Follow me on facebook

ပရဟိတစိတ္ရွိသူအားလံုးကို စိမ္းလန္းေျမ ပရဟိတအဖြဲ႔မွႀကိဳဆိုပါသည္...အေသးစိတ္သိရွိႏုိင္ရန္ဤေနရာတြင္ဖတ္ရႈပါ.။

Sunday, December 15, 2013

တမ္းတမႈသက္သက္....

ကိုေဟးနီေရ နင့္အေဖေတာ့ ခံစားခြင့္စၿပီတဲ့... ငမိုးရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ဖခင္ တစ္ေယာက္ ပင္စင္စား ဆိုတဲ့ဘဝကို စတင္ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္လာၿပီ.. စစ္သက္ (၃၈) ႏွစ္ ဆိုေသာ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားေဟာင္း အျခားအဆင့္ စစ္သားအုိႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Idol ျဖစ္ေနဆဲ.. ဆရာေဖျမင့္ ဘာသာျပန္ေသာ ႏွလံုးသားအာဟာရ ထဲက အသက္အရြယ္အလိုက္ အေဖ့ အေပၚ ျမင္ေသာ အျမင္ေတြကို ျပန္ဖတ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ကဘယ္အခ်ိန္ အေဖ့အေၾကာင္းေတြးေတြး သိပ္မကြာသည့္ အျမင္ေတြ ျမင္တတ္တာကို သတိရေနမိသည္.. သို႔ေပတည့္ တစ္ခါတစ္ရံပင္ အေဖ့အေပၚ အားမလို အားမရ စိတ္ျဖင့္  ေျပာမိသည့္ စကားမ်ားကို ျပန္လည္ ေနာင္တ ရမိသည္ကိုေတာ့ျငင္းလို႔ မရ..
            “ အေဖက ယူနီေဖာင္းမဝတ္ရေတာ့လို႔ စိတ္ညစ္ေနတယ္တဲ့ အစ္ကိုႀကီးရ.”
            ညီမေလးႏွင့္ ယေန႔ဖုန္းေျပာေတာ့ ညီမငယ္ေျပာလာေသာစကား..။ ရိုးမွ ရိုးေပ့ ဆိုေသာ လူရိုးႀကီး အေဖ က တပ္မေတာ္ကို သူ႔ မိသားစုထက္ပင္ ပိုခ်စ္ေလသလားမသိ..။ အိမ္မွာထက္ ရံုးမွာ ပိုေပ်ာ္တတ္သည္..။ ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့႐ံုး လုိက္သြားတိုင္း သူ႔႐ံုးခန္းထဲက ကုလားထုိင္ႏွင့္ ေအာက္ထပ္ ဓါတ္ခြဲခန္းပစၥည္းေတြၾကားထဲ မွာ သူရွိေနတတ္သည္..။ အရင့္အရင္က အရာရွိႀကီးငယ္ေတြက အေဖ့ကို အရာရွိေတြႏွင့္ တန္းတူထားၿပီး ဆက္ဆံ ၾကသည္..။ အေဖကေတာ့ အျခားအဆင့္ ပီပီ အရိုအေသ မပ်က္..။
            “ မင္းအေဖက ငါတို႔ ဗုိလ္ေလာင္းကတည္းက ဓါတ္ခြဲခန္း ကိုင္လာတာကြ” ဆိုေသာ စကားသံကို ခဏခဏ ၾကားရတတ္သည္.။ အေဖကိုယ္တုိင္က ရိုးလြန္း၍ လားမသိ၊ မိမိက အားမရ..။ အိမ္၏ စီးပြားေရး ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ သာမာန္မိသားစု ဘဝထက္ တိုးမလာတိုင္း ဖခင္ကိုသာ အျပစ္တင္မိသည္က မိမိ၏ အက်င့္ တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္..။ အေဖကေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ေအးေအးေဆးေဆး။
            တစ္ေခါက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ပင္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ေျပာခဲ့ဖူးသည္..။ အဲဒီေန႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့.။ အဲဒီေန႔က သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ထိုင္ေသာ ကားဂိတ္ကို သြားလည္ရင္း နံရံမွာ ေတြ႕ခဲ့ေသာ စာကို အမွတ္ရမိေနသည္..။ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းဆင္းၿပီးခါစ..။ ခြင့္ရ၍အိမ္မွာ ေနေနခ်ိန္..။ ပ်င္းပ်င္းျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီ လည္ပတ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္.။ သူငယ္ခ်င္း အလုပ္လုပ္သည့္ ကားဂိတ္ကို ေရာက္ေတာ့ ကားဂိတ္က နံရံမွာ ေရးထားသည္.။
“ ေလာကမွာ ခိုင္းတာကို မလုပ္တတ္တဲ့သူနဲ႔၊ ခိုင္းတာေတာင္ မလုပ္တတ္တဲ့သူေတြက ဘယ္ေတာ့မွ မတိုးတက္” ဆိုေသာ ေဆာင္ပုဒ္.။
            မ်က္စိထဲ အေဖ့ကို အရင္ဆံုး ေျပးျမင္လိုက္သည္..။ ရင္ထဲမွာက အရင္ကတည္းက တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း အေတြးေတြက ရွိႏွင့္ေနသည္ကိုး..။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အေဖ့ကို ႏႈတ္ဆက္၊ ညဖက္ေတာ့ အမွတ္ မထင္ပဲ စကားအျပန္အလွန္ေျပာျဖစ္သြားသည္.။ ေျပာရာတြင္ အထက္က စကားစုကို ကၽြန္ေတာ္ ထည့္ ေျပာမိသြားသည္ကို သတိရသည္..။
            ထိုညက အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္စကားမေျပာ.. ။ ညဖက္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္သည့္အခ်ိန္ မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေျပာသည္..။
            “ ေအး.. မင္းအရာရွိျဖစ္သြားၿပီဆုိေတာ့ မင္းငါ့ကို အထင္ေသးေကာင္းေသးမယ္.။ ဒါေပမယ့္ ငါဂရုမစိုက္ပါဘူး.။ မိဘက မင္း ဒီလိုအေျခအေနေရာက္ေအာင္ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြၾကားက ႀကိဳးစားခဲ့ ရတယ္ ဆိုတာ မင္းသိဖို႔ေကာင္းတယ္..။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္.. မင္းေျပာတဲ့ အလုပ္ေတြ၊ မင္းေျပာတဲ့ တာဝန္ျပင္ပ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ငါ့အေနနဲ႔လုပ္ဖို႔လည္း အခ်ိန္မရွိဘူး.။ အလုပ္ခ်ိန္ထဲက ဖဲ့လုပ္ရမွာလည္း ငါရွက္တယ္.။ လုပ္ရဲ တဲ့ သတၱိလည္း မရွိဘူးကြ..”
            အေဖ့အသံ အနည္းငယ္ တုန္ေနသည္ကိုမွတ္မိသည္.။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုအခ်ိန္အိပ္မေပ်ာ္ေသး၊ အိပ္တစ္ဝက္ႏိုးတစ္ဝက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနႏုိင္သည့္အခါမ်ိဳး။ အေဖကလည္း သူ႔ရင္ထဲက စကားလံုးမ်ားကို ေျပာလည္းေျပာခ်င္ ကၽြန္ေတာ္ၾကား၍ စိတ္မေကာင္းမွာလည္း စိုး၍ လားမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္သည့္ အခါက်မွ သူ႔ဖာသာတစ္ေယာက္တညး္ ေရရြတ္သလို လာေျပာျခင္းျဖစ္သည္..။
            အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္ ဝမ္းနည္း ရံုကလြဲ၍ ဘာမွ သိပ္မခံစားရ..။ ၾကာမွ ပိုသိလာသည္.။ မိဘ ေကာင္းတစ္ေယာက္သာမက ဝန္ထမ္းေကာင္း၊ တပ္မေတာ္သားေကာင္းတစ္ေယာက္ ဆုိတာႏွင့္ မိမိ ဖခင္ အေပၚ ပုိေလးစားလာမိသည္..။ တပ္ကိုေရာက္သည့္အခ်ိန္ အျခားအဆင့္ႏွင့္ အရာရွိ အေတာ္ပင္ ကြာျခားသည္ ကို ျမင္ေတြ႕ရသည္..။ ျမန္မာႏုိင္ငံမည္သည့္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဖခင္၏ အရိပ္က မလြတ္ေသးသည္ကို သတိ ျပဳမိလာသည္…။ (ယခုအခ်ိန္ထိ အေဖ့ အရိပ္က မလြတ္ႏုိင္ေသး။ အေဖ့ အကူအညီ ယူေနရဆဲ၊ အေဖ့ အႀကံဥာဏ္ေတြ၊ အေဖ့ နည္းလမ္းေတြ သံုးေနရဆဲ..)
            ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းက အိမ္စာေပးလိုက္လွ်င္ သခ်ၤာဆို အေမက၊ အဂၤလိပ္စာဆို အေဖက ျပန္ရွင္းျပ ေလ့ရွိသည္.။ အေဖက သခ်ၤာ ေကာင္းေသာ္လည္း အေဖ့တြက္နည္းေတြက ေက်ာင္းမွာ Marking scheme မဝင္သည့္  ျဖတ္လမ္းနည္းေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ အေမက သခ်ၤာသင္သည္..။ အေမတို႔ အေဖတို႔ ေၾကာင္း ေက်ာင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမွ သူမ်ားေအာက္မေရာက္…။ က်ဴရွင္ဆိုတာေတြ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ လာသည့္ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းအထိ ဘာက်ဴရွင္မွ မလို၊ အဂၤလိပ္ အေဖသင္၊ သခ်ၤာ အေမသင္. ျမန္မာစာက ကိုယ္တိုင္က ရူးသြပ္။ ပထဝီ၊ သမိုင္း၊ သိပၸံေတြက အိမ္မွာ ဖတ္စရာ စာအုပ္ မက်န္ေတာ့ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္း အလြတ္ရမတတ္..။
            ေနာက္ေတာ့ လူက ပ်က္လာသည္..။ ထံုးစံအတိုင္း မိန္းကေလး ကိစၥ။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သည့္ ေကာင္မေလးက အျခားေက်ာင္းက ။ သို႔ႏွင့္ ေက်ာင္းပ်က္တတ္လာသည္..။ မူးယစ္ေဆး မသံုး၊ ေဆးလိပ္မေသာက္၊ အရက္မေသာက္၊ ဒီကိစၥ တစ္ခုတည္းကပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖ်က္ေလသည္..။ စာသင္လည္း စိတ္မပါေတာ့.။ ေက်ာက္သင္ပုန္းၾကည့္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာ ၊ စာအုပ္ၾကည့္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာ..။
            ေနာက္ေတာ့ ကဗ်ာေတြ စေရးလာသည္..။ ခံစားခ်က္ရွိသူတိုင္းရဲ႕ ထြက္ေပါက္ေပကိုး..။ လူက စိတ္ကူး ယဥ္လိုင္းေရာက္သြားသည္..။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္သည့္ ေကာင္မေလးက မန္းကို ေရာက္သြား ကၽြန္ေတာ္က စစ္တကၠသိုလ္ေရာက္ သည္လိုႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားခဲ့သည္..။
            အေဖကေတာ့ ဒီထုိင္ခံုက ဒီထိုင္ခံုပါပဲ..။ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝက ဦးထုပ္တံဆိပ္ေပ်ာက္ေတာ့ ျပန္မရွာခ်င္ သည့္ ငမိုးကအေဖ့ ဦးထုပ္တံဆိပ္ကို သြားေတာင္းဖူးသည္..။  “ မင္းေတာင္းေတာ့လည္း ငါက တံဆိပ္ မပါပဲ ျပန္ရ မွာေပါ့ကြာ..” တဲ့..။ အေဖက ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေျပာသည့္ စကား.။ ထိုစဥ္တုန္းကေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေသာ္ လည္း မတတ္ႏုိင္။ 1st year ဘဝက ဒုကၡသုကၡေပါင္းစံုႏွင့္ မဟုတ္လား.။
            “ မင္း ေပါက္ျပားေတြ ဝါးမ်ား စားေနသလား ငါ့သားရာ..” တို႔
            “ ငါ့စစ္သက္ (၃၀) ေက်ာ္ စုလာတဲ့ အိုဂ်ီေတြ.မင္းဗိုလ္ေလာင္း ၃ ႏွစ္က်မွ ကုန္တာပဲ..” တို႔  စသျဖင့္ အေဖေျပာတဲ့ စကားေတြ မွတ္မိေနသည္..။ မွတ္မွတ္ရရ ဗိုလ္ေလာင္းဘဝကေတာ့ အေဖ့ကို Getaway ယူနီေဖာင္း တစ္စံုႏွင့္ ဂ်ာကင္တစ္ထည္ ကန္ေတာ့ဖူးသည္…။ Outpass ထြက္တုိင္း အေဖ့ ဖိနပ္ကို “ ေရဘိုး” တင္ေပးခဲ့ဖူးသည္.။ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ဘာမွ လုပ္မေပးျဖစ္…။

            ခုေတာ့ အေဖနားေလၿပီ..။ အလုပ္ကို ခ်စ္လို႔ ကို လုပ္တာ ဆိုသည့္  တကယ့္ စစ္သားႀကီး ခုေတာ့ တကယ္ နားၿပီေပါ့..။ ကၽြန္ေတာ့္ Idol ႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူရဲေကာင္းႀကီး တပ္မေတာ္က နားသြားၿပီ..။  အေဖေအးေအး ေဆးေဆး ေနႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိေသာ္လည္း အေဖက ႐ံုးကို လြမ္းနာက် ေနသည္တဲ့.။ တပ္မေတာ္ထိပ္ပိုင္းက အေဖ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က တပ္ေျပာင္းဖို႔ ေခၚသည္ကိုပင္ ဌာနက သံေယာဇဥ္ေတြ ေၾကာင့္ ျငင္းပယ္ခဲ့သူ..။ ေဒါက္တာ ကိုကိုဦး စေတးတပ္စ္ထဲက ဒီလိုလူေတြ ရထားတဲ့ အဘ သိပ္ကံေကာင္းတယ္ အဘရယ္ ဆိုသလိုပဲ.။ ဒီလို လူႀကီး နားသြားတာ. အဘသိပ္နစ္နာတယ္ ဟုပင္ ဆိုလိုက္ ခ်င္ေတာ့သည္.။ 



Saturday, December 7, 2013

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုပါေသးသည္..

ဒီေန႔ည Concert ကို ဘယ္သူမွ အေဖာ္မပါပါပဲ တစ္ေယာက္တည္း သြားျဖစ္သည္.။ Concert hall ထဲ ဝင္လုိက္ေတာ့ မိမိ လို လာၾကည့္ၾကသူ ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသားေတြကို ေတြ႕ရသည္..။ အမွန္က မိမိ ဒီစာကို ေရးခ်င္ေနသည္ မွာ ၾကာပါၿပီ..။ သူတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကိုေတြ႕ရတိုင္း၊ အဲဒီလို ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းသည့္ ၂၁ ရာစု၊ သားပ်ိဳ သမီးပ်ိဳ၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္း သားမ်ားက သူတို႔ ရုရွားရိုးရာ အကေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ (မိမိအစီအစဥ္ျဖင့္) ဆင္ႏႊဲသည့္အခါတိုင္း ဒီစာကို ေရးမည္ဟု စိတ္ကူးမိသည္.။သို႔ေပတည့္ မိမိဖာသာအလုပ္ရႈပ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အပ်င္းထူေနတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ ေၾကာင့္ တကယ့္တကယ္ ေရးမည္ဆို တိုင္း ေမ့သြားတာ မ်ိဳး၊ တစ္ျခားအလုပ္ေတြၾကား ညပ္ညပ္ ပါသြားတာမ်ိဳးျဖစ္သြားတတ္သည္.။
ထားပါေတာ့..။ ကၽြန္ေတာ္ အခု ေျပာခ်င္သည့္ အေၾကာင္းက ႏုိင္ငံေရးလည္း နည္းနည္းပါေကာင္းပါမည္.။ အမ်ိဳးသားေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုတာေတြလည္း နည္းနည္းပါေကာင္းပါမည္...။ ပညာေရးဆိုတာလည္း ပါေကာင္းပါမည္...။ ထိုသို႔ ေသာ အရာမ်ားႏွင့္ မပတ္သတ္ပါရေစႏွင့္ ဆိုသူမ်ား ဤေနရာမွ ပိတ္ပစ္၍ ရပါသည္.။
အနီးဆံုးအစက ဆြဲထုတ္ေရးရလွ်င္ ပညာေရးကပင္စေျပာရမည္..။ ကၽြန္ေတာ္တက္ေနသည့္ ေက်ာင္းက ေမာ္စကို ရူပ နည္းပညာ တကၠသိုလ္ ျဖစ္သည္.။ ႏုိဘယ္ဆုရွင္ေတြရွိေသာ၊ အာကာသနည္းပညာတြင္ နာမည္ႀကီးေသာေက်ာင္း ျဖစ္သည္.။ မိမိက ေက်ာင္းအေၾကာင္းကို ေျပာလိုသည္မဟုတ္၊ ေက်ာင္းသားမ်ား အေၾကာင္းကို ေျပာလိုျခင္းျဖစ္သည္..။
သူတို႔ ဆီက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား အင္မတန္ ယဥ္ေက်းၾကသည္...။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ စကားေျပာလွ်င္ ထိပ္ပုတ္ ေခါင္းပုတ္ လုပ္တာ အင္မတန္ရွားသည္.။ ရပ္ၿပီး ခပ္တည္တည္ႏွင့္စကားေျပာတာမ်ားသည္.။ ဘရုတ္သုတ္ခ ေက်ာင္းသားမ်ား မရွိမဟုတ္၊ ရွိသည္သာ.။ သုိ႔ရာတြင္ အင္မတန္ရွားပါးေသာ အေရအတြက္ ျဖစ္သည္.။ ေက်ာင္းခ်ိန္မီေအာင္ မနည္းအေျပးအလႊားေက်ာင္းတက္ၾကရသည္.။ ေက်ာင္းပ်က္သူလည္း ရွားပါးလွသည္.။ Roll call ေခၚၿပီး ေက်ာင္းလစ္လို႔မရ...။ လစ္လိုသူလည္း မရွိ..။ ေက်ာင္းသားက ေက်ာင္းသားအလုပ္ကို တာဝန္ေက်ေအာင္ လုပ္ၾကသူေတြမ်ားသည္.။
(ကၽြန္ေတာ္ေရးဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ တစ္ဦးခ်င္း စိတ္ဓါတ္ေတြအေၾကာင္း..)

တစ္ဖက္က ျပန္ၾကည့္လွ်င္မူ. သူတို႔ဆီမွာ မိဘ၏ ပေယာဂေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ေရာက္လာသူမရွိသေလာက္ရွားသည္.။ တကၠသိုလ္ေရြးခ်ယ္ရာတြင္ပင္ ဓာတုေဗဒကို အားသန္သူက ဓာတုေဗဒတကၠသုိလ္၊ ဆရာဝန္ျဖစ္လိုသူက ေဆးတကၠသိုလ္၊ ရူပေဗဒကို စိတ္ဝင္စားသူက ရူပတကၠသိုလ္ စသည္ျဖင့္ မိမိတို႔ အႀကိဳက္ဆံုး၊ အားအသန္ဆံုး၊ အရူးသြပ္ဆံုး ဘာသာရပ္တစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္တက္ေရာက္ၾကသည္..။  မိမိတုိ႔ ရူပေဗဒ ေက်ာင္းတြင္တက္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ “ ငါတို႔က ရူပမွ ရူပ ” ဆိုသူေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္.။ ဒီဘာသာကို ရူးသြပ္မွေတာ့ ဒီစာသင္ရတာ မေပ်ာ္ရွိပါမည္လား.။ အားရင္ စာဖတ္၊ တစ္ကုတ္ ကုတ္ႏွင့္ တြက္ခ်က္။ တစ္ေခါက္ကလည္း ဆရာႏွင့္ ဌာန ဓါတ္ခြဲခန္းသြားစဥ္က မုတ္ဆိတ္ေမႊး၊ ပါးသိုင္းေမႊး မ်က္မွန္အထူႀကီးေတြႏွင့္ အေဆာင္ေတာင္ မျပန္လိုေသာ ပါရဂူ ေက်ာင္းသား ေတြ အလုပ္လုပ္ေနသည္ကိုေတြ႕ဖူးသည္.။ ဒီလို ရူးသြပ္မႈေတြနဲ႔ ဒီလို ေက်ာင္းသားေတြ ႏုိဘယ္ဆုရတာ ဘယ္ဆန္းမလဲဟု ေတြးေနမိသည္..။ ျမန္မာျပည္မွာလို သားက GTC တက္ခ်င္၊ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ခ်င္ လ်က္နဲ႔ မိဘက ဂုဏ္မက္ၿပီး ေဆးေက်ာင္းတက္ခိုင္းတာမ်ိဳးကို ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္သည္.။ အင္ဂ်င္နီယာ ေကာင္းတစ္ေယာက္အစား ခပ္ညံ့ည့ံ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ႏုိင္ငံအတြက္ ပိုလာတာပဲ အဖတ္တင္သည္.။ ထို ကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး မိမိ ဘေလာ့မွာ မိမိအနာဂတ္ကို မိမိလက္တြင္းမွာသာ ထားပါဆိုသည့္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးသည္.။ မန္းအိမ္က အဘြားႏွင့္ ထိုကိစၥကို စကားေျပာျဖစ္ေသးသည္.။ အဘြားက တစ္ခြန္းျပန္ေျပာသည္..။ 
ဟဲ့ ငါ့ေျမးရဲ႕ ခုေခတ္ကေလးေတြကို ဝါသနာပါတာ တက္ခိုင္းျပန္ေတာ့.... ဘာမွ ဝါသနာမပါဘူး ဆိုတဲ့သူက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္ 
တဲ့ ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္း မသိ ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးသည္.။ 

(ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ႏုိဘယ္ဆုရွင္မ်ား... )

ေနာက္တစ္ခု ေတြ႕မိတာက ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းဆက္ဆံေရး ျဖစ္သည္..။ သူတို႔ဆီမွာကေလးစိတ္ မေပ်ာက္ေသးေသာအရြယ္က အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝမွာ ကုန္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္..။ ျပႆနာရွာခ်င္ေသာ အရြယ္ကုန္ခဲ့ၿပီဟုပင္ဆိုရမလား..။ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ျဖစ္လာလွ်င္ပင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားပံုစံ ဖမ္းခ်င္သည္.။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ စကားေျပာၾကသည္.။ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္သည္ကို ၾကားပင္မၾကားစဖူး..။ သူတို႔လည္း အရက္ေသာက္သည္..။ ေသာက္တာမွ ပက္ပက္စက္စက္ကို ေသာက္သည္.။ သုိ႔ေသာ္ ရန္ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္..။ တစ္ခါက မိမိႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ ဘာသာစကားခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေၾကာင့္ ဝုိင္းအေလွာင္ခံရဖူးသည္.။ သူငယ္ခ်င္းက စိတ္ဆိုးသည့္ အမူအယာ ျပေတာ့ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ကာ ခ်က္ျခင္းပင္ လာေတာင္းပန္သည္.။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုသည္မွာ ထိုသုိ႔ လူယဥ္ေက်းမ်ား ျဖစ္သည္..။
တကယ့္တကယ္ပင္ “ ေဟ့ေကာင္မေလး ဒီမွာ ျမန္မာျပည္ဟာ.. ကမာၻမွာ အယဥ္ေက်းဆံုး တိုင္းျပည္ တစ္ခုပါ. ” ဆိုေသာ သီခ်င္း နားေထာင္ၿပီး ေက်နပ္မေနၾကသင့္ေတာ့ပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳခဲ့ ၾကားခဲ့ဖူးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတကၠသိုလ္ အသိုင္းအဝိုင္းက အားရစရာ တစ္ခု မွ မရွိ.။ အစိုးရက အေထာက္အပံ့ မေပးႏုိင္တာ တစ္ပိုင္း ျဖစ္သည္.။ ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသားမ်ားက ေက်ာင္းထက္ လမ္းထြက္ရတာ ပိုေပ်ာ္ေနၾကသည္.။ ေက်ာင္းအခ်င္းခ်င္း မတည့္..။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေတာ့ အေတာ္ ထိုင္ၾကသည္..။ လူငယ္အခ်င္းခ်င္း ခပ္စူးစူးၾကည့္မိလွ်င္ပင္ ရန္ျဖစ္ၾက၊ ရိုက္ၾက ၊ ႏွက္ၾကသည္..။ Game ဆိုင္ေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္.။ အျပင္လူပင္ သိပ္မရွိ..။  တကယ့္တကယ္ ျမန္မာျပည္တြင္ ယဥ္ေက်းမႈ မ်ား အင္မတန္ ထြန္းကားသည္ ဆိုတိုင္းပင္ ပုဂံဘုရားေဘးက ပိုက္ဆံေပးၿပီး သနပ္ခါးလိမ္းခိုင္း ရယ္ခိုင္းထားသည့္ ကေလးမေလး၏ ဓါတ္ပံုထဲက  အၿပံဳးျဖင့္သာ ဂုဏ္ယူ မေနသင့္ေတာ့ပါ..။ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတိုင္း ေက်းလက္ေတာရြာေတြ၊ ေရႊတိဂံုက တံျမက္လွည္းအသင္းေတြ ေလာက္ျဖင့္ မတင္းတိမ္သင့္ေတာ့ပါ..။ အခ်ိန္မေရြး၊ ကာလမေရြး၊ ေဒသမေရြး လူေရာ၊ စိတ္ႏွလံုးေရာ လူႀကီးလူေကာင္း ပီသစြာ ယဥ္ေက်းတတ္ရန္ လိုပါၿပီ..။
ေနာက္တစ္ခုက ဆရာတပည့္ ဆက္ဆံေရးပင္ ျဖစ္ပါသည္..။ သူတို႔ဆီမွာ ဆရာႏွင့္ တပည့္က လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာပင္ မိတ္ေဆြ သဖြယ္ေပါင္းသင္းၾကသည္.။ ၾကားတြင္ မည္သည့္ Tension မွ မရွိ.။ ဂါရဝ ဆိုတာေတာ့ မရွိ၊ Respect ေတာ့ ရွိသည္..။ တာဝန္ႏွင့္ အလုပ္ကိုေလးစားသည့္ သေဘာေတာ့ ရွိသည္..။ တစ္ခါတစ္ရံ ဆရာသင္တာ မရွင္းလင္းတာ၊ ဆရာတြက္တာကို မေက်လည္သည့္အခါမ်ိဳး၊ စာေမးသည့္အခါမ်ိဳးမွာ စိတ္တိုၿပီး အျပန္အလွန္ ေအာ္ဟစ္ ထြက္သြားတာမ်ိဳးေတြေတာင္ ရွိသည္..။ ၿပီးလွ်င္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တစ္ေနရာရာ လြတ္သည့္အခန္းတစ္ခန္းခန္းမွာ ထိုပုစာၦ ကို စိတ္ေက်နပ္သည္အထိ တြက္ခ်က္ၿပီးမွ ျပန္ေရာက္လာတတ္သည္.။ ဒီလို ေက်ာင္းသားေတြ မထက္ပဲ ရွိပါမည္လား..။ ေက်ာင္းအားခ်ိန္၊ အတန္း မရွိခ်ိန္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္အေပၚက စာဖတ္ခန္းထဲမွာ အိမ္စာလုပ္သူေတြ၊ တြက္ခ်က္ေနသူေတြ စာဖတ္ေနသူေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရသည္..။
ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားဆိုသူမ်ားအတြက္ ကန္တင္း ၃ ခုထားသည္.။ ေန႔လည္စာ၊ မနက္စာ စားဖို႔ အတြက္ျဖစ္သည္..။ ေက်ာင္းကပဲခန္႔ထားသည့္ စားဖိုမွဴးေတြ ေရာင္းသည္..။ ခဏတစ္ျဖဳတ္ထိုင္ ၿပီးရင္ အတန္းမီေအာင္ ျပန္ေျပး.။ အဲ့ဒီလိုေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္..။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ားသည္ အင္မတန္ ေစ်းႀကီးၾကသည္..။ ခ်မ္းသာသည့္သူမ်ားမွလြဲ၍ ေတာမွ တက္လာသူေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုက တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ဖို႔ ေႏြရာသီတြင္ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္.။ ဒီေတာ့ စာရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိၾကသည္.။ မိမိကိုယ္တိုင္ ပိုက္ဆံရွာၿပီး မိမိဖာသာ ေက်ာင္းတက္ရသူမ်ား ျဖစ္ရာ အင္မတန္ႀကိဳးစားၾက သည္မွာေတာ့ မထူးဆန္းလွ..။ ေက်ာင္းသားမ်ားက အေဆာင္ႏွင့္ ေက်ာင္းမွာပင္ အခ်ိန္က ကုန္ၿပီးျဖစ္သည္.။ ဘယ္မွပင္ သိပ္မသြားၾက..။ အလည္အပတ္ဆိုတာပင္ သြားေလ့သြားထ သိပ္မရွိၾက..။ ေက်ာင္းခ်ိန္က အားလွ်င္ အားကစားလုပ္ၾကသည္.။ မိန္းကေလးမ်ား လမ္းေလွ်ာက္၊ၾကက္ေတာင္၊ တင္းနစ္၊ ေျပး၊ ေရကူး၊ ေယာက်ာ္းေလး ေဘာကန္၊ ေျပး၊ ေရကူး ၊သန္မာမႈ၊ စသျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ၾကသည္.။ သူတို႔လည္း ဂိမ္းမကစားဘူးမဟုတ္၊ ကစားပါသည္.။ မိမိတို႔ဆီကမွ အင္တာနက္ေႏွးေကြးမႈေၾကာင့္ သိပ္မရွိဟု ဆိုရမည္.။ ဒီမွာ Counter Strike ကစားမလား၊ Dota ခုတ္မလား၊ Cross Fire ပစ္မလား.။ Level တက္ေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲကစားၿပီး Items ေတြ တကယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ ေရာင္းရ ဝယ္ရသည့္ ဂိမ္းမ်ား ကစားမလား စသျဖင့္ အစံုရွိသည္.။ သို႔ေသာ္ ဒါေတြက သူ႔အခ်ိန္ႏွင့္သူ ျဖစ္သည္..။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားတြင္ အားကစား ရမွတ္ရွိသည္.။ အားကစားနည္းျပလည္း ရွိသည္.။ အားကစားရမွတ္ မျပည့္လွ်င္ ေႏြရာသီ အားကစား Camp မွာ ေအာင္မွတ္မျပည့္မခ်င္း ျပန္ေျဖရသည္.။ ထိုသို႔ ျဖစ္သည္.။
( အတန္းအားခ်ိန္၊ ညေနပိုင္းေတြမွာ အားကစားကို အားထည့္ၿပီးလုပ္ၾကသည္)

မိမိတို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ျပည္တြင္းျဖစ္ စာေပေတြမွာ ဦးေႏွာက္ေတြ ဇကာခ် ခံရၿပီးသားျဖစ္သည္..။ အေနာက္တိုင္းဆိုတာ အရွက္အေၾကာက္မရွိ.ေၾကာင္း၊ လိင္ကိစၥေတြ ဘယ္လို ပြင့္လင္းေၾကာင္း၊ လူအခ်င္းခ်င္း ဘယ္လို ဆက္ဆံ ေၾကာင္းမ်ား၊  ျမန္မာျပည္သူေတြ ဘယ္လို ယဥ္ေက်းေၾကာင္း၊ ကမာၻမွာ ယဥ္ေက်းမႈ အထြန္းကားဆံုးႏုိင္ငံ ျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ Hightlight လုပ္ထားေသာ အရာကြက္ကြက္ေလးမ်ားကိုသာ ျမင္ခဲ့ရသည္..။ မမွတ္ဘူးလား မွန္ပါသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖတ္ခဲ့ဖူးသလိုပင္ လိင္ကိစၥ ပြင့္လင္းသည္.။ ေယာက္်ားေလး၊ မိန္းကေလး  တစ္ေဆာင္တည္း၊ တစ္ထပ္တည္း ထားသည္.။ အတူေနသူမ်ားရွိသည္.။ ဒါေတြက အတု မယူသင့္ေသာ အခ်က္မ်ားျဖစ္သည္..။တကယ့္တကယ္ပင္ အတုယူစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါသည္.။ မိမိေျပာခဲ့ေသာ အရာမ်ားသည္ မိမိ ပတ္ဝန္းက်င္မွ လူငယ္မ်ား၏ အေၾကာင္း၊ မိမိပတ္ဝန္းက်င္မွာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အေၾကာင္းသာ ျဖစ္သည္.။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံသည္ လူငယ္ထုအေပၚတြင္ အားထားရန္ လိုပါသည္..။ ေနရာတကာ လူႀကီးေတြကခ်ည္း လုပ္ေန၍ မျဖစ္ပါ..။ Generation က် သြားသည္ဆိုသည့္ စကားကိုလည္း နာတတ္ရန္ လိုပါသည္...။ ျပည္တြင္းစစ္ေတြ ၿပီးဆံုးသည့္အခါ အစိုးရက ႏုိင္ငံႏွင္ မမွ်တစြာ ကုန္က်ေနရေသာ စစ္သံုးစရိတ္ေတြကို ပညာေရးတြင္ ပံုေအာ အသံုးခ်ရန္ တကယ္ပင္ လိုအပ္ေနပါၿပီ..။
(ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းကလည္း အင္မတန္ေပါပါတယ္.။ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ လုပ္လိုေသာ အလုပ္မ်ားအတြက္ Microsoft တို႔ ABBYY တို႔ Yandex တို႔လို ကုမၸဏီႀကီးေတြကအလုပ္ ေခၚဖို႔ မၾကာခဏ ခုလုိ လာၿပီး ေၾကာ္ျငာပါတယ္.။)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္ပင္ လိုပါေသးသည္
မိမိယခုေရးေနရျခင္းမွာ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ ဘဝင္ျမင့္ ေလက်ယ္ ေအာက္ေျခလြတ္ၿပီးေရးေနျခင္းမဟုတ္ပါ..။ မိမိ အားက်မိေသာ ပညာေရးႏွင့္ လူငယ္က႑ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို အတုယူႏုိင္ေစလိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္..။ လမ္းမေပၚက မာဖီးယားဆန္ဆန္၊ ဂန္းစတား ဆန္ဆန္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို မျမင္လိုေတာ့ပါ..။ အထူးသျဖင့္ ေရႊမန္းက တကၠသိုလ္ေတြလို.ဆိုင္ကယ္ေတြ တစ္ဝီးဝီး အခ်င္းခ်င္း ၿငိၾက၊ သမၾက ၊ ကြဲၿပဲၾကေတြ မၾကားလိုေတာ့ပါ...။  ဒီမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းသားအလုပ္၊ ေက်ာင္းသားတာဝန္ ေက်ေနစဥ္မွာ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းသားေတြ သမဂၢဖြဲ႕ၿပီး ရံုးရံုးရံုးရံုးလုပ္ေနတာေတြလည္း မျမင္လိုေတာ့ ပါ.။ မိမိတုိ႔ ႏုိင္ငံႀကီးကို တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္လႊဲတာဝန္ယူမည့္သူမ်ားကို အျခားႏုိင္ငံေက်ာင္းသားေတြထက္ ဆံတစ္မွ်င္၊ ႏွမ္းတစ္လံုးမွ် အရည္အခ်င္း မေလ်ာ့ေစလို၍ ေရးျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ...။

မွတ္ခ်က္။ ။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္၏ စကားကို သတိရသျဖင့္ ျပန္ေျပာပါဦးမည္..။ 
“ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံကသူေတြက ဟိုးအရင္ကတည္းက ျပႆနာေတြ၊ စစ္ပြဲေတြနဲ႔ နာမည္ႀကီးခဲ့တာ. ဓါးကိုင္သူရဲေကာင္းေတြက၊ ပညာရွင္ေတြထက္ ဘုန္းႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံ၊ မဟာဗႏၶဳလနဲ႔ ေယာဘိုးလိႈင္နဲ႔ ဘယ္သူနာမည္ႀကီးလဲ ကိုမိုးသက္ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ” တဲ့.။ ဒီႏုိင္ငံမွာ စာေပပညာရွင္ေတြ၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြကို တခမ္းတနားနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳထားတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ေတြ၊ လမ္းနာမည္ေတြ၊ ဘူတာနာမည္ေတြကိုေတြ႕တိုင္း ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕ Culture ရဲ႕ ေပ်ာ့ကြက္ေလးကို ျမင္ေနမိတယ္.။ ေရွးထံုးလည္း မပယ္နဲ႔ ဆိုတဲ့ စကားကိုေတာင္ “ ပယ္ ” သင့္ေနပါၿပီဗ်ာ..။

~မိုးသက္ဦးလြင္~
(၈-၁၂-၂၀၁၃)



 

My Blog List