Follow me on facebook

ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Saturday, February 6, 2016

ကၽြန္ေတာ့္ေသာ့ခေလာက္ကေလး


ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကို ေသာ့ဖြင့္လိုက္သည္..။ ပြင့္မသြားေသာေၾကာင့္ စိတ္မေက်နပ္စြာျဖင့္... ပံုစံတူ တြဲထားသည့္ အျခားေသာ့တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ဖြင့္လိုက္သည္.။ ေခ်ာက္ကနဲ အသံျမည္၍ ပြင့္သြားမွ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္စြာၿပံဳးလိုက္မိသည္...။ ရိပ္သာတြင္ အခန္းတစ္ခန္းရလွ်င္ရခ်င္း ရိပ္သာတာ၀န္ခံထံမွ လက္ခံရရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေသာ့တြဲေလးမွာ ေသာ့ခ်ိတ္မပါပါ.။ ပံုစံတူ ေသာ့ကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္း ပါၿပီး တစ္ေခ်ာင္းက အခန္းေသာ့ျဖစ္ၿပီး တစ္ေခ်ာင္းက ဘယ္ကမွန္း မသိေသာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ပါသည္။ ပံုစံတူေနသျဖင့္ ခြဲမရ..။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခြဲထုတ္ထားဖို႔မစဥ္းစား.။ စဥ္းစားၿပီး မလုပ္ျဖစ္ေသာ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္၏ "ေဆာင္ရြက္ရန္က်န္" စာရင္းထဲမွာလည္း မပါေသာအလုပ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဟုတ္တိပတ္တိ ေဆာင္ရြက္ရန္ အလုပ္တစ္ခုအျဖစ္ စိတ္လည္းမဝင္စား။ ေသာ့မွားဖြင့္မိလွ်င္ပင္ ၃ စကၠန္႔ေလာက္သာ ေနာက္က်သြားႏုိင္သည့္ အလုပ္မို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ မယ္မယ္ရရမရွိ။ စဥ္းစား ထားသည္သာရွိၿပီး အျခားေပၚလာေသာ အလုပ္တစ္ခုေတြၾကားမွာ ထိုအေတြးေလးက ညပ္ညပ္ ပါသြားတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ထိုအပိုေသာ့ကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ျဖဳတ္ထားရန္ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ တစ္ခါတစ္ရံ ထုိေသာ့ပိုကေလးက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္ေနတတ္သည္.။ အလုပ္ရႈပ္ေသာ ဦးစီးအရာရွိတစ္ဦးပီပီ ထုိသို႔ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္တြင္သာ စိတ္ရႈပ္သြားၿပီး ေသာ့ေျပာင္း၍ ဖြင့္ၿပီးပါက လွည့္၍ပင္ မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ေသာ့ခေလာက္ကို ျပတင္းတံခါးေဘာင္ေပၚတင္ကာ ယူနီေဖာင္းကို အလ်င္အျမန္ ခၽြတ္မိစၿမဲျဖစ္၏။  အခန္းသို႔ ျပန္ေရာက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းလွ်င္ ေသာ့ကိုတစ္ခါဖြင့္ရ၍ ကံမေကာင္းေသာေန႔မ်ား တြင္ ႏွစ္ခါဖြင့္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ ရက္သတၱပတ္ မ်ားစြာၾကာျမင့္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ေသာ့ကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ကံစမ္းမဲႏိႈက္ေနတုန္းသာ...။
--------------------------------------------------------------
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရည္းစားတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္မဟုတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦး၏ အခ်စ္ေရးခရီး မွာ ထင္သေလာက္ မေျဖာင့္တန္းခဲ့..။ ၈ မိုင္ Junction 8 က J Donuts ဆိုင္မွာ သူမႏွင့္ စတင္ဆံုစည္း ခဲ့ရသည္။ သူမသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်တ္သူဟုခံစားမိသူပီပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူဘဝကား လူငယ္စံုတြဲမ်ား ေလာက္ ရင္ခုန္တိမ္းမူးစဖြယ္မေကာင္း..။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ လပိုင္းမွ်ႀကီးေသာ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို "ေမာင္" ဟု ေခၚသည္..။ အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ေနရာေဒသေဝးကြာေသာ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ တယ္လီဖုန္း ႏွင့္ အင္တာနက္ကြန္ယက္ကသာ အမ်ားဆံုးဆက္သြယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္..။
            ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ကေနျပည္ေတာ္မွာ..။ သူမက ရန္ကုန္မွာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးအလုပ္ျဖင့္မၾကာခဏ ရန္ကုန္သို႔မၾကာခဏလာရသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားသည္ကား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတိၿပီးေသာအခ်ိန္ျဖစ္သည္.။ အလုပ္ကို ေစာႏုိင္သမွ်ေစာေအာင္ အားထည့္၍လုပ္ၿပီး အခ်ိန္အပိုအလွ်ံကေလးမ်ားရွိေလတိုင္း သူမႏွင့္ေတြ႕ဆံုျဖစ္သည္။ သူမႏွင့္အတူရွိေသာစကၠန္႔တုိင္းက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေရႊအတိၿပီးေသာ စကၠန္႔မ်ားပင္ျဖစ္ေလသည္။
            “ခ်စ္ …ေမာင္မနက္ျဖန္ ရန္ကုန္လာရဦးမယ္…”
            “ဟုတ္လားေမာင္.. မနက္ျဖန္ ခ်စ္အလုပ္နားတယ္.. သီခ်င္းသြားဆိုရေအာင္ေလ…”
            သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရႊတိဂံုဘုရားေျခရင္းက M3 မွာ သီခ်င္းမၾကာခဏသြားဆိုျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝလက္တြဲ ေဖာ္အျဖစ္ရည္ရြယ္ထားေသာ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထံမွ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားျဖင့္ကိုက္ညီသူျဖစ္သည္.။ ေငြေၾကးဥစၥာကို ေရွ႕တန္းမတင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဝါသနာတူညီသူ၊ အႏုပညာကို ခံစားႏိုင္သူ အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမ လို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာရွိေနခဲ့ျခင္းအတြက္ အၿမဲတမ္းေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့သည္.။ သို႔ေသာ္ သူမဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ေသာအခ်က္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားရွိေသာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္မ်ားရွိေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
            လူႏွစ္ဦးေပါင္းသင္းဆက္ဆံရာတြင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ျခင္း၊ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မထားရွိျခင္းသည္ လူႏွစ္ေယာက္၏ စိတ္ႏွလံုးကို ပိုမိုနီးကပ္ေစသည့္သေဘာရွိသည္။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ထားရွိျခင္း၊ ထိုလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို မသိရျခင္းသည္ကမူ သံသယမ်ားျဖစ္ေပၚေစတတ္သည္မွာလည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားရွိေသာ သူမ၏လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မ်ားကို သူမ ဘာတစ္ခုမွ ဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းမရွိခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က လည္း မေမးျမန္းခဲ့။ သူမကလည္း ထုတ္ေဖာ္လိုသည့္ ဆႏၵရွိဟန္မတူေခ်..။ ကၽြန္ေတာ့္အားနည္းခ်က္က ပိပိရိရိလိမ္ညာရန္ဆႏၵမရွိ။ ဖံုးကြယ္ထားေသာကိစၥမ်ားရွိလွ်င္ပင္ တည့္တည့္ေမးျမန္းလာပါက အမွန္အတိုင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာတတ္သည့္ အက်င့္ရွိသည္။
            ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ဘဝႏွင့္ပတ္သတ္၍ သူမအေပၚဘာတစ္ခုမွ လွ်ိဳ႕၀ွက္မထားခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္မိဘအလုပ္ အကိုင္၊ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ႏွင့္ရာထူး၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ မည္သည့္အလုပ္လုပ္ရသည္ဆိုသည္ကအစ သူမကို အကုန္ေျပာျပထားခဲ့သည္။ ယုတ္စြအဆံုး ရည္းစားေဟာင္းမ်ား၏ နာမည္၊ ယခုအဆက္အဆံရွိသည္ မရွိသည္ကအစ သူမကို အားလံုးအသိေပးထားသည္..။ ထိုသို႔ ပြင့္လင္းမႈအေပၚလည္း ကၽြန္ေတာ္က မိမိအခ်စ္အတြက္ လိပ္ျပာသန္႔ ေနခဲ့သည္။
            သူမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေျပာင္းျပန္..။ သူမ၏ ေနရပ္လိပ္စာကို ထုတ္ေဖာ္မေျပာ။ သူမ၏ မိခင္ကို ဓာတ္ပံုတြင္း မွာသာ ျမင္ဖူးေသာ္လည္း နာမည္မည္သုိ႔ေခၚသည္ပင္ ကၽြန္ေတာ္က မေမးျမန္းခဲ့။ သူမရည္းစားေဟာင္းမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္၍ လည္း ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ဝင္တစားမရွိ..။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေသာသူအဖို႔ အတိတ္ထက္ အနာဂါတ္ကို ပိုမိုစဥ္းစားျခင္းက အေျဖဟုထင္မွတ္ထားခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္…။
            တစ္ေခါက္က ကၽြန္ေတာ္ ပဲခူးဖက္က ႐ံုးကို အလုပ္ကိစၥတစ္ခုျဖင့္လာရသည္.။ အျပန္တြင္ အခ်ိန္ ၁ ရက္ခန္႔ ပိုေနသည္ႏွင့္ ရန္ကုန္သို႔တက္လာခဲ့သည္..။ နယ္မွျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ရန္ကုန္ကို မကၽြမ္းက်င္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ရန္ကုန္-ပဲခူးကားမွ ေတာင္-ေျမာက္ဒဂံုလမ္းဆံုတြင္ဆင္းေနရစ္ခဲ့သည္…။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ဖုန္းေခၚသည္။
            “ခ်စ္ေရ.. ေမာင္ေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္ေနၿပီ..”
            “ဟုတ္လားေမာင္.. ခုဘယ္မွာလဲ…”
            “ေမာင္အခု ေတာင္-ေျမာက္လမ္းဆံုမွာ..။ ခ်စ္ေရာ ဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာပဲလား…”
            “မဟုတ္ဘူးေမာင္.. ကန္ေဘာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေရာက္ေနတာ.. ေမာင္လာခဲ့အခု…”
            “အာ .. ေမာင္လာလို႔မရဘူးခ်စ္ရ..။ အထုပ္အပိုးေတြကို ရန္ကုန္႐ံုးမွာ သြားထားၿပီးမွ လာလို႔ရမွာေလ…”
            “မရဘူး…နင္ေနာ္ အခုလာခဲ့.. ငါေနာက္ တစ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ ျပန္မွာ နင္မလာရင္ နင္နဲ႔ငါအျပတ္ပဲ…”
            သူမဘာေၾကာင့္ခုလို ႏြဲ႔ဆိုးဆိုးသလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုရစ္ရသလဲ မေတြးတတ္။ နားမလည္ ရန္ေကာဟုလည္းအျပစ္မဆိုလိုသည့္အတြက္ အထုပ္အပိုးမ်ားကို အုတ္က်င္းရွိ အသိတစ္ေယာက္အိမ္တြင္ထားခဲ့ၿပီး ကန္ေဘာင္သို႔ အေျပးအလႊားေရာက္ခဲ့သည္။ အင္းယားကန္ေဘာင္ကိုေရာက္ေတာ့ သူမဆီဖုန္းေခၚသည္။
            “ခ်စ္.. ေမာင္အခု ေစ်းဆိုင္တန္းေတြဖက္လာေနတယ္.. ခ်စ္ဘယ္နားမွာလဲ…”
            “ေၾသာ္ ေရာက္ၿပီလား..ခဏ …”
            သူမ ဝိုင္းမွထ၍ ဖုန္းထဆက္သည္ဟု နားလည္လိုက္သည္။ စကၠန္႔ ၂၀ ေလာက္ၾကာမွ …
            “ေမာင္ ခ်စ္ထြက္လာခဲ့မယ္..။ ေမာင္ဝင္မလာနဲ႔ေနာ္.. ဒီမွာ စီနီယာေတြပါလို႔ မေကာင္းဘူးေလ…ေနာ္.. အဲဒီနား ကပဲ ေစာင့္ ခ်စ္အခုထြက္လာေနၿပီ…”
            သူမေရာက္လာေတာ့ သူမႏွင့္ ကန္ေဘာင္ေပၚက ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာထိုင္၍ စကားေျပာၾကသည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းမွ ထူးထူးျခားျခားရနံ႔တစ္မ်ိဳးရသည္။ ဘာရနံ႔လည္းဆိုတာေတာ့ မေဝခြဲမိ..။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးေပၚမွာ မွီႏြဲ႔ေနသည္။
            ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူမက စကားစျဖတ္သည္..။
            “စီနီယာေတြေစာင့္ေနတယ္.. ခ်စ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္….”
            လူေတြရႈပ္ေနသည့္ၾကားမွ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ပါးကိုလွစ္ကနဲ နမ္းသည္..။
            “လာ ေမာင္ ခ်စ္ေအာက္လိုက္ပို႔ေပးမယ္…”
            “ရတယ္ခ်စ္.. ေမာင့္ဖာသာကားတားစီးသြားလိုက္ပါ့မယ္… ခ်စ္မလိုက္နဲ႔ေတာ့ေနာ္…”
            “ဟုတ္ကဲ့ေမာင္… ညက်ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္ေနာ္… တာ့တာ”
            သူမက ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေစ်းဆိုင္တန္းေတြဖက္ ျပန္ထြက္သြားသည္။ အင္းယားကန္ေဘာင္ေလွကားထစ္ေတြကေန ျပည္လမ္းမဖက္ဆင္းလာခဲ့ၿပီး သူမဖက္ကို အမွတ္မထင္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူမ၏ ေက်ာျပင္ကို ျမင္ေနရတုန္းျဖစ္သည္။ ျပန္တက္သြားရင္ေကာင္းမလားဟုေတြးမိလိုက္ၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပင္လုိက္သည္။ တကၠစီတစ္စီးလာရပ္သည္ႏွင့္ ကားေပၚတက္ၿပီး အသိအိမ္ဖက္ျပန္ေမာင္းခိုင္းလိုက္သည္။ အရက္၊ ယမကာ မေသာက္သံုးသည္မွာ ၾကာျမင့္လွၿပီျဖစ္ေသာ္ လည္း သူမႏႈတ္ခမ္းက ခပ္သင္းသင္းရေနေသာ ရနံ႔က Spy Wine ရနံ႔ကေလးဆိုတာကိုေတာ့ သတိရျဖစ္ေအာင္ ရလိုက္ေသးသည္။ သူက ဘာေၾကာင့္ေသာက္သလဲ၊ ဘယ္သူနဲ႔ေသာက္သလဲဆိုတာ မစဥ္းစားမိ..။ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ကန္ေဘာင္ဖက္ကို ျပန္ေငးၾကည့္ေတာ့ အရိပ္အေယာင္ပင္မျမင္ရေတာ့…။ ခုဆို သူမ စီနီယာေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ေနမွာပဲ..။
            ကၽြန္ေတာ္သူမကုိ အမွန္တကယ္ပင္ ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္။
------------------------------------------------------------
            ဒီတစ္ခါရန္ကုန္ခရီးစဥ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေတာ္စိတ္ေက်နပ္စရာေကာင္းသည္။ အလုပ္ကို ဖိဖိစီးစီး လုပ္လွ်င္ ေလးငါးရက္ျဖင့္ ျပတ္ႏိုင္ေသာအလုပ္ကို ၁၁ ရက္အခ်ိန္ေပး၍ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခြင့္အေရးေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ့္တကယ္လည္း ေလးရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ အလုပ္ၿပီးစီးလုနီးပါးျဖစ္သြားသည္။ သူမႏွင့္ေတာ့ တစ္ရက္မွ မေတြ႕ရေသး။ ေနာက္ဆံုးအလုပ္ျဖတ္ဖို႔ သီလဝါကို ရန္ကုန္႐ံုးက အုပ္ခ်ဳပ္သူႏွင့္လိုက္သြားရမည့္အခ်ိန္တြင္ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ိန္းဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အေျခအေနအေၾကာင္းစံုကိုေျပာျပ၍ ေနာက္ရက္မွ ေတြ႕ဆံုရန္ခ်ိန္းဆိုေတာ့ သူမက မအားလပ္ေၾကာင္းဆိုသည္။
            သူမစိတ္ေကာက္သြားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါသည္။
            ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူမက အေၾကာင္းမ်ိဳးစံုျပကာ အေတြ႕မခံ။ သည္လိုႏွင့္ပင္ ၁ဝ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ဆီအေၾကာင္းဆိုရေတာ့သည္။
            “ခ်စ္ေရ.. မနက္ျဖန္ Off day ဆိုရင္ ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ရေအာင္…”
            “ငါမအားဘူး.။ မနက္ျဖန္ စီနီယာေတြနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ ခ်ိန္းထားတယ္…”
            ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သူမစိတ္ဆိုးလွ်င္ နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာတတ္သည္ကမထူးဆန္း။ ထူးဆန္းသည္က ႐ုပ္ရွင္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အေရးႀကီးပါသလား..။ သူ႔႐ံုးကစီနီယာမ်ားကေရာ ခ်စ္သူရည္းစားမရွိၾကဘူးလား.။ ဒီေလာက္ ကေလးေတာင္ ေျပာခြင့္မရဘူးလား..။
            “ခ်စ္ရာ ေမာင္က မနက္ျဖန္ဆို ျပန္ေတာ့မွာေလ..။ ခ်စ္နဲ႔ တစ္ခါမွ မေတြ႕ရေသးဘူး..”
            “ငါခ်ိန္းသားပဲ.. နင္မအားတာေလ..။ ေအး.. ဒီမွာ ငါအလုပ္ရႈပ္ေနတယ္.. ေနာက္မွ ျပန္ဆက္လိုက္မယ္…”
            ျပန္မဆက္မွာမွန္းသိပါလ်က္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မည္သို႔မွ်မဆိုသာခဲ့။ သူမ ဟိုတစ္ေန႔က ကိစၥအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုး ေနသည္မွာေသခ်ာသည္။ ထိုမွ်ေလာက္စိတ္မဆိုးသင့္ဘူးဟုေတာ့ ထင္မိသည္။
            ညေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ဖုန္းဆက္၍ ေတာင္းပန္ရသည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေတာင္းပန္မွ သူမက မနက္ျဖန္ေန႔ခင္းပိုင္းေတြ႕ရန္သေဘာတူလိုက္သည္..။
            ၈ မိုင္က YKKO မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔လည္စာစားၾကသည္။ ေန႔လည္စာစားရင္းပင္ ကၽြန္ေတာ့္ထံဖုန္းဝင္လာ သည္။ ရန္ကုန္႐ံုးမွာ အစ္ကိုတစ္ဦးမို႔ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းကိုင္လိုက္သည္။ စားပြဲမွထ၍ ဖုန္းခဏထေျပာၿပီး ျပန္ထုိင္သည္။
            “ဘယ္ကဖုန္းလဲ…”
            “ကိုျမတ္ယုဆီကပါ..။ ေမာင္တို႔ ႐ံုးက..။ ရန္ကုန္ကလူႀကီးက ညေန ၇ နာရီ Meeting တက္ဖို႔ လွမ္းေျပာခိုင္းလို႔ တဲ့…”
            “ငါ့ကို ဖုန္းေပး..”
            သူမက ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို လွမ္းယူလိုက္ၿပီး Call Log ေတြထဲ ဝင္ရွာသည္။ ဖုန္း Call list ထဲမွာ သူမသေဘာမက် ေသာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ အမည္ကိုေတြ႕သြားသည္။ သူမၿပံဳးလိုက္သည္။
            ကၽြန္ေတာ့္မွာ မိတ္ေဆြရင္းကဲ့သို႔ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ အႏုပညာနယ္ပယ္မွ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ ေမာင္ႏွမကဲ့သို႔ခ်စ္ခင္ ေသာမိန္းကေလးမ်ားရွိသည္။ အခ်ိဳ႕သူမ်ားကို သူမက မႏွစ္သက္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေၾကာင္းမရွိဘဲ.. ထိုသူမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ဖို႔ မစဥ္းစားထား။ သူမကိုလိမ္သည္မဟုတ္ေသာ္လည္း ဖုံးကြယ္ထားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း လည္း ထိုသူမ်ားႏွင့္သြားမေတြ႕ျဖစ္.။ မိမိအလုပ္ကိစၥျဖင့္ေရာက္ေနေၾကာင္းသာ လွမ္းအသိေပးၿပီး သြားမေတြ႕ျဖစ္သည္က မ်ားသည္။ ထိုသို႔အသိေပးထားေသာ ဖုန္းတစ္လံုးကို သူမေတြ႕သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည္က သူမ၏ အၿပံဳးက ရင္ခုန္ညြတ္ႏူးဖြယ္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၏ အၿပံဳးမဟုတ္သည္ကားေသခ်ာလွသည္…။ ထိုအၿပံဳးကား ေအာင္ႏုိင္သူတို႔၏ အၿပံဳး၊ ေက်နပ္သူတို႔၏ ခပ္ေထ့ေထ့အၿပံဳးမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္..။
            ထို႔ေနက အဲဒီကိစၥအၿပီး သူမကၽြန္ေတာ့္ကို စကားမေျပာေတာ့..။ လမ္းခြဲၿပီးျပန္သြားသည္..။ ကၽြန္ေတာ္ ေနျပည္ေတာ္ျပန္ ေရာက္ၿပီး ၂ လေလာက္အၾကာမွာ သူမ ေနျပည္ေတာ္ေရာက္လာသည္..။ မည္သူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုသည္၊ မည္သည့္ကိစၥႏွင့္ေတြ႕ဆံုသည္ ဆိုသည္ကိုကား ကၽြန္ေတာ္မသိရ.။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အသိမေပး.။ သူမႏွင့္လည္း ရန္ကုန္မွာေနာက္ဆံုးေတြ႕ၿပီးကတည္းက သူမဘက္မွ တစ္ဖက္သတ္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ေနခဲ့သည္.။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလည္း ဖုန္းမဆက္..။ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကိုလည္း မကုိင္ေတာ့.။ အသိတစ္ေယာက္၏ သတင္းေပးခ်က္အရ သူမ ရန္ကုန္ ျပန္မည့္ ညေနေစာင္းက ကၽြန္ေတာ္သူမႏွင့္ေတြ႕ဆံုရန္ ရန္ကုန္-မႏၲေလးကားလမ္းေဘးတြင္ သူမတို႔ကားကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္…။ သုိ႔ေသာ္ သူမေပၚမလာခဲ့..။ စင္စစ္သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား လွည့္စား၍ ေနာက္ရက္မနက္မွသာ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္သြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေနာက္မွ သိခဲ့ရသည္။
            ထိုအခ်ိန္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္ ရူးမတတ္ျဖစ္ခဲ့သည္..။ ရူးခဲ့သည္ေပါ့…။ ထပ္မံဆက္သြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့လည္း အဆက္အသြယ္မရေတာ့..။ ႏွစ္ဦးစလံုးႏွင့္ခင္မင္သည့္ မိတ္ေဆြမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကိုတားလာၾကသည္..။
            “ဆက္မႀကိဳးစားနဲ႔ေတာ့အစ္ကို.. သူက အစ္ကုိနဲ႔ ျပတ္ၿပီးကတည္းက မ်ားလွၿပီ…။ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားႀကီး မေျပာခ်င္ဘူး…”
            “မ်ားလွၿပီ” ဆိုေသာ အဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ျပည့္ျပည့္ဝဝပင္နားလည္လိုက္ပါသည္…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝက အတူတူတက္ခဲ့သည့္ ညီငယ္တစ္ဦးႏွင့္ သူမတို႔၏ ဇာတ္လမ္းကို တိတိက်က် သိရသည့္အခ်ိန္မတိုင္ခင္အထိ..သူမကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႏွစ္ျမဳပ္၍ ယံုၾကည္ကိုးစားခဲ့ပါသည္…။ သို႔ေသာ္…။
----------------------------------------------------------------------------------
ကၽြန္ေတာ္ အခန္းေသာ့ကို ဖြင့္လိုက္သည္..။ ေခ်ာက္ကနဲ ျမည္ကာ ပြင့္သြားသည္..။ ကၽြန္ေတာ္ ၿပံဳးလိုက္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းသည္ဟု ေတြးလိုက္မိျခင္းမဟုတ္..။ သည္ေသာ့ခေလာက္ေလးဟာ ေသာ့ႏွစ္ေခ်ာင္းစလံုးႏွင့္ ပြင့္ေနတာ တစ္လေလာက္ရွိၿပီျဖစ္သည္။ သည္ေသာ့ခေလာက္ေလးဟာ ဤေသာ့ႏွစ္ေခ်ာင္းသာမက သည္ေသာ့တံပံုစံမ်ိဳးစံုႏွင့္ ဖြင့္တိုင္းပြင့္ ေနသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္..။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္မၾကည့္..။ သည္ေသာ့ကေလး ပ်က္ေနသည္ ဆုိသည္ ကေတာ့ ေျပာရန္မလိုေတာ့..။ သည္ေသာ့ကိုလဲပစ္ရမည္ဟုေတာ့ ေတြးထားသည္။ သို႔ေသာ္ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ ျဖစ္ေသး။ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္သူမို႔ အျခားအေရးႀကီးကိစၥမ်ားကရွိေနေသးသည္.။ ေသာ့ခေလာက္ ကေလး ပြင့္သြားသည့္ ေခ်ာက္ကနဲ အသံကေလးကို ၾကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ မၾကားခဲ့ရသည္မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေနၿပီျဖစ္ေသာ  "ေမာင္" ဟုသာ ၾကား ေနမိေတာ့သည္။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
(၂၀၁၆ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ၊ Closer မဂၢဇင္း)




 

My Blog List