ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Follow me on facebook

Thursday, September 11, 2014

ဟိုအတိတ္ကို မမ်ိဳသိပ္ဘဲ ဆိုရလွ်င္...


       ခ်စ္လွစြာေသာ အစ္မကန္ဒီရဲ႕ တဂ္ပို႔စ္ေလးပါ..။ အစ္မကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ဗာမွာ တစ္ဂ်ီဂ်ီ လုပ္ေနတာ အျမင္ကတ္လို႔နဲ႔ တူပါတယ္.။ အခ်ိန္ကိုက္ကို တဂ္လိုက္ပါတယ္.။ အစကေတာ့ ျငင္းဦးမလို႔ ပါပဲ..။ ဟိုအခန္းဆက္ကလည္း တို႔လို႔ တန္းလန္းကိုး..။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မေရးတာၾကာတဲ့ ဒီၾကားထဲ ဟိုလိုဒီလို ေဆာင္းပါးမက် ဘာမက် ေျပာတာေလးေတြ မေရးျဖစ္တာၾကာလို႔ပါ..။ Labels ေတြထဲမယ္ ဆိုရင္ ေရာက္တတ္ရာရာေပါ့ေနာ္.။ တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားမိတာက Blog Day ကတည္းကပါ.။ ဒါေပမယ့္ အခုမွ ပဲ ေရးျဖစ္ပါေတာ့တယ္..။
      အဲ.. ဒီအေၾကာင္းဆိုမွ .. ကၽြန္ေတာ္ေရးမွာ ဘာအေၾကာင္းပါလိမ့္..။ ေၾသာ္.. မွတ္မိၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမာ္စကိုေရာက္ခါစ ဘေလာ့စေရးခါစ အေၾကာင္းေလးေတြေပါ့.။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာ္စကိုစေရာက္ေတာ့ ၂၀၁၁ ေအာက္တိုဘာ ၃ ရက္ေန႔ေပါ့ေနာ္..။ အစကေတာ့ ကိုယ္က စာေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ မရွိဘူး.။ ပထမဆံုး ဖတ္မိတာက အစ္မမဒမ္ကိုးနဲ႔ ကိုရင္ေရးတဲ့ မဒမ္ကိုး ဘေလာ့ေလးကိုပါ.။ အဲဒီထဲက မဒမ္ဖတ္ဖို႔၊ ကိုရင္ဖတ္ဖို႔ ဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ က်ီစယ္ထားတာေလးေတြ အင္မတန္ သေဘာက်ခဲ့တာ.။ ကိုယ္စာေရးမယ္ႀကံရင္ သူတို႔ အေရးအသားေတြၾကည့္တဲ့အခါ စိတ္အားငယ္ရတယ္.။ အစ္မတို႔ စာေရးတာ အရမ္းေကာင္းတာကိုး..။ (အင္း .. ခုေတာ့ သူတို႔လည္း သိပ္ၿပီး မက်ီစယ္ၾကတာၾကာၿပီ..) ေနာက္ မကြန္ ေရးတဲ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေတြ ဖတ္မိတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ စာစေရးေတာ့ မေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ရဲ႕ MOBA ဆိုတဲ့ Ning ဆိုက္ေပါ့.။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြက Top Blogs ေတြထဲမွာ အၿမဲပါေတာ့ ေခ်ာ့ကလတ္က်ဴးပစ္ေလးနဲ႔ အစ္မ ဂ်က္ တို႔က ဘေလာ့တစ္ခု လုပ္ၿပီး ေရးဖို႔ အႀကံေပးတယ္.။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ စေရးေနပါၿပီ.။  ဒါေပမယ့္ နည္းပညာ ဘေလာ့ေပါ့ေလ.။
        ေမၿမိဳ႕မိုးလို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ဒီဘေလာ့ေလးကို ၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႔မွာစ ေရးျဖစ္တယ္. ။တန္းပလိတ္ေတြလညး္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္း၊ ဘေလာ့လင့္ခ္ေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းရင္း ျဖဴျဖဴ စင္စင္နဲ႔ ဣေျႏၵရရေလး လွတဲ့ ဒီတန္းပလိတ္ေလးမွာ အထိုင္က်သြားေတာ့တယ္..။ နာမည္ကိုလည္း စာအုပ္ထုတ္ခါနီး ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ရဲ႕ Privacy နဲ႔ ၿငိတာေၾကာင့္ မိုးသက္ဦးလြင္လို႔ ေျပာင္းလိုက္တယ္.။
       ဘေလာ့စေရးခါစက ရယ္ရတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ပတ္ရင္ ကိုယ္နဲ႔မသိတဲ့သူေတြဆိုရင္ မိန္းကေလး ဆို ညီမေလးလို႔ပဲ ေခၚတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ညီမေလးလို႔ ေခၚတဲ့ အစ္မျမတ္ၾကည္တို႔၊ အစ္မခ်ိဳခ်ဥ္တို႔၊ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အစ္ကို၊ အစ္ကိုနဲ႔ :D .။ ေနာက္မွ ေမြးေန႔ေတြ သိလာမွ လိုက္ရွင္းျပရေတာ့ ဆူခံရေရာ..။
     ဘာလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဖို႔ရက္ကလည္း ၁၄ ရက္ပဲ လိုပါေတာ့တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ေလ. ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဒီေမာင္ႏွမ အသိုင္းအဝုိင္းထဲက ထြက္မသြားခ်င္ဘူး.။ အားလံုးနဲ႔ အတူတူ ဆံုခ်င္ေနမိတယ္.။ ကိုယ္က ေမာင္ငယ္ေလး တစ္ေယာက္လို အစ္မေတြ အစ္ကိုေတြကို ဆိုးခ်င္၊ ရစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးျဖစ္ေနမိတယ္ ထင္တယ္.။ တကယ္ပါ..။ (ဒီစာေရးတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းနည္းသလိုလို ျဖစ္ေနတယ္) .။ ကၽြန္ေတာ္ အစ္မခ်ိဳခ်ဥ္၊ အစ္မ မဒမ္ကိုး၊ အစ္မက်ဴတီ တို႔ ဆူတာေတြ ခံခ်င္ေသးတယ္.။ သူတို႔ကိုလည္း စေနာက္ ေနခ်င္ေသးတယ္.။
      ဒါေပမယ့္ စစ္သားဘဝကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းေပါ့ဗ်ာ..။ ေနရာနဲ႔ အခ်ိန္ ကန္႔သတ္လို႔မရဘူးေလ.။ သြားဆိုတဲ့ေနရာကို သြားခိုင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သြားရမယ္ မဟုတ္လား..။ ဘဝ အစစ္အမွန္ထဲကို ျပန္သြားရမယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ မဆိုခ်င္ဘူး.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတူတူ စေနာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ဘဝ အတု လို႔ မေျပာရက္လို႔၊ ေျပာမထြက္လို႔ပါ..။ ဒါဟာ တဒဂၤလိုပဲ.။ ဒါေပမယ့္ အၿမဲပဲ သတိရေနမိမွာပါ..။ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ျပန္သြားတဲ့ ကိုေမာင္ေမာင္(ျမစ္ဆံု) စာမေရးႏုိင္ေတာ့တာကို သတိထားမိတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေသခ်ာဘူး.။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အားတဲ့အခါတုိင္း အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြကို ဆက္သြယ္ဦးမွာပါ.။
     ဒီႏုိင္ငံမွာလည္း အမွတ္တရေတြ အမ်ားႀကီးပါ..။ ေရာက္ခါစက သြားခဲ့တဲ့ ေနရာေတြ။ ဘာသာစကား နားမလည္ခင္က အမွားမွား အယြင္းယြင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ စိမ္းကားေအးစက္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြထဲက ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏွလံုးသားရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ..။ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္တုိရ၊ တစ္ခါတစ္ခါ သေဘာက်ရ တဲ့ ဥေရာပ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ေအးစက္တဲ့ ႏွင္းပြင့္ေတြနဲ႔ ေအးစက္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ဒါေတြ အကုန္ကို တစ္သက္စာ ထားခဲ့ရေတာ့မယ္ေလ..။
       ဒီေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘဝရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းရဲ႕ အမွတ္အသား ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ဒီေမာင္ႏွမေတြက ဘဝရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုထက္ ပိုပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အျခားဖက္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မိသားစုေတြပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ အၿမဲေတြးထားမိတယ္.။
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့တဲ့ အရာေလးေတြရွိတယ္...။
- အစ္မမဒမ္ကိုး ဓားနဲ႔ သိုင္းခ်တဲ့ ပံုကို ခုထိ မေမ့ဘူး..။
- ေမတၱာျဖင့္ အန္တီတင့္ ဆိုတဲ့ ကြန္မန္႔ေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး...။
- No myanmar font လို႔ Custom message တင္ထားတဲ့ အစ္မကြန္ရဲ႕ Google Talk ေလးကို မေမ့ဘူး.။
- ေက်ာက္မီးေသြးရထားကိုစီးလို႔ ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ မခင္ေစာေအး ဆိုတဲ့ ကိုရင့္အေကာင့္ကို မေမ့ဘူး.။
- ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ Virtual Character အျဖစ္ လူေတြ စိတ္ဝင္စားခဲ့ၾကတဲ့ မခင္သီတာကို မေမ့ဘူး.။
- ၂-၅-၁၉၈၈ က မကန္ဒီေမြးေန႔ ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး.။
- အေမႊးဆံုး စံပယ္ဆိုတဲ့ မဂ်က္ေမြးေန႔ကဗ်ာေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး..။
- ေကာ္ဖီခါးခါးႀကိဳက္ၿပီး စတိုင္အရမ္းမိုက္တဲ့ မမိုးေငြ႕ရဲ႕ အိန္ဂ်ယ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး..။
- ကြန္မန္႔ေရးသူေတြနာမည္ကို ေတးထပ္ေရးၿပီး Reply တဲ့ တံုးဖလားရြာသူႀကီးမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး..။
- ကုိေမာင္တစ္လံုး၊ ကိုေမာင္ႏွစ္လံုးနဲ႔ လက္ဝဲ၊ ေႏြလ ညီအစ္ကိုေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး.။
တစ္ျခား မေမ့စရာအေၾကာင္းအရာေတြအမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္.။
ခဏေလာက္ ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ဘယ္သူမွ မေမ့ၾကဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနမိတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေနေန အားလံုး သတိမထားမိတဲ့အခ်ိန္..တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေပါ့..အားလံုးဆီကို “ဘြား”ကနဲ ျပန္ေပၚလာမယ္ ဆိုတာႀကိဳေျပာဖို႔ လိုမယ္မထင္ပါဘူးေနာ္..။


ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္(ကိုငွက္စကားလံုးယူသံုးထားသည္)
မိုးသက္ဦးလြင္
(၁၂-၉-၂၀၁၄)



Wednesday, September 10, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း(၃)

ဖ်က္မရေသာ ေနာင္တ
---------------------------------------
အဲဒီေန႔က ေသာၾကာေန႔ျဖစ္သည္.။ ဒီစာကိုေရးတဲ့အခ်ိန္ ထိုစဥ္ကေရးေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္က ျမန္မာ ႏုိင္ငံက အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့သည္.။ သို႔အတြက္ ဘယ္ရက္လဲ ဆိုတာေတာ့ အတိအက်မမွတ္မိ..။ ထံုးစံအတိုင္း ညေန ျမက္ရွင္း Fatigue အၿပီးမွာ တန္းျဖဳတ္သည္..။ စားရိပ္သာမွာ သြားစားသူစားၾကသည္..။ ေအာက္က ေစ်းတန္းမွာ ယမကာမွီဝဲရင္း စားသူက စားၾကသည္..။ မိမိက စားရိပ္သာမွာ စားၿပီးမွ ေအာက္ေစ်းတန္းမွာ ဖုန္း ဆက္ရန္ ဆင္းလာခဲ့သည္…။
ထိုစဥ္က ေတာင္ညိဳကသင္တန္းေက်ာင္းမွာ သင္တန္းသားမ်ားအတြက္ လိုင္းဖုန္းခ်ိတ္မထား၊ ယခုကဲ့ သို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ား ေပါေပါေလာေလာ ရွိေသာ ေခတ္အခါမ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ သင္တန္းက ကဒ္ဖုန္း စီစဥ္ေပးထားသည္.။ Prepaid ကဒ္မ်ိဳးျဖစ္သည္.။ ဖုန္းဆက္လိုလွ်င္ ဖုန္းကဒ္မွ ကုဒ္ကို ႐ိုက္ထည့္ၿပီး ဆက္ရန္ ျဖစ္သည္.။ တစ္နာရီကဒ္၊ ႏွစ္နာရီကဒ္ စသည္ျဖင့္ ရွိသည္..။
ထိုေန႔က ဖုန္းဆက္ၿပီး ညေန Surprise check လူစစ္တန္းစီခ်ိန္တြင္ သင္တန္းေက်ာင္း တန္းစီရာေနရာ သို႔ ျပန္တက္လာခဲ့သည္.။ တန္းစီခ်ိန္တြင္ တန္းခြဲ(၂)မွ အေနာ္ရထာ(၁၀) မွ ေက်ာင္းဆင္းေသာသူငယ္ခ်င္း ရဲေက်ာ္ (အမည္လႊဲ) မွ အနည္းငယ္ မူးယစ္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္..။ ေစာေစာကတည္းက မိမိႏွင့္ အေစးမကပ္သူ ျဖစ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိမွလည္း စည္းကမ္းေဖာက္သူကို ကိုယ္တိုင္လည္း မႏွစ္မ်ိဳ႕သည္ေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း စိတ္ထဲ အနည္းငယ္ အခ်ဥ္ေပါက္ေနမိသည္..။ လူစစ္ေနရင္း သူက မိမိဖက္သို႔ အၾကည့္ႏွင့္ ဆံု ေလေသာ္ မိမိမွ မၾကည္ဟန္ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္ကို သတိရသည္..။
တန္းျဖဳတ္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပၚတီကိုေအာက္မွ အထြက္  အဆိုပါသူငယ္ခ်င္းမွ ေနာက္က ဆြယ္တာ အက်ႌကို ဆြဲထားသည္…။ ကၽြန္ေတာ္မွ ဆြဲထားေသာလက္ကို ပုတ္ခ်လိုက္ၿပီး…
“ မင္းမူးေနရင္. ေအးေအး ေဆးေဆးေန ရဲေက်ာ္”
ဟု တစ္ခြန္းေျပာၿပီး ေရွာင္ထြက္လာခဲ့သည္..။ ေနာက္မွ ဆဲသံ တစ္ခ်က္ၾကားလိုက္၍ စိတ္က ေထာင္းကနဲ ျဖစ္သြားေသာ္လည္း ေနာက္ျပန္မလွည့္ၾကည့္ျဖစ္..။
တန္းျဖဳတ္ၿပီးေတာ့ အိပ္ေဆာင္ေဘးက သက္သာဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီဝင္ေသာက္ရင္း ခဏထိုင္သည္…။ လူေတြ အင္မတန္စည္ေနသည့္ၾကားမွ ရဲေက်ာ္ကိုရွာသည္..။
ပြင့္လင္းစြာေျပာရပါလွ်င္မူ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ႀကိဳတင္ႀကံစည္မႈ တစ္ခုကို ျပဳလုိက္မိသည္ဟု ဝန္ခံရပါ လိမ့္မည္.။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရန္ျဖစ္ျခင္းကို တားျမစ္ထားျခင္း၊ မည္သူမွားမွား ရန္ျဖစ္သည္ကို လက္မခံေသာ မိဘ ႏွစ္ပါးလက္ဝယ္တြင္ႀကီးျပင္းလာေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ျဖစ္ရာတြင္ လက္သြက္လိမ့္မည္မဟုတ္၊ ခံရမည္ ဆိုသည္ကို သိသည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္လားမသိ.. ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခု ဆင္ခဲ့မိသည္..။
သက္သာဆိုင္ အေရွ႕မွာ ခံုအပုေတြခင္းထားသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕ျခမ္းဆိုင္ေထာင့္မွာ ခံုအပုျဖင့္ထုိင္ေနသည္..။  ရဲေက်ာ္ႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ တစ္ေယာက္က ခံုအျမင့္ေပၚမွာ ..။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာင္းေနခဲ့သည္ကို သိလိမ့္မည္မဟုတ္..။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို ျမင္သည္.။
ေကာ္ဖီကိုလက္စသတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူတူ ထုိင္ေနေသာ ၿဖိဳးပိုင္ကို၊ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္တို႔ကို ခဏေစာင့္ ရန္ေျပာသည္..။ လက္ပတ္နာရီကို ခၽြတ္ၿပီးျပည့္ၿဖိဳးေမာင္ကို ေပးလုိက္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္မည္ကို မသိေသာ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္က နားမလည္စြာ ျပန္ၾကည့္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္လိုက္ၿပီး ရဲေက်ာ္တို႔ ထုိင္ေနေသာ ဝိုင္းသို႔သြားသည္.။ ရဲေက်ာ္ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တပ္က သူငယ္ခ်င္း ရဲလြင္မ်ိဳး..။
“ ပါႀကီးေဟ့ေကာင္. ပိုက္ဆံပါရင္ ေဆးလိပ္ေလးဘာေလး ဝယ္တိုက္ပါဦး.. ငါ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ဘူး”
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပို္က္ဆံပါသည္..။ အထက္ပါစကားကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ျပင္းကတ္စရာေကာင္း ေလာက္ေအာင္ အသံတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လုပ္ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္..။
ရဲလြင္မ်ိဳးက ပိုက္ဆံထုတ္ေပးၿပီး..
“ မင္းသြားဝယ္လိုက္ေလ ငါေစာင့္ေနမယ္..”
သူႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ ရဲေက်ာ္က ရီေဝေဝအၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ၿပီး…
“ ေဟ့ေကာင္… ေရာ့ ငါ့အတြက္ ဝယ္လာခဲ့ၾကားလား.. သူေတာင္းစား.. ”
“မင္း ဘယ္လို ေျပာလိုက္တယ္. ေဟ့ေကာင္…”
ရဲေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ဆင္သည့္ ခြင့္အတြင္းသို႔ တည့္တည့္ပင္ ဝင္လာခဲ့ေလၿပီ...။
“မင္းကို ငါေဆးလိပ္သြားဝယ္ခိုင္းေနတာ ၾကားလား.. ေဟ့ေကာင္…”
ကၽြန္ေတာ္ ပုဆိုးကို ခပ္တိုတို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္..။
“ရဲလြင္မ်ိဳး ခဏဖယ္စမ္းပါ…”
ရဲလြင္မ်ိဳးက အေျခအေနကို သတိျပဳမိပံုမရေသး..။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို တြန္းဖယ္လိုက္ၿပီး ခံုေပၚမွာထိုင္ေနေသာ ရဲေက်ာ္ကို အားကုန္ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္သည္..။ ဆိုင္ေထာင့္ထိ ခံုေရာ လူပါ ဒလိမ့္ ေကာက္ေကြး..။ ေၾကြခြက္ျဖင့္ ေကာက္ပစ္မိလိုက္ေသးသည္လား ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိ..။ ရဲေက်ာ္ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲသလိုလိုႏွင့္ဝင္ခ်ဳပ္သည္..။ ေနာက္ေစ့ျဖင့္ ျပန္တိုက္လုိက္၍ ျပန္လန္သြားသည္..။ ေနာက္ေတာ့ ခ်ဳပ္သည့္ေကာင္က တစ္ခ်က္ထိုးသည္။ ေခါင္းငံု႔လိုက္၍ ခ်ိဳေစာင္းကို ထိသည္.။
အေျခအေနေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေဘာ္ဒါ ၿဖိဳးပိုင္ကိုတို႔၊ ျပည့္ၿဖိဳးေမာင္တို႔က ဝိုင္းဆြဲၾကသည္..။ DSTA က အစ္ကိုေတြကပါ ဝင္ဆြဲၾကေတာ့ အားလံုးၿပီးသြားၿပီး အိပ္ေဆာင္သို႔ ျပန္လာၾက သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေဆာင္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ရဲေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းကို ေရာက္လာသည္.။ ေနာက္ေတာ့ အျပန္အလွန္ စကားေျပာရင္း စိတ္ေျပသြားၾကသည္..။ ေနာက္ထပ္ ထိုးဖို႔လည္း မလြယ္ေတာ့။ အေဆာင္မွာမို႔ ဆြဲမယ့္သူေတြက အရံသင့္ေစာင့္ေနၾကသည္ကိုး..။ လူကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေနာင္တ ရေနပါသည္.။ အလစ္အငိုက္လုပ္ခဲ့သည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ေယာက်ာ္းမပီသမႈအတြက္ ရွက္ရြံ႕ေနမိပါသည္.။
ေနာက္ရက္ မနက္က်ေတာ့ တန္းေပါင္းစီမွာ တပ္ေရးဗိုလ္ႀကီးက သမပါေတာ့သည္..။
“ မေန႔က ဗ်ဴဟာဆိုင္မွာ ရန္ျဖစ္တဲ့ အရာရွိ (၂) ေယာက္ထြက္လာခဲ့”
ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း..။ ရဲေက်ာ္က မနက္ခင္း တာဝန္တစ္ခုျဖင့္ ဂိုေဒါင္ကို ေရာက္ေနသည္..။
“မင္း မာစတာပါသလား…”
“ဟုတ္ကဲ့ ပါပါတယ္ခင္ဗ်.”
“ျဖန္း…”
ဘယ္ဖက္ပါးတစ္ျခမ္း ပူထူသြားသည္.. ။ အျပစ္က စိတ္ထဲမွာ ေနာင္တရႏွင့္ၿပီး ျဖစ္၍ အ႐ိုက္ခံလိုက္ရမွ ေက်နပ္သလိုလုိ၊ ေနသာထိုင္သာရွိသလိုလို ျဖစ္သြားသည္..။ မာစတာပါသလား အရင္ေမးသည္မွာ ယခင္ ျပႆနာအနည္းငယ္ ျဖစ္သူတိုင္း မာစတာပါသူမ်ား ျဖစ္ေန၍ မာစတာပါသူမ်ား သင္တန္းမွ ေစာေစာျပန္ရမည္ကို သိ၍ အျပစ္ေဖာက္တတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္..။  
ညဖက္ Study ဝင္ေတာ့ သင္တန္းမွဴးထံ သူငယ္ခ်င္း(၂) ေယာက္ PT dress ျဖင့္ တန္းအပ္ရသည္.။ တန္းစီရာေပၚတီကို ေလွကားထစ္ကို ႏွစ္ေယာက္သား ပခံုးဖက္၍ အတက္အဆင္း ခုန္ရသည္..။ အတက္အဆင္း(၁၀၀) ျပည့္လွ်င္ သတင္းပို႔ သည္.။ ထုိင္ထ(၁၀၀) ဆက္လုပ္သည္.။ ထုိင္ထ(၁၀၀) ျပည့္လွ်င္ သတင္းပို႔သည္၊ အတက္အဆင္း(၁၀၀) ျပန္ခုန္ရ ျပန္သည္..။ Limit မရွိ..။ အျခားသူမ်ား Night study ၃ နာရီျပည့္၍ ထြက္လာေတာ့မွ တန္းျဖဳတ္ေပးေတာ့သည္..။ တန္းျဖဳတ္ေပးခ်ိန္တြင္ ႏွစ္ေယာက္သား ညဖက္ႀကီး ေရခ်ိဳးကန္ေဘးမွာ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးႏွင့္ ေရခ်ိဳးရင္း အျပန္အလွန္ ေတာင္းပန္စကား ဆိုၾကသည္..။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ သင္တန္းဆင္းခ်ိန္အထိ ရဲေက်ာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ပင္ တြဲမိသြားေတာ့သည္..။
သင္တန္းမွာ မထင္မွတ္သူမ်ားႏွင့္လည္းဆံုရေသးသည္…။ သင္တန္းစဝင္ခါစ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပင္ဦးလြင္ အလက(၁) မွ ကိုရဲမင္းဦးႏွင့္ ဆံုသည္.။ သူ(၈)တန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္(၆) တန္း၊ သူက DSTA တက္ရာ ေက်ာင္းဆင္း ေတာ့ အတူတူဆင္းၾကသည္..။ ဝိုင္အိုမွာ ျပန္ဆံုမိၾကသည္..။ တန္းခြဲခ်င္းလည္း အတူတူကိုး.။ ေနာက္တစ္ ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ စီနီယာလည္းဟုတ္၊ အစ္ကိုလည္း ဟုတ္ေသာ ကိုထက္ဇာနည္(စတသ-၄၆)ျဖစ္သည္..။ ေအာက္ဗ်ဴဟာဆိုင္မွ ျပန္တက္လာခ်ိန္တြင္ သင္တန္းေက်ာင္းေရွ႕က လမ္းမွာ ဆံုျဖစ္ၾကသည္..။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း တအ့ံတၾသႏႈတ္ဆက္ၿပီး.. ညီအစ္ကိုေတြ မျပန္ခင္ ေအာက္ဆိုင္မွာ စားၾကေသာက္ၾက ေသးသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ယမကာ မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ပါ..။ ေနာင္ေတာ္ေကၽြးေသာ ထမင္းကိုသာ စားျဖစ္ခဲ့ပါသည္..။
သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ႏွင့္ ကံမဆံုေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ သင္တန္းဝက္ေရာက္ခ်ိန္မွာပင္ သင္တန္းေက်ာင္းမွ တပ္ေခါက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့သည္..။ အေၾကာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မာစတာပါသူ မ်ားကို မဟာသိပၸံအရည္အခ်င္းစစ္သင္တန္းအခ်ိန္မီ တက္ေရာက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ေျခလ်င္တပ္စုမွဴးသင္တန္း အပတ္စဥ္(၁၈၀) ေခၚယူလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္.။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တန္းခုလတ္၌ ပင္ရပ္နားခဲ့ရၿပီး အမွတ္တရမ်ားစြာရွိေသာ ေတာင္ညိဳေျမမွ  အမွတ္တရမ်ားစြာရွိေသာ ရပ္ေစာက္ေျမသို႔ ခရီးဆန္႔ခဲ့ရပါေတာ့သည္..။



Tuesday, September 9, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း(၂)

          Land Rover ကားကေလးသည္ ကြန္ကရစ္လမ္းမေပၚ ေျပးလႊားေနပါသည္..။ ထိုလမ္းကိုပန္းခင္းလမ္း ဟု ေခၚ ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚ၏ အမ်ိဳးသား ဗိုလ္မွဴးက ေျပာျပသည္..။
            “ဒါကေတာ့ ေနျပည္ေတာ္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ေပါ့ကြာ… ေနာက္ မင္းတပ္မွာအေနၾကာသြားတဲ့အခါ တပ္ရင္းမွဴးဆီ သတင္းပို႔ၿပီး တို႔ဆီ ညအိပ္ညေန လာလည္ေပါ့…”
            “ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ”
            ေနျပည္ေတာ္ရဲ႕ ကားလမ္းမႀကီးက တကယ္ပင္ အက်ယ္ႀကီးေတြျဖစ္သည္။ ရာသီဥတုကေတာ့ အေတာ္ ပင္ပူသည္။ မိမိကကားျဖင့္သြားေနေသာ္လည္း ေနပူစပ္ခါးမေရွာင္ ထမ္းပိုးေနသည့္ ဘဝေတြကို ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲက တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ျဖစ္မိသည္..။ မိမိမွာ ဝန္ထမ္းသားသမီး ျဖစ္ပါလ်က္ မေကာင္းျမစ္ထာ၊ ေကာင္းရာ ညႊန္လတ္၍ အတတ္သင္ေစခဲ့သည့္ မိဘမ်ား၊ သင့္ရာအပ္ပို႔ ခဲ့သည့္ ဆရာမ်ားေၾကာင့္ မိမိဂုဏ္ယူႏုိင္ေသာ တိုင္းျပည္ဝန္ထမ္းတစ္ဦး ျဖစ္ေနသည္ကို သတိရသည္…။ မိမိ ပထမဆံုးႀကံဳရမည့္ တပ္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ စဥ္းစားမိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္မိေနေသးသည္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ… ငါအေကာင္းဆံုးႀကိဳးစားၿပီး အဆင္ေျပမွာပါ..။
            “ ဒါက အင္းဝဘဏ္.. မင္းတို႔ လခ ထုတ္ရင္ ဒီမွာ ထုတ္ရမယ္.. ဒါနဲ႔ ခ်က္စာအုပ္က အိမ္ကိုေပးထားခဲ့ တာလား”
            “မေပးခဲ့ဘူးခင္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ယူလာပါတယ္…”
            “ေအး… အေသာက္အစား၊ အေပ်ာ္အပါးေရွာင္ေပါ့ညီေလးရာ… တပ္မွာ ျဖစ္သမွ် ျဖစ္စဥ္ေတြရဲ႕ ၉၀ ရာႏႈန္းက အရက္ေၾကာင့္ကြ …”
            “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်…”
            “ေတာင္ညိဳထိေတာ့ ငါတို႔မပို႔ေတာ့ဘူးကြာ… မင္းကို ေတာင္ညိဳကားေပၚတင္ေပးလိမ့္မယ္… အဲဒီမွာ မင္းတို႔ တပ္က လံုၿခံဳေရး ဂိတ္က လမ္းေပၚတင္ ရွိပါတယ္…”
            “ဟုတ္ကဲ့ ဗိုလ္မွဴးခင္ဗ်ာ ရပါတယ္..”
            ပ်ဥ္းမနား ေစ်းဖက္ကို ေကြ႕ဝင္လိုက္သည္..။ ပ်ဥ္းမနားေစ်းက အေတာ္ပင္စည္ကားသည္..။ ရာသီဥတု ပူပူထဲက ဘဝေတြ ထပ္ေတြ႕ရျပန္သည္..။
            ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ ဟု ေရးထားေသာ Lite Ace ပစ္ကပ္ကားေတြေတြ႕သည္..။ ေတာင္ညိဳ ဟု ေရးထားသည္..။ ကားေပၚက မိမိသံေသတၱာကို ကားသမားႏွင့္ ေတာင္ညိဳကားက ဆရာ အတူမတင္ၾကသည္..။
            “ဗိုလ္ႀကီးေသတၱာႀကီးက ေလးလွခ်ည္လား.. အေတာ္မ ယူရတယ္..”
            ကားဆရာက မခ်ိဳမခ်ဥ္ ဆိုေတာ့ ဘူတာက အထမ္းသမားႀကီးကို သတိရမိျပန္သည္…။ ကၽြန္ေတာ့္္ကို လိုက္ပို႔သည့္ အေဒၚတို႔ လင္မယားလည္း ျပန္သြားသည္…။ ေခါင္းခန္းမွာ ေနရာရသည္ ဆိုေတာ့ ေရွ႕မွန္ကို ျဖတ္၍ ေနစူးေနေသာ မ်က္ႏွာကို အုပ္၍ ပူစပ္ပူေလာင္ ထိုင္ေနရသည္…။
            “ေက်ာ္လင္းေရ ဒီမွာ ေရွ႕မွန္ကို တာလပတ္စေလး ခဏ အုပ္ထားေပးဦး.. ေရွ႕ေခါင္းခန္းထဲက ဗိုလ္ႀကီး ေနပူမစိုးလို႔….”
“ရပါတယ္ဗ်ာ ထားလိုက္ပါ…၊ ဒါနဲ႔ တာလပတ္စ အုပ္ဦးမယ္ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကားက ၾကာဦးမွာလား…”
“ၾကာေတာ့ မၾကာပါဘူး.. မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေပါ့.. ဗိုလ္ႀကီး .. ဟိုဟုိသည္သည္ ေစ်းခဏ ပတ္ခ်င္လည္း ပတ္ေပါ့… ေနာက္မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွ ျပန္လာခဲ့ေပါ့ဗ်ာ… ဒီမွာ ထိုင္ေနရတာ ေနပူပါတယ္”
သုိ႔ႏွင့္ ပ်ဥ္းမနားေစ်းထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ပတ္ၿပီး Mp4 player ေလးတစ္ခု ဝယ္ျဖစ္ခဲ့သည္.။ က်န္တာေတာ့ ဘာမွ မဝယ္ျဖစ္..။ ေစ်းတစ္ပတ္ပတ္ၿပီး ကားေပၚတက္ ကားစထြက္ႏွင့္ ခရီးဆက္ ျဖစ္ခဲ့ျပန္ေလသည္.။
            ေတာင္ညိဳလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မိမိစကားမေျပာျဖစ္၊ အီလက္ထရြန္းနစ္ဆိုင္က ေမတၱာလက္ေဆာင္ သြင္းေပးလိုက္ေသာ သီခ်င္းမ်ားနားေထာင္ရင္းပင္ လိုက္ပါလာသည္..။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဟိုေငးသည္ေငးျဖင့္..။ “ရႈ မဆံုးေတာ့သည္.. စိမ္းလဲ့လဲ့သစ္ပင္.. လယ္ကြင္းေတြက တေမွ်ာ္တေခၚ စိုျပည္လြင္” ဆိုသည့္ သီခ်င္းကို စိတ္တြင္းမွာ သတိရသည္..။ ခ်က္ခ်င္းပင္မိမိအေတြးကို ဘရိတ္ျပန္အုပ္သည္..။ သည္အရပ္က လယ္ကြင္းေတြက တေမွ်ာ္တေခၚ စိုက္ၾကသည္မဟုတ္..။ လယ္ကြင္းေတြကိုလည္း အနည္းအပါးသာေတြ႕ရသည္..။ ဖုန္ကေတာ့ အေတာ္ပင္ထူသည္..။ ကၽြဲရွင္းရြာဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္မွစ၍ ကားျပတင္းမွန္ကုိ ပိတ္လိုက္ရသည္..။
            “ဖုန္ကေတာ့ လႊတ္ေပါတယ္ ဗိုလ္ႀကီးေရ…”
            ကားဆရာက မေမးပါပဲလ်က္ အားနာဟန္ျဖင့္ဆိုသည္..။ “လႊတ္” ဆိုသည့္စကားမွာ အင္မတန္၊ အဆမတန္၊ အလြန္ စသည့္ ေဒသႏၲရစကားျဖစ္သည္..။ ဒီအရပ္မွာက မွ်စ္ခ်ဥ္ကို မွ်စ္ရွင္ ဟု ေခၚၾကသည့္အရပ္ ေပကိုး..။
            မအူေလးပင္၊ မရမ္းခံု စတာေတြ ေက်ာ္လာၿပီးမွ ေတာင္ညိဳကို ေရာက္သည္..။ ေတာင္ညိဳကိုေရာက္ေတာ့ ညေန ေစာင္းေနၿပီ..။
            “ဗိုလ္ႀကီး ဒါဗိုလ္ႀကီးတို႔ တပ္က ဂိတ္ပဲ…”
            ကားဆရာက ကားကို ဂိတ္နားလမ္းေဘးမွာ ကပ္ခ်ၿပီး ဆိုသည္..။
            “ဆရာႀကီး ဒီမွာ ဆရာႀကီးတို႔ တပ္က ဗိုလ္ႀကီး အသစ္တစ္ေယာက္ပါတယ္…”
            ဂိတ္တဲထဲက စြပ္ၾကယ္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေသတၱာကိုလာမသည္..။
            “ဆရာႀကီး ေသတၱာကို..ဂိတ္ထဲသာထည့္ထားလိုက္ေတာ့ဗ်ာ”
            “အာ.. ဗိုလ္ႀကီး က်ေနာ္က ဆရာႀကီး မဟုတ္ဘူး. တပည့္ပါ… ”
            စစ္တကၠသိုလ္မွာရွိစဥ္အခါက အျခားအဆင့္မွန္သမွ်ကို ဆရာႀကီးဟုသာ ေခၚခဲ့ဖူးသည္..။ စစ္တကၠသိုလ္က စစ္သည္ အသိုင္းအဝုိင္းအမ်ားစုက လူကဆရာႀကီး မဟုတ္လွ်င္ပင္ မိမိဖာသာဆရာႀကီးေတြ မဟုတ္လား။ သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လြဲမွားသည္မွာ ထူးေတာ့ မထူးဆန္း..။
            ဂိတ္တဲထဲမွာ ရွပ္အက်ႌအျဖဴႏွင့္ ႐ူပါသန္႔သန္႔ အရာရွိတစ္ဦးက ႀကိဳဆိုသည္..။
“ေအး ညီေလး ထုိင္ကြာ.. ကိုယ္တို႔တုန္းကလည္း အမွတ္(----)ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရးတပ္ရင္း ႀကီးကို ခုလိုပဲ ေပေၾကာင္ေပေၾကာင္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တာေပါ့ကြာ… ခဏေန တပ္က လာႀကိဳလိမ့္မယ္ ကိုယ္ ဖုန္းဆက္ထားတယ္…”
            သူဘယ္အပတ္စဥ္ကလည္းေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝ စစ္တကၠသိုလ္ အေမ့ဝမ္းမွ ကၽြတ္ခါစ ဝက္စ္မိ ေနေသး ၍ မေမးရဲေသးပါ..။ ေျပာပံုဆိုပံုအရေတာ့ စီနီယာပိုင္းထဲက တစ္ဦးဟုေတာ့ သံုးသပ္လိုက္မိသည္..။ (ေနာင္အခါသိရသည္မွာ ထို အစ္ကိုမွာ ငမိုးတို႔ထက္ တစ္ပတ္စဥ္သာႀကီးေသာ ေနာင္ေတာ္ ကိုရန္ႏုိင္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ထိုအခါမွ ျပန္ေျပာမိရင္ ညီအစ္ကိုတေတြ ရယ္ေမာရေသးသည္…။)
            ခဏၾကာေတာ့ တပ္ကကားလာႀကိဳသည္…။ တပ္ေပၚေရာက္ေတာ့ တပ္မွာ မီးေတြပ်က္ေနသည္..။
            အရာရွိ ရိပ္သာေရွ႕မွာ ကားရပ္ၿပီး အထုပ္အပိုးေတြခ်သည္..။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အစြန္ဆံုးက အခန္းတစ္ခန္းရသည္.။ ပစၥည္းမ်ားခ်ၿပီး ရိပ္သာက ထမင္းခ်က္ရဲေဘာ္က အိပ္ရာခင္း၊ အခန္းတြင္း သန္႔ရွင္းေရး လာလုပ္ေပးသည္..။
            “ရဲေဘာ္ရွားေတာ့ Best Man မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးဗိုလ္ႀကီးရ..။ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ ဗို္လ္ႀကီးအသစ္ ၅ ေယာက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က Best man ပဲ.. ဗိုလ္ႀကီး ခုိင္းစရာရွိရင္ တပည့္ကို ခိုင္းပါ.. ခဏေလး ဗိုလ္ႀကီး  ကၽြန္ေတာ္ ဖေယာင္းတိုင္ သြားထြန္းလိုက္ဦးမယ္…”
            “ဟုတ္ၿပီ.. ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္ဘယ္သူလဲ…”
            “ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ လြင္ဦးပါ ဗိုလ္ႀကီး…”
            “ေအာ္ ေအးေအး…”
            ေက်ာင္းဆင္းခါစက ထုတ္ေပးလိုက္သည့္ အရာရွိ လက္စြဲစာေစာင္မွာ ရဲေဘာ္မ်ားက နာမည္ေခၚတာကို ႀကိဳက္သည္ ဟု ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးထားသည္…။ အထက္အရာရွိက မိမိနာမည္ကို ဂ႐ုတစိုက္မွတ္သားထားသည္ကို သေဘာက်သည့္ သေဘာပင္ျဖစ္သည္..။
            ေလာေလာလတ္လတ္ ခင္းထားသည့္ အိပ္ရာေပၚမွာေမွာင္မည္းမည္းႏွင့္ လွဲေနရင္း ဖေယာင္းတိုင္ ကိုေစာင့္ေနမိသည္.။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ မိမိႏွင့္ စတင္မိတ္ဆက္လာသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္ကို စူးစမ္းေနမိသည္..။ အရာရွိရိပ္သာ မွ တစ္ဖက္သည္ ကၽြန္းေတာႀကီး သက္သက္ျဖစ္သည္.။ ပဲခူး႐ိုးမထိ ဆက္သြားသည္လား ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္..။ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြးေနရင္းမွာပင္ ရိ္ပ္သာေရွ႕မွာ ဆိုင္ကယ္ ရပ္သံၾကားလိုက္ရသည္..။
            “ ေဟ့. ဟိုေကာင္ေလး.. လြင္ဦး.. လာဦး”
            “ဟုတ္ကဲ့ဗိုလ္ႀကီး.. ဒီမွာ ဟိုက အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ဗိုလ္ႀကီး အခန္းကို ဖေယာင္းတိုင္ သြားပို႔လိုက္ ဦးမယ္.. ”
            “ဒီေကာင္ေတြက မနက္ျဖန္မွ သတင္းပို႔ရမွာမဟုတ္လား.. ရတယ္ သြားမပို႔န႔ဲေတာ့ ငါသူ႔ကို တပ္က သက္သာဆိုင္ ေခၚသြားလိုက္မယ္.. သူ႔ကို သြားေခၚေခ်…”
လြင္ဦး လာေခၚခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ မေစာင့္ေတာ့ပါ..။ အခန္းျပင္သို႔ထြက္ၿပီး ေပၚတီကိုဆင္ဝင္ေအာက္ ဆိုင္ကယ္အထိ ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္..။
“ ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကိုႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ဟိန္းလင္းထြန္းပါ. ၅၂ ကပါခင္ဗ်…”
“ ေအာ္ ေအးေအး ရိပ္သာမွာ မီးလည္းပ်က္ေနတယ္.. လာငါနဲ႔ သက္သာဆိုင္လိုက္လာခဲ့ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္… ဟိုေရာက္ေတာ့ စကားေအးေအးေဆးေဆး ေျပာၾကတာေပါ့ကြာ..”
ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ၿပီး ရိပ္သာကထြက္ခဲ့ၾကသည္..။ ႐ံုးႏွင့္ရိပ္သာၾကား ေအာင္ေဇယ် ရိပ္သာ ဆိုသည့္ အေဆာက္အဦးေရွ႕မွာ ခဏရပ္သည္…။
“ညြန္႔ဝင္း ျပန္ေရာက္ေနၿပီလား မသိဘူး.. ဒီေကာင့္ဆိုင္ကယ္ရပ္ထားတာေတြ႕တယ္.. ညြန္႔ဝင္းေရ.. ညြန္႔ဝင္း.. ”
အစြန္ဆံုးအခန္းတံခါးပြင့္သြားၿပီး.. စြပ္က်ယ္အျဖဴ၊ ယူနီေဖာင္းေဘာင္းဘီျဖင့္ အဝတ္အစားလဲရင္း တန္းလန္း အရာရွိတစ္ဦးထြက္လာသည္..။
“ကၽြန္ေတာ္ တိုင္း႐ံုးက အခုမွ ျပန္ေရာက္တာ သက္သာဆိုင္သြားမလို႔မဟုတ္လား.. အစ္ကိုတို႔ သြားႏွင့္ၾကေလ.. ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မွပဲ လိုက္လာခဲ့မယ္…ေနာက္က ေရာက္လာတဲ့ အငယ္ေလးလား..”
“ေအးဟုတ္တယ္.. ဒါဆို မင္းၿပီးမွသာ ေအးေအးေဆးေဆးလိုက္လာခဲ့ေတာ့…”
ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ဆက္သြားၾကသည္..။ တပ္ေပါက္ဝကို ေက်ာ္ၿပီးမွ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြ ထြန္းထားသည့္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ေရာက္သည္..။
“ေဟာ.. ဗိုလ္ႀကီးမင္းထက္တို႔ လာၿပီ…”
ဆိုင္တြင္းသို႔ ဝင္ထိုင္ၾကသည္..။ ဆိုင္က ေကာ္ဖီမစ္ႏွင့္ အေအးေလာက္၊ ေခါက္ဆဲြေျခာက္ေလာက္သာ ရမည့္ အိမ္ဆိုင္သာသာ ျဖစ္သည္..။ ေစာေစာက ဆုိင္ထဲက အမ်ိဳးသမီးႀကီး ေရရြတ္သံအရ မိမိကို ေခၚလာသူမွာ ကိုမင္းထက္ ျဖစ္ရမည္..။
“ကဲ ထိုင္… ေဒၚရခိုင္မ ေဆးလိပ္တစ္ပြဲနဲ႔ ေကာ္ဖီ (၂) ခြက္ ခ် ဗ်ာ..”
သို႔ႏွင့္ မိမိတို႔ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္..။
“ဆိုစမ္းပါဦး မင္းက ဘယ္နယ္ကလဲ…”
“ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကိုႀကီး ျပင္ဦးလြင္ကပါခင္ဗ်…။ အေဖက စစ္တကၠသိုလ္ရူပေဗဒဌာနက ဓာတ္ခြဲခန္းမွဴး ဒုအရာခံဗိုလ္ပါ..”(ထိုစဥ္က အေဖဒုအရာခံဗိုလ္ကာလျဖစ္သည္)။
“ ေအး မင္းတို႔ေတာ့ ငါနဲ႔ စေတြ႕တာပဲ…။ ငါ့နာမည္ေတာ့ သိၿပီမဟုတ္လား…”
“ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကိုႀကီး .. ကိုမင္းထက္ပါ…”
“ေအး.. မင္းတို႔စစ္သည္ေတာ္က်င့္ဝတ္ေတြ၊ ေဆာင္ပုဒ္ေတြက်က္ထား.. အထူးသျဖင့္ စစ္သည္ေတာ္ က်င့္ဝတ္ .. တစ္ျခားသိသင့္တာေတြလည္း က်က္ထား.. မင္းတို႔ ဒုဗိုလ္ ၅ ေယာက္ ဆံုတဲ့အခါ ငါေမးမယ္ ၾကားလား..”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ . အစ္ကိုႀကီး..”
“ရေရာ ရရဲ႕လား…”
“ရပါတယ္ခင္ဗ်.. ”
“နံပတ္ စဥ္လိုက္ဆိုရင္ေရာ…”
“နံပတ္ေတြေရာ တြဲၿပီးေတာ့ေတာ့ မက်က္ဖူးဘူးခင္ဗ်..”
“ေအး နံပတ္ေတြေရာ က်က္ထား.. ငါက အားရင္ အားသလို ေတြ႔ရင္ ေတြ႕သလို စာေမးတတ္တယ္..၊ မွတ္ထား .. ေနာက္ၿပီး ငါက ေနာက္က်တာမႀကိဳက္ဘူး၊ ယူနီေဖာင္း စုတ္ျပတ္ေနေအာင္ ဝတ္တာ မႀကိဳက္ဘူး..။ မင္းတို႔ အရာရွိ ျဖစ္ေနၿပီ.. အရာရွိနဲ႔ တူေအာင္ေန..။ မင္းတို႔ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝ ဘယ္လိုပဲ ေနခဲ့ေနခဲ့.. အရာရွိျဖစ္ၿပီး အရာရွိလို မေနရင္ ငါနဲ႔ေတြ႕မယ္.. ၾကားလား .. ဆိုစမ္းပါဦး.. ရေသးရဲ႕လားလို႔… စစ္ဝတ္တန္ဆာ ဝတ္ဆင္ရျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူး ဘယ္ႏွခ်က္ရွိလဲ.. ”
“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်…ဆယ္ခ်က္ရွိပါတယ္… စည္းဝန္ပြားမ်ား၊ စိတ္ျမင့္မားတက္၊ တပ္ဂုဏ္ျမွင့္ျပဳ၊ ညီစည္းမႈရ၊ သပ္နစ္က်ႏွင့္၊ တပ္သားအခ်င္းခ်င္း၊ မခြဲျခားျခင္းျဖင့္၊ လြယ္စြာလႈပ္ရွား၊ ေခါင္းေဆာင္ထား၊ ရာမွတ္ ျခင္ယင္ဆူးေညွာင့္ခလုတ္ဒဏ္မွ ကာကြယ္ထား၊ စစ္ဝတ္ဝတ္ျခင္း ေက်းဇူးမ်ား ပါ..။ ”
“ေအး.. မင္းမဆိုးဘူးကြ… ငါေမးဖူးတဲ့ထဲမွာ အမ်ားဆံုးမွန္ဖူးတာ ဆယ္ခ်က္ဆိုတာပဲ မွန္ဖူးတယ္… အခ်က္ေတြ မေျပာျပတတ္ဘူး..”
ေနာင္ေတာ္က ခ်ီးက်ဴးေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ပီတိျဖစ္မိပါသည္..။ တကယ္ေတာ့ အထက္ပါကဗ်ာမွာ မိမိ ကိုယ္တုိင္ ေရးၿပီး က်က္ထားျခင္းျဖစ္၍ စြဲေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္..။
ခဏၾကာေတာ့ ကိုညြန္႔ဝင္းေရာက္လာပါသည္…။ သူ႔က တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ (၉) မွ ဆင္းသူ ျဖစ္သည္.။ လက္ရွိ တပ္ေထာက္ဗိုလ္ႀကီးတာဝန္ယူထားသူ ျဖစ္ပါသည္..။
“ေဟး.. မီးလာၿပီ…”
မီးလာေတာ့ ဆိုင္ထဲက ကေလးေတြ ေအာ္ၾကသည္…။ တီဗြီဖြင့္သူဖြင့္၊ ခံုဆြဲသူဆြဲ… ။ မိမိကေတာ့ ခုမွ ေရာက္သူ ျဖစ္၍ ေကာ္ဖီကိုသာ ငုံ႔ေသာက္ေနမိသည္..။
“ညီေလး… ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ရင္ ေသာက္…”
“ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို…”
ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ႏႈိက္၍ ပါးစပ္မွာတပ္ၿပီး မီးညွိသည္..။
“ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္တတ္တာပဲလား..။ အရက္ေရာ ေသာက္လား..။ ”
“ဟုတ္ကဲ့ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ႀကံဳတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေသာက္ပါတယ္.. ကိုယ့္ဖာသာေတာ့ ရည္ရြယ္ၿပီး ေသာက္ေလ့မရွိပါဘူး…”
“မင္းေကာင္ေလးေတြက ခ်ိဳေလးေတြနဲ႔ ညြန္႔ဝင္းေရ… ႀကိတ္ထားမွ ေတာ္ကာက်မယ္…”
စီနီယာက ၿပံဳးစိစိ ျဖင့္ ဆိုေသာ္လည္း … ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မခ်ိၿပံဳးႏွင့္ပါ..။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တပ္မွာ ရွိခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္ခြဲခန္႔ ကာလ အတြင္း အရက္တစ္ခါမွ မေသာက္ခဲ့ေၾကာင္းပါ…။
ေနာက္ရက္ မနက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာသည္ ေအာင္ေဇယ်က ဆင္းသည့္ စည္သူေအာင္၊ ေနာက္ေတာ့ အလွ်ိဳလွ်ိဳထပ္ေရာက္လာၿပီး လူစံုသြားသည္…။ ေနာက္ရက္ မနက္ တပ္မမွဴးႏွင့္ေတြ႔ၿပီး တပ္မမွဴးက စကားေျပာသည္…။ ေနာက္ေတာ့ တပ္ျပန္လာၿပီး ကိုယ္စီ တာဝန္မ်ား ခြဲေဝၾကသည္..။ စည္သူေအာင္က ဗဟုိကင္းႏွင့္ တပ္ရင္းသာယာလွပေရး၊ ရဲေအာင္က လယ္၊ ၿငိမ္းေဇာ္ဦးက ၾကက္ၿခံ၊ ရဲလြင္မ်ိဳးက ရိပ္သာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ႐ံုးႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာ တာဝန္ခံ..။
တပ္မွာေနရင္း အၿငိမ္းမေန..။ အားေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္သည္..။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ပူအိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဘယ္ေလာက္ အိပ္ခ်င္အိပ္ခ်င္၊ ဘယ္ေလာက္ အလုပ္ပါးပါး ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္သာမျပန္၊ လက္ဖက္သုတ္တစ္ပဲြ၊ ေဆးလိပ္တစ္ပြဲ၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ႏွင့္ စာဖတ္သည္..။ (LCD မဟုတ္ေသာ ကြန္ပ်ဴတာ Screen မွ စာေတြ လွိမ့္ဖတ္ရင္း မ်က္စိမႈန္သထက္မႈန္လာသည္ကို မာစတာတက္ရင္း ေဆးစစ္မွ မိမိ မ်က္လံုးအေျခအေနကို သိရေတာ့သည္) ႐ံုးကကြန္ပ်ဴတာထဲတြင္ မာစတာ တက္ေနေသာ အပတ္စဥ္(၅၀)မွ အစ္ကိုထည့္သြားသည့္ ကြန္ပ်ဴတာ စာအုပ္ေတြဖတ္သည္..။ ေက်ာင္းဆင္းခါနီး ကြန္ပ်ဴတာေမဂ်ာက သူငယ္ခ်င္း မိုးမင္းေဇာ္ ဆီက ေတာင္းလာသည့္ HTML စာအုပ္ကို အလြတ္နီးနီးရေအာင္ ဖတ္သည္..။ ကိုယ့္ဖာသာ Offline Website တစ္ခု ေရးၾကည့္သည္…။ ေရးေနရင္းမွာပင္ ပထမဆံုး သင္တန္း သြားရဖို႔ ေပၚလာသည္..။ ဝိုင္အို ဟုေခၚၾကသည့္ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး Young officer course ျဖစ္သည္..။ သင္တန္းက မိမိတို႔ တပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း ..။ ကားႏွင့္ သြားလွ်င္ ဆယ္မိနစ္၊ ဆယ့္ငါးမိနစ္ထက္ ပိုမသြားရ..။
သင္တန္းမွာ ျပည္တြင္းျဖစ္ ပခံုးထမ္းဒံုးစနစ္ကို စသင္ရသည္..။ အနီေအာက္ေရာင္ျခည္သံုး အပူလိႈင္း အာရံုခံစနစ္ကို ဖတ္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္စိတ္ဝင္စားသြားသည္..။ လက္ခ်ာစာအုပ္ေတြ ရကတည္းက သေဘာက်စြာ ဖတ္သည္..။ ဒံုးယာဥ္အခ်က္အလက္မ်ား၊ ဒံုးျပြန္အခ်က္အလက္မ်ားကား အလြတ္ရေနေခ်ၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တန္းခြဲစာေမးပြဲေျဖေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က နံပတ္(၁) ၊ ဒုတိယက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္မွ ေလ့က်င့္ေရးထူးခၽြန္ဆုရသည့္ သူငယ္ခ်င္း..။ ကၽြန္ေတာ္က ထံုးစံအတိုင္း ကဗ်ာေတြစပ္ၿပီး က်က္သည္..။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြကို နည္းျပ အရာရွိက သေဘာက်သျဖင့္ ေတာင္းသြားသည္..။

သင္တန္းေက်ာင္းမွာ သင္တန္းသားကို နည္းျပမ်ားက အလြန္ညွာတာသည္..။ ညီအစ္ကိုေတြလို ဆက္ဆံေရးပင္ျဖစ္သည္..။ တန္းစီလွ်င္ ေပၚတီကိုေအာက္မွာသာ စီသည္..။ ယမကာအနည္းငယ္ ေသာက္ခြင့္ျပဳသည္.။ သက္သာဆိုင္တန္းမ်ားမွာ ဝယ္၍ရသည္.. သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ မေသာက္။ တကယ္ေတာ့ မႀကိဳက္၍ မေသာက္ျခင္းျဖစ္သည္..။ သို႔ပါလ်က္ မိမိက မပတ္သတ္ပဲ မိမိကို လာႏြယ္တတ္သည့္ ျပႆနာ က မထင္မွတ္ပဲ ေပၚလာေတာ့သည္..။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မုိးသက္ဦးလြင္



Friday, September 5, 2014

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း (၁)

ေနျပည္ေတာ္ဘူတာသို႔ရထားက နီးကပ္လာသည္.။ ရထားအရွိန္မေသခင္မွာပင္ ရထားေပၚသုိ႔ အထမ္းသမားေတြ ေျပးတက္လာၾကသည္..။ "ငါ့သား မင္းသံေသတၱာနဲ႔ ခရီးမသြားဖူးေသးလို႔ပါ " ဆိုေသာ အေဖ့စကားကို ၾကားမိလိုက္ၿပီး ၿပံဳးမိလိုက္ေသးသည္.။ ဘယ္ေနရာမွာမွ မဆန္႔ေသာ မိမိ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝကတည္းက Issue သံံေသတၱာႀကီးကိုျမင္သြားဟန္တူသည့္ အသားညိဳေမွာင္ေမွာင္ လူခပ္တုတ္တုတ္ျဖင့္ အက်ႌခၽြတ္ထားသည့္အထမ္းသမား တစ္ေယာက္မွ ၾကည္း - ***** ဒုတိယဗိုလ္ ဟိန္းလင္းထြန္း ဟု ေရးထားေသာေသတၱာႀကီးကို ၾကည့္၍...
"ဗိုလ္ႀကီး ေသတၱာသယ္မွာလား..."
"ဟုတ္ကဲ့ သယ္မွာ"
ရထားရပ္သြားသည္ႏွင့္ ထိုအထမ္းသမားႀကီးမွ မိမိေသတၱာကို မရမက ဆြဲမၿပီးပခံုးေပၚတင္သည္..။
"ဗိုလ္ႀကီး မ႐ိုမေသေလး ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးေပၚတင္ေပးပါလားခင္ဗ်.."
"ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့"
တင္ေပးေနရင္း စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဖ်ားသြားသည္..။ သံေသတၱာက ႐ိုး႐ိုးသံေသတၱာအေသးေလး မဟုတ္.။ ဗိုလ္ေလာင္း ဘဝက ထုတ္ေပးထားေသာ အျမင့္ ၂ ေပခန္႔ရွိသည့္ သံေသတၱာႀကီး ျဖစ္သည္.။ ထိုထဲမွာ ပစၥည္းေတြက အျပည့္အသိပ္ ထည့္ထားသည္.။ မန္းဘူတာမွာ ကိုယ္တိုင္ မၿပီး တင္ခဲ့စဥ္က တူဝရီး၂ ေယာက္မၿပီးတင္သည္ကိုပင္ လက္ေတြ နီရဲေနေအာင္ မ ရသည္ကို သတိရမိလိုက္သည္..။
"ျဖည္းျဖည္းမ ဗ်ာ.. ေသတၱာကေလးတယ္.."
"ဟုတ္.ဟုတ္ကဲ့. ရပါတယ္.."
သူ႔အသံၾကားမွ သူလည္း အေတာ္ေလးပင္စြာမေနရသည္ကို သတိထားလိုက္မိသည္..။
ရထားေပၚက သူက ေရွ႕ကဆင္းသည္ မိမိက ေနာက္က..။
တြန္းလွည္းေတြနားေရာက္သည့္အခ်ိန္အထိ အေတာ္လွမ္းလွမ္းထိ သူထမ္းလိုက္ရသည္..။ 
တြန္းလွည္းေပၚေသတၱာတင္ၿပီးေတာ့...
"ဗိုလ္ႀကီးလက္ထဲက အိတ္ကိုပါ ဒီေပၚတင္လိုက္ပါ..။ ကၽြန္ေတာ္တြန္းသြားလိုက္မယ္.။ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြပါရင္ ထုတ္ထား လိုက္ေပါ့..."
"ရပါတယ္ဗ်ာ.."
ဘာပစၥည္းမွ ထုတ္မေနေတာ့ပဲ တြန္းလွည္းေပၚက ေသတၱာေစာင္းေပၚတြင္ လက္ကဆြဲလာေသာ အိတ္ကို တင္လိုက္ သည္..။
တကယ္ေတာ့ တြန္းလွည္းကလည္း ဘူတာႀကီးအျပင္ထိ သြား၍ မရပါ..။ ဘူတာႀကီးအထြက္ေရာက္ေတာ့ သူထပ္ထမ္း ရျပန္သည္.။
"ဘယ္မွာခ်ေပးရမလဲ ဗိုလ္ႀကီး.."
"ဟိုက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေဘးနားအထိ ပို႔ေပးပါဗ်ာ..."
ရာသီဥတုကလည္း အေတာ္ပူသည္..။ ေန႔လည္ ၁ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္အခ်ိန္တြင္ ကီလို ၄၀ ေလာက္ေလးေသာ ေသတၱာ ႀကီး ကို ေနျပည္ေတာ္ ဘူတာႀကီးေရွ႕က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေဘးအထိ သူပို႔ေပးသည္..။
ေသတၱာကို ခက္ခက္ခဲခဲ ခ်ၿပီးေနာက္ သက္ျပင္းခ်ရင္း ေခၽြးေတြကို သုတ္ရွာသည္..။
"ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ ဆရာ..."
"ဆရာ" ဟု သံုးလိုက္ေတာ့ သူက ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္...
"၁၀၀၀ ပါခင္ဗ်ာ"
ပိုက္ဆံအိတ္ကို ထုတ္ၿပီး တစ္ေထာင္တန္ ၃ ရြက္ ထုတ္လိုက္သည္..။
"ေရာ့ဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္ေသတၱာက အေတာ္ကိုေလးပါတယ္..။ ခင္ဗ်ားအေဝးႀကီးထမ္းလာရတာ ၃၀၀၀ ယူလိုက္ပါ.."
အားနာေသာ မ်က္ဝန္းအစံုျဖင့္ ပိုက္ဆံကို လွမ္းယူသည္..။
ၿပီးေတာ့ ထြက္မသြားေသးပဲ ပိုက္ဆံကိုတစ္လွည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္လွည့္ၾကည့္ေနသည္..။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ ကၽြန္ေတာ္ဖက္ ျပန္ကမ္းေပးရင္း
"ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေထာင္ပဲ ယူပါ့မယ္ဗိုလ္ႀကီး ၁၀၀၀ ဆိုတာ ေလးလုိ႔ယူတာပါ .။ တစ္ျခားသူေတြဆိုရင္ ၅၀၀ ပဲ ယူပါတယ္..."
"ယူထားလိုက္ပါဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ေသတၱာ ဘယ္ေလာက္ေလးလဲ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္.."
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ကမ္းေပးေတာ့ အားနာသည့္မ်က္ႏွာထား၊ တုန္ရီေနေသာ လက္ျဖင့္ ျပန္ယူသည္..။ ေသတၱာ မ လာရ၍ တုန္ေန သည္လား..။ အားနာစြာ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနသည္လားမသိ..။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဟုသူေျပာသည္လားမသိ.. တစ္စံုတစ္ခုကို ဗလံုးဗေထြးေျပာလိုက္ေသးသည္..။ ပါးစပ္က စကားလံုး၏ အစပိုင္းတြင္ပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္.။ ေက်းဇူးတင္သည့္မ်က္ႏွာျဖင့္ တစ္ဖက္သို႔လွည့္ကာ ထြက္သြားေသာ ကာယလုပ္သားႀကီး၏ ညိဳေမွာင္ေသာ ေက်ာကုန္းက ဘူတာ႐ံုထဲက ပ်ားပန္းခတ္မွ်ထြက္လာေသာ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္..။
သူထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေအးတစ္လံုးႏွင့္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲမွာသည္..။ မွာထားတာေတြ ေရာက္မလာေသး ခင္. ဆိုင္ထဲက အမ်ားျပည္သူသံုးဖုန္းကိုသြားသည္.။
တယ္လီဖုန္းနံပတ္မ်ားကိုႏွိပ္...
"တီ.. တီ.. ဟဲလို ဗိုလ္မွဴးလားခင္ဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္ ဟိန္းလင္းထြန္းပါ... အခု ေနျပည္ေတာ္ဘူတာကို ေရာက္ပါၿပီ ခင္ဗ်.."
ဖုန္းခ်ၿပီး မိမိဝိုင္းမွာ ျပန္ထိုင္ကာ အေအးကို တစ္ငံုစုပ္လိုက္သည္..။
ေအာ္ ေနျပည္ေတာ္ ဆိုတာ ဒါႀကီးပါလား....။
ဘဝကေတာ့ စၿပီ ဟု စိတ္ထဲမွာ ေတြးလိုက္မိေတာ့သည္...။
----------------------------------ဆက္ပါဦးမည္------------------------------။



Saturday, August 30, 2014

ဘေလာ့ေဒး ႏႈတ္ဆက္စာ (သုိ႔) I ♥ Blogging


            ဘေလာ့ေဒး အမွတ္တရတဲ့..။ ေရးသူအမ်ားစုက မိမိတို႔ ဘေလာ့ဂါဘဝ ျဖတ္သန္းပံု အေၾကာင္းေတြ ေရးၾက၊ သားၾကသည္.။ ငမိုးမွာေတာ့ ေရးခ်င္သားခ်င္ေသာ္လည္း သြားကိုက္ေနသည္.။ ျဖစ္ပံုက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာကတည္းက သြားဆရာဝန္က အံဆံုးကန္႔လန္႔ ျဖစ္၍ မေပါ့ရန္ ေသခ်ာ မွာထားသည္.။ ေမာ္စကိုတြင္ ေနလာသည္မွာလည္း သဘက္ခါဆိုလွ်င္ ၃ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ ျဖစ္သည္။ တစ္ခါမွ ဒုကၡမေပးဖူးေသာ သြားက ယခု အခါမွ ထ၍ ဒုကၡေပးေလသည္..။
            တကယ္ေတာ့ ငမိုးေရးေသာ ဘေလာ့ေဒးသည္ ႏႈတ္ဆက္သည့္စာ ျဖစ္သြားႏုိင္သည္..။ မၾကာမီ ငမိုးလည္း မၿမဲေသာ သခၤါရတရားနဲ႔အတူ(တလြဲမေတြးပါနဲ႔) ေနရာမၿမဲပဲ ျပည္ေတာ္ျပန္ရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား..။ (မ်က္ရည္မခုိင္သူမ်ား ဆက္ဖတ္ဖို႔ စိတ္ကူးရွိလွ်င္ ပဝါႀကိဳေဆာင္ထားသင့္။) ငမိုးျပည္ေတာ္ျပန္ ၿပီဆိုၾကပါစို႔..။ အႀကီးႀကီး ေျပာရလွ်င္ ႏုိင္ငံျခား ဆုိတာႀကီးမွ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ျပန္လာသည္ေပါ့..။ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ကား မ်ားထဲမွ အတိုင္းဆိုလွ်င္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ European suit ဆိုတာႀကီးနဲ႔ မ်က္မွန္အနက္ကိုတပ္ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ၿပီး ေလဆိပ္ေပါက္ဝ တြင္လာရပ္ေသာ မာစီဒီးစ္ ကားေပၚသို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လိုက္သြားၿပီး ကုမၸဏီ ေထာင္႐ံုသာျဖစ္၏..။ သို႔ေသာ္ ငမိုးတို႔ကား ထိုသို႔မဟုတ္..။ ကီလို ၃၀ ဝင္ေအာင္ ထိုးသိပ္ထည့္လာေသာ ခရီးေဆာင္အိတ္ အႀကီးႀကီးႏွင့္ Hand carrier အိပ္ခပ္ႀကီးႀကီးကို လက္ႏွစ္ဖက္ကဆြဲ၊ လက္ပ္ေတာ့ထည့္သည့္ လြယ္အိတ္က တစ္ေစာင္းလြယ္ထားသည္ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ဒူးကို လာလာတိုက္၊ ကင္မရာအိတ္ကလည္း ဘယ္ဖက္မွာ တြဲလိုတြဲေလာင္းႏွင့္ အေတာ္ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း ႏုိင္ေသာ ခရီးျဖစ္ေပလိမ့္မည္..။ တစ္ခါ ဒီက ေဆာင္းဝင္ခါစ မပူမေအး အေနေတာ္ကေလးႏွင့္ ျပန္သြားၿပီး ေရႊတိဂံုေျမအေရာင္ တစ္ကိုယ္လုံး ေခၽြးမ်ားရႊဲေနမည္ ကိုလည္း ခံစားမိေသးသည္.။ တစ္ခါ ေရွ႕မွ စီနီယာမ်ား ေျပာၾကားခ်က္အရ
“မင္းတို႔ကို တပ္က FAW ကားႀကီးနဲ႔ လာႀကိဳမွာ.. ငါတို႔တုန္းကလည္း ဒီလိုပဲ.. ေအး ေဘးေဘာင္ေတြမ်ား သံေခ်းေတာင္ တက္ေနေသး”
ဆိုတာမ်ိဳးကလည္းရွိေသးသည္..။
“ေလဆိပ္ထဲမယ္ တန္းစီရဦးမွာ ငါ့ညီရ.. ေခၽြးတစ္လံုးလံုးနဲ႔ ဟိုလူသည္လူက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္သြားေသး ”
ဆိုတာေတြ..။
မည္သုိ႔ပင္ဆိုေစကာမူ ငမိုးမၾကာမီ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရေတာ့မည္ျဖစ္ပါသည္..။ ခ်ဴခ်ာတို႔ျပည္တြင္ ၃ ႏွစ္ တာကာလပတ္လံုး ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္း၊ ခင္ရာေဆြမ်ိဳးလုပ္လာရင္း တကယ္ပင္ အမ်ိဳးအရင္းအခ်ာေတြလို ရင္းႏွီး မိသည့္ သံေယာဇဥ္မ်ားက အျမတ္ပင္..။ တစ္လ ၂ ခါေလာက္ သားေတာ္ေမာင္ကို Internet ကေန လာၾကည့္သည့္ အေမေတာင္ ငမိုးျပလြန္းလို႔ ဘေလာ့ဂါေတြကို သိေနၿပီ..။
“ဟဲ.. အဲ့ဒါ ကန္ဒီခုိင္လား… ပိုေခ်ာလာတယ္ေနာ္…” “ဟယ္… ငါ့ကို ေဒၚက်ဴတီခ်က္တဲ့ ဟင္းေလးေတြ ျပပါဦး ခ်က္ၾကည့္ရေအာင္”  စသည္ျဖင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို နာမည္ႏွင့္လူ တြဲမိေနေလၿပီ..။
ငမိုး ဘေလာ့ဂါဘဝကို စကတည္းက ဒီလူ၊ ဒီလူေတြဆိုတာ တကယ့္ အမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည္..။ အန္တီတင့္၊ အစ္မဂ်က္၊ ေခ်ာကလတ္က်ဴးပစ္ေလး၊ အစ္မမဒမ္ကိုး၊ အစ္မကန္ဒီ၊ မိစံ၊ မပစ္၊ အစ္မျမတ္ၾကည္၊ ကိုလြင္ျပင္၊ ဦးအိကု၊ ကိုရင္၊ မွ်စ္၊ ဦးဟန္ၾကည္၊ သူႀကီးမင္း၊ ကိုမင္းဧရာ၊ မစႏိုး၊ အစ္မသူသူ၊ လက္ဝဲ၊ မကြန္၊ အစ္မ မိုးေငြ႕၊ ကိုအလင္းသစ္၊ ကိုေမာင္တစ္လံုး၊ ကိုေမာင္ႏွစ္လံုး၊ အစ္မ မိုးညခ်မ္း စသည္ျဖင့္ ဒီလူေတြကပဲ ကိုယ့္ကို အားေပး ႏွစ္သိမ့္လာတာျဖစ္သည္၊ ေဖးမ ကူညီလာၾကတာျဖစ္သည္..။
ကံဆိုးတာက ေခတ္ေျပာင္းသြားတာျဖစ္သည္..။ ငမိုးတို႔က ဘေလာ့ေခတ္မွာ ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီလား ဆိုတာလည္းေကာင္းေကာင္း မေတြးတတ္.။ ေသခ်ာတာကေတာ့ လက္ဝဲေရးသည့္ ပို႔စ္ထဲကလို ဘေလာ့ဆိုတာ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းသည့္ ေတာႀကီးမ်က္မည္းအရပ္ ျဖစ္ေနၿပီလား ဟုပင္ေတြးမိသည္။ အျခားသူကိုေမးစရာလို အေျဖကို ကိုယ္တိုင္သိၿပီး ျဖစ္သည္…။ ပိုမို Response ျမန္ေသာ၊ Facebook ေပၚမွာ  Emotions အားသန္ေသာ ငမိုးတို႔ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနသည္မွာ ထူးဆန္းေသာ အရာမဟုတ္၊ တစ္ေၾကာင္းေရး၊ ႏွစ္ေၾကာင္း ေရး ဆိုသည့္ “Status” ဆုိသည့္ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ဘာမွ မသက္ဆိုင္ေသာ စာတိုမ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနသည္မွာလည္း ထူးဆန္းေသာကိစၥ မဟုတ္ေပ…။
            ေနာက္ပိုင္းမွာ သူႀကီးမင္းတို႔၊ တီတင့္တို႔ ဦးေဆာင္ၿပီး ေရးဟယ္၊ ခၽြတ္ဟယ္ လုပ္ေတာ့မွ ဘေလာ့ေလး လူျပန္စည္လာျခင္းျဖစ္သည္..။ ဒါေတာင္ ယခင္က Comments ၂၀၊ ၃၀ သမားက ေလးငါးေျခာက္ခုႏွင့္ တင္းတိမ္ သြားၾကရတာ မ်ားသည္.။ ယခင္က ၁၀၊ ၁၅ သမားမ်ားကေတာ့ ယခုအခါ နပ္မမွန္ခ်င္ေတာ့..။ အရင္ ေရးဖူးေသာ က်ဳပ္တို႔အသိုင္းအဝုိင္း ဆိုသည့္ ကဗ်ာေလး အတိုင္းမူ ကြန္မန္႔ဟူသည္ ဘေလာ့ဂါ အတြက္ စာမူခ သာ ျဖစ္သည္..။ စာမူခ နည္းလာေသာအခါ စာေရးရန္ စိတ္မပါၾကေတာ့..။
            ဒီအခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ အစ္မကန္ဒီ၊ သူႀကီးမင္း၊ အစ္မ မိုးေငြ႕၊ အန္တီတင့္တို႔ကေတာ့ ေလးစားစရာ ျဖစ္သည္..။ ဘယ္သူေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ပို႔စ္ေတာ့ ပံုမွန္တင္ၾကသည္..။ ေလာကႀကီးမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ မိမိအလုပ္ကိုသာ အာ႐ံုထားသူသည္ ေအာင္ျမင္သူ ျဖစ္သည္..။ ဘေလာ့ေလာကထဲမွာ ငမိုးတစ္ေယာက္ မေအာင္ျမင္သည္မွာ ထိုသို႔အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္သည္.။ သို႔ေသာ္ အထက္ပါ ေအာင္ျမင္သူမ်ား မိမိ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိပါလ်က္ႏွင့္ မိမိ က်န္ခဲ့သည္ကို ေတြးမိေသာအခါ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရေတာ့သည္..။
            တကယ္ေတာ့ မၾကာခဏေတြးမိသည္မွာ ငမိုးအေနျဖင့္ ဒီလူမ်ားကို သတိရေနမည္ ဆိုတာသာ ျဖစ္သည္..။ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသြးေၾကာင္ေနတာလားဟု ေမးမိတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျပန္ က်ိန္ဆဲမိသည္..။ မင္း စစ္သားမဟုတ္ဘူးလား ဆိုသည့္စကားက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးမိသည့္ စကားျဖစ္ေလသည္.။ အြန္လိုင္း မရွိတဲ့ အရပ္ေရာက္သြားေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္ပါသနည္း..။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ပါ..။ လက္ရွိ အသက္ ၂၅ တြင္ အသက္ ၂၀ ေလာက္က Offline ဘဝႏွင့္ ေနလာသည္မဟုတ္ပါလား..။ တရားသေဘာအရ ၾကည့္ရင္ အားလံုးက ဧည့္သည္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေလသည္..။ အားလံုးက သခၤါရေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္ေလသည္.။ သို႔ရာတြင္ ပါရမီ မရင့္ေသာ ငမိုးသည္ ဘေလာ့ဂါဘဝဟူေသာ သခၤါရေလးကိုမူ ေႏွာင္ဖြဲ႕တြယ္တာမိေနေလသည္.။
            ဤစာကိုေရးေနခ်ိန္တြင္ ငမိုးစိတ္၌ ဘာကိုေျပာလိုသည္ ထုတ္ေျပာ၍ မရ..။ သို႔ရာတြင္ ရင္အတြင္း၍ ေျပာစရာ အျပည့္ရွိေလသည္..။ သို႔ေသာ္ တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ ထြက္မလာ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ငမိုး အခ်ိန္ရသည့္အခါတိုင္း အင္တာနက္ လိုင္းမိသည့္အခါတိုင္း ကိုယ္တုိင္ ျပဳျပင္သံုးစြဲခဲ့ေသာ Blog Template ေလးကို ျပန္ၾကည့္မိေပမည္။ ယခင္က အမွတ္တရမ်ားစြာရွိေသာ ဘေလာ့ပို႔စ္တို႔ကို ျပန္ဖတ္မိေခ်မည္..။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းစြေသာ အေလ့အထ ျဖစ္သည့္ တဂ္ပို႔စ္ေလးမ်ားကို ျပန္ဖတ္ရင္း သက္ျပင္းခ်မိေပမည္.။ ငမိုး အိမ္ေထာင္ရက္သား က်ေသာ အခါတြင္မူ ငမိုး၏ ခ်စ္စြာေသာ သားငယ္၊ သမီးငယ္တို႔ကို “အေဖ႐ုရွားမွာ ရွိတုန္းက ဘေလာ့ေတြေရးခဲ့တယ္ကြ အဲဒီတုန္းက …” ဟု အစခ်ီ၍ တစ္ခ်ိန္က မိမိတို႔အသံမ်ားျဖင့္ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္ခဲ့ေသာ ဘေလာ့ရြာႀကီးအေၾကာင္း ေဆြးေဆြးျမည့္ျမည့္ျဖင့္ စၿမံဳ႕ျပန္မိေပမည္…။
တကယ္ေတာ့ အားလံုးကို ႏႈတ္မဆက္ပဲ တိတ္တိတ္ကေလး ျပန္ထြက္သြားမည္ဟု ရည္ရြယ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္.။ မိမိႏွင့္ ညီအစ္ကိုလိုေနေသာ ကိုအလင္းသစ္တို႔ကေတာ့ သိၾကမည္ျဖစ္သည္.။ ဘာပဲေျပာေျပာ ယေန႔တီတင့္ ေက်းဇူးျဖင့္ ေရးျဖစ္သြားေသာ ဘေလာ့ပို႔စ္သည္ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ေသာ ပို႔စ္ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္..။ ဘဝ ႏွင့္ ဆႏၵ ထပ္တူမက်ျခင္းေၾကာင့္ဘေလာ့ရြာမွ လက္ျပႏႈတ္ဆက္သူႏွင့္ ဘေလာ့ရြာတြင္မိမိသေဘာအတုိင္း က်န္ေနခြင့္ရွိသူ က်န္ခဲ့သူႏွင့္ ခ်န္ခဲ့သူ မည္သူ ပိုလြမ္းသနည္းၿပိဳင္ၾကစတမ္း ဆိုပါလွ်င္….။

ေတာ္လို႔မဟုတ္ ၊ ေပ်ာ္လို႔မဟုတ္
တတ္လို႔ မဟုတ္ ၊ ငတ္လို႔မဟုတ္.
၀ါသနာတစ္ခုကိုထမ္းပိုးထားတဲ့
လူတန္းေစ့ ဦးေႏွာက္ပိုင္ရွင္မ်ားရယ္ပါ...။

က်ဳပ္တို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ..
အယ္ဒီတာမရွိ ၊ ေကာ္ပီၾကမ္းမရွိ
ေလထန္ကုန္းမရွိ ၊ စာမူခမရွိ
စာဖတ္သူက အယ္ဒီတာ..
Comment ဆိုတာ စာမူခ..
ေၾကာ္ျငာဆိုတာမရွိ..
ေမာ္ဒယ္ ဆိုတာ နတၱိ..
ကိုယ္တိုင္ေတြး
ကိုယ္တိုင္ေရး
ကိုယ္တိုင္ေရြး
ကိုယ္တိုင္ တည္းျဖတ္
ကိုယ္ပဲဓါတ္ပံုဆရာ
ကိုယ္ပဲ ေမာ္ဒယ္
ကိုယ္ပဲ သတင္းေထာက္
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျပန္အင္တာဗ်ဴး...။

ဒါေပမယ့္ 
က်ဳပ္တို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ
အခ်င္းခ်င္းေဖးမ...
ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြလို..
သူေပ်ာ္ရင္ကုိယ္ေပ်ာ္.
ကိုယ္၀မ္းနည္းရင္ သူစိတ္မေကာင္း..
သကၠရာဇ္ေတြေဟာင္းခဲ့ၾကတယ္...
ဒီလစာမူမပါလို႔ ၀မ္းမနည္းရဘူး..
မဂၢဇင္းတိုက္သြားဖို႔ လမ္းစရိတ္မကုန္ရဘူး..
တစ္နယ္တစ္ေက်းကိုေရာက္ေနသူေတြေတာင္..
အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံ ကုန္သြားလို႔၀မ္းမနည္းဘူး..
C Box က ႏႈတ္ဆက္စကားေတြနဲ႔ ၿပံဳးေပ်ာ္လို႔ရေသးတယ္..
က်ဳပ္တို႔ မွာ အေသြးအသားရွိတယ္
စံခ်ိန္မွီ ရင္ခုန္သံေတြရွိတယ္..
အဆင့္မီ.ခံစားခ်က္ေတြရွိတယ္..
အႏုပညာ ဆိုတာ ...
က်ဳပ္တို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာလည္း 
ျပည့္ျပည့္၀၀ျမင္ရမယ္...။

ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းထဲမွာ
က်ဳပ္တို႔က 
ကမာၻ႔ရြာေမာင္ႏွမေတြ...
စာေပနယ္က ခြဲထြက္လာသူေတြ..
ေပမီေဒါက္မီ ခံစားတတ္သူေတြ..
ကမာၻ႔ေဂဟ စနစ္မွာမပါ၀င္တဲ့
ပီတိစားသတၱ၀ါေတြေပါ့...
အဲဒါ...
က်ဳပ္တို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း...။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
၃၀-၈-၂၀၁၄
(စေနေန႔)



Sunday, August 24, 2014

ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ေျပာတဲ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း (၁)



ကၽြန္ေတာ္ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ စာေရးသူတစ္ဦးျဖစ္လာႏုိင္သလား..??
ဒီေမးခြန္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေမးမိတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္.။ ေမးမိတုိင္းလည္း အေျဖဟာ တစ္ခုပဲ ထြက္လာပါတယ္..။ ဟုတ္ကဲ့.. မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတဲ့ အေျဖပါ..။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလြန္အားနည္းတဲ့ ကိုယ္ပိုင္မူဟန္တစ္ခုပဲရွိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မ်ားမ်ားဖတ္ေလ့ရွိတဲ့(သို႔) လတ္တေလာ ဖတ္ေလ့ရွိတ့ဲ စာေရးသူေတြရဲ႕ အာေဘာ္ေတြ၊ ေရးဟန္ေတြက ေရးလက္စ စာထဲမွာ စိမ့္သြားတတ္တာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ PC မွာေရးခဲ့တဲ့ "ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ် ျပန္ေျပာျပပါ့မည္" ဆိုတာ ဆရာမင္းလူေရးတဲ့ အေသာပံုစံနဲ႔ တူေနတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးက ေျပာဖူးပါတယ္.။ ထို႔အတူပဲ ဘေလာ့မွာေရးဖူးတဲ့ ေဆာင္ပါးအခ်ိဳ႕ "သေဘာေလာက္ေျပာရရင္" "ေပါက္ကရဘေလာ့ေဒး" စတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕လက္က အေသာ့ အေထ့နဲ႔ ခပ္ျမဴးျမဴးစာေတြ ေရးေနတာကိုေတြ႕မွာပါ..။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မူပိုင္ေရးဟန္က အဲဒီလိုမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး..။ ကၽြန္ေတာ့္စာေရးတဲ့ပံုစံဟာ ရင္ဖြင့္တဲ့ ပံုစံ၊ ခံစားခ်က္ကုိဦးစားေပးတဲ့ပံုစံ၊ အေဆြးဇာတ္ပံုစံေရးတာမ်ိဳးပါ..။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ေရးဟန္ဆိုတာလည္း ကိုယ္ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့/ အဖတ္မ်ားခဲ့တဲ့ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ အာေဘာ္ေတြေပါင္းစပ္ လာရာကေန ထြက္လာတာပဲမဟုတ္လား..။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ငမိုး ဆိုတဲ့ ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ ထည့္ေရးတဲ့ပံုစံက ဆရာႀကီး ေမာင္ထင္ရဲ႕ ငဘကို အလြတ္နီးနီးရတဲ့ ငယ္ဘဝကတည္းက စိတ္ထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ေရးဟန္က အလိုအေလ်ာက္ ပံုေပၚေနမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္..။
ပထမဆံုး စာစေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္မိၿပီး စေရးတဲ့ ဝတၱဳတိုကေန စာမ်က္ႏွာ ၃၀၀ ေက်ာ္တဲ့ ဝတၱဳရွည္တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားပါတယ္...။ ကၽြန္ေတာ့္လက္က ဝတၱဳတိုေရးဖို႔ အင္မတန္ခက္ပါတယ္.။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ ေမးရရင္ အစပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္က စာကိုေရးတာျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာကေရးတဲ့ ဝတၱဳေနာက္ကို လိုက္ပါခံစားသူ ျဖစ္သြားတတ္လို႔ပါ..။ ဝတၳဳထဲမွာ ခ်စ္ေရးဆိုတဲ့အခါ ေရးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေခၽြးေတြျပန္ၿပီး ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ ျမန္ေနတတ္တယ္.။ ဝတၱဳထဲမွာ ေဒါသထြက္စရာႀကံဳတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္မွာ အသက္ရႈေတြၾကမ္းေနတတ္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ဝတၱဳတိုင္းကို ႀကိဳတင္ Frame ခ်ထားေလ့မရွိသလို၊ အၾကမ္းလည္း ေရးေလ့မရွိပါဘူး..။ တစ္ခါတည္း လက္တန္းေရးပါတယ္.။ အဲ ေရးတဲ့အခါလည္း ငါ့ဇာတ္လမ္းက ဘယ္လို သိမ္းမယ္ဆိုတာကိုယ္တိုင္ဆံုးျဖတ္ ထားျခင္းမရွိပဲ.. ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေရးတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ဇာတ္သိမ္းသြားတတ္တာမ်ိဳးေပါ့..။ Psycho စစ္တဲ့ အရာရွိက ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပင္စြဲမ်ားသူ လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးဖူးပါတယ္.။
ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ္ ပ႐ိုစာေရးသူတစ္ဦး ျဖစ္မလာႏုိင္တဲ့ အျခားအေၾကာင္းတစ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ေတာ့မွ ဖိအားတစ္ခုေၾကာင့္စာေရးတတ္ေလ့မရွိပါဘူး..။ ဘယ္ေန႔ဘယ္ေန႔မွာ စာမူအၿပီးေရးထားေပးပါ ဆိုတဲ့ ဖိအားတစ္ခုေၾကာင့္ ညွစ္ထုတ္ရတဲ့ စာကို လန္ျပန္ထြက္ၿပီး လူတိုင္းက သေဘာက်ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ပါရမီမပါခဲ့ပါဘူး..။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ထြက္ခဲ့တဲ့ ကိုကိုးအိမ္(မႏၱေလး) စီစဥ္တဲ့ "စကားဝါပန္းတို႔ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာမ်ား" စာအုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္စာမူ တစ္ပုဒ္ပါပါတယ္..။ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေဝးေတာ့ ပရိသတ္မေျပာနဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ေပါ့.။ (ကိုကိုးအိမ္ကလည္း စာအုပ္ပို႔ခိုင္းရင္သာ ဟိုေရႊ႕သည္ေရႊ႕လုပ္မယ္ ..။ စာမူေတာင္းတုန္းက ေန႔ဂ်ီ၊ ညဂ်ီ နဲ႔ပါ...။) ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးခ်င္တ့ဲအခါ ဘယ္လိုဖိအားေပးေပး စာေကာင္းေကာင္းေရးလို႔ မရႏုိင္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္စာေရးခ်င္စိတ္ရွိတဲ့အခါမွာလည္း မနက္ျဖန္ စာေမးပြဲႀကီးရွိတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ စာအုပ္ပိတ္ၿပီး ထေရးခ်င္ေရးတာမ်ိဳးပါ..။
မင္းေရးတဲ့ စာေတြကို သိမ္းထား၊ ဥထားေလ လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က အႀကံေပးပါတယ္..။ ဟင့္အင္း.. ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ စာတစ္ပုဒ္ေရးၿပီးရင္ သိမ္းထားတာမ်ိဳးလံုးဝ မလုပ္တတ္ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ Blogger ေလ..။ Online ကစခဲ့တဲ့ စာေရးသူေလ..။ Online က ပရိသတ္အတြက္ ဦးစားေပးပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးၿပီးတာနဲ႔ စာလံုးေပါင္း၊ သတ္ပံု၊ စာစီထားတာ ဘာညာ စစ္ၿပီးတဲ့အခါ အြန္လိုင္းေပၚ တန္းတင္တာပါပဲ..။ ဒီစာေလးကေတာ့ ေကာင္းလို႔ ဘယ္အတြက္ခ်န္ထားလိုက္မယ္၊ ဥထားလိုက္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မလုပ္တတ္ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေရာက္ ေမၿမိဳ႕မိုး ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ေလးကေန၊ ေႏြမိုး၊ မိုးသက္ဦးလြင္ ဘေလာ့ ေျပာင္းလဲၿပီးတဲ့ အထိ၊ လက္တြဲေခၚခဲ့ၾကတဲ့ စီနီယာ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ေက်းဇူးတင္ေနမိမွာပါ.။ ပရင့္ဖက္ကိုကၽြန္ေတာ္ ကူးေကာင္းကူးမိပါလိမ့္မယ္..။ ဒါေပမယ့္ ပ႐ိုမဆန္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔ပဲ အေပ်ာ္တမ္းစာေရးသူတစ္ဦးဘဝနဲ႔ပဲေပ်ာ္ေမြ႕ေနဦးမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေမးခင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္ဝန္ခံထားလိုက္ပါတယ္...။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
 



ယေန႔အလြဲမ်ား



စားပြဲတြင္ထိုင္၊ ငုတ္တုတ္မႈိင္၍
ငူငုိင္ေလးတြဲ႕၊ ခံုကို ႏွဲ႔သည္
ကင္းမဲ့အာ႐ံု၊ စိတ္အစံုသည္
ဘယ္ဘံုသုိ႔ေရာက္၊ ဘယ္သို႔ေပ်ာက္ဆဲ
ဟိုေရာက္သည္ဝင္၊ မွန္းမျမင္ပဲ...
လန္းရႊင္မရွိ၊ စိတ္ပ်က္မိသည္....။

ခ်က္ေဘာက္ကိုဖြင့္၊ "သူ႔"သံစြင့္လည္း
သူႏွင့္တူရာ၊ အေရာင္ဝါပင္
ျမင္တာမရွိ၊ ကင္းနတၱိမို႔
မၾကည့္ျပန္ပိတ္၊ ခလုတ္ႏွိပ္သည္...။

Home page ကုိဝင္၊ မဲမဲျမင္ရာ၊
Like ကိုသာႏွိပ္
"ဘယ္" ဟာ "ဘာ" ဟု၊ အာ႐ံုျပဳမိ
ယခုပင္လွ်င္၊ ယခင္အေႏွာင္း
ပို႔စ္အေဟာင္းေတြ၊ ျပန္ေျပာင္းတက္လာ
Home ပါ ျပန္ပိတ္...။

ထုိင္ရာမွထ၊ သက္ျပင္းခ်၍
ခဏတစ္မ်ိဳး၊ ထမင္းအိုးကို
အမိုးဖြင့္လွပ္၊ ၾကည့္ႏွင့္အပ္လွ်င္
ပလပ္မထိုး၊ ႀကိဳးလည္းမတပ္
မက်က္ေသးသည္၊ ျမင္မိၿပီမို႔
ငိုရီအခက္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ "ႏွက္" ၍
စိတ္ပ်က္က်ိန္ဆဲ၊ ဘဝင္မဲ၏။

အဆာေျဖေဖ်ာက္၊ ေရပင္ေသာက္အံ့
တစ္ေဖ်ာက္ေပၚဆဲ၊ အေတြးထဲေၾကာင့္
ေရခဲေသတၱာ၊ သြက္လက္စြာဖြင့္
သို႔ရာထပ္ႀကံဳ၊ ေရလည္းကုန္ေန
အငံုေဒါသ၊ ပြင့္ထြက္ရၿပီ
ေဘးကဘီဒို၊ ေရႊစိတ္ညိဳ၍
အေျခကို ပိတ္ကန္၊ ေျခသည္းလန္၏ ။

ထိုစဥ္ခဏ၊ သတိရသည္
ႏွာဝေဆာင့္တိုး၊ ေညွာ္နံ႔ဆိုးေၾကာင့္
ဟင္းအိုးတည္၍၊ သတိေမ့ခဲ့
ဤေန႔အဖို႔၊ ကံဆိုးကိုယ့္တြင္
စားဖို႔မျမင္၊ ကံမဝင္ခဲ့
ဤတြင္တစ္ခန္း၊ နားစတမ္းဟု
ေရာ္ရမ္းတိုးလွ်ိဳး၊ ၾကမၼာဆိုးေၾကာင့္
ေခါင္းထိုး၍သာ အိပ္ေတာ့မည္...။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
(စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေရးထားတာဗ်ာ..။ အသံုးအႏႈန္းေတြ မဆီေလ်ာ္ရင္ သည္းခံၾကပါ. )
 



Friday, August 22, 2014

ညေန

Photo:google

ညေနဆည္းဆာ၊ ေရာင္နီဝါလည္း
ေဂါယာစြန္းသို႔ခိုေခ်ၿပီ...။

အိပ္ရာတန္းတက္၊ အိုေက်းငွက္လည္း
ပ်ံတက္ခရီးဆံုးေလၿပီ...။

လုပ္ငန္းခြင္နား၊ ယာသမားလည္း
ခိုင္းႏြားတစ္ရွဥ္းျဖဳတ္ေလၿပီ...။

သုိ႔စဥ္ခါလွ်င္
ဇရာယြင္းယို၊ အဘိုးအိုသည္
႐ိုးတိုေဆးတံ၊ ခံတြင္းႏွံလ်က္
ထက္ယံအာကာ၊ တိမ္ဝဠာမွ
ေရာင္ဝါနိဂံုး၊ စက္ဝန္းဆံုးသို႔
ႏွလံုးသြင္းခ်၊ သံေဝဂျဖင့္
သက္မ အဟိုက္၊ သက္ျပင္းရိႈက္စဥ္
လွ်ံတိုက္ဂုဏ္သြန္း၊ ဖန္ေနဝန္းလည္း
မတြန္းဖယ္သာ၊ အေနာက္ရြာသို႔ 
ကြယ္ကာစံုးစံုးျမဳပ္သတည္း... ။


~မုိးသက္ဦးလြင္ ~
၂၂-၈-၂၀၁၄
11:34 PM.



 

My Blog List

အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး

ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္...