္ .. တစ္ျခားသိသင့္တာေတြလည္း က်က္ထား.. မင္းတို႔ ဒုဗိုလ္ ၅ ေယာက္ ဆံုတဲ့အခါ ငါေမးမယ္ ၾကားလား..”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ . အစ္ကိုႀကီး..”
“ရေရာ ရရဲ႕လား…”
“ရပါတယ္ခင္ဗ်.. ”
“နံပတ္ စဥ္လိုက္ဆိုရင္ေရာ…”
“နံပတ္ေတြေရာ တြဲၿပီးေတာ့ေတာ့ မက်က္ဖူးဘူးခင္ဗ်..”
“ေအး နံပတ္ေတြေရာ က်က္ထား.. ငါက အားရင္ အားသလို ေတြ႔ရင္ ေတြ႕သလို စာေမးတတ္တယ္..၊ မွတ္ထား .. ေနာက္ၿပီး ငါက ေနာက္က်တာမႀကိဳက္ဘူး၊ ယူနီေဖာင္း စုတ္ျပတ္ေနေအာင္ ဝတ္တာ မႀကိဳက္ဘူး..။ မင္းတို႔ အရာရွိ ျဖစ္ေနၿပီ.. အရာရွိနဲ႔ တူေအာင္ေန..။ မင္းတို႔ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝ ဘယ္လိုပဲ ေနခဲ့ေနခဲ့.. အရာရွိျဖစ္ၿပီး အရာရွိလို မေနရင္ ငါနဲ႔ေတြ႕မယ္.. ၾကားလား .. ဆိုစမ္းပါဦး.. ရေသးရဲ႕လားလို႔… စစ္ဝတ္တန္ဆာ ဝတ္ဆင္ရျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူး ဘယ္ႏွခ်က္ရွိလဲ.. ”
“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်…ဆယ္ခ်က္ရွိပါတယ္… စည္းဝန္ပြားမ်ား၊ စိတ္ျမင့္မားတက္၊ တပ္ဂုဏ္ျမွင့္ျပဳ၊ ညီစည္းမႈရ၊ သပ္နစ္က်ႏွင့္၊ တပ္သားအခ်င္းခ်င္း၊ မခြဲျခားျခင္းျဖင့္၊ လြယ္စြာလႈပ္ရွား၊ ေခါင္းေဆာင္ထား၊ ရာမွတ္ ျခင္ယင္ဆူးေညွာင့္ခလုတ္ဒဏ္မွ ကာကြယ္ထား၊ စစ္ဝတ္ဝတ္ျခင္း ေက်းဇူးမ်ား ပါ..။ ”
“ေအး.. မင္းမဆိုးဘူးကြ… ငါေမးဖူးတဲ့ထဲမွာ အမ်ားဆံုးမွန္ဖူးတာ ဆယ္ခ်က္ဆိုတာပဲ မွန္ဖူးတယ္… အခ်က္ေတြ မေျပာျပတတ္ဘူး..”
ေနာင္ေတာ္က ခ်ီးက်ဴးေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ပီတိျဖစ္မိပါသည္..။ တကယ္ေတာ့ အထက္ပါကဗ်ာမွာ မိမိ ကိုယ္တုိင္ ေရးၿပီး က်က္ထားျခင္းျဖစ္၍ စြဲေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္..။
ခဏၾကာေတာ့ ကိုညြန္႔ဝင္းေရာက္လာပါသည္…။ သူ႔က တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ (၉) မွ ဆင္းသူ ျဖစ္သည္.။ လက္ရွိ တပ္ေထာက္ဗိုလ္ႀကီးတာဝန္ယူထားသူ ျဖစ္ပါသည္..။
“ေဟး.. မီးလာၿပီ…”
မီးလာေတာ့ ဆိုင္ထဲက ကေလးေတြ ေအာ္ၾကသည္…။ တီဗြီဖြင့္သူဖြင့္၊ ခံုဆြဲသူဆြဲ… ။ မိမိကေတာ့ ခုမွ ေရာက္သူ ျဖစ္၍ ေကာ္ဖီကိုသာ ငုံ႔ေသာက္ေနမိသည္..။
“ညီေလး… ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ရင္ ေသာက္…”
“ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို…”
ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ႏႈိက္၍ ပါးစပ္မွာတပ္ၿပီး မီးညွိသည္..။
“ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္တတ္တာပဲလား..။ အရက္ေရာ ေသာက္လား..။ ”
“ဟုတ္ကဲ့ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ႀကံဳတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေသာက္ပါတယ္.. ကိုယ့္ဖာသာေတာ့ ရည္ရြယ္ၿပီး ေသာက္ေလ့မရွိပါဘူး…”
“မင္းေကာင္ေလးေတြက ခ်ိဳေလးေတြနဲ႔ ညြန္႔ဝင္းေရ… ႀကိတ္ထားမွ ေတာ္ကာက်မယ္…”
စီနီယာက ၿပံဳးစိစိ ျဖင့္ ဆိုေသာ္လည္း … ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မခ်ိၿပံဳးႏွင့္ပါ..။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တပ္မွာ ရွိခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္ခြဲခန္႔ ကာလ အတြင္း အရက္တစ္ခါမွ မေသာက္ခဲ့ေၾကာင္းပါ…။
ေနာက္ရက္ မနက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာသည္ ေအာင္ေဇယ်က ဆင္းသည့္ စည္သူေအာင္၊ ေနာက္ေတာ့ အလွ်ိဳလွ်ိဳထပ္ေရာက္လာၿပီး လူစံုသြားသည္…။ ေနာက္ရက္ မနက္ တပ္မမွဴးႏွင့္ေတြ႔ၿပီး တပ္မမွဴးက စကားေျပာသည္…။ ေနာက္ေတာ့ တပ္ျပန္လာၿပီး ကိုယ္စီ တာဝန္မ်ား ခြဲေဝၾကသည္..။ စည္သူေအာင္က ဗဟုိကင္းႏွင့္ တပ္ရင္းသာယာလွပေရး၊ ရဲေအာင္က လယ္၊ ၿငိမ္းေဇာ္ဦးက ၾကက္ၿခံ၊ ရဲလြင္မ်ိဳးက ရိပ္သာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ႐ံုးႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာ တာဝန္ခံ..။
တပ္မွာေနရင္း အၿငိမ္းမေန..။ အားေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္သည္..။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ပူအိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဘယ္ေလာက္ အိပ္ခ်င္အိပ္ခ်င္၊ ဘယ္ေလာက္ အလုပ္ပါးပါး ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္သာမျပန္၊ လက္ဖက္သုတ္တစ္ပဲြ၊ ေဆးလိပ္တစ္ပြဲ၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ႏွင့္ စာဖတ္သည္..။ (LCD မဟုတ္ေသာ ကြန္ပ်ဴတာ Screen မွ စာေတြ လွိမ့္ဖတ္ရင္း မ်က္စိမႈန္သထက္မႈန္လာသည္ကို မာစတာတက္ရင္း ေဆးစစ္မွ မိမိ မ်က္လံုးအေျခအေနကို သိရေတာ့သည္) ႐ံုးကကြန္ပ်ဴတာထဲတြင္ မာစတာ တက္ေနေသာ အပတ္စဥ္(၅၀)မွ အစ္ကိုထည့္သြားသည့္ ကြန္ပ်ဴတာ စာအုပ္ေတြဖတ္သည္..။ ေက်ာင္းဆင္းခါနီး ကြန္ပ်ဴတာေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္း မိုးမင္းေဇာ္ ဆီက ေတာင္းလာသည့္ HTML စာအုပ္ကို အလြတ္နီးနီးရေအာင္ ဖတ္သည္..။ ကိုယ့္ဖာသာ Offline Website တစ္ခု ေရးၾကည့္သည္…။ ေရးေနရင္းမွာပင္ ပထမဆံုး သင္တန္း သြားရဖို႔ ေပၚလာသည္..။ ဝိုင္အို ဟုေခၚၾကသည့္ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး Young officer course ျဖစ္သည္..။ သင္တန္းက မိမိတို႔ တပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း ..။ ကားႏွင့္ သြားလွ်င္ ဆယ္မိနစ္၊ ဆယ့္ငါးမိနစ္ထက္ ပိုမသြားရ..။
သင္တန္းမွာ ျပည္တြင္းျဖစ္ ပခံုးထမ္းဒံုးစနစ္ကို စသင္ရသည္..။ အနီေအာက္ေရာင္ျခည္သံုး အပူလိႈင္း အာရံုခံစနစ္ကို ဖတ္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္စိတ္ဝင္စားသြားသည္..။ လက္ခ်ာစာအုပ္ေတြ ရကတည္းက သေဘာက်စြာ ဖတ္သည္..။ ဒံုးယာဥ္အခ်က္အလက္မ်ား၊ ဒံုးျပြန္အခ်က္အလက္မ်ားကား အလြတ္ရေနေခ်ၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တန္းခြဲစာေမးပြဲေျဖေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က နံပတ္(၁) ၊ ဒုတိယက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္မွ ေလ့က်င့္ေရးထူးခၽြန္ဆုရသည့္ သူငယ္ခ်င္း..။ ကၽြန္ေတာ္က ထံုးစံအတိုင္း ကဗ်ာေတြစပ္ၿပီး က်က္သည္..။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြကို နည္းျပ အရာရွိက သေဘာက်သျဖင့္ ေတာင္းသြားသည္..။

သင္တန္းေက်ာင္းမွာ သင္တန္းသားကို နည္းျပမ်ားက အလြန္ညွာတာသည္..။ ညီအစ္ကိုေတြလို ဆက္ဆံေရးပင္ျဖစ္သည္..။ တန္းစီလွ်င္ ေပၚတီကိုေအာက္မွာသာ စီသည္..။ ယမကာအနည္းငယ္ ေသာက္ခြင့္ျပဳသည္.။ သက္သာဆိုင္တန္းမ်ားမွာ ဝယ္၍ရသည္.. သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ မေသာက္။ တကယ္ေတာ့ မႀကိဳက္၍ မေသာက္ျခင္းျဖစ္သည္..။ သို႔ပါလ်က္ မိမိက မပတ္သတ္ပဲ မိမိကို လာႏြယ္တတ္သည့္ ျပႆနာ က မထင္မွတ္ပဲ ေပၚလာေတာ့သည္..။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မုိးသက္ဦးလြင္



 

My Blog List

အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး

ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္...