Follow me on facebook

ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Tuesday, June 21, 2016

မႏွင္ဘဲေနာက္လွည့္ျပန္ခဲ့သည္


မႏွင္ဘဲ ေနာက္လွည့္ျပန္ခဲ့သည္...
မိုးသက္ဦးလြင္

            Marshell အမွတ္တံဆိပ္ နားၾကပ္ကို နားမွာတပ္လိုက္သည္..။ ဒီလိုအခ်ိန္ဆိုရင္ မိုးလြင္ လုပ္ငန္း စၿပီ..။ ကြန္ပ်ဴတာ ဒက္စ္ေတာ့ပ္ ေပၚက အသံဖမ္း ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေလး၏ အိုင္ကြန္ကို ေမာက္စ္ႏွင့္ ဒဘယ္ကလစ္ ခပ္သြက္ သြက္ကေလးဖြင့္လိုက္သည္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကမွ မိုးလြင္၏ စတူဒီယို က ကြန္ပ်ဴတာေတြကို လိုအပ္သည့္ အသံဖမ္းပစၥည္း ႏွင့္ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ားျဖည့္ထားေတာ့ သြက္လက္ေနလိုက္တာ...။
            နားထဲက ၾကားေနရသည့္အသံကို နားစိုက္နားေထာင္၍ လိုအပ္သည္မ်ား ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ရသည့္ Mixing အလုပ္ကေတာ့ လြယ္ေတာ့မလြယ္..။ ဂီတသေဘာတရားမ်ားႏွင့္ စတူဒီယိုသံုးပစၥည္းမ်ားကို နားလည္ မွအဆင္ေျပသည္။ တကယ့္တကယ္တြင္ စတူဒီယိုသံုးပစၥည္းမ်ားက တန္ဖိုးမနည္းလွ..။ ပစၥည္းေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသလို စတူဒီယို တစ္ခုလွ်င္ သိန္းရာေက်ာ္ကုန္က်သည္။ မိုးလြင္အခန္းေလးကေတာ့ ေစ်းႏႈန္းအရ သင့္တင့္ၿပီး လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္မည့္ ပစၥည္းအေသးေလးမ်ားႏွင့္ အမ်ားစုကိုေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာသံုးသက္သက္ပါဝင္သည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေလးႏွင့္သာ ျပန္လည္ တည္းျဖတ္သည္..။ ဤသည္ကိုပင္ သည္ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ ေလးကို ၄၉၉ ေဒၚလာေပးဝယ္ လိုက္ရသည္။
            အာ.. တကယ္ခ်ာတိတ္ပဲ.. ဒီနားမွာ တံေတြးၿမိဳတဲ့အသံပါလာေသးသကိုး..။ လက္ရွိသီခ်င္းကို Mix down ဆြဲေနရင္း အဆိုေတာ္ေကာင္ေလး၏ တံေတြးမ်ိဳသံပါလာေသးသည္။ အတီးပိုဒ္တြင္မို႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ျဖတ္ထုတ္ လိုက္ရ၍ ေတာ္ေသးသည္။  အဆံုးကို Fade out ႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တိုးရင္း ေပ်ာက္သြားေအာင္ လုပ္..။
            သီခ်င္းျပင္ေနရင္း Lazy Club တီး၀ိုင္းမွ ဂစ္တာသမား ဆရာႏုိင္ေဇာ္ေရးသည့္ စာတစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရ မိျပန္သည္။ သူ႔တပည့္မ်ားတီးခတ္ေနစဥ္ သူက သီခ်င္းႏုတ္စာရြက္မွာ FADE လို႔ စာလံုးအႀကီးမ်ား ျဖင့္ အဆံုးသတ္မွာ ေရးထားသတဲ့..။ Fade ဆိုတာက သီခ်င္းအဆံုးမွာ အသံမသတ္လိုက္ဘဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တိုးၿပီး ေပ်ာက္သြားသည့္ ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္သည္..။ အသံဆံုးပစ္လိုက္ၿပီး တီးလံုးျဖင့္ဆံုးသြားသည္ကိုေတာ့ Fine လို႔ ေရးေလ့ရွိသည္။ ဆရာႏုိင္ေဇာ္ ထိုသို႔ေရးထားေတာ့ ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္သည့္ တပည့္ေက်ာ္မ်ားက ေကာ့ဒ္ ေရးထားသည္ မွတ္ၿပီး F.. A.. D.. E ေကာ့ဒ္ေလးခုကို ဆက္တိုက္ တီးခတ္လိုက္ၾကသတဲ့..။ ဖတ္တုန္းက မိုးလြင္မွာ ရယ္လိုက္ရတာ...။
            လြင့္သြားေသာစိတ္ကို ျပန္စုစည္းၿပီး အလုပ္ထဲမွာ ႏွစ္ထားလိုက္သည္။ ဒီအလုပ္က စိတ္ပ်ံ႕လြင့္၍ အဆင္မေျပ.။ စိတ္ႏွစ္ထားမွ စူးစိုက္မႈ ေကာင္းမည္၊ ထိုမွသာ မိမိဖန္တီးေသာသီခ်င္း မ်ား၊ ဂီတမ်ား တန္းဝင္မည္..။ အဆင္ေျပမည္..။  
            စိတ္ႏွစ္လိုက္ေတာ့ နာရီဝက္ေလာက္အၾကာမွာ Beta အဆင့္ေလာက္ ျဖစ္မည့္ အၾကမ္းထည္ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ရသည္..။ မနက္ျဖန္ အဆိုေတာ္လာမွ ျပၿပီး ႀကိဳက္မႀကိဳက္ ျပန္ေမးရဦးမည္..။ ခဏနားၿပီး ေျခဆန္႔ လက္ဆန္႔လုပ္ဖို႔ အခန္းက်ဥ္းေလးအျပင္ကိုထြက္လိုက္ေတာ့ ညီေတာ္ေမာင္က အလိုက္သိစြာ ေဆးလိပ္ႏွင့္ မီးျခစ္ကို ကမ္းရင္း စကားဆိုသည္..။
            "ခုနက ကိုမိုး အထဲ၀င္ေနတုန္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လာေသးတယ္..။ ေခ်ာတာမွ မႈံေနတာပဲ..။ ခဏေစာင့္ေနေသးတယ္.။ ကိုမိုး အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္ဆိုလို႔ မနက္ျဖန္မွ လာမယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတာ ခုတင္ပဲ."
            "ေဟ့ေကာင္.. အငယ္ေကာင္.. စားခ်င္တာစား အာ႐ံုေတာ့ လာမစားနဲ႔..."
            အထိုင္မ်ား၍ ဇက္ေၾကာတက္ေနျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ေပါက္ေနသည့္အထဲ အငယ္ေကာင္က ေနာက္သလိုလို လုပ္ေနသည္...။
            "အာ.. ဟုတ္တယ္ ကိုမိုး ကၽြန္ေတာ္မေနာက္ဘူး.. အတည္ေျပာေနတာ...ေနာက္က လိုက္ၾကည့္ရင္ ေတာင္ မီဦးမယ္ထင္တယ္.. "
            ဒီေကာင့္ပံုစံၾကည့္ရတာေတာ့ အတည္ေျပာေနသည့္ပံုပါ.။
            "ေနာက္ကေတာ့ လိုက္မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး..။ သီခ်င္းအပ္မလို႔လာတာေနမွာေပါ့ မနက္ျဖန္လာရင္ ေတြ႕မွာေပါ့ကြာ... "
            ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားကို ဟူး ကနဲ မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္..။
            ဘာရယ္မဟုတ္..။ အမွတ္မထင္ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည့္ လမ္းေထာင့္မီးပြိဳင့္က မီးလံုးကေလး ဝါေနသည္...။ သတိထားပါဆိုသည့္ သေကၤတ၊ မီးမနီခင္ ေရာက္ရာအရပ္မွာ ရပ္ထားလိုက္သင့္ေသာ အခ်က္ျပ.။ ထံုးစံအတိုင္း မီးမနီခင္ အျမန္ျဖတ္ေမာင္းၾကသည့္ ဆိုင္ကယ္၊ ကားမ်ားက သံုးေလးငါးစင္းမက...။ တစ္ဖက္က မီးစိမ္းေၾကာင့္ အရွိန္ျမွင့္ေမာင္းဝင္လာသည့္ ယာဥ္မ်ားႏွင့္ ပြတ္ကာသီကာ...။ ဆဲေရးတိုင္းထြာသံ မ်ားၾကားလိုက္မိေလသလား ထင္လိုက္မိသည္..။ မတိုက္မိတာပင္ကံေကာင္း..။
            ခုေတာ့ မီးပြိဳင့္ကေလးနီသြားၿပီ... ။ ေစာေစာက တစ္ဖက္ျခမ္းလမ္းမွ မီးနီစဥ္က ရပ္ထားေသာ ယာဥ္မ်ားကား မီးစိမ္းေသာေၾကာင့္ ဥဒဟို ေျပးလႊားလ်က္.။
-----------------------------------------------------------------------------------------------
            "ဆိုးေတာ့ မဆိုးဘူးဗ်..။ ဒါေပမယ့္ အသံနည္းနည္းေျခာက္ေနသလားလို႔.."
            " Reverb(လိုဏ္သံ) မွာ Wet(အသံစိုစြတ္မႈ) နည္းနည္းေလွ်ာ့ထားလို႔ပါ.။ Delay (ေနာက္တြဲသံ) လည္း နည္းနည္း ျပန္စြက္ေပး မယ္ေလ.။ ဒါက အၾကမ္း"
            "ေအာ္..."
            အဆိုေတာ္ခ်ာတိတ္က သူ႔သီခ်င္းသူ နားေထာင္ၿပီး သေဘာအေတာ္က်ေနသည္.။ ေနာက္ကို ျပန္ျပန္ပို႔ ၿပီး သံုးေလးေခါက္ ျပန္နားေထာင္ေနသည္.။
            "ကၽြန္ေတာ္ တံေတြးၿမိဳတာ အသံနည္းနည္းထြက္သြားတယ္ထင္တယ္..အဲဒါမပါေတာ့ဘူးေနာ္.."
            "ဟုတ္တယ္ အဲဒါ..ျဖတ္ထုတ္လိုက္တယ္"
            "ဟဲဟဲ. ေက်းဇူးပါ ကိုမိုးႀကီး..။ ဒါဆို အေခ်ာက ဘယ္ေန႔ရမလဲ..."
            "မနက္ျဖန္ညေနပိုင္းေလာက္ လာခဲ့ေလ ညီ... ကိုယ္အၿပီးလုပ္ၿပီး စီဒီပါ ခုတ္ထားေပမယ္..။ ရိႈးပြဲမွာပါ ဆိုလို႔ရေအာင္ တီးလံုးသပ္သပ္ပါထည့္ထားေပးမယ္.."
            "ဟုတ္ကဲ့ကိုမိုးႀကီး.. မနက္ျဖန္က်မွပဲ လက္ဖက္ရည္တုိက္ေတာ့မယ္..."
            "ေအာ္ ရပါတယ္ကြာ..."
            အဆိုေတာ္ေကာင္ေလးက ေျပာေျပာဆိုဆုိျဖင့္ ထသည္...။
            သူျပန္သြားမွ အခန္းအျပင္ထြက္ၿပီး ေဆးလိပ္ကို ပါးစပ္တြင္တပ္၍ မီးညွိလုညွိခင္တြင္...
            "ကိုမိုး.. ဒီမွာဧည့္သည္..."
            အငယ္ေကာင့္အသံၾကား၍ အေပါက္ဝဖက္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္...။
            ပါးစပ္မွာတပ္ထားေသာ ေဆးလိပ္ျပဳတ္က်သြားသည္..။
            "ေရႊရည္... ေရႊရည္မဟုတ္လား..."
            "ကိုမိုး..."
            ရင္ထဲမွာ ၿငိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားၿပီးကာမွ ဗံုးတစ္လံုးအနီးကပ္ေပါက္ကြဲသြားသလို ဆူညံသြားၿပီး တစ္စံုတစ္ခု ကို သတိရမိလိုက္ေသာေၾကာင့္ အေတြးေရာ လူပါ ယာယီရပ္တန္႔သြားသည္..။
            "ရွာလိုက္ရတာ ကိုမိုးရယ္... ေရႊရည္ ၿပီးခဲ့တဲ့ လကမွ ဂ်ပန္က ျပန္ေရာက္တယ္...။ ကိုမိုး ေနႏုိင္တယ္ေနာ္.. လံုးဝ အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘူး..."
            "မဟုတ္ဘူး ေရႊရည္.. ကိုယ္ရွင္းျပမယ္.."
            "ဆင္ေျခေတြမေပးပါနဲ႔ ကိုမိုး.. လူလာတာေတာင္ ထိုင္ပါဦးမေျပာဘူး..။ ေရႊရည္ထိုင္လို႔ရတယ္မဟုတ္ လား..."
            ေရႊရည္က ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ေဘးကခံုတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေျပာရမည့္ စကားစ ျပတ္ သြားသည္...။
            "ကိုယ္တို႔ အျပင္သြားၿပီး တစ္ခုခု စားရင္းနဲ႔ စကားေျပာၾကတာေပါ့ ေရႊရည္..."
            "ေကာင္းသားပဲ.. ေရႊရည္ကားပါလာတယ္..ဒီေန႔ေတာ့ ကိုမိုးကို ေရႊရည္ေကၽြးပါ့မယ္..."
            တစ္ခ်ိန္က ႏွလံုးသားခ်င္းအရင္းႏွီးဆံုး လူႏွစ္ဦးမို႔ ထူးထူးျခားျခား မျငင္းမိ...။ ေရႊရည့္ကို ေတြ႕လိုက္စဥ္ က မိမိရင္ထဲမွာ လိႈက္ကနဲေပ်ာ္ျမဴးသြားတာ..။ ရင္ခုန္သံေတြ ေျဗာင္းဆန္သြားတာ ေရႊရည္သိမည္ ထင္သည္။ သူသိမွာပါ..။ သိေနမွာပါေလ..။
            ေက်ာင္းက အိုင္တီေမဂ်ာမွာ ကြင္းျဖစ္သည့္ မႏၲေလးသူ ေရႊရည္ႏွင့္ သပိတ္က်င္းက ေက်ာင္းလာတက္သည့္ ေတာသား မိုးလြင္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု ခ်စ္သူ ျဖစ္သြားၾကသည္ဆိုသည္မွာ ျပန္ေတြးတိုင္း ရင္သိမ့္တုန္ရဆဲ..။ မိမိက အႏုပညာႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ၀ါသနာထံုလြန္းလွသည္။ က်န္တာ မက္ေလာက္စရာ ဘာမွမရွိ.။ ေရႊရည္ကေတာ့ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာသေလာက္မိဘမ်ားက မႏၲေလးမွာ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးေတြ..။ ေက်ာင္းနီးခ်ဳပ္စပ္ထိ သတင္းေမႊးသည့္ ေရႊရည္ႏွင့္ မိမိ ခ်စ္သူ ျဖစ္သြားေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း မယံုႏုိင္..။ ခ်စ္သူျဖစ္သြားၾကေတာ့လည္း မိုးမျမင္ေလမျမင္..။ ေက်ာင္းနားက မႏၲေလးေတာင္၊ ေရႊေက်ာင္းႀကီး၊ ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား မွသည္ ေတာင္သမန္အင္းဖက္၊ ကန္ေတာ္ႀကီး၊ ေက်ာက္ဆည္ ေရႊသိမ္ေတာ္၊ ေရႊကူႀကီးဘုရား၊ စစ္ကိုင္း၊ မင္းကြန္း ျမသိန္းတန္အထိ မိမိတို႔ ေျခရာေတြထပ္ခဲ့ၾကသည္...။ ဒါေပမယ့္...။
            "ကိုမိုး.. ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ.. ဆင္းေတာ့ေလ..."
            ေရႊရည္က ကားကို လမ္းေဘးမွာ ရပ္ၿပီးေနၿပီ..။ မိမိက အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းပင္ မသိလိုက္..။
            ဆိုင္တြင္ကို မိုးလြင္တို႔ ဝင္လာေတာ့ လူေတြဝိုင္းၾကည့္ၾကသည္..။ ဘုရင္မသဖြယ္ ၾကြားဝ့ံသည့္ ေရႊရည္ႏွင့္ တစ္ေနကုန္ စတူဒီယိုမွာ အခန္းေအာင္းရာက ထလာသည့္ မိုးလြင္၏ ေပတီေပစုတ္ပံုစံကို ျမင္ေယာင္သာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့...။
            "မီႏူးက ႏွစ္ခုေတာင္လား..."
            "မန္ညဴးလုပ္ပါ ကိုမိုးရဲ႕..။ ဟုတ္တယ္.. တစ္ခုက စားစရာေတြ...။ တစ္ခုက ေသာက္စရာသက္သက္.. ကိုမိုးဘာေသာက္မလဲ..."
            "ဟုတ္ပါၿပီ ကိုယ္ ေရႊရည့္ေလာက္ အဂၤလိပ္စာမေကာင္းတာ ေရႊရည္သိပါတယ္.။ ဘာမွ မေသာက္ ေတာ့ဘူးေရႊရည္... ကိုယ္ မေသာက္တာ ၾကာၿပီ..."
            "မေသာက္လည္းေနေပါ့.. ေရႊရည္ကေတာ့ Mojito (ပူစီနံရြက္ႏွင့္ သံပုရာေရာထားေသာ ယမကာေရာေလ့ ရွိသည့္ အေအးတစ္မ်ိဳး) ေသာက္မယ္..."
            ယမကာထည့္မွာလား ေမးစရာမလိုပါ..။ အရင္ကတည္းက အေတာ္ ဆိုရွယ္ဆန္သည့္ ေရႊရည့္အေၾကာင္းကို သိၿပီးသား.။ မိုးလြင္္ ေရႊရည့္ကို ဘယ္ကစရွင္းျပရမလဲ ဆိုတာကို စကားလံုး စီေနမိသည္..။
            "ကိုမိုး တစ္ခုခု မွာေလ... Mojito ပဲေသာက္မလား.. မွာလိုက္မယ္ ယမကာ မထည့္နဲ႔ေပါ့..."
            "ေရႊရည္ ကိုယ္ေျပာစရာရွိတယ္..."
            "ၿပီးမွေျပာ.. ခုေလာေလာဆယ္ ဘာမွ မေျပာနဲ႔ ေရႊရည္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္..."
            "မဟုတ္ေသးဘူး ေရႊရည္.. ကၽြတ္.."
            မိမိက ျပတ္သားႏုိင္ပါ့မလား..မိုးလြင္ ျပန္ေတြးၾကည့္ေနမိသည္..။ စိတ္ထဲမွက တကယ့္ဝိေရာဓိ..။ တစ္ဖက္မွာ မိမိအသက္တမွ်ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ အခ်စ္ဦး. တစ္ဖက္မွာ...။
            "ကိုမိုး တကယ္ႀကီးေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္..."
            "အင္း ေရႊရည္. ေရႊရည္ကေတာ့ ပိုလွလာပါတယ္..."
            သူမ ၿပံဳးသည္..။ မိုးလြင္ ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူလာျပန္သည္..။ အဲဒီအၿပံဳးေတြထဲမွာ က်ရံႈးခဲ့ရသည့္ အခ်ိန္မ်ား..။ အဲဒီအၿပံဳးကေလးကို သူပိုင္ပစၥည္းကဲ့သို႔ ျခယ္လွယ္ႏုိင္ခဲ့ေသာ ရက္မ်ား.။ အျဖစ္အပ်က္မ်ားက မေန႔တစ္ေန႔ကလို ျပန္ျမင္ လာသည္...။ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ေသာ အခ်စ္ဦးေရႊရည့္ကို ကိုယ္ဘယ္လို ေျပာထြက္ရက္ ပါ့မလဲ...။
            "ေရႊရည္ ဂ်ပန္မွာကတည္းက အၿမဲတမ္း ကိုမိုးကို သတိရေနခဲ့တာ..။ အင္တာနက္မွာလည္းရွာခဲ့တယ္.။ ဆက္သြယ္ဖို႔လည္း အၿမဲႀကိဳးစားခဲ့တယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကိုမိုးသိပ္ရက္စက္တာပဲ...။ ေရႊရည့္ကို အဆက္အသြယ္ လံုးဝ မလုပ္ခဲ့ဘူးေနာ္..."
            "အာ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူးေရႊရည္.. ကိုယ္ရွင္းျပပါ့မယ္..."
            "ဆင္ေျခေတြ မလိုခ်င္ဘူးကိုမိုး... ကိုမိုး ေရႊရည့္ကို အခ်စ္ေတြ ေပါ့ေနၿပီမဟုတ္လား.။ အေနေဝးတာနဲ႔ ေသြးေအးသြားၿပီမဟုတ္လား..။ ေရႊရည့္ကို ေျပာစမ္းပါ ကိုမိုး.. ေျပာလိုက္ပါ..။ ဒီမွာ.ဒီမွာ Mojito ေနာက္ တစ္ခြက္ ေပးပါဦး..."
            ေရႊရည္က ေျပာေျပာဆိုဆို ေနာက္တစ္ခြက္ထပ္မွာသည္..။ စားပြဲေပၚမွာ ကလပ္ခြက္ကေလးေတြမ်ား လာၿပီ..။ တစ္ခြက္.. ႏွစ္ခြက္.. သံုးခြက္.. ေလးခြက္.. ေနာက္...။
            အျပင္မွာ အေတာ္ေမွာင္ေနၿပီ...။
            "ေရႊရည္ မင္းသိပ္မူးေနၿပီ.. ျပန္ရေအာင္..."
            "မျပန္ဘူး.. ကိုမိုး. ေရႊရည္ ေသာက္ဦးမွာ..."
            "လာပါ ေရႊရည္ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ျပန္ရေအာင္ေနာ္..."
            ဘာလို႔ ဒီေမးခြန္းကိုေမးလိုက္မိလည္း စဥ္းစားမရ..။
            "ကိုမိုး ေရႊရည့္ကို ခ်စ္လား..."
            "အင္းအင္း ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္...ျပန္ရေအာင္ေနာ္ ဟုတ္ၿပီလား"
            ေျပာၿပီးမွ ရင္ဘတ္ထဲမွာ စူးကနဲ ျဖစ္သြားသည္..။ ေနာင္တရမိသလိုလိုလည္း ျဖစ္သြားသည္..။
            "ကားေသာ့ေရာ ေရႊရည္.. ကားေသာ့ေပးဦး..."
            ေရႊရည္က မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ ဆလင္းဘတ္ အိတ္ကိုပုတ္ျပသည္..။ ဆလင္းဘတ္အိတ္ထဲမွာ ကားေသာ့ ကိုရွာလိုက္ၿပီး ေရႊရည့္ကိုတြဲလိုက္သည္..။ ေရႊရည့္ကိုကားေပၚသို႔တြဲတင္လိုက္ၿပီးမွ ေမာင္းသူဘက္အျခမ္းမွ ကားထဲသို႔ ၀င္သည္..။
            "ေရႊရည္ အခုဘယ္မွာေနတာလဲ..."
            "Swam မွာ ...."
            ဗလံုးဗေထြးေပမယ့္ ပီပီသသၾကားရသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိသည္..။ မိုးလြင္ သက္ျပင္းတစ္ခု ကို ခ်လိုက္မိသည္..။
            Mandalay Swam Hotel ေရာက္ေတာ့ Reception မွာ ေရႊရည့္နာမည္ႏွင့္ အခန္းကိုေမးသည္..။ မွတ္ပံုတင္ေပးၿပီး အခန္းသို႔ ၀င္သည္..။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေရႊရည့္ကို ဆိုဖာေပၚသို႔တြဲတင္သည္..။
            "ကိုမိုး... ကိုမိုး.."
            "အင္း ကိုယ္ရွိတယ္ ေရႊရည္..."
            "ေရႊရည္တို႔....တစ္သက္လံုး အတူတူ.. အတူတူ ေနၾကရေအာင္ေန.. ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲေတာ့ဘူး ေနာ္..."
            ရင္ထဲမွာ မီးေတာင္ေတြ ေပါက္ကြဲေနသည္..။ ဒြိဟေတြလြန္ဆြဲေနသည္...။ ခ်စ္သူရယ္...။ အို.. ဘာမွ မဆံုးျဖတ္ရေသးခင္... ေရႊရည့္ကို နမ္းမိလ်က္သား..။ ၿပီးေတာ့...
            ေရႊရည္ဖက္တာေတြ ပိုၿပီးတင္းၾကပ္လာတာ သတိထားမိသည္..။ အနမ္းေတြ ပိုစိတ္လာတာကို လည္း သတိထားမိသည္။ အဆံုးစြန္ဆံုး အေျခအေနတစ္ခုကို ကၽြံဝင္လုဆဲဆဲ အလိုတူအလိုပါ ခ်စ္သူတို႔၏ ေပြ႕ခ်ီနမ္းရႈပ္မႈႏွင့္ ခႏၵာကိုယ္ယိမ္းယိုင္သြားမႈတြင္ ခၽြတ္လက္စ မိုးလြင္ အက်ႌထဲက လက္ကိုင္ဖုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေဒါက္ကနဲ ျပဳတ္က်သည္  ေကာက္ယူလိုက္ေတာ့ Notification မီးလံုးအျပာကေလးလင္းေနသည္..။ အသက္ရႈရပ္မတတ္ျဖစ္သြားသည္..။ စိတ္ထဲက မီးေတာက္ေတြကို ေရျဖင့္ေလာင္းခ်လိုက္သလို ရွဲကန အရွိန္ေသသြားသည္..။ ေရႊရည့္ကို ကုတင္ေပၚ သို႔တြဲပို႔လိုက္ ၿပီးမွ ဖုန္း Screen ကို ဖြင့္လိုက္သည္.။
            Viber မွာ မက္ေဆ့ခ်္ဝင္ေနသည္..။
            "ေမာင္.. သားသားေက်ာင္းအပ္ဖို႔ ကိစၥအဆင္ေျပလား.. သဘက္ခါမနက္ေစာေစာ ကၽြဲဆည္ကန္ ကားဝင္းမွာ လာေခၚေနာ္.. ေမေမေနမေကာင္းလို႔ ညဖက္ ဖုန္းမေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး... ဒါပဲေနာ္ က်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္"
            ေခါင္းထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခုကို သိလိုက္သည္..။ မွားေတာ့မလို႔...။ မိမိဘဝႏွင့္ခ်ီ၍ မွားေတာ့မလို႔ပါလား..။ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္၏ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ ဂုဏ္သိကၡာေတြ ၿပိဳက်ဖို႔ လက္မတင္ကေလးပါလား..။
            မိုးလြင္ တစ္စံုတစ္ခုကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္..။ စားပြဲေပၚက အရန္သင့္ေတြ႕ရသည့္ Sticky Paper စာရြက္ အပိုင္းအစကေလးကို ျဖဳတ္ယူၿပီး မိမိေျပာမထြက္ခဲ့သည့္စကားလံုးမ်ားကို ခပ္သြက္သြက္ခ်ေရးလိုက္သည္...။
            သို႔...
            ေရႊရည္...
            .................. ။
---------------------------------------------------------------------------------------------------
            "ကိုမိုးကိုလာေခၚတဲ့ အစ္မက ေခ်ာတယ္ေနာ္..."
            "အင္း..."
            "ခု သူ အဲဒီမွာက်န္ခဲ့တယ္ေပါ့..."
            "အင္း..."
            "မသိပါဘူး က်ေနာ္က နီးနီးနားနားပဲ သြားတယ္မွတ္ေနတာ...။ ဆိုင္ပိတ္ၿပီး ေဘာလံုးပြဲၾကည့္မလို႔ တီဗြီဖြင့္ေနတုန္း ကိုမိုးဆီက ဖုန္းဝင္လာလို႔ လာေခၚတာပဲ..."
            "အင္း..."
            "အာ မီးဝါေတာ့မယ္ ..."
            အငယ္ေကာင္က လီဗာနင္း၍ မီးဝါစဥ္ ျဖတ္ကူးမည့္အရိပ္အေယာင္ျပသည္...။
            "အငယ္ေကာင္ ရပ္ထားလိုက္ေတာ့..."
            "အာ ဘာလို႔လဲ ကိုမိုးရ.. လြတ္ပါတယ္..."
            "ရပ္ထားလိုက္ပါကြာ..."
            အငယ္ေကာင္က နားမလည္စြာ မိုးလြင္ကို ျပန္ၾကည့္သည္...။
            "တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက လြတ္တယ္ဆိုၿပီး ဇြတ္ဝင္လို႔ မရဘူးကြ... ကိုယ့္သိကၡာကိုယ္ ထိန္းရမွာ..."
            မိုးလြင္ မ်က္လံုးမ်ားက ေငးေငးငိုင္ငိုင္..။ အငယ္ေကာင္ကို မၾကည့္ဘဲ သူ႔ဖာသာ တစ္လံုးခ်င္း ဆက္ေျပာသည္...။
            "ဟုတ္တယ္...ကိုယ့္သိကၡာကိုယ္ ထိန္းရမွာ..."
            ကားထဲမွာ Big Bag ၏ "ျပဇာတ္မဟုတ္ေသာျပဇာတ္"သီခ်င္းဖြင့္ထားသည္.။
            "မကမ္းမယ့္ လက္တစ္ဖက္ေမွ်ာ္လင့္သူ.. မသြားမယ့္လမ္းကို ႀကိဳေဖာက္ၿပီး.. မၿပီးဘဲကားခ် ဇာတ္သိမ္းေတာ့.. မႏွင္ဘဲ ေနာက္လွည့္ျပန္ခဲ့သည္.... ေလျပည္ညင္းလည္း မတိုက္ခတ္ပါ... ေတးသံခ်ိဳခ်ိဳ မပ်ံ႕လြင့္ပါ.. လက္ခုပ္တီးသူ လူမရွိပါ... တကယ္လည္းျပဇာတ္ မဆန္ခဲ့ပါ..."
                                                                                                            မိုးသက္ဦးလြင္
၂၀၁၆၊ ဇူလိုင္လထုတ္ ျမဝတီမဂၢဇင္း
           

           


            



 

My Blog List