Follow me on facebook

ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Tuesday, June 21, 2016

မႏွင္ဘဲေနာက္လွည့္ျပန္ခဲ့သည္


မႏွင္ဘဲ ေနာက္လွည့္ျပန္ခဲ့သည္...
မိုးသက္ဦးလြင္

            Marshell အမွတ္တံဆိပ္ နားၾကပ္ကို နားမွာတပ္လိုက္သည္..။ ဒီလိုအခ်ိန္ဆိုရင္ မိုးလြင္ လုပ္ငန္း စၿပီ..။ ကြန္ပ်ဴတာ ဒက္စ္ေတာ့ပ္ ေပၚက အသံဖမ္း ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေလး၏ အိုင္ကြန္ကို ေမာက္စ္ႏွင့္ ဒဘယ္ကလစ္ ခပ္သြက္ သြက္ကေလးဖြင့္လိုက္သည္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကမွ မိုးလြင္၏ စတူဒီယို က ကြန္ပ်ဴတာေတြကို လိုအပ္သည့္ အသံဖမ္းပစၥည္း ႏွင့္ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ားျဖည့္ထားေတာ့ သြက္လက္ေနလိုက္တာ...။
            နားထဲက ၾကားေနရသည့္အသံကို နားစိုက္နားေထာင္၍ လိုအပ္သည္မ်ား ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ရသည့္ Mixing အလုပ္ကေတာ့ လြယ္ေတာ့မလြယ္..။ ဂီတသေဘာတရားမ်ားႏွင့္ စတူဒီယိုသံုးပစၥည္းမ်ားကို နားလည္ မွအဆင္ေျပသည္။ တကယ့္တကယ္တြင္ စတူဒီယိုသံုးပစၥည္းမ်ားက တန္ဖိုးမနည္းလွ..။ ပစၥည္းေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသလို စတူဒီယို တစ္ခုလွ်င္ သိန္းရာေက်ာ္ကုန္က်သည္။ မိုးလြင္အခန္းေလးကေတာ့ ေစ်းႏႈန္းအရ သင့္တင့္ၿပီး လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္မည့္ ပစၥည္းအေသးေလးမ်ားႏွင့္ အမ်ားစုကိုေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာသံုးသက္သက္ပါဝင္သည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေလးႏွင့္သာ ျပန္လည္ တည္းျဖတ္သည္..။ ဤသည္ကိုပင္ သည္ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ ေလးကို ၄၉၉ ေဒၚလာေပးဝယ္ လိုက္ရသည္။
            အာ.. တကယ္ခ်ာတိတ္ပဲ.. ဒီနားမွာ တံေတြးၿမိဳတဲ့အသံပါလာေသးသကိုး..။ လက္ရွိသီခ်င္းကို Mix down ဆြဲေနရင္း အဆိုေတာ္ေကာင္ေလး၏ တံေတြးမ်ိဳသံပါလာေသးသည္။ အတီးပိုဒ္တြင္မို႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ျဖတ္ထုတ္ လိုက္ရ၍ ေတာ္ေသးသည္။  အဆံုးကို Fade out ႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တိုးရင္း ေပ်ာက္သြားေအာင္ လုပ္..။
            သီခ်င္းျပင္ေနရင္း Lazy Club တီး၀ိုင္းမွ ဂစ္တာသမား ဆရာႏုိင္ေဇာ္ေရးသည့္ စာတစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရ မိျပန္သည္။ သူ႔တပည့္မ်ားတီးခတ္ေနစဥ္ သူက သီခ်င္းႏုတ္စာရြက္မွာ FADE လို႔ စာလံုးအႀကီးမ်ား ျဖင့္ အဆံုးသတ္မွာ ေရးထားသတဲ့..။ Fade ဆိုတာက သီခ်င္းအဆံုးမွာ အသံမသတ္လိုက္ဘဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တိုးၿပီး ေပ်ာက္သြားသည့္ ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္သည္..။ အသံဆံုးပစ္လိုက္ၿပီး တီးလံုးျဖင့္ဆံုးသြားသည္ကိုေတာ့ Fine လို႔ ေရးေလ့ရွိသည္။ ဆရာႏုိင္ေဇာ္ ထိုသို႔ေရးထားေတာ့ ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္သည့္ တပည့္ေက်ာ္မ်ားက ေကာ့ဒ္ ေရးထားသည္ မွတ္ၿပီး F.. A.. D.. E ေကာ့ဒ္ေလးခုကို ဆက္တိုက္ တီးခတ္လိုက္ၾကသတဲ့..။ ဖတ္တုန္းက မိုးလြင္မွာ ရယ္လိုက္ရတာ...။
            လြင့္သြားေသာစိတ္ကို ျပန္စုစည္းၿပီး အလုပ္ထဲမွာ ႏွစ္ထားလိုက္သည္။ ဒီအလုပ္က စိတ္ပ်ံ႕လြင့္၍ အဆင္မေျပ.။ စိတ္ႏွစ္ထားမွ စူးစိုက္မႈ ေကာင္းမည္၊ ထိုမွသာ မိမိဖန္တီးေသာသီခ်င္း မ်ား၊ ဂီတမ်ား တန္းဝင္မည္..။ အဆင္ေျပမည္..။  
            စိတ္ႏွစ္လိုက္ေတာ့ နာရီဝက္ေလာက္အၾကာမွာ Beta အဆင့္ေလာက္ ျဖစ္မည့္ အၾကမ္းထည္ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ရသည္..။ မနက္ျဖန္ အဆိုေတာ္လာမွ ျပၿပီး ႀကိဳက္မႀကိဳက္ ျပန္ေမးရဦးမည္..။ ခဏနားၿပီး ေျခဆန္႔ လက္ဆန္႔လုပ္ဖို႔ အခန္းက်ဥ္းေလးအျပင္ကိုထြက္လိုက္ေတာ့ ညီေတာ္ေမာင္က အလိုက္သိစြာ ေဆးလိပ္ႏွင့္ မီးျခစ္ကို ကမ္းရင္း စကားဆိုသည္..။
            "ခုနက ကိုမိုး အထဲ၀င္ေနတုန္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လာေသးတယ္..။ ေခ်ာတာမွ မႈံေနတာပဲ..။ ခဏေစာင့္ေနေသးတယ္.။ ကိုမိုး အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္ဆိုလို႔ မနက္ျဖန္မွ လာမယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတာ ခုတင္ပဲ."
            "ေဟ့ေကာင္.. အငယ္ေကာင္.. စားခ်င္တာစား အာ႐ံုေတာ့ လာမစားနဲ႔..."
            အထိုင္မ်ား၍ ဇက္ေၾကာတက္ေနျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ေပါက္ေနသည့္အထဲ အငယ္ေကာင္က ေနာက္သလိုလို လုပ္ေနသည္...။
            "အာ.. ဟုတ္တယ္ ကိုမိုး ကၽြန္ေတာ္မေနာက္ဘူး.. အတည္ေျပာေနတာ...ေနာက္က လိုက္ၾကည့္ရင္ ေတာင္ မီဦးမယ္ထင္တယ္.. "
            ဒီေကာင့္ပံုစံၾကည့္ရတာေတာ့ အတည္ေျပာေနသည့္ပံုပါ.။
            "ေနာက္ကေတာ့ လိုက္မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး..။ သီခ်င္းအပ္မလို႔လာတာေနမွာေပါ့ မနက္ျဖန္လာရင္ ေတြ႕မွာေပါ့ကြာ... "
            ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားကို ဟူး ကနဲ မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္..။
            ဘာရယ္မဟုတ္..။ အမွတ္မထင္ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည့္ လမ္းေထာင့္မီးပြိဳင့္က မီးလံုးကေလး ဝါေနသည္...။ သတိထားပါဆိုသည့္ သေကၤတ၊ မီးမနီခင္ ေရာက္ရာအရပ္မွာ ရပ္ထားလိုက္သင့္ေသာ အခ်က္ျပ.။ ထံုးစံအတိုင္း မီးမနီခင္ အျမန္ျဖတ္ေမာင္းၾကသည့္ ဆိုင္ကယ္၊ ကားမ်ားက သံုးေလးငါးစင္းမက...။ တစ္ဖက္က မီးစိမ္းေၾကာင့္ အရွိန္ျမွင့္ေမာင္းဝင္လာသည့္ ယာဥ္မ်ားႏွင့္ ပြတ္ကာသီကာ...။ ဆဲေရးတိုင္းထြာသံ မ်ားၾကားလိုက္မိေလသလား ထင္လိုက္မိသည္..။ မတိုက္မိတာပင္ကံေကာင္း..။
            ခုေတာ့ မီးပြိဳင့္ကေလးနီသြားၿပီ... ။ ေစာေစာက တစ္ဖက္ျခမ္းလမ္းမွ မီးနီစဥ္က ရပ္ထားေသာ ယာဥ္မ်ားကား မီးစိမ္းေသာေၾကာင့္ ဥဒဟို ေျပးလႊားလ်က္.။
-----------------------------------------------------------------------------------------------
            "ဆိုးေတာ့ မဆိုးဘူးဗ်..။ ဒါေပမယ့္ အသံနည္းနည္းေျခာက္ေနသလားလို႔.."
            " Reverb(လိုဏ္သံ) မွာ Wet(အသံစိုစြတ္မႈ) နည္းနည္းေလွ်ာ့ထားလို႔ပါ.။ Delay (ေနာက္တြဲသံ) လည္း နည္းနည္း ျပန္စြက္ေပး မယ္ေလ.။ ဒါက အၾကမ္း"
            "ေအာ္..."
            အဆိုေတာ္ခ်ာတိတ္က သူ႔သီခ်င္းသူ နားေထာင္ၿပီး သေဘာအေတာ္က်ေနသည္.။ ေနာက္ကို ျပန္ျပန္ပို႔ ၿပီး သံုးေလးေခါက္ ျပန္နားေထာင္ေနသည္.။
            "ကၽြန္ေတာ္ တံေတြးၿမိဳတာ အသံနည္းနည္းထြက္သြားတယ္ထင္တယ္..အဲဒါမပါေတာ့ဘူးေနာ္.."
            "ဟုတ္တယ္ အဲဒါ..ျဖတ္ထုတ္လိုက္တယ္"
            "ဟဲဟဲ. ေက်းဇူးပါ ကိုမိုးႀကီး..။ ဒါဆို အေခ်ာက ဘယ္ေန႔ရမလဲ..."
            "မနက္ျဖန္ညေနပိုင္းေလာက္ လာခဲ့ေလ ညီ... ကိုယ္အၿပီးလုပ္ၿပီး စီဒီပါ ခုတ္ထားေပမယ္..။ ရိႈးပြဲမွာပါ ဆိုလို႔ရေအာင္ တီးလံုးသပ္သပ္ပါထည့္ထားေပးမယ္.."
            "ဟုတ္ကဲ့ကိုမိုးႀကီး.. မနက္ျဖန္က်မွပဲ လက္ဖက္ရည္တုိက္ေတာ့မယ္..."
            "ေအာ္ ရပါတယ္ကြာ..."
            အဆိုေတာ္ေကာင္ေလးက ေျပာေျပာဆိုဆုိျဖင့္ ထသည္...။
            သူျပန္သြားမွ အခန္းအျပင္ထြက္ၿပီး ေဆးလိပ္ကို ပါးစပ္တြင္တပ္၍ မီးညွိလုညွိခင္တြင္...
            "ကိုမိုး.. ဒီမွာဧည့္သည္..."
            အငယ္ေကာင့္အသံၾကား၍ အေပါက္ဝဖက္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္...။
            ပါးစပ္မွာတပ္ထားေသာ ေဆးလိပ္ျပဳတ္က်သြားသည္..။
            "ေရႊရည္... ေရႊရည္မဟုတ္လား..."
            "ကိုမိုး..."
            ရင္ထဲမွာ ၿငိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားၿပီးကာမွ ဗံုးတစ္လံုးအနီးကပ္ေပါက္ကြဲသြားသလို ဆူညံသြားၿပီး တစ္စံုတစ္ခု ကို သတိရမိလိုက္ေသာေၾကာင့္ အေတြးေရာ လူပါ ယာယီရပ္တန္႔သြားသည္..။
            "ရွာလိုက္ရတာ ကိုမိုးရယ္... ေရႊရည္ ၿပီးခဲ့တဲ့ လကမွ ဂ်ပန္က ျပန္ေရာက္တယ္...။ ကိုမိုး ေနႏုိင္တယ္ေနာ္.. လံုးဝ အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘူး..."
            "မဟုတ္ဘူး ေရႊရည္.. ကိုယ္ရွင္းျပမယ္.."
            "ဆင္ေျခေတြမေပးပါနဲ႔ ကိုမိုး.. လူလာတာေတာင္ ထိုင္ပါဦးမေျပာဘူး..။ ေရႊရည္ထိုင္လို႔ရတယ္မဟုတ္ လား..."
            ေရႊရည္က ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ေဘးကခံုတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေျပာရမည့္ စကားစ ျပတ္ သြားသည္...။
            "ကိုယ္တို႔ အျပင္သြားၿပီး တစ္ခုခု စားရင္းနဲ႔ စကားေျပာၾကတာေပါ့ ေရႊရည္..."
            "ေကာင္းသားပဲ.. ေရႊရည္ကားပါလာတယ္..ဒီေန႔ေတာ့ ကိုမိုးကို ေရႊရည္ေကၽြးပါ့မယ္..."
            တစ္ခ်ိန္က ႏွလံုးသားခ်င္းအရင္းႏွီးဆံုး လူႏွစ္ဦးမို႔ ထူးထူးျခားျခား မျငင္းမိ...။ ေရႊရည့္ကို ေတြ႕လိုက္စဥ္ က မိမိရင္ထဲမွာ လိႈက္ကနဲေပ်ာ္ျမဴးသြားတာ..။ ရင္ခုန္သံေတြ ေျဗာင္းဆန္သြားတာ ေရႊရည္သိမည္ ထင္သည္။ သူသိမွာပါ..။ သိေနမွာပါေလ..။
            ေက်ာင္းက အိုင္တီေမဂ်ာမွာ ကြင္းျဖစ္သည့္ မႏၲေလးသူ ေရႊရည္ႏွင့္ သပိတ္က်င္းက ေက်ာင္းလာတက္သည့္ ေတာသား မိုးလြင္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု ခ်စ္သူ ျဖစ္သြားၾကသည္ဆိုသည္မွာ ျပန္ေတြးတိုင္း ရင္သိမ့္တုန္ရဆဲ..။ မိမိက အႏုပညာႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ၀ါသနာထံုလြန္းလွသည္။ က်န္တာ မက္ေလာက္စရာ ဘာမွမရွိ.။ ေရႊရည္ကေတာ့ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာသေလာက္မိဘမ်ားက မႏၲေလးမွာ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးေတြ..။ ေက်ာင္းနီးခ်ဳပ္စပ္ထိ သတင္းေမႊးသည့္ ေရႊရည္ႏွင့္ မိမိ ခ်စ္သူ ျဖစ္သြားေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း မယံုႏုိင္..။ ခ်စ္သူျဖစ္သြားၾကေတာ့လည္း မိုးမျမင္ေလမျမင္..။ ေက်ာင္းနားက မႏၲေလးေတာင္၊ ေရႊေက်ာင္းႀကီး၊ ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား မွသည္ ေတာင္သမန္အင္းဖက္၊ ကန္ေတာ္ႀကီး၊ ေက်ာက္ဆည္ ေရႊသိမ္ေတာ္၊ ေရႊကူႀကီးဘုရား၊ စစ္ကိုင္း၊ မင္းကြန္း ျမသိန္းတန္အထိ မိမိတို႔ ေျခရာေတြထပ္ခဲ့ၾကသည္...။ ဒါေပမယ့္...။
            "ကိုမိုး.. ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ.. ဆင္းေတာ့ေလ..."
            ေရႊရည္က ကားကို လမ္းေဘးမွာ ရပ္ၿပီးေနၿပီ..။ မိမိက အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းပင္ မသိလိုက္..။
            ဆိုင္တြင္ကို မိုးလြင္တို႔ ဝင္လာေတာ့ လူေတြဝိုင္းၾကည့္ၾကသည္..။ ဘုရင္မသဖြယ္ ၾကြားဝ့ံသည့္ ေရႊရည္ႏွင့္ တစ္ေနကုန္ စတူဒီယိုမွာ အခန္းေအာင္းရာက ထလာသည့္ မိုးလြင္၏ ေပတီေပစုတ္ပံုစံကို ျမင္ေယာင္သာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့...။
            "မီႏူးက ႏွစ္ခုေတာင္လား..."
            "မန္ညဴးလုပ္ပါ ကိုမိုးရဲ႕..။ ဟုတ္တယ္.. တစ္ခုက စားစရာေတြ...။ တစ္ခုက ေသာက္စရာသက္သက္.. ကိုမိုးဘာေသာက္မလဲ..."
            "ဟုတ္ပါၿပီ ကိုယ္ ေရႊရည့္ေလာက္ အဂၤလိပ္စာမေကာင္းတာ ေရႊရည္သိပါတယ္.။ ဘာမွ မေသာက္ ေတာ့ဘူးေရႊရည္... ကိုယ္ မေသာက္တာ ၾကာၿပီ..."
            "မေသာက္လည္းေနေပါ့.. ေရႊရည္ကေတာ့ Mojito (ပူစီနံရြက္ႏွင့္ သံပုရာေရာထားေသာ ယမကာေရာေလ့ ရွိသည့္ အေအးတစ္မ်ိဳး) ေသာက္မယ္..."
            ယမကာထည့္မွာလား ေမးစရာမလိုပါ..။ အရင္ကတည္းက အေတာ္ ဆိုရွယ္ဆန္သည့္ ေရႊရည့္အေၾကာင္းကို သိၿပီးသား.။ မိုးလြင္္ ေရႊရည့္ကို ဘယ္ကစရွင္းျပရမလဲ ဆိုတာကို စကားလံုး စီေနမိသည္..။
            "ကိုမိုး တစ္ခုခု မွာေလ... Mojito ပဲေသာက္မလား.. မွာလိုက္မယ္ ယမကာ မထည့္နဲ႔ေပါ့..."
            "ေရႊရည္ ကိုယ္ေျပာစရာရွိတယ္..."
            "ၿပီးမွေျပာ.. ခုေလာေလာဆယ္ ဘာမွ မေျပာနဲ႔ ေရႊရည္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္..."
            "မဟုတ္ေသးဘူး ေရႊရည္.. ကၽြတ္.."
            မိမိက ျပတ္သားႏုိင္ပါ့မလား..မိုးလြင္ ျပန္ေတြးၾကည့္ေနမိသည္..။ စိတ္ထဲမွက တကယ့္ဝိေရာဓိ..။ တစ္ဖက္မွာ မိမိအသက္တမွ်ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ အခ်စ္ဦး. တစ္ဖက္မွာ...။
            "ကိုမိုး တကယ္ႀကီးေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္..."
            "အင္း ေရႊရည္. ေရႊရည္ကေတာ့ ပိုလွလာပါတယ္..."
            သူမ ၿပံဳးသည္..။ မိုးလြင္ ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူလာျပန္သည္..။ အဲဒီအၿပံဳးေတြထဲမွာ က်ရံႈးခဲ့ရသည့္ အခ်ိန္မ်ား..။ အဲဒီအၿပံဳးကေလးကို သူပိုင္ပစၥည္းကဲ့သို႔ ျခယ္လွယ္ႏုိင္ခဲ့ေသာ ရက္မ်ား.။ အျဖစ္အပ်က္မ်ားက မေန႔တစ္ေန႔ကလို ျပန္ျမင္ လာသည္...။ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ေသာ အခ်စ္ဦးေရႊရည့္ကို ကိုယ္ဘယ္လို ေျပာထြက္ရက္ ပါ့မလဲ...။
            "ေရႊရည္ ဂ်ပန္မွာကတည္းက အၿမဲတမ္း ကိုမိုးကို သတိရေနခဲ့တာ..။ အင္တာနက္မွာလည္းရွာခဲ့တယ္.။ ဆက္သြယ္ဖို႔လည္း အၿမဲႀကိဳးစားခဲ့တယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကိုမိုးသိပ္ရက္စက္တာပဲ...။ ေရႊရည့္ကို အဆက္အသြယ္ လံုးဝ မလုပ္ခဲ့ဘူးေနာ္..."
            "အာ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူးေရႊရည္.. ကိုယ္ရွင္းျပပါ့မယ္..."
            "ဆင္ေျခေတြ မလိုခ်င္ဘူးကိုမိုး... ကိုမိုး ေရႊရည့္ကို အခ်စ္ေတြ ေပါ့ေနၿပီမဟုတ္လား.။ အေနေဝးတာနဲ႔ ေသြးေအးသြားၿပီမဟုတ္လား..။ ေရႊရည့္ကို ေျပာစမ္းပါ ကိုမိုး.. ေျပာလိုက္ပါ..။ ဒီမွာ.ဒီမွာ Mojito ေနာက္ တစ္ခြက္ ေပးပါဦး..."
            ေရႊရည္က ေျပာေျပာဆိုဆို ေနာက္တစ္ခြက္ထပ္မွာသည္..။ စားပြဲေပၚမွာ ကလပ္ခြက္ကေလးေတြမ်ား လာၿပီ..။ တစ္ခြက္.. ႏွစ္ခြက္.. သံုးခြက္.. ေလးခြက္.. ေနာက္...။
            အျပင္မွာ အေတာ္ေမွာင္ေနၿပီ...။
            "ေရႊရည္ မင္းသိပ္မူးေနၿပီ.. ျပန္ရေအာင္..."
            "မျပန္ဘူး.. ကိုမိုး. ေရႊရည္ ေသာက္ဦးမွာ..."
            "လာပါ ေရႊရည္ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ျပန္ရေအာင္ေနာ္..."
            ဘာလို႔ ဒီေမးခြန္းကိုေမးလိုက္မိလည္း စဥ္းစားမရ..။
            "ကိုမိုး ေရႊရည့္ကို ခ်စ္လား..."
            "အင္းအင္း ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္...ျပန္ရေအာင္ေနာ္ ဟုတ္ၿပီလား"
            ေျပာၿပီးမွ ရင္ဘတ္ထဲမွာ စူးကနဲ ျဖစ္သြားသည္..။ ေနာင္တရမိသလိုလိုလည္း ျဖစ္သြားသည္..။
            "ကားေသာ့ေရာ ေရႊရည္.. ကားေသာ့ေပးဦး..."
            ေရႊရည္က မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ ဆလင္းဘတ္ အိတ္ကိုပုတ္ျပသည္..။ ဆလင္းဘတ္အိတ္ထဲမွာ ကားေသာ့ ကိုရွာလိုက္ၿပီး ေရႊရည့္ကိုတြဲလိုက္သည္..။ ေရႊရည့္ကိုကားေပၚသို႔တြဲတင္လိုက္ၿပီးမွ ေမာင္းသူဘက္အျခမ္းမွ ကားထဲသို႔ ၀င္သည္..။
            "ေရႊရည္ အခုဘယ္မွာေနတာလဲ..."
            "Swam မွာ ...."
            ဗလံုးဗေထြးေပမယ့္ ပီပီသသၾကားရသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိသည္..။ မိုးလြင္ သက္ျပင္းတစ္ခု ကို ခ်လိုက္မိသည္..။
            Mandalay Swam Hotel ေရာက္ေတာ့ Reception မွာ ေရႊရည့္နာမည္ႏွင့္ အခန္းကိုေမးသည္..။ မွတ္ပံုတင္ေပးၿပီး အခန္းသို႔ ၀င္သည္..။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေရႊရည့္ကို ဆိုဖာေပၚသို႔တြဲတင္သည္..။
            "ကိုမိုး... ကိုမိုး.."
            "အင္း ကိုယ္ရွိတယ္ ေရႊရည္..."
            "ေရႊရည္တို႔....တစ္သက္လံုး အတူတူ.. အတူတူ ေနၾကရေအာင္ေန.. ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲေတာ့ဘူး ေနာ္..."
            ရင္ထဲမွာ မီးေတာင္ေတြ ေပါက္ကြဲေနသည္..။ ဒြိဟေတြလြန္ဆြဲေနသည္...။ ခ်စ္သူရယ္...။ အို.. ဘာမွ မဆံုးျဖတ္ရေသးခင္... ေရႊရည့္ကို နမ္းမိလ်က္သား..။ ၿပီးေတာ့...
            ေရႊရည္ဖက္တာေတြ ပိုၿပီးတင္းၾကပ္လာတာ သတိထားမိသည္..။ အနမ္းေတြ ပိုစိတ္လာတာကို လည္း သတိထားမိသည္။ အဆံုးစြန္ဆံုး အေျခအေနတစ္ခုကို ကၽြံဝင္လုဆဲဆဲ အလိုတူအလိုပါ ခ်စ္သူတို႔၏ ေပြ႕ခ်ီနမ္းရႈပ္မႈႏွင့္ ခႏၵာကိုယ္ယိမ္းယိုင္သြားမႈတြင္ ခၽြတ္လက္စ မိုးလြင္ အက်ႌထဲက လက္ကိုင္ဖုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေဒါက္ကနဲ ျပဳတ္က်သည္  ေကာက္ယူလိုက္ေတာ့ Notification မီးလံုးအျပာကေလးလင္းေနသည္..။ အသက္ရႈရပ္မတတ္ျဖစ္သြားသည္..။ စိတ္ထဲက မီးေတာက္ေတြကို ေရျဖင့္ေလာင္းခ်လိုက္သလို ရွဲကန အရွိန္ေသသြားသည္..။ ေရႊရည့္ကို ကုတင္ေပၚ သို႔တြဲပို႔လိုက္ ၿပီးမွ ဖုန္း Screen ကို ဖြင့္လိုက္သည္.။
            Viber မွာ မက္ေဆ့ခ်္ဝင္ေနသည္..။
            "ေမာင္.. သားသားေက်ာင္းအပ္ဖို႔ ကိစၥအဆင္ေျပလား.. သဘက္ခါမနက္ေစာေစာ ကၽြဲဆည္ကန္ ကားဝင္းမွာ လာေခၚေနာ္.. ေမေမေနမေကာင္းလို႔ ညဖက္ ဖုန္းမေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး... ဒါပဲေနာ္ က်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္"
            ေခါင္းထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခုကို သိလိုက္သည္..။ မွားေတာ့မလို႔...။ မိမိဘဝႏွင့္ခ်ီ၍ မွားေတာ့မလို႔ပါလား..။ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္၏ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ ဂုဏ္သိကၡာေတြ ၿပိဳက်ဖို႔ လက္မတင္ကေလးပါလား..။
            မိုးလြင္ တစ္စံုတစ္ခုကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္..။ စားပြဲေပၚက အရန္သင့္ေတြ႕ရသည့္ Sticky Paper စာရြက္ အပိုင္းအစကေလးကို ျဖဳတ္ယူၿပီး မိမိေျပာမထြက္ခဲ့သည့္စကားလံုးမ်ားကို ခပ္သြက္သြက္ခ်ေရးလိုက္သည္...။
            သို႔...
            ေရႊရည္...
            .................. ။
---------------------------------------------------------------------------------------------------
            "ကိုမိုးကိုလာေခၚတဲ့ အစ္မက ေခ်ာတယ္ေနာ္..."
            "အင္း..."
            "ခု သူ အဲဒီမွာက်န္ခဲ့တယ္ေပါ့..."
            "အင္း..."
            "မသိပါဘူး က်ေနာ္က နီးနီးနားနားပဲ သြားတယ္မွတ္ေနတာ...။ ဆိုင္ပိတ္ၿပီး ေဘာလံုးပြဲၾကည့္မလို႔ တီဗြီဖြင့္ေနတုန္း ကိုမိုးဆီက ဖုန္းဝင္လာလို႔ လာေခၚတာပဲ..."
            "အင္း..."
            "အာ မီးဝါေတာ့မယ္ ..."
            အငယ္ေကာင္က လီဗာနင္း၍ မီးဝါစဥ္ ျဖတ္ကူးမည့္အရိပ္အေယာင္ျပသည္...။
            "အငယ္ေကာင္ ရပ္ထားလိုက္ေတာ့..."
            "အာ ဘာလို႔လဲ ကိုမိုးရ.. လြတ္ပါတယ္..."
            "ရပ္ထားလိုက္ပါကြာ..."
            အငယ္ေကာင္က နားမလည္စြာ မိုးလြင္ကို ျပန္ၾကည့္သည္...။
            "တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက လြတ္တယ္ဆိုၿပီး ဇြတ္ဝင္လို႔ မရဘူးကြ... ကိုယ့္သိကၡာကိုယ္ ထိန္းရမွာ..."
            မိုးလြင္ မ်က္လံုးမ်ားက ေငးေငးငိုင္ငိုင္..။ အငယ္ေကာင္ကို မၾကည့္ဘဲ သူ႔ဖာသာ တစ္လံုးခ်င္း ဆက္ေျပာသည္...။
            "ဟုတ္တယ္...ကိုယ့္သိကၡာကိုယ္ ထိန္းရမွာ..."
            ကားထဲမွာ Big Bag ၏ "ျပဇာတ္မဟုတ္ေသာျပဇာတ္"သီခ်င္းဖြင့္ထားသည္.။
            "မကမ္းမယ့္ လက္တစ္ဖက္ေမွ်ာ္လင့္သူ.. မသြားမယ့္လမ္းကို ႀကိဳေဖာက္ၿပီး.. မၿပီးဘဲကားခ် ဇာတ္သိမ္းေတာ့.. မႏွင္ဘဲ ေနာက္လွည့္ျပန္ခဲ့သည္.... ေလျပည္ညင္းလည္း မတိုက္ခတ္ပါ... ေတးသံခ်ိဳခ်ိဳ မပ်ံ႕လြင့္ပါ.. လက္ခုပ္တီးသူ လူမရွိပါ... တကယ္လည္းျပဇာတ္ မဆန္ခဲ့ပါ..."
                                                                                                            မိုးသက္ဦးလြင္
၂၀၁၆၊ ဇူလိုင္လထုတ္ ျမဝတီမဂၢဇင္း
           

           


            



Saturday, February 6, 2016

ကၽြန္ေတာ့္ေသာ့ခေလာက္ကေလး


ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကို ေသာ့ဖြင့္လိုက္သည္..။ ပြင့္မသြားေသာေၾကာင့္ စိတ္မေက်နပ္စြာျဖင့္... ပံုစံတူ တြဲထားသည့္ အျခားေသာ့တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ဖြင့္လိုက္သည္.။ ေခ်ာက္ကနဲ အသံျမည္၍ ပြင့္သြားမွ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္စြာၿပံဳးလိုက္မိသည္...။ ရိပ္သာတြင္ အခန္းတစ္ခန္းရလွ်င္ရခ်င္း ရိပ္သာတာ၀န္ခံထံမွ လက္ခံရရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေသာ့တြဲေလးမွာ ေသာ့ခ်ိတ္မပါပါ.။ ပံုစံတူ ေသာ့ကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္း ပါၿပီး တစ္ေခ်ာင္းက အခန္းေသာ့ျဖစ္ၿပီး တစ္ေခ်ာင္းက ဘယ္ကမွန္း မသိေသာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ပါသည္။ ပံုစံတူေနသျဖင့္ ခြဲမရ..။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခြဲထုတ္ထားဖို႔မစဥ္းစား.။ စဥ္းစားၿပီး မလုပ္ျဖစ္ေသာ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္၏ "ေဆာင္ရြက္ရန္က်န္" စာရင္းထဲမွာလည္း မပါေသာအလုပ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဟုတ္တိပတ္တိ ေဆာင္ရြက္ရန္ အလုပ္တစ္ခုအျဖစ္ စိတ္လည္းမဝင္စား။ ေသာ့မွားဖြင့္မိလွ်င္ပင္ ၃ စကၠန္႔ေလာက္သာ ေနာက္က်သြားႏုိင္သည့္ အလုပ္မို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ မယ္မယ္ရရမရွိ။ စဥ္းစား ထားသည္သာရွိၿပီး အျခားေပၚလာေသာ အလုပ္တစ္ခုေတြၾကားမွာ ထိုအေတြးေလးက ညပ္ညပ္ ပါသြားတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ထိုအပိုေသာ့ကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ျဖဳတ္ထားရန္ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ တစ္ခါတစ္ရံ ထုိေသာ့ပိုကေလးက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္ေနတတ္သည္.။ အလုပ္ရႈပ္ေသာ ဦးစီးအရာရွိတစ္ဦးပီပီ ထုိသို႔ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္တြင္သာ စိတ္ရႈပ္သြားၿပီး ေသာ့ေျပာင္း၍ ဖြင့္ၿပီးပါက လွည့္၍ပင္ မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ေသာ့ခေလာက္ကို ျပတင္းတံခါးေဘာင္ေပၚတင္ကာ ယူနီေဖာင္းကို အလ်င္အျမန္ ခၽြတ္မိစၿမဲျဖစ္၏။  အခန္းသို႔ ျပန္ေရာက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းလွ်င္ ေသာ့ကိုတစ္ခါဖြင့္ရ၍ ကံမေကာင္းေသာေန႔မ်ား တြင္ ႏွစ္ခါဖြင့္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ ရက္သတၱပတ္ မ်ားစြာၾကာျမင့္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ေသာ့ကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ကံစမ္းမဲႏိႈက္ေနတုန္းသာ...။
--------------------------------------------------------------
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရည္းစားတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္မဟုတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦး၏ အခ်စ္ေရးခရီး မွာ ထင္သေလာက္ မေျဖာင့္တန္းခဲ့..။ ၈ မိုင္ Junction 8 က J Donuts ဆိုင္မွာ သူမႏွင့္ စတင္ဆံုစည္း ခဲ့ရသည္။ သူမသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်တ္သူဟုခံစားမိသူပီပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူဘဝကား လူငယ္စံုတြဲမ်ား ေလာက္ ရင္ခုန္တိမ္းမူးစဖြယ္မေကာင္း..။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ လပိုင္းမွ်ႀကီးေသာ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို "ေမာင္" ဟု ေခၚသည္..။ အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ေနရာေဒသေဝးကြာေသာ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ တယ္လီဖုန္း ႏွင့္ အင္တာနက္ကြန္ယက္ကသာ အမ်ားဆံုးဆက္သြယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္..။
            ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ကေနျပည္ေတာ္မွာ..။ သူမက ရန္ကုန္မွာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးအလုပ္ျဖင့္မၾကာခဏ ရန္ကုန္သို႔မၾကာခဏလာရသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားသည္ကား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတိၿပီးေသာအခ်ိန္ျဖစ္သည္.။ အလုပ္ကို ေစာႏုိင္သမွ်ေစာေအာင္ အားထည့္၍လုပ္ၿပီး အခ်ိန္အပိုအလွ်ံကေလးမ်ားရွိေလတိုင္း သူမႏွင့္ေတြ႕ဆံုျဖစ္သည္။ သူမႏွင့္အတူရွိေသာစကၠန္႔တုိင္းက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေရႊအတိၿပီးေသာ စကၠန္႔မ်ားပင္ျဖစ္ေလသည္။
            “ခ်စ္ …ေမာင္မနက္ျဖန္ ရန္ကုန္လာရဦးမယ္…”
            “ဟုတ္လားေမာင္.. မနက္ျဖန္ ခ်စ္အလုပ္နားတယ္.. သီခ်င္းသြားဆိုရေအာင္ေလ…”
            သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရႊတိဂံုဘုရားေျခရင္းက M3 မွာ သီခ်င္းမၾကာခဏသြားဆိုျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝလက္တြဲ ေဖာ္အျဖစ္ရည္ရြယ္ထားေသာ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထံမွ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားျဖင့္ကိုက္ညီသူျဖစ္သည္.။ ေငြေၾကးဥစၥာကို ေရွ႕တန္းမတင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဝါသနာတူညီသူ၊ အႏုပညာကို ခံစားႏိုင္သူ အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမ လို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာရွိေနခဲ့ျခင္းအတြက္ အၿမဲတမ္းေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့သည္.။ သို႔ေသာ္ သူမဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ေသာအခ်က္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားရွိေသာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္မ်ားရွိေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
            လူႏွစ္ဦးေပါင္းသင္းဆက္ဆံရာတြင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ျခင္း၊ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မထားရွိျခင္းသည္ လူႏွစ္ေယာက္၏ စိတ္ႏွလံုးကို ပိုမိုနီးကပ္ေစသည့္သေဘာရွိသည္။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ထားရွိျခင္း၊ ထိုလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို မသိရျခင္းသည္ကမူ သံသယမ်ားျဖစ္ေပၚေစတတ္သည္မွာလည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားရွိေသာ သူမ၏လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မ်ားကို သူမ ဘာတစ္ခုမွ ဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းမရွိခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က လည္း မေမးျမန္းခဲ့။ သူမကလည္း ထုတ္ေဖာ္လိုသည့္ ဆႏၵရွိဟန္မတူေခ်..။ ကၽြန္ေတာ့္အားနည္းခ်က္က ပိပိရိရိလိမ္ညာရန္ဆႏၵမရွိ။ ဖံုးကြယ္ထားေသာကိစၥမ်ားရွိလွ်င္ပင္ တည့္တည့္ေမးျမန္းလာပါက အမွန္အတိုင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာတတ္သည့္ အက်င့္ရွိသည္။
            ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ဘဝႏွင့္ပတ္သတ္၍ သူမအေပၚဘာတစ္ခုမွ လွ်ိဳ႕၀ွက္မထားခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္မိဘအလုပ္ အကိုင္၊ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ႏွင့္ရာထူး၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ မည္သည့္အလုပ္လုပ္ရသည္ဆိုသည္ကအစ သူမကို အကုန္ေျပာျပထားခဲ့သည္။ ယုတ္စြအဆံုး ရည္းစားေဟာင္းမ်ား၏ နာမည္၊ ယခုအဆက္အဆံရွိသည္ မရွိသည္ကအစ သူမကို အားလံုးအသိေပးထားသည္..။ ထိုသို႔ ပြင့္လင္းမႈအေပၚလည္း ကၽြန္ေတာ္က မိမိအခ်စ္အတြက္ လိပ္ျပာသန္႔ ေနခဲ့သည္။
            သူမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေျပာင္းျပန္..။ သူမ၏ ေနရပ္လိပ္စာကို ထုတ္ေဖာ္မေျပာ။ သူမ၏ မိခင္ကို ဓာတ္ပံုတြင္း မွာသာ ျမင္ဖူးေသာ္လည္း နာမည္မည္သုိ႔ေခၚသည္ပင္ ကၽြန္ေတာ္က မေမးျမန္းခဲ့။ သူမရည္းစားေဟာင္းမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္၍ လည္း ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ဝင္တစားမရွိ..။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေသာသူအဖို႔ အတိတ္ထက္ အနာဂါတ္ကို ပိုမိုစဥ္းစားျခင္းက အေျဖဟုထင္မွတ္ထားခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္…။
            တစ္ေခါက္က ကၽြန္ေတာ္ ပဲခူးဖက္က ႐ံုးကို အလုပ္ကိစၥတစ္ခုျဖင့္လာရသည္.။ အျပန္တြင္ အခ်ိန္ ၁ ရက္ခန္႔ ပိုေနသည္ႏွင့္ ရန္ကုန္သို႔တက္လာခဲ့သည္..။ နယ္မွျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ရန္ကုန္ကို မကၽြမ္းက်င္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ရန္ကုန္-ပဲခူးကားမွ ေတာင္-ေျမာက္ဒဂံုလမ္းဆံုတြင္ဆင္းေနရစ္ခဲ့သည္…။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ဖုန္းေခၚသည္။
            “ခ်စ္ေရ.. ေမာင္ေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္ေနၿပီ..”
            “ဟုတ္လားေမာင္.. ခုဘယ္မွာလဲ…”
            “ေမာင္အခု ေတာင္-ေျမာက္လမ္းဆံုမွာ..။ ခ်စ္ေရာ ဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာပဲလား…”
            “မဟုတ္ဘူးေမာင္.. ကန္ေဘာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေရာက္ေနတာ.. ေမာင္လာခဲ့အခု…”
            “အာ .. ေမာင္လာလို႔မရဘူးခ်စ္ရ..။ အထုပ္အပိုးေတြကို ရန္ကုန္႐ံုးမွာ သြားထားၿပီးမွ လာလို႔ရမွာေလ…”
            “မရဘူး…နင္ေနာ္ အခုလာခဲ့.. ငါေနာက္ တစ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ ျပန္မွာ နင္မလာရင္ နင္နဲ႔ငါအျပတ္ပဲ…”
            သူမဘာေၾကာင့္ခုလို ႏြဲ႔ဆိုးဆိုးသလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုရစ္ရသလဲ မေတြးတတ္။ နားမလည္ ရန္ေကာဟုလည္းအျပစ္မဆိုလိုသည့္အတြက္ အထုပ္အပိုးမ်ားကို အုတ္က်င္းရွိ အသိတစ္ေယာက္အိမ္တြင္ထားခဲ့ၿပီး ကန္ေဘာင္သို႔ အေျပးအလႊားေရာက္ခဲ့သည္။ အင္းယားကန္ေဘာင္ကိုေရာက္ေတာ့ သူမဆီဖုန္းေခၚသည္။
            “ခ်စ္.. ေမာင္အခု ေစ်းဆိုင္တန္းေတြဖက္လာေနတယ္.. ခ်စ္ဘယ္နားမွာလဲ…”
            “ေၾသာ္ ေရာက္ၿပီလား..ခဏ …”
            သူမ ဝိုင္းမွထ၍ ဖုန္းထဆက္သည္ဟု နားလည္လိုက္သည္။ စကၠန္႔ ၂၀ ေလာက္ၾကာမွ …
            “ေမာင္ ခ်စ္ထြက္လာခဲ့မယ္..။ ေမာင္ဝင္မလာနဲ႔ေနာ္.. ဒီမွာ စီနီယာေတြပါလို႔ မေကာင္းဘူးေလ…ေနာ္.. အဲဒီနား ကပဲ ေစာင့္ ခ်စ္အခုထြက္လာေနၿပီ…”
            သူမေရာက္လာေတာ့ သူမႏွင့္ ကန္ေဘာင္ေပၚက ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာထိုင္၍ စကားေျပာၾကသည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းမွ ထူးထူးျခားျခားရနံ႔တစ္မ်ိဳးရသည္။ ဘာရနံ႔လည္းဆိုတာေတာ့ မေဝခြဲမိ..။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးေပၚမွာ မွီႏြဲ႔ေနသည္။
            ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူမက စကားစျဖတ္သည္..။
            “စီနီယာေတြေစာင့္ေနတယ္.. ခ်စ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္….”
            လူေတြရႈပ္ေနသည့္ၾကားမွ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ပါးကိုလွစ္ကနဲ နမ္းသည္..။
            “လာ ေမာင္ ခ်စ္ေအာက္လိုက္ပို႔ေပးမယ္…”
            “ရတယ္ခ်စ္.. ေမာင့္ဖာသာကားတားစီးသြားလိုက္ပါ့မယ္… ခ်စ္မလိုက္နဲ႔ေတာ့ေနာ္…”
            “ဟုတ္ကဲ့ေမာင္… ညက်ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္ေနာ္… တာ့တာ”
            သူမက ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေစ်းဆိုင္တန္းေတြဖက္ ျပန္ထြက္သြားသည္။ အင္းယားကန္ေဘာင္ေလွကားထစ္ေတြကေန ျပည္လမ္းမဖက္ဆင္းလာခဲ့ၿပီး သူမဖက္ကို အမွတ္မထင္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူမ၏ ေက်ာျပင္ကို ျမင္ေနရတုန္းျဖစ္သည္။ ျပန္တက္သြားရင္ေကာင္းမလားဟုေတြးမိလိုက္ၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပင္လုိက္သည္။ တကၠစီတစ္စီးလာရပ္သည္ႏွင့္ ကားေပၚတက္ၿပီး အသိအိမ္ဖက္ျပန္ေမာင္းခိုင္းလိုက္သည္။ အရက္၊ ယမကာ မေသာက္သံုးသည္မွာ ၾကာျမင့္လွၿပီျဖစ္ေသာ္ လည္း သူမႏႈတ္ခမ္းက ခပ္သင္းသင္းရေနေသာ ရနံ႔က Spy Wine ရနံ႔ကေလးဆိုတာကိုေတာ့ သတိရျဖစ္ေအာင္ ရလိုက္ေသးသည္။ သူက ဘာေၾကာင့္ေသာက္သလဲ၊ ဘယ္သူနဲ႔ေသာက္သလဲဆိုတာ မစဥ္းစားမိ..။ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ကန္ေဘာင္ဖက္ကို ျပန္ေငးၾကည့္ေတာ့ အရိပ္အေယာင္ပင္မျမင္ရေတာ့…။ ခုဆို သူမ စီနီယာေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ေနမွာပဲ..။
            ကၽြန္ေတာ္သူမကုိ အမွန္တကယ္ပင္ ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္။
------------------------------------------------------------
            ဒီတစ္ခါရန္ကုန္ခရီးစဥ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေတာ္စိတ္ေက်နပ္စရာေကာင္းသည္။ အလုပ္ကို ဖိဖိစီးစီး လုပ္လွ်င္ ေလးငါးရက္ျဖင့္ ျပတ္ႏိုင္ေသာအလုပ္ကို ၁၁ ရက္အခ်ိန္ေပး၍ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခြင့္အေရးေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ့္တကယ္လည္း ေလးရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ အလုပ္ၿပီးစီးလုနီးပါးျဖစ္သြားသည္။ သူမႏွင့္ေတာ့ တစ္ရက္မွ မေတြ႕ရေသး။ ေနာက္ဆံုးအလုပ္ျဖတ္ဖို႔ သီလဝါကို ရန္ကုန္႐ံုးက အုပ္ခ်ဳပ္သူႏွင့္လိုက္သြားရမည့္အခ်ိန္တြင္ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ိန္းဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အေျခအေနအေၾကာင္းစံုကိုေျပာျပ၍ ေနာက္ရက္မွ ေတြ႕ဆံုရန္ခ်ိန္းဆိုေတာ့ သူမက မအားလပ္ေၾကာင္းဆိုသည္။
            သူမစိတ္ေကာက္သြားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါသည္။
            ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူမက အေၾကာင္းမ်ိဳးစံုျပကာ အေတြ႕မခံ။ သည္လိုႏွင့္ပင္ ၁ဝ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ဆီအေၾကာင္းဆိုရေတာ့သည္။
            “ခ်စ္ေရ.. မနက္ျဖန္ Off day ဆိုရင္ ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ရေအာင္…”
            “ငါမအားဘူး.။ မနက္ျဖန္ စီနီယာေတြနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ ခ်ိန္းထားတယ္…”
            ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သူမစိတ္ဆိုးလွ်င္ နင္နဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာတတ္သည္ကမထူးဆန္း။ ထူးဆန္းသည္က ႐ုပ္ရွင္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အေရးႀကီးပါသလား..။ သူ႔႐ံုးကစီနီယာမ်ားကေရာ ခ်စ္သူရည္းစားမရွိၾကဘူးလား.။ ဒီေလာက္ ကေလးေတာင္ ေျပာခြင့္မရဘူးလား..။
            “ခ်စ္ရာ ေမာင္က မနက္ျဖန္ဆို ျပန္ေတာ့မွာေလ..။ ခ်စ္နဲ႔ တစ္ခါမွ မေတြ႕ရေသးဘူး..”
            “ငါခ်ိန္းသားပဲ.. နင္မအားတာေလ..။ ေအး.. ဒီမွာ ငါအလုပ္ရႈပ္ေနတယ္.. ေနာက္မွ ျပန္ဆက္လိုက္မယ္…”
            ျပန္မဆက္မွာမွန္းသိပါလ်က္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မည္သို႔မွ်မဆိုသာခဲ့။ သူမ ဟိုတစ္ေန႔က ကိစၥအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုး ေနသည္မွာေသခ်ာသည္။ ထိုမွ်ေလာက္စိတ္မဆိုးသင့္ဘူးဟုေတာ့ ထင္မိသည္။
            ညေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ဖုန္းဆက္၍ ေတာင္းပန္ရသည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေတာင္းပန္မွ သူမက မနက္ျဖန္ေန႔ခင္းပိုင္းေတြ႕ရန္သေဘာတူလိုက္သည္..။
            ၈ မိုင္က YKKO မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔လည္စာစားၾကသည္။ ေန႔လည္စာစားရင္းပင္ ကၽြန္ေတာ့္ထံဖုန္းဝင္လာ သည္။ ရန္ကုန္႐ံုးမွာ အစ္ကိုတစ္ဦးမို႔ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းကိုင္လိုက္သည္။ စားပြဲမွထ၍ ဖုန္းခဏထေျပာၿပီး ျပန္ထုိင္သည္။
            “ဘယ္ကဖုန္းလဲ…”
            “ကိုျမတ္ယုဆီကပါ..။ ေမာင္တို႔ ႐ံုးက..။ ရန္ကုန္ကလူႀကီးက ညေန ၇ နာရီ Meeting တက္ဖို႔ လွမ္းေျပာခိုင္းလို႔ တဲ့…”
            “ငါ့ကို ဖုန္းေပး..”
            သူမက ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို လွမ္းယူလိုက္ၿပီး Call Log ေတြထဲ ဝင္ရွာသည္။ ဖုန္း Call list ထဲမွာ သူမသေဘာမက် ေသာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ အမည္ကိုေတြ႕သြားသည္။ သူမၿပံဳးလိုက္သည္။
            ကၽြန္ေတာ့္မွာ မိတ္ေဆြရင္းကဲ့သို႔ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ အႏုပညာနယ္ပယ္မွ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ ေမာင္ႏွမကဲ့သို႔ခ်စ္ခင္ ေသာမိန္းကေလးမ်ားရွိသည္။ အခ်ိဳ႕သူမ်ားကို သူမက မႏွစ္သက္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေၾကာင္းမရွိဘဲ.. ထိုသူမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ဖို႔ မစဥ္းစားထား။ သူမကိုလိမ္သည္မဟုတ္ေသာ္လည္း ဖုံးကြယ္ထားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း လည္း ထိုသူမ်ားႏွင့္သြားမေတြ႕ျဖစ္.။ မိမိအလုပ္ကိစၥျဖင့္ေရာက္ေနေၾကာင္းသာ လွမ္းအသိေပးၿပီး သြားမေတြ႕ျဖစ္သည္က မ်ားသည္။ ထိုသို႔အသိေပးထားေသာ ဖုန္းတစ္လံုးကို သူမေတြ႕သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည္က သူမ၏ အၿပံဳးက ရင္ခုန္ညြတ္ႏူးဖြယ္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၏ အၿပံဳးမဟုတ္သည္ကားေသခ်ာလွသည္…။ ထိုအၿပံဳးကား ေအာင္ႏုိင္သူတို႔၏ အၿပံဳး၊ ေက်နပ္သူတို႔၏ ခပ္ေထ့ေထ့အၿပံဳးမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္..။
            ထို႔ေနက အဲဒီကိစၥအၿပီး သူမကၽြန္ေတာ့္ကို စကားမေျပာေတာ့..။ လမ္းခြဲၿပီးျပန္သြားသည္..။ ကၽြန္ေတာ္ ေနျပည္ေတာ္ျပန္ ေရာက္ၿပီး ၂ လေလာက္အၾကာမွာ သူမ ေနျပည္ေတာ္ေရာက္လာသည္..။ မည္သူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုသည္၊ မည္သည့္ကိစၥႏွင့္ေတြ႕ဆံုသည္ ဆိုသည္ကိုကား ကၽြန္ေတာ္မသိရ.။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အသိမေပး.။ သူမႏွင့္လည္း ရန္ကုန္မွာေနာက္ဆံုးေတြ႕ၿပီးကတည္းက သူမဘက္မွ တစ္ဖက္သတ္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ေနခဲ့သည္.။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလည္း ဖုန္းမဆက္..။ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကိုလည္း မကုိင္ေတာ့.။ အသိတစ္ေယာက္၏ သတင္းေပးခ်က္အရ သူမ ရန္ကုန္ ျပန္မည့္ ညေနေစာင္းက ကၽြန္ေတာ္သူမႏွင့္ေတြ႕ဆံုရန္ ရန္ကုန္-မႏၲေလးကားလမ္းေဘးတြင္ သူမတို႔ကားကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္…။ သုိ႔ေသာ္ သူမေပၚမလာခဲ့..။ စင္စစ္သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား လွည့္စား၍ ေနာက္ရက္မနက္မွသာ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္သြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေနာက္မွ သိခဲ့ရသည္။
            ထိုအခ်ိန္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္ ရူးမတတ္ျဖစ္ခဲ့သည္..။ ရူးခဲ့သည္ေပါ့…။ ထပ္မံဆက္သြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့လည္း အဆက္အသြယ္မရေတာ့..။ ႏွစ္ဦးစလံုးႏွင့္ခင္မင္သည့္ မိတ္ေဆြမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကိုတားလာၾကသည္..။
            “ဆက္မႀကိဳးစားနဲ႔ေတာ့အစ္ကို.. သူက အစ္ကုိနဲ႔ ျပတ္ၿပီးကတည္းက မ်ားလွၿပီ…။ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားႀကီး မေျပာခ်င္ဘူး…”
            “မ်ားလွၿပီ” ဆိုေသာ အဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ျပည့္ျပည့္ဝဝပင္နားလည္လိုက္ပါသည္…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝက အတူတူတက္ခဲ့သည့္ ညီငယ္တစ္ဦးႏွင့္ သူမတို႔၏ ဇာတ္လမ္းကို တိတိက်က် သိရသည့္အခ်ိန္မတိုင္ခင္အထိ..သူမကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႏွစ္ျမဳပ္၍ ယံုၾကည္ကိုးစားခဲ့ပါသည္…။ သို႔ေသာ္…။
----------------------------------------------------------------------------------
ကၽြန္ေတာ္ အခန္းေသာ့ကို ဖြင့္လိုက္သည္..။ ေခ်ာက္ကနဲ ျမည္ကာ ပြင့္သြားသည္..။ ကၽြန္ေတာ္ ၿပံဳးလိုက္သည္.။ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းသည္ဟု ေတြးလိုက္မိျခင္းမဟုတ္..။ သည္ေသာ့ခေလာက္ေလးဟာ ေသာ့ႏွစ္ေခ်ာင္းစလံုးႏွင့္ ပြင့္ေနတာ တစ္လေလာက္ရွိၿပီျဖစ္သည္။ သည္ေသာ့ခေလာက္ေလးဟာ ဤေသာ့ႏွစ္ေခ်ာင္းသာမက သည္ေသာ့တံပံုစံမ်ိဳးစံုႏွင့္ ဖြင့္တိုင္းပြင့္ ေနသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္..။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္မၾကည့္..။ သည္ေသာ့ကေလး ပ်က္ေနသည္ ဆုိသည္ ကေတာ့ ေျပာရန္မလိုေတာ့..။ သည္ေသာ့ကိုလဲပစ္ရမည္ဟုေတာ့ ေတြးထားသည္။ သို႔ေသာ္ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ ျဖစ္ေသး။ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္သူမို႔ အျခားအေရးႀကီးကိစၥမ်ားကရွိေနေသးသည္.။ ေသာ့ခေလာက္ ကေလး ပြင့္သြားသည့္ ေခ်ာက္ကနဲ အသံကေလးကို ၾကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ မၾကားခဲ့ရသည္မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေနၿပီျဖစ္ေသာ  "ေမာင္" ဟုသာ ၾကား ေနမိေတာ့သည္။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
(၂၀၁၆ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ၊ Closer မဂၢဇင္း)




Wednesday, January 13, 2016

အျဖဴ...


ေခ်ာင္းဟန္႔လိုက္႐ံုနဲ႔ ထြက္က်မသြားပါဘူး…
အျဖဴဟာ တစ္သီးတစ္သန္႔
က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္႐ိုးတစ္ခု
အဲဒီသခၤါရထဲမွာ ကိုယ္ၿငိတြယ္ေကာင္းပါရဲ႕လား
အျဖဴဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ဗလာနယ္ျဖစ္တယ္
အျဖဴဟာ ညီမေလးနဲ႔ ခန္းဂ်ိစာလံုးမ်ားျဖစ္တယ္
အျဖဴဟာ ဒဂံုစင္တာမွာစၿပီး ၁၉ လမ္းမွာဆံုးတဲ့ ရြက္ဆုတ္ျပကၡဒိန္တစ္ေစာင္ျဖစ္တယ္
အျဖဴသက္သက္…။

အျဖဴဟာ သူ႔ခ်ည္းသက္သက္လည္း ျဖဴႏုိင္လြန္းရဲ႕
အျဖဴဟာ ညီမေလးေမႊလိုက္တဲ့ Choco milk-shake ေလးထဲေပ်ာ္ဝင္သြားတယ္...
သူေပးတဲ့စာအုပ္ေလးထဲ ညွပ္ညွပ္သိမ္းထားတဲ့အလြမ္းမ်ား
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ အခ်စ္မဲ့စကားမ်ား
သူ႔ဆံပင္ရွည္ေလးမ်ားၾကားက အျပစ္မဲ့ ရနံ႔ျဖဴျဖဴေလးမ်ား
အဲ့သလို ဝိုးတဝါးပညတ္ခ်က္အခ်ိဳ႕နဲ႔ပဲ ကိုယ္ဟာ ေက်နပ္တတ္ဖူးၿပီ
အျဖဴဟာ အျဖဴသက္သက္နဲ႔တင္လိႈက္လိႈက္လဲလဲ ရက္စက္တတ္ရဲ႕
ကိုယ့္ဖက္ကို လွည့္မၾကည့္ပံုမ်ား
မနက္မနက္က်တဲ့ ႏွင္းမႈန္ကေတာင္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့သာ ျဖဴသတဲ့..
ညီမေလးရယ္...
(ျဖစ္ပံုမ်ားကေတာ့)
ဘယ္ေလာက္ပူပူ
အဲဒီေသာကျဖဴျဖဴေလးေတြပဲ မလြတ္တမ္းဖက္တြယ္ထားဆဲ
အဲဒီရက္စြဲကေလး ကိုယ့္ရင္ကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္အားျပင္္းျပင္းဝင္ေဆာင့္တဲ့အထိ...

နာမက်န္းႏွစ္သစ္ကူးရင္ခုန္သံဟာ အျဖဴကိုငတ္မြတ္တယ္
ငါ့ရင္ဟာ ပူေလာင္ျခင္းကို စည္သြယ္ဘူးလိုဖိသိပ္ထိုးထည့္လို႔
အျဖဴရဲ႕မုန္းတီးမႈေလးကိုပဲ နာနာက်င္က်င္ခ်စ္ဖူးခဲ့
ပ်ဥ္ဖိုးသိသိနဲ႔အခါခါေသဖူးခဲ့
အတိတ္ကိုနဖူးမွာတင္းတင္းစည္းလို႔အိပ္ရာဝင္ဖူးခဲ့
အျဖဴရဲ႕အၿပံဳးျဖဴျဖဴေလးအေၾကာင္း စာရြက္ျဖဴျဖဴေပၚမွာ အကိုးအကားမဲ့ အခါခါခ်ေရးဖူးခဲ့…
ဝမ္း...နည္း...ပက္…လက္…။

~မိုးသက္ဦးလြင္~



 

My Blog List